🔹 สรุปสั้น ๆ

“กฎหมายตราสามดวง” คือการรวบรวมและชำระกฎหมายเก่าของไทยในสมัยรัชกาลที่ ๑ เพื่อใช้ปกครองบ้านเมือง โดยมีตราประจำพระองค์สามดวง จึงเรียกว่ากฎหมายตราสามดวง และเป็นพื้นฐานของกฎหมายไทยในยุคต่อมา

สาเหตุ: ในรัชสมัยของรัชกาลที่ 1 ได้เกิดคดีความขึ้น เช่น คดีอำแดงป้อมฟ้องหย่านายบุญศรี ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความไม่ถูกต้องและไม่เป็นธรรมในตัวบทกฎหมายบางประการ

การชำระ: จึงมีการตั้งคณะกรรมการขึ้นมาชำระและปรับปรุงแก้ไขกฎหมายต่างๆ เพื่อให้สอดคล้องกับหลักความยุติธรรม

ตราสัญลักษณ์: หลังจากกฎหมายที่ชำระแล้วเสร็จ ได้มีการประทับตรา 3 ดวง ซึ่งเป็นตราสำคัญทางราชการ เพื่อเป็นเครื่องหมายรับรองความถูกต้องและความศักดิ์สิทธิ์ของกฎหมาย ได้แก่:

พระราชสีห์: ตราประจำตำแหน่งสมุหนายก

พระคชสีห์: ตราประจำตำแหน่งปลัดทูลฉลอง

บัวแก้ว: เป็นตราที่ใช้ประทับลงในเอกสารที่ได้รับการตรวจสอบแล้ว

การยกเลิก: กฎหมายตราสามดวงถูกยกเลิกในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 เนื่องจากการปฏิรูปกฎหมายและการศาลครั้งใหญ่

กฎหมายตราสามดวง (๑๗ มกราคม ๒๕๕๗) - สำนักงานราชบัณฑิตยสภา

กฎหมายตราสามดวง เป็นประมวลกฎหมายโบราณของไทยซึ่งพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช โปรดเกล้าฯ

จังหวัดสุโขทัย ถือเป็นต้นกำเนิดของประเพณีลอยกระทง เนื่องจากมีการจัดงานประเพณีสืบทอดติดต่อกันมาหลายสิบปี จนกลายเป็นประเพณีระดับประเทศ และสร้างชื่อเสียงให้ประเทศไทยเป็นที่รู้จักกันไปทั่วโลกในชื่อ “งานประเพณีลอยกระทง เผาเทียน เล่นไฟ จังหวัดสุโขทัย” 

ในทุกปีจังหวัดสุโขทัยได้จัดงานประเพณีลอยกระทง เผาเทียน เล่นไฟ แบบโบราณ ขึ้นบริเวณอุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย เอกลักษณ์ประเพณีนี้เป็นที่เลื่องลือโดยมีทั้งกระทงทรงพุ่มข้าวบิณฑ์งานฝีมืออันวิจิตรที่สะท้อนความประณีตของช่างศิลป์เมืองสุโขทัย ตลาดโบราณ หรือ ตลาดแลกเบี้ย การจำลองบรรยากาศการซื้อขายแบบโบราณ ให้นักท่องเที่ยวได้สัมผัสถึงกลิ่นอายวัฒนธรรม ด้วยการแลหอยเบี้ยแทนเงินสด เพื่อใช้ซื้อขายอาหารพื้นเมือง และการแสดงแสงสี เสียง สัมผัสเรื่องราว ประวัติศาสตร์มนต์เสน่ห์แห่งอารยธรรมเมืองมรดกโลก

กิจกรรมในภาคกลางวันจะมีขบวนแห่นางนพมาศ และการออกร้าน การจัดนิทรรศการต่างๆ ส่วนในเวลากลางคืนจะมีการประดับไฟจุดเที่ยนตามโบราณสถานต่างๆ ซึ่งมีความสวยงาม และเป็นเอกลักษณ์ของงานประเพณีลอยกระทง เผาเทียน เล่นไฟ จังหวัดสุโขทัย การจัดประกวดกระทง การประกวดโคมชักโคมแขวน พนมหมาก พนมดอกไม้ การแสดงแสงเสียงเกี่ยวกับประวัติศาสตร์กรุงสุโขทัย ณ บริเวณวัดมหาธาตุ ตลอดจนการแสดงนาฏศิลป์ และ มหรสพต่างๆ ที่บ่งบอกถึงความละเอียดอ่อนของความเป็นไทยอีกมากมายน่าเดินทางไปสัมผัสเที่ยวชม โดยกำหนดจัดขึ้นเป็นประจำทุกปีในช่วง วันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 12

เป็นชุดที่กำหนดขึ้นเพื่อใช้ในโอกาสต่างๆ อย่างเป็นทางการ โดยมี 8 แบบหลักๆ เช่น ชุดไทยเรือนต้น, ชุดไทยจิตรลดา, ชุดไทยบรมพิมาน, ชุดไทยจักรพรรดิ, เป็นต้น ซึ่งเป็นการประยุกต์มาจากเครื่องแต่งกายในอดีตให้มีความเหมาะสมกับยุคปัจจุบัน

รูปภาพที่คุณแนบมาน่าจะเป็นการแต่งกายในช่วงรัตนโกสินทร์ตอนกลางถึงปลาย (รัชกาลที่ 5 หรือใกล้เคียง) ที่นิยมโจงกระเบนสำหรับทั้งชายและหญิง และผู้หญิงมีการห่มสไบทับเสื้อแขนยาว หรือสวมเสื้อผ้าแพรสีสันสดใส

ประเพณีวันขึ้นปีใหม่ไทยที่สืบทอดกันมาอย่างยาวนาน โดยมีกิจกรรมหลักคือการทำบุญทำทาน, สรงน้ำพระ, และรดน้ำขอพรผู้ใหญ่ นอกจากนี้ยังมีความสนุกสนานในการละเล่นสาดน้ำกันเพื่อปัดเป่าสิ่งร้ายและคลายร้อน

1. ชุดไทยเรือนต้น: ชุดลำลอง ใส่สบาย มีเสื้อคอกลมแขนกระบอก ผ่าอก และนุ่งซิ่นทอลายขวาง

2. ชุดไทยจิตรลดา: ชุดพิธีการกลางวัน เสื้อคอกลมแขนยาว นุ่งซิ่น มีผ้าคลุมไหล่

3. ชุดไทยอมรินทร์: ชุดพิธีการกลางคืน เสื้อคอกลมแขนยาวและนุ่งซิ่นคล้ายชุดไทยจิตรลดา แต่ใช้ผ้าไหมยกดอกที่หรูหรากว่า

4. ชุดไทยบรมพิมาน: ชุดพิธีการเต็มยศสำหรับกลางคืน เสื้อคอกลมติดคอ แขนยาว และนุ่งซิ่นยาวจรดข้อเท้า

5. ชุดไทยจักรี: ชุดพิธีการสำหรับกลางคืนที่โดดเด่นด้วยผ้าสไบเฉียง และผ้านุ่งยกทอง

6. ชุดไทยจักรพรรดิ: ชุดเต็มยศสำหรับโอกาสพิเศษ คล้ายชุดไทยจักรีแต่มีสไบ 2 ผืน และใช้เครื่องประดับครบชุด

7. ชุดไทยศิวาลัย: ชุดคล้ายกับชุดไทยบรมพิมาน แต่มีสไบอีกชั้นหนึ่งคลุมทับ

8. ชุดไทยดุสิต: ชุดที่ประยุกต์มาจากชุดไทยสมัยรัชกาลที่ 6 เสื้อเป็นคอตั้ง แขนยาว และนุ่งซิ่น 

เป็นประเพณีและภูมิปัญญาท้องถิ่นที่สืบทอดกันมาช้านาน โดยเฉพาะในจังหวัดที่มีชื่อเสียงด้านเครื่องปั้นดินเผา เช่น บุรีรัมย์ สุโขทัย ลำปาง และนครศรีธรรมราช ชาวบ้านจะทำพิธีบวงสรวงแม่พระธรณีก่อนขุดดิน เพื่อแสดงความเคารพต่อธรรมชาติ จากนั้นจะมีการปั้นขึ้นรูปและทำพิธีเบิกเตาเผาก่อนนำเครื่องปั้นไปเผา ถือเป็นการขอพรให้ผลงานออกมาสมบูรณ์ ไม่แตกหัก เมื่อเสร็จแล้วจะมีการจัดงานแสดงและจำหน่ายเครื่องปั้นดินเผา รวมทั้งถ่ายทอดความรู้ให้ลูกหลาน เพื่อสืบสานศิลปะและอาชีพดั้งเดิมของชุมชนให้คงอยู่ต่อไป