Για να καταλάβουμε καλύτερα ας δούμε πρώτα κάποιες βασικές αρχές της αλκοολικής ζύμωσης.

Για να πάρουμε το πολυπόθητο κρασί θα πρέπει πρώτα να γίνει η αλκοολική ζύμωση. Για να επιτευχθεί, στο μούστο των σταφυλιών προστίθεται κάποιος ζυμομύκητας, ο οποίοςθα μετατρέψει τα σάκχαρα που υπάρχουν σε αλκοόλ και διοξείδιο του άνθρακα (CO₂). Η ζύμωση συνήθως σταματάει όταν τα σάκχαρα εξαντληθούν ή όταν αυξηθεί πολύ (συνήθως πάνω από 15%) το επίπεδο του αλκοόλ, οπότε οι ζυμομύκητες πεθαίνουν. Ο ζυμομύκητας που χρησιμοποιείται ευρέως είναι ο Saccharomyces Cerevisiae και αυτό γιατί είναι αποδοτικός, αποτελεσματικός και ανθεκτικός στα υψηλά επίπεδα αλκοόλ. Ωστόσο υπάρχει πολύ μεγάλη γκάμα από διαφορετικούς καλλιεργήσιμους ζυμομύκητες (πάνω από 250) στο εμπόριο.

Παρόλα αυτά, ζυμομύκητες υπάρχουν παντού στη φύση, στα λουλούδια, στο χώμα, στον αέρα, στο νερό,ακόμα και πάνω στα ίδια τα σταφύλια. Τέτοιοι ζυμομύκητες είναι οι Pichia, Kloeckera και Torulopsis που βρίσκονται σε περίσσεια πάνω στη φλούδα των σταφυλιών. Κάποιοι παραγωγοί επιλέγουν να χρησιμοποιήσουν τις ζύμες που βρίσκονται στη φλούδα του σταφυλιού για να παράξουν κρασί και όχι τις συμβατικές ζύμες του εμπορίου.

Συγκεκριμένα η γεννήτρια μετατρέπει τη μηχανική ενέργεια σε ηλεκτρική, σύμφωνα με φαινόμενο της φυσικής κατά το οποίο εαν ένα πηνίο περιστραφεί μέσα σ' ένα μαγνητικό πεδίο, τότε στις άκρες του πηνίου παράγεται ηλεκτρικό ρεύμα. 

Η γεννήτρια αποτελείται από δύο μέρη: το ακίνητο μέρος της που λέγεται στάτορας, ή στατόν, ή στάτης, ή επαγωγέας ή πόλοι της μηχανής, στο οποίο υπάρχουν μαγνήτες (μόνιμοι μαγνήτες ή ηλεκτρομαγνήτες) και το κινητό μέρος της που λέγεται επαγώγιμο, ή στρεπτόν ή ρότορας (εκ του αγγλικού rotor), στο οποίο υπάρχουν πηνία. Γυρίζοντας το ρότορα μέσα στο στάτορα παράγεται ηλεκτρικό ρεύμα. Η περιστροφή του ρότορα γίνεται με ατμομηχανή, με υδροστρόβιλο κλπ. Η πιο γνωστή και απλούστερη ηλεκτρογεννήτρια είναι το γνωστό «δυναμό» των ποδηλάτων. 

Η γεννήτρια είναι μια μηχανή που μετατρέπει την κινητική ενέργεια σε ηλεκτρική. Η λειτουργία των γεννητριών στηρίζεται στο φαινόμενο της επαγωγής σύμφωνα με το οποίο, αν ένας κλειστός αγωγός κινηθεί κοντά σε ένα μαγνήτη, στον αγωγό θα δημιουργηθεί ηλεκτρικό ρεύμα.
 Σε μια γεννήτρια έχουμε μια συρμάτινη περιέλιξη (πηνίο) ανάμεσα στους δύο πόλους ενός μαγνήτη (συνήθως ηλεκτρομαγνήτη). Αν περιστρέψουμε το σύρμα μέσα στο μαγνητικό πεδίο, τότε ηλεκτρικό ρεύμα θα διαρρεύσει τον αγωγό μας.
 Στις μεγάλες γεννήτριες της βιομηχανίας, το κινητό μέρος (ρότορας) είναι ο μαγνήτης, ενώ το ακίνητο (στάτορας) είναι το πηνίο.
 Υπάρχει τέλος και ένας μηχανισμός, ο μεταλλάκτης, ο οποίος αναγκάζει το ρεύμα να ρέει συνεχώς πρός την ίδια κατεύθυνση. Αυτή είναι η γεννήτρια συνεχούς ρεύματος (D.C.) ή “δυναμό”.
 Αν η γεννήτρια δεν έχει μεταλλάκτη, μας δίνει ρεύμα του οποίου η φορά συνεχώς αλλάζει, δηλαδή εναλλασσόμενο ρεύμα (A.C.). Μάλιστα το πόσο γρήγορα αντιστρέφεται η φορά του ρεύματος, καθορίζεται από την ταχύτητα περιστροφής του αγωγού. Τέτοιες γεννήτριες λέγονται “ενναλλάκτες”.

Η πλάση έχει αποχρώσεις του μπλε, του γκρι και του κίτρινου.

Της γάτας, στο σκοτάδι, δεν της ξεφεύγει τίποτα από το οπτικό της πεδίο, ενώ ο σκύλος μπορεί να αντιληφθεί μια μικρή κίνηση έως και μισό μίλι μακριά.

Σίγουρα, οι περισσότεροι ιδιοκτήτες/κηδεμόνες σκύλου ή γάτας έχουν αναρωτηθεί τι βλέπουν τα αγαπημένα τους κατοικίδια, κι εάν είναι τα ίδια με εκείνα που διακρίνουν οι ίδιοι.

Η απάντηση είναι ότι «τον κόσμο, οι γάτες και οι σκύλοι τον αντιλαμβάνονται εντελώς διαφορετικά απ’ ό,τι ο άνθρωπος.

Για τις γάτες και τους σκύλους, ο κόσμος δείχνει, ελαφρώς, ασαφής: σε αποχρώσεις του μπλε και του κίτρινου χρώματος, ενώ η κίνηση ξεχωρίζει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.

Αυτές οι μεγάλες διαφορές στην όραση οφείλονται στις πολύ μικρές διαφοροποιήσεις που έχουν να κάνουν με την ανατομία.

Στο πίσω μέρος του ματιού υπάρχει ένα στρώμα που ονομάζεται αμφιβληστροειδής, και συλλέγει φως για να το μετατρέψει ο εγκέφαλος σε εικόνες.

Βλέπουν όμως στ’αλήθεια αυτό που βλέπουμε κι εμείς, ή απλά βρίσκουν το πολύχρωμο και κινούμενο περιεχόμενο ενδιαφέρον και το βλέμμα τους «κολλάει» εκεί; Και τι είναι αυτό που βλέπουν;

Οσον αφορά το χρώμα, η τηλεόραση για τον σκύλο δεν διαφέρει τόσο από αυτό που βλέπει ο άνθρωπος. Οι σκύλοι έχουν διχρωματική όραση που σημαίνει ότι βλέπουν τον κόσμο μέσα από το φάσμα των δυο βασικών χρωμάτων: του κίτρινου και του μπλε (Οι άνθρωποι έχουν τριχρωματική όραση, μπορούν να δουν τρεις διαφορετικούς τύπους χρωμάτων). Τα κωνικά κύτταρα στα μάτια του σκύλου θολώνουν την όρασή τους σε κάποιο βαθμό. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι τα σκυλιά επεξεργάζονται την «συχνότητα του τρεμοπαίγματος» της οθόνης διαφορετικά από τους ανθρώπους. Οι άνθρωποι μπορούν να ανιχνεύσουν την κίνηση μεταξύ 16 και 20 καρέ ανά δευτερόλεπτο. Τα σκυλιά χρειάζονται 70 καρέ ανά δευτερόλεπτο ή περισσότερο. Αν παρακολουθούν μια παλαιότερη τηλεόραση, μπορεί να τους φαίνεται ως φωτορυθμικό φως. Τα πιο καινούργια μοντέλα τηλεόρασης έχουν πιο γρήγορη ρυθμό καρέ (γι’ αυτό τα σκυλιά ίσως να ενδιαφέρονται περισσότερο σε τηλεόραση υψηλής ανάλυσης). Αυτό βοηθά στην εξήγηση των εικόνων.

Τι συμβαίνει όμως με το περιεχόμενο; Συνήθως, τα σκυλιά θα αντιδράσουν στα ίδια πράγματα που θα τραβήξουν την προσοχή τους σε ένα δωμάτιο: Θα γαβγίσουν, θα τσιρίξουν στα παιχνίδια και τις εντολές. Αν ο σκύλος ενθουσιαζόταν με άλλο σκύλο που εμφανίστηκε στην τηλεόραση, αλλά πλέον έχει χάσει το ενδιαφέρον του, τότε είναι πολύ πιθανόν να έγιναν περισσότερο ευαισθητοποιημένοι ως προς την εμφάνιση του τηλεοπτικού σκύλου, συνειδητοποιώντας ότι η εικόνα μπροστά τους δεν πρόκειται να μετακινηθεί εκτός οθόνης. Το περιεχόμενο που δεν σχετίζεται με σκυλιά ίσως να μην ενδιαφέρει τόσο τον τετράποδο φίλο μας, σύμφωνα με έρευνα του 2017 που παρουσιάστηκε στο διεθνές περιοδικό Human-Computer Studies.

Η μελέτη έδειξε επίσης ότι οι σκύλοι έχουν περιορισμένο εύρος προσοχής στην τηλεόραση. Αντί να μιμηθούν αυτό που παρακολουθούν, τα σκυλιά προτιμούν να κοιτάζουν μια οθόνη για λίγα δευτερόλεπτα κάθε φορά. Ομως αυτή η συμπεριφορά είναι συγκεκριμένη και αφορά κάποιες ράτσες. Τα κυνηγόσκυλα ίσως ενδιαφέρονται για τα κινούμενα αντικείμενα, ενώ για τα σκυλιά που εντοπίζουν με την αίσθηση της μυρωδιάς, τότε τα πράγματα είναι διαφορετικά.

Και τι συμβαίνει με τις γάτες; Σε έρευνα που δημοσιεύτηκε το 2008 στο περιοδικό Applied Animal Behaviour Science, 125 γάτες σε καταφύγιο παρακολούθησαν τηλεόραση για τρεις ώρες την ημέρα. Οι γάτες χωρίστηκαν σε πέντε ομάδες και τους δόθηκε μια μεγάλη γκάμα προγραμμάτων να παρακολουθήσουν. Κατά μέσο όρο, οι γάτες πέρασαν μόλις το 6.1% του χρόνου παρακολουθώντας την οθόνη και όταν το έκαναν, κυνηγούσαν το θήραμα.

Οι γάτες αντιδρούν στις εικόνες των πτηνών και τρωκτικών, οπότε καλό θα είναι τα αφεντικά τους να τις παρακολουθούν ενώ βλέπουν την οθόνη.

Πηγή: Mental Floss

Ατελείωτες ώρες θα μπορούσαμε να μιλάμε για τα αγαπημένα μας κατοικίδια που τα μάτια τους όταν μας κοιτάνε μοιάζουν με τα πιο όμορφα μάτια του κόσμου. Μαζί τους μαθαίνουμε πράγματα, χαιρόμαστε τη ζωή και απολαμβάνουμε τον κόσμο. Αλήθεια έχετε ποτέ αναρωτηθεί πώς βλέπουν αυτόν τον κόσμο; Τι πραγματικά μπορούν να δουν; Σχέδια; χρώματα; σχήματα;      Οι περισσότεροι γνωρίζουμε ότι οι σκύλοι βλέπουν άσπρο και μαύρο, έτσι δεν είναι; Όχι ακριβώς. Σύμφωνα με τους ειδικούς οι σκύλοι βλέπουν χρώμα αλλά λιγότερο από ό,τι εμείς. Έχουν αρκετά μειωμένη οπτική οξύτητα, κάτι σαν μυωπία, για να μιλήσουμε με ανθρώπινους όρους. Αν εσείς βλέπετε καθαρά τις λεπτομέρειες σε ένα αντικείμενο που βρίσκεται 30 μ. μακριά, ο σκύλος σας θα χρειαστεί να μειώσει την απόσταση στο ένα τρίτο για να τις διακρίνει. Αυτό πρέπει να το γνωρίζουν όλοι όσοι έχουν σκύλο και να καταλάβουν ότι τα χαρακτηριστικά του προσώπου τους δεν είναι αναγνωρίσιμα από τον τετράποδο σύντροφό τους στις αποστάσεις που οι ίδιοι νομίζουν.

Τα ανθρώπινα μάτια διαθέτουν τρία είδη φωτοϋποδοχέων (συγκεκριμένα κωνίων) που ανιχνεύουν τα χρώματα και μπορούν να εντοπίσουν το κόκκινο, το πράσινο, το μπλε. Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον ανακάλυψαν ότι οι σκύλοι διαθέτουν δύο είδη φωτοϋποδοχέων και έτσι μπορούν να διακρίνουν το μπλε και το κίτρινο, όχι όμως και το κόκκινο και το πράσινο. Πρόκειται για το ίδιο φάσμα που βλέπουν οι άνθρωποι που πάσχουν από δυσχρωματοψία. Για αυτό το λόγο τα εμπόδια στους διαγωνισμούς σκύλων έχουν χρώμα μπλε και κίτρινο.

Σκεφτείτε: Η γαρίδα «μάντις» αντιλαμβάνεται το πολωμένο φως και το επεξεργάζεται με τρόπους που δεν μπορούν οι άνθρωποι. Τα κύματα του πολωμένου φωτός κινούνται είτε γραμμικά είτε κυκλικά. Ανόμοια με άλλα πλάσματα, η γαρίδα «μάντις», όχι μόνο βλέπει το πολωμένο φως τόσο στη γραμμική όσο και στην κυκλική του μορφή, αλλά είναι και σε θέση να το μετατρέπει από τη μία μορφή στην άλλη. Χάρη σε αυτή την ικανότητα, η όρασή της είναι οξύτατη.

Το μάτι περιβάλλεται εξωτερικά από ένα αδιαφανές και ανθεκτικό ινώδες περίβλημα λευκού χρώματος, το οποίο το προστατεύει και ονομάζεται σκληρός χιτώνας. Η εμπρός πλευρά αυτού του περιβλήματος είναι διαφανής, για να επιτρέπει στο φως να μπαίνει μέσα στο μάτι και ονομάζεται κερατοειδής χιτώνας. Πίσω από τον κερατοειδή, βρίσκεται ένας μικρός χώρος, ο πρόσθιος θάλαμος, που είναι γεμάτος με ένα υγρό σαν νερό, το υδατοειδές υγρό. Το πίσω μέρος αυτού του θαλάμου αποτελείται από ένα στρογγυλό διάφραγμα την ίριδα, με ένα επίσης στρογγυλό άνοιγμα στο κέντρο της, την κόρη. Η ίριδα, το χρώμα της οποίας καθορίζει και το χρώμα του κάθε ματιού, έχει την ικανότητα να συστέλλεται και να διαστέλλεται (να ανοίγει και να κλείνει), αυξομειώνοντας έτσι το εύρος της κόρης και κανονίζοντας πόσο φως θα μπει μέσα στο μάτι. Πίσω από την ίριδα είναι ένας μικρότερος χώρος, ο οπίσθιος θάλαμος, μέσα στον οποίο βρίσκεται ο φακός του ματιού, διαυγής και καθαρός σαν κρύσταλλο. Ο φακός βρίσκεται στο μέσον ενός κυκλικού μυ, του ακτινωτού μυ, ο οποίος και τον στηρίζει με τη βοήθεια μικροσκοπικών ινών που ονομάζονται Ζίνειες ίνες ή Ζίνειος ζώνη. Όλο το σύστημα μοιάζει με τροχό ποδηλάτου, όπου λάστιχο είναι ο μυς, ακτίνες οι Ζίνειες ίνες και άξονας του τροχού ο φακός. Ο μυς αυτός όταν συσπάται ή χαλαρώνει, προκαλεί αντίστοιχα χάλαση ή σύσπαση των ινών και ανάλογη αύξηση ή ελάττωση στο πάχος του φακού. Η λειτουργία αυτή αποτελεί το μηχανισμό εστίασης (προσαρμογής) του ματιού στις διάφορες αποστάσεις.

Όλη η υπόλοιπη κοιλότητα του ματιού από το φακό και πίσω, ονομάζεται υαλοειδική κοιλότητα και είναι γεμάτη από ένα πηχτό διαυγές υγρό σαν ζελέ, το υαλώδες υγρό. Το υγρό αυτό είναι σε επαφή, σχεδόν κολλημένο, με το εσωτερικό τοίχωμα αυτής της κοιλότητας και πιο συγκεκριμένα με τον “αραχνοΰφαντο” χιτώνα, τον γεμάτο αγγεία, νεύρα και οπτικά κύτταρα, που την καλύπτει εσωτερικά σαν “ταπετσαρία”, δηλ. τον αμφιβληστροειδή χιτώνα. Ανάμεσα στον εξωτερικό σκληρό χιτώνα και στον αμφιβληστροειδή, υπάρχει και ένας ενδιάμεσος χιτώνας σκούρου χρώματος γεμάτος αγγεία, ο χοριοειδής χιτώνας.

Σε ένα φυσιολογικό εμμετρωπικό μάτι, ένα μάτι δηλαδή χωρίς διαθλαστικές ανωμαλίες όπως μυωπία, υπερμετρωπία ή αστιγματισμό, οι φωτεινές ακτίνες από το εξωτερικό περιβάλλον που μπαίνουν μέσα, διέρχονται από τον κερατοειδή, τη κόρη, το φακό, το υαλώδες υγρό και πάνε και εστιάζουν, σχηματίζουν δηλαδή τα είδωλα των εξωτερικών αντικειμένων, στο πίσω μέρος του ματιού πάνω στον αμφιβληστροειδή και πιο συγκεκριμένα σε ένα σημείο που ονομάζεται ωχρά κηλίδα. Η ωχρά κηλίδα που έχει μέγεθος κεφαλιού καρφίτσας, είναι υπεύθυνη για την κεντρική ευκρινή (καθαρή) όραση. Όλος ο υπόλοιπος αμφιβληστροειδής είναι υπεύθυνος για την περιφερική όραση. Τα είδωλα στην ωχρά κηλίδα, που προβάλλονται ανεστραμμένα όπως στο φίλμ μιας φωτογραφικής μηχανής, μετατρέπονται σε νευρικά ερεθίσματα και με τη βοήθεια του οπτικού νεύρου, μέσω της οπτικής οδού, καταλήγουν στο πίσω μέρος του εγκεφάλου, στον οπτικό φλοιό, όπου και δημιουργείται η αντίληψη της εικόνας.

Η λειτουργία του ματιού έχει σημαντικές ομοιότητες με τη λειτουργία μιας φωτογραφικής μηχανής όπως φαίνεται και στο σχήμα:

Σε αντίθεση με τα περισσότερα χερσαία ζώα, για τα οποία η έγχρωμη όραση είναι θέμα ζωής ή θανάτου, τα περισσότερα είδη καρχαρία έχουν μονοχρωματική όραση, προσαρμοσμένη στα σκοτεινά βάθη. Το συμπέρασμα προκύπτει από εργαστηριακή μελέτη στην Αυστραλία, η οποία εξέτασε τους αμφιβληστροειδείς 17 ειδών καρχαριών με την τεχνική της φασματοφωτομετρίας.

   Στα μάτια καθρεπτίζεται η ψυχή ανθρώπων και ζώων. Τα μάτια είναι η ζωή κάθε έμβιου όντος. Αν παρατηρήσουμε προσεκτικά τα μάτια ενός ζώου, εστιάζοντας την παρατήρηση μας στο μέγεθός τους, στην θέση που είναι τοποθετημένα, στο σχήμα της κόρης, καθώς και κάποιες ακόμα λεπτομέρειες, θα μπορέσουμε να διαπιστώσουμε πολύ εύκολα, βασικά στοιχεία για κάθε ζώο. Τα μάτια καθορίζουν τρόπο συμπεριφοράς, ζωής και ιδιότητες του χαρακτήρα. Κάθε ζώο έχει το δικό του τρόπο έκφρασης στην όραση, η οποία είναι προσαρμοσμένη στις ανάγκες του και στο περιβάλλον στο οποίο ζει. Έτσι, έχουν δημιουργηθεί ειδικές συνθήκες στα μάτια, ώστε να πληρούν τις απαιτήσεις της ζωής κάθε ζώου, αλλά και της επιβίωσης του ανάλογα με κάθε είδος του ζωικού βασιλείου. Ένα αρπακτικό χρειάζεται για να δει τη λεία του και ως εκ τούτου πρέπει να προσαρμοστεί στον τρόπο αναγνώρισης της τροφής. Ένα άλλο ζώο θα χρειαστεί να αναγνωρίσει τους συντρόφους τους προκειμένου να αναπαραχθεί, ή να συμβάλει στην προστασία της υπόλοιπης ομάδας του. Με αυτό τον τρόπο παρακολουθούμε διαφορές αν ένα ζώο είναι αρπακτικό ή το αντίθετο, αν δραστηριοποιείται την ημέρα ή είναι νυκτόβιο, αν είναι σαρκοβόρο ή φυτοφάγο. Και ακόμη, θα ήταν δυνατό να προσδιορίσουμε τις περιοχές στις οποίες ζει, το είδος της ζωής που κάνει και πάρα πολλά άλλα στοιχεία που το αφορούν και το καθορίζουν.

    

Οι ενώσεις που παράγουν ανιόντα υδροξυλίου σε υδατικά διαλύματα ταξινομούνται ως «βάσεις κατ' Αρρένιους». Το οξεοβασικό πρότυπο κατ' Αρρένιους δεν εξηγεί τις βασικές ιδιότητες ορισμένων ενώσεων, όπως η αμμωνία (ΝΗ₃) και οι οργανικές αμίνες (RNH₂)^[1]. Αυτές οι ενώσεις (αμμωνία, αμίνες και άλλες παρόμοιες), όμως, μπορεί να μην παρέχουν άμεσα ανιόντα υδροξυλίου, αν διαλυθούν σε νερό, αλλά αντιδρούν με το τελευταίο (δηλαδή το νερό), δεσμεύοντας πρωτόνια από αυτό^[2], σχηματίζοντας κατιόντα αμμωνίου (NH₄⁺) και αυξάνοντας τη συγκέντρωση των ανιόντων υδροξυλίου^[2]. Η αμμωνία και άλλες βάσεις με ανάλογη συμπεριφορά, που δεσμεύοντας πρωτόνια από άλλα χημικά είδη, το κάνουν διαθέτοντας ένα (τουλάχιστον) μονήρες ζεύγος ηλεκτρονίων^[2]. Οι ενώσεις που δεσμεύουν πρωτόνια από άλλα χημικά είδη ταξινομούνται ως «βάσεις κατά Μπρόνστεντ - Λόυρυ». Τέλος υπάρχει και η γενικότερη όλων οξεοβασική θεωρία, που ορίζει οξέα και βάσεις κατά Λιούις, σύμφωνα με την οποία «βάσεις είναι οι χημικές ουσίες που είναι δότες ζεύγους ηλεκτρονίων»^[3]. 

Στο ίδιο το νερό υπάρχει μια χημική ισορροπία αυτοϊονισμού του. Οι (υδατοδιαλυτές) βάσεις δίνουν υδατικά διαλύματα στα οποία η συγκέντρωση και επομένως η δραστικότητα των κατιόντων υδρογόνου είναι μικρότερη σε σύγκριση με αυτήν στο χημικά καθαρό νερό. Πιο συγκεκριμένα, τα υδατικά διαλύματα βάσεων έχουν pH>7,0, όπου το 7,0 είναι το pH του χημικά καθαρού νερού. Κάποια μεταλλικά οξείδια, υδροξείδια και ιδιαίτερα τα αλκοξείδια είναι βασικά. Επίσης, τα συζυγή ανιόντας ασθενών οξέων είναι ασθενείς βάσεις. 

Οι βάσεις μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι τα χημικά αντίθετα των οξέων. Ωστόσο, πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι ακόμη και κάποια ισχυρά οξέα είναι δυνατό να δράσουν, υπό κάποιες συνθήκες, και ως βάσεις^[4]. Οι βάσεις και τα οξέα θεωρούνται συχνά ως αντίθετα είδη, γιατί το αποτέλεσμα της δράσης ενός οξέος σε υδατικό του διάλυμα είναι να αυξήσει τη συγκέντρωση των κατιόντων υδροξωνίου (H₃O⁺), ενώ οι βάσεις αντιστοίχως τείνουν να μειώνουν αυτήν τη συγκέντρωση. Η αντίδραση ανάμεσα σε ένα οξύ και σε μία βάση ονομάζεται «εξουδετέρωση». Σε μια κλασική αντίδραση εξουδετέρωσης, ένα υδατικό διάλυμα βάσης αντιδρά με ένα υδατικό διάλυμα οξέος, συμπαράγοντας άλας και νερό. Αν το υδατικό διάλυμα γίνει κορεσμένο ως προς το αναφερόμενο άλας, τότε κάθε επιπλέον ποσότητα του άλατος καθιζάνει. 

Συνηθισμένα παραδείγματα οξέων περιλαμβάνουν το υδροχλωρικό οξύ, ένα διάλυμα υδροχλωρίου, το οποίο βρίσκεται στο γαστρικό οξύ, που βρίσκεται στο στομάχι και ενεργοποιεί ορισμένα πεπτικά ένζυμα, το αιθανικό οξύ, με το γνωστό ξίδι να αποτελεί αραιό διάλυμα αυτού του υγρού, το θειικό οξύ, που χρησιμοποιήθηκε σε ηλεκτρικούς συσσωρευτές αυτοκινήτων, και το τρυγικό οξύ, ένα στερεό οξύ που χρησιμοποιείται στην παραγωγή αρτοσκευασμάτων και στη ζαχαροπλαστική. Αυτά τα παραδείγματα δείχνουν ότι τα οξέα μπορούν να είναι διαλύματα ή και καθαρές χημικές ουσίες, που μπορεί να είναι σε αέρια, υγρή ή στερεά κατάσταση. Τα ισχυρά οξέα και κάποια πυκνά ασθενή οξέα είναι διαβρωτικά, αλλά υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις, όπως τα καρβοράνια και το βορικό οξύ. 

Υπάρχουν τρεις (3) συνηθισμένοι ορισμοί για τα οξέα: 

Τα οξέα περιέχονται σε πολλά τρόφιμα, ποτά, φάρμακα και άλλα υλικά καθημερινής χρήσης. Η ασπιρίνη, για παράδειγμα, περιέχει ακετυλοσαλικυλικό οξύ, τα λεμόνια κιτρικό οξύ, το ξίδι οξικό οξύ, η coca-cola φωσφορικό οξύ και διοξείδιο του άνθρακα (όξινο οξείδιο) κλπ. Στο στομάχι μας το υδροχλωρικό οξύ παίζει βασικό ρόλο στη λειτουργία της πέψης.

Οι ενώσεις που παράγουν ανιόντα υδροξυλίου σε υδατικά διαλύματα ταξινομούνται ως «βάσεις κατ' Αρρένιους». Το οξεοβασικό πρότυπο κατ' Αρρένιους δεν εξηγεί τις βασικές ιδιότητες ορισμένων ενώσεων, όπως η αμμωνία (ΝΗ₃) και οι οργανικές αμίνες (RNH₂)^[1]. Αυτές οι ενώσεις (αμμωνία, αμίνες και άλλες παρόμοιες), όμως, μπορεί να μην παρέχουν άμεσα ανιόντα υδροξυλίου, αν διαλυθούν σε νερό, αλλά αντιδρούν με το τελευταίο (δηλαδή το νερό), δεσμεύοντας πρωτόνια από αυτό^[2], σχηματίζοντας κατιόντα αμμωνίου (NH₄⁺) και αυξάνοντας τη συγκέντρωση των ανιόντων υδροξυλίου^[2]. Η αμμωνία και άλλες βάσεις με ανάλογη συμπεριφορά, που δεσμεύοντας πρωτόνια από άλλα χημικά είδη, το κάνουν διαθέτοντας ένα (τουλάχιστον) μονήρες ζεύγος ηλεκτρονίων^[2]. Οι ενώσεις που δεσμεύουν πρωτόνια από άλλα χημικά είδη ταξινομούνται ως «βάσεις κατά Μπρόνστεντ - Λόυρυ». Τέλος υπάρχει και η γενικότερη όλων οξεοβασική θεωρία, που ορίζει οξέα και βάσεις κατά Λιούις, σύμφωνα με την οποία «βάσεις είναι οι χημικές ουσίες που είναι δότες ζεύγους ηλεκτρονίων»^[3].

Στο ίδιο το νερό υπάρχει μια χημική ισορροπία αυτοϊονισμού του. Οι (υδατοδιαλυτές) βάσεις δίνουν υδατικά διαλύματα στα οποία η συγκέντρωση και επομένως η δραστικότητα των κατιόντων υδρογόνου είναι μικρότερη σε σύγκριση με αυτήν στο χημικά καθαρό νερό. Πιο συγκεκριμένα, τα υδατικά διαλύματα βάσεων έχουν pH>7,0, όπου το 7,0 είναι το pH του χημικά καθαρού νερού. Κάποια μεταλλικά οξείδια, υδροξείδια και ιδιαίτερα τα αλκοξείδια είναι βασικά. Επίσης, τα συζυγή ανιόντας ασθενών οξέων είναι ασθενείς βάσεις.

Οι βάσεις μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι τα χημικά αντίθετα των οξέων. Ωστόσο, πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι ακόμη και κάποια ισχυρά οξέα είναι δυνατό να δράσουν, υπό κάποιες συνθήκες, και ως βάσεις^[4]. Οι βάσεις και τα οξέα θεωρούνται συχνά ως αντίθετα είδη, γιατί το αποτέλεσμα της δράσης ενός οξέος σε υδατικό του διάλυμα είναι να αυξήσει τη συγκέντρωση των κατιόντων υδροξωνίου (H₃O⁺), ενώ οι βάσεις αντιστοίχως τείνουν να μειώνουν αυτήν τη συγκέντρωση. Η αντίδραση ανάμεσα σε ένα οξύ και σε μία βάση ονομάζεται «εξουδετέρωση». Σε μια κλασική αντίδραση εξουδετέρωσης, ένα υδατικό διάλυμα βάσης αντιδρά με ένα υδατικό διάλυμα οξέος, συμπαράγοντας άλας και νερό. Αν το υδατικό διάλυμα γίνει κορεσμένο ως προς το αναφερόμενο άλας, τότε κάθε επιπλέον ποσότητα του άλατος καθιζάνει.

Οι χημικοί τύποι που χρησιμοποιούνται για τα άλατα^[3] δείχνουν την απλούστερη ακέραιη αναλογία (1:1, 2:1, 1:3 κ.λ.π.) που υπάρχει μεταξύ των ιόντων στο κρυσταλλικό πλέγμα.

Τα άλατα ανήκουν στην κατηγορία των ηλεκτρολυτών και σύμφωνα με τις απόψεις του Αρρένιους μπορούν να προκύψουν από την εξουδετέρωση ενός οξέος από μια βάση εφόσον αυτά βρίσκονται σε υδατικό διάλυμα ή τους ανυδρίτες τους. Η άποψη αυτή εξυπηρετεί πολύ τη μελέτη των αλάτων αφού οι αντιδράσεις τους γράφονται ευκολότερα με μοριακή μορφή.

Σύμφωνα με τις απόψεις των Μπρένστεντ-Λόουρυ αλλά και του Λιούις, τα άλατα (είτε σε διάλυμα, είτε στη στερεή, είτε στην αέρια φάση) είναι απλά ενώσεις που περιέχουν κατιόντα και ανιόντα τα οποία μπορούν να δράσουν ως οξέα ή βάσεις.

Συνηθισμένα παραδείγματα οξέων περιλαμβάνουν το υδροχλωρικό οξύ, ένα διάλυμα υδροχλωρίου, το οποίο βρίσκεται στο γαστρικό οξύ, που βρίσκεται στο στομάχι και ενεργοποιεί ορισμένα πεπτικά ένζυμα, το αιθανικό οξύ, με το γνωστό ξίδι να αποτελεί αραιό διάλυμα αυτού του υγρού, το θειικό οξύ, που χρησιμοποιήθηκε σε ηλεκτρικούς συσσωρευτές αυτοκινήτων, και το τρυγικό οξύ, ένα στερεό οξύ που χρησιμοποιείται στην παραγωγή αρτοσκευασμάτων και στη ζαχαροπλαστική. Αυτά τα παραδείγματα δείχνουν ότι τα οξέα μπορούν να είναι διαλύματα ή και καθαρές χημικές ουσίες, που μπορεί να είναι σε αέρια, υγρή ή στερεά κατάσταση. Τα ισχυρά οξέα και κάποια πυκνά ασθενή οξέα είναι διαβρωτικά, αλλά υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις, όπως τα καρβοράνια και το βορικό οξύ.

Υπάρχουν τρεις (3) συνηθισμένοι ορισμοί για τα οξέα:

Στη Χημεία, βάσεις είναι οι χημικές ενώσεις που αντιδρούν με οξέα, σχηματίζοντας άλατα. Οι κλασικές βάσεις, σε υδατικά διαλύματα είναι γλοιώδεις στην υφή, έχουν στυπτική γεύση, αλλάζουν το χρώμα οξεοβασικών δεικτών, καταλύουν κάποιες χημικές αντιδράσεις που ευνοούνται από αλκαλικά περιβάλλοντα, δέχονται και εξουδετερώνουν πρωτόνια (δηλαδή υδρογονοκατιόντα, H⁺), προερχόμενα από κάθε δότη πρωτονίων, τα οποία μερικώς ή ολικώς αντικαθιστούν με ανιόντα υδροξυλίου (ΟΗ^-). Παραδείγματα βάσεων αποτελούν τα υδροξείδια των αλκαλιμετάλλων και των αλκαλικών γαιών, δηλαδή ενώσεις όπως το υδροξείδιο του νατρίου (NaOH) ή το υδροξείδιο του ασβεστίου [Ca(OH)₂].

Οι ενώσεις που παράγουν ανιόντα υδροξυλίου σε υδατικά διαλύματα ταξινομούνται ως «βάσεις κατ' Αρρένιους». Το οξεοβασικό πρότυπο κατ' Αρρένιους δεν εξηγεί τις βασικές ιδιότητες ορισμένων ενώσεων, όπως η αμμωνία (ΝΗ₃) και οι οργανικές αμίνες (RNH₂)^[1]. Αυτές οι ενώσεις (αμμωνία, αμίνες και άλλες παρόμοιες), όμως, μπορεί να μην παρέχουν άμεσα ανιόντα υδροξυλίου, αν διαλυθούν σε νερό, αλλά αντιδρούν με το τελευταίο (δηλαδή το νερό), δεσμεύοντας πρωτόνια από αυτό^[2], σχηματίζοντας κατιόντα αμμωνίου (NH₄⁺) και αυξάνοντας τη συγκέντρωση των ανιόντων υδροξυλίου^[2]. Η αμμωνία και άλλες βάσεις με ανάλογη συμπεριφορά, που δεσμεύοντας πρωτόνια από άλλα χημικά είδη, το κάνουν διαθέτοντας ένα (τουλάχιστον) μονήρες ζεύγος ηλεκτρονίων^[2]. Οι ενώσεις που δεσμεύουν πρωτόνια από άλλα χημικά είδη ταξινομούνται ως «βάσεις κατά Μπρόνστεντ - Λόυρυ». Τέλος υπάρχει και η γενικότερη όλων οξεοβασική θεωρία, που ορίζει οξέα και βάσεις κατά Λιούις, σύμφωνα με την οποία «βάσεις είναι οι χημικές ουσίες που είναι δότες ζεύγους ηλεκτρονίων»^[3].

Στο ίδιο το νερό υπάρχει μια χημική ισορροπία αυτοϊονισμού του. Οι (υδατοδιαλυτές) βάσεις δίνουν υδατικά διαλύματα στα οποία η συγκέντρωση και επομένως η δραστικότητα των κατιόντων υδρογόνου είναι μικρότερη σε σύγκριση με αυτήν στο χημικά καθαρό νερό. Πιο συγκεκριμένα, τα υδατικά διαλύματα βάσεων έχουν pH>7,0, όπου το 7,0 είναι το pH του χημικά καθαρού νερού. Κάποια μεταλλικά οξείδια, υδροξείδια και ιδιαίτερα τα αλκοξείδια είναι βασικά. Επίσης, τα συζυγή ανιόντας ασθενών οξέων είναι ασθενείς βάσεις.

Οι βάσεις μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι τα χημικά αντίθετα των οξέων. Ωστόσο, πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι ακόμη και κάποια ισχυρά οξέα είναι δυνατό να δράσουν, υπό κάποιες συνθήκες, και ως βάσεις^[4]. Οι βάσεις και τα οξέα θεωρούνται συχνά ως αντίθετα είδη, γιατί το αποτέλεσμα της δράσης ενός οξέος σε υδατικό του διάλυμα είναι να αυξήσει τη συγκέντρωση των κατιόντων υδροξωνίου (H₃O⁺), ενώ οι βάσεις αντιστοίχως τείνουν να μειώνουν αυτήν τη συγκέντρωση. Η αντίδραση ανάμεσα σε ένα οξύ και σε μία βάση ονομάζεται «εξουδετέρωση». Σε μια κλασική αντίδραση εξουδετέρωσης, ένα υδατικό διάλυμα βάσης αντιδρά με ένα υδατικό διάλυμα οξέος, συμπαράγοντας άλας και νερό. Αν το υδατικό διάλυμα γίνει κορεσμένο ως προς το αναφερόμενο άλας, τότε κάθε επιπλέον ποσότητα του άλατος καθιζάνει.

Στη Χημεία, βάσεις είναι οι χημικές ενώσεις που αντιδρούν με οξέα, σχηματίζοντας άλατα. Οι κλασικές βάσεις, σε υδατικά διαλύματα είναι γλοιώδεις στην υφή, έχουν στυπτική γεύση, αλλάζουν το χρώμα οξεοβασικών δεικτών, καταλύουν κάποιες χημικές αντιδράσεις που ευνοούνται από αλκαλικά περιβάλλοντα, δέχονται και εξουδετερώνουν πρωτόνια (δηλαδή υδρογονοκατιόντα, H⁺), προερχόμενα από κάθε δότη πρωτονίων, τα οποία μερικώς ή ολικώς αντικαθιστούν με ανιόντα υδροξυλίου (ΟΗ^-). Παραδείγματα βάσεων αποτελούν τα υδροξείδια των αλκαλιμετάλλων και των αλκαλικών γαιών, δηλαδή ενώσεις όπως το υδροξείδιο του νατρίου (NaOH) ή το υδροξείδιο του ασβεστίου [Ca(OH)₂].

Οι ενώσεις που παράγουν ανιόντα υδροξυλίου σε υδατικά διαλύματα ταξινομούνται ως «βάσεις κατ' Αρρένιους». Το οξεοβασικό πρότυπο κατ' Αρρένιους δεν εξηγεί τις βασικές ιδιότητες ορισμένων ενώσεων, όπως η αμμωνία (ΝΗ₃) και οι οργανικές αμίνες (RNH₂)^[1]. Αυτές οι ενώσεις (αμμωνία, αμίνες και άλλες παρόμοιες), όμως, μπορεί να μην παρέχουν άμεσα ανιόντα υδροξυλίου, αν διαλυθούν σε νερό, αλλά αντιδρούν με το τελευταίο (δηλαδή το νερό), δεσμεύοντας πρωτόνια από αυτό^[2], σχηματίζοντας κατιόντα αμμωνίου (NH₄⁺) και αυξάνοντας τη συγκέντρωση των ανιόντων υδροξυλίου^[2]. Η αμμωνία και άλλες βάσεις με ανάλογη συμπεριφορά, που δεσμεύοντας πρωτόνια από άλλα χημικά είδη, το κάνουν διαθέτοντας ένα (τουλάχιστον) μονήρες ζεύγος ηλεκτρονίων^[2]. Οι ενώσεις που δεσμεύουν πρωτόνια από άλλα χημικά είδη ταξινομούνται ως «βάσεις κατά Μπρόνστεντ - Λόυρυ». Τέλος υπάρχει και η γενικότερη όλων οξεοβασική θεωρία, που ορίζει οξέα και βάσεις κατά Λιούις, σύμφωνα με την οποία «βάσεις είναι οι χημικές ουσίες που είναι δότες ζεύγους ηλεκτρονίων»^[3].

Στο ίδιο το νερό υπάρχει μια χημική ισορροπία αυτοϊονισμού του. Οι (υδατοδιαλυτές) βάσεις δίνουν υδατικά διαλύματα στα οποία η συγκέντρωση και επομένως η δραστικότητα των κατιόντων υδρογόνου είναι μικρότερη σε σύγκριση με αυτήν στο χημικά καθαρό νερό. Πιο συγκεκριμένα, τα υδατικά διαλύματα βάσεων έχουν pH>7,0, όπου το 7,0 είναι το pH του χημικά καθαρού νερού. Κάποια μεταλλικά οξείδια, υδροξείδια και ιδιαίτερα τα αλκοξείδια είναι βασικά. Επίσης, τα συζυγή ανιόντας ασθενών οξέων είναι ασθενείς βάσεις.

Οι βάσεις μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι τα χημικά αντίθετα των οξέων. Ωστόσο, πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι ακόμη και κάποια ισχυρά οξέα είναι δυνατό να δράσουν, υπό κάποιες συνθήκες, και ως βάσεις^[4]. Οι βάσεις και τα οξέα θεωρούνται συχνά ως αντίθετα είδη, γιατί το αποτέλεσμα της δράσης ενός οξέος σε υδατικό του διάλυμα είναι να αυξήσει τη συγκέντρωση των κατιόντων υδροξωνίου (H₃O⁺), ενώ οι βάσεις αντιστοίχως τείνουν να μειώνουν αυτήν τη συγκέντρωση. Η αντίδραση ανάμεσα σε ένα οξύ και σε μία βάση ονομάζεται «εξουδετέρωση». Σε μια κλασική αντίδραση εξουδετέρωσης, ένα υδατικό διάλυμα βάσης αντιδρά με ένα υδατικό διάλυμα οξέος, συμπαράγοντας άλας και νερό. Αν το υδατικό διάλυμα γίνει κορεσμένο ως προς το αναφερόμενο άλας, τότε κάθε επιπλέον ποσότητα του άλατος καθιζάνει.

είναι

ια

κατηγορία

χηικών

ενώσεων

ε

κοινές

ιδιότητες

που

οφείλουν

το

όνοά

τους

στην

οξεία

 

ξινή

), 

διαπεραστική

, 

δηκτική

γεύση

.

Τα

οξέα

είναι

γενικά

υδρογονούχες

ενώσεις

οι

οποίες

όταν

διαλυθούν

στο

νερό

δίνουν

κατιόντα

υδρογόνου

 

Βάσεις 

Άλατα
Τα κελύφη των αυγών, τα κοράλλια, οι σταλακτίτες, οι σταλαγμίτες, τα όστρακα, κ.α., είναι φτιαγμένα από άλατα.