หม่อมฉันจึงขอพระเมตตา อย่าให้นางต้องเลือกใครเลย ให้วันทองได้ไปบวช ใช้ชีวิตสงบเงียบตามทางของนางเถิดพะย่ะค่ะ

นั่นอาจเป็นทางที่ดีที่สุด ทั้งต่อตัวนาง และต่อพวกหม่อมฉันทุกฝ่าย

หากนางขอบวช ก็ให้บวช นั่นคือสิทธิของนาง

ให้สิทธินางวันทองเลือกว่าจะอยู่กับขุนแผนหรือขุนช้าง — หรือไม่อยู่กับใครเลย

ขุนแผนและขุนช้างต้องเคารพการตัดสินใจนั้น

ใครฝ่าฝืนหรือก่อวุ่นวาย จะมีโทษตามราชประเพณี

เพื่อให้บ้านเมืองสงบ และยกเกียรติแก่สตรีผู้มีหัวใจ”

-หัวหน้าคะไปรับประทานอาหารเที่ยงกันไหมคะ

มึงว่างป่าวเพื่อนวันนี้กูกะว่าวันหยุดจะชวนมึงไปเที่ยวที่พัทยามึงจะไปกับกูป่าวเพื่อน

ครูว่างไหมครับ พวกผมอยากชวนครูไปทานข้าวและไปเที่ยวพักผ่อนด้วยกันครับถือโอกาสไปเปลี่ยนบรรยากาศและสนุกกันบ้าง 😊 ถ้าครูสะดวก เราจะนัดวันเวลาให้เหมาะสมที่สุดครับ

2.สถานการณ์ชวนภรรยาไปเที่ยวและไปกินข้าว

ที่รัก…ช่วงนี้เราทำงานกันหนักเลยนะ วันหยุดนี้ไปเที่ยวด้วยกันไหม? แล้วก็แวะกินข้าวร้านอร่อย ๆ ด้วยกันหน่อย คิดถึงบรรยากาศแบบนั้นจัง 😊"

• เบ๊บไปกินข้าวกันไหม

2 สถานการณ์ ชวนเพื่อนไปเที่ยว

• วันหยุดนี้ไปเที่ยวดรีมเวิร์ลกันไหม

สารวัตรคเชนทร์สะกดรอยตามเบาะแสจนถึงกระท่อมร้างกลางป่า

ภายในมืดสนิท มีเพียงแสงเทียนส่องริบหรี่ เขาได้ยินเสียงร้องไห้เบาๆ ของผู้หญิง

เมื่อเปิดประตูเข้าไป เขาพบ ธาริณี นั่งตัวสั่นอยู่ ข้อมือมีร่องรอยถูกมัด

เธอสารภาพทั้งน้ำตาว่า ตนเป็นคนรักลับๆ ของกิตติศักดิ์

แต่ความสัมพันธ์นี้ถูก พิมล เพื่อนบ้านผู้แอบหลงรักกิตติศักดิ์รู้เข้า

ในคืนวันเกิดเหตุ พิมลแอบบุกเข้ามา เจอกิตติศักดิ์และธาริณีอยู่ด้วยกัน

ความหึงหวงทำให้พิมลโกรธจัด เธอคว้าแจกันฟาดกิตติศักดิ์จนเสียชีวิต

เพื่อปกปิดความผิด พิมลจึงลากธาริณีมากักขังที่กระท่อม

และเขียนข้อความ “ฆาตกรอยู่ใกล้ตัว” บนผนังเพื่อโยนความผิดให้วรพล น้องชายของผู้ตาย

เมื่อคเชนทร์จะพาธาริณีออกมา พิมลก็โผล่มาพร้อมมีดในมือ

เธอกรีดร้องทั้งน้ำตา “เขาเป็นของฉัน! ไม่มีใครเข้าใจ!”

ก่อนจะพุ่งเข้าใส่ แต่คเชนทร์ควบคุมสถานการณ์ได้ เธอถูกจับกุมในที่สุด

คดีปิดลงด้วยโศกนาฏกรรมแห่งความรักที่บิดเบี้ยว

ธาริณีรอดชีวิต แต่จะไม่มีวันลืมค่ำคืนแห่งเลือดนั้น

ส่วนคเชนทร์ยืนมองทะเลสาบยามเช้า พลางพึมพำกับตัวเองว่า

“ไม่มีความจริงใดหลบซ่อนในความมืดได้นาน… แม้แต่เงาเลือด”

ฆาตกรโรคจิต Victor คนนี้ไม่สนใจเสียงกรีดร้องหรือความเจ็บปวดของเหยื่อ เขานั่งมองเหยื่อใหม่ Clara ถูกมัดกับเก้าอี้ สายตาเธอสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว ทุกวินาทีคือการทดลองทางจิตวิทยาของเขา Victor เริ่มเล่าเรื่องวัยเด็กที่ถูกทอดทิ้ง ถูกข่มเหง และความเจ็บปวดที่ก่อตัวเป็นความโกรธเงียบ

เขายิ้มเย็นเมื่อวาด “งานศิลปะ” จากเลือดของเธอ ทุกรอยแผลคือบททดลองในการเรียนรู้ความกลัวของมนุษย์ Victor กลับยืนยันกับตัวเองว่า ทุกการทรมานช่วยให้เขาเข้าใจโลกชัดขึ้น ความสุขเพียงเล็กน้อยของเหยื่อคือความพึงพอใจของเขา

Clara พยายามดิ้นรนแต่ไม่สำเร็จ เสียงกรีดร้องของเธอกลายเป็นดนตรีที่ Victor ฟังแล้วรู้สึกสงบ เขากระซิบอย่างเย็นชา “Pain… it makes me real.”

เมื่อเวลาเดินไปหลายชั่วโมง Ethan พบหลักฐานของเหยื่อรายก่อน ๆ และเข้าใจว่าฆาตกรไม่ได้ทำไปเพราะแรงแค้น แต่เพราะจิตใจที่แตกสลายของตัวเอง ทุกการกระทำคือการปลดปล่อยความเจ็บปวดที่กักเก็บมาตั้งแต่เด็ก

ท้ายที่สุด Victor ปล่อย Clara ลงพื้นราวกับเล่นเกมจบ แต่เลือดและความหวาดกลัวติดตามเธอไปทุกย่างก้าว Ethan รู้ว่าความมืดมิดครั้งนี้ไม่ได้อยู่ที่อพาร์ตเมนต์ แต่เกิดจากจิตใจของ Victor เอง — มนุษย์ที่สามารถหักเหความเจ็บปวดเป็นความโหดร้ายโดยไม่ต้องพึ่งเหนือธรรมชาติ

ณ ย่านถนนไวท์ชาเปล กริ้ง เสียงกระดิ่งดังขึ้น ประตูเปิดกว้างอ้า ชายหนุ่มผมสีบลอนด์ทรง surf cut, ผิวซีดเซียวขาวอย่างกับคนตาย ดวงตาสีฟ้าหม่นเหมือนน้ำทะเลในยามพายุเข้า, หมวกทรงสูงผ้ากำมะหยี่เฟโดร่าสีดำ ทั้งชุดสไตล์ผู้ดีอังกฤษ ดูท่าทางเหมือนคนอายุ 20ต้นๆ, เคเลบเหงื่อตกเล็กน้อยไม่ใช่เล่นๆเลยที่มีผู้ดีอังกฤษมาที่สำนักงานของเขาบ่อยนัก แน่นอนงานเองก็หนักหนาแต่ก็ดีกว่าไม่มีงานทำ, ขณะที่ห้องเงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกา เคเลบกระแอมเล็กน้อยไล่บรรยากาศอันน่าอึดอัดออกไป

"..อะแฮ่ม... สวัสดีมิสเตอร์, สำนักงานเพอร์ซี่ยินดีต้อนรับ" เขาพูดพร้อมกับยิ้มประหม่าเล็กน้อยก่อนจะผายมือที่นั่งตรงข้ามกับเขา

"เชิญนั่ง, ผมเคเลบ เพอร์ซี่ มีอะไรให้ผมรับใช้ดีครับ?" ในขณะที่เคเลบผู้จบ บรรยากาศเงียบอันน่าอึดอัดก็กลับมาอีกครั้ง ผ่านไปไม่กี่นาทีชายหนุ่มผมบลอนด์ก็พูดออกมา, น้ำเสียงของเขาแหบแห้งและดูเย็นชาไม่เหมือนคนที่พึ่งอายุ20ต้นๆ..

"..ผมอยากจะจ้างคุณให้ไปสำรวจห้องใต้ดินของผมหน่อย" ประโยคนั้นทำเคเลบแปลกใจเล็กน้อย เขากระพริบตาปริบก่อนจะเอ่ยปากพูดด้วยความงุนงง"..สำรวจห้องใต้ดิน...? เอ่อ..มิสเตอร์ผมทำหน้าที่สืบคดีต่างๆ-" ก่อนที่เคเลบจะพูดจบชายหนุ่มผมบลอนด์ก็พูดแทรกขึ้นมา" ผมจะให้คุณสองแสนดอลลาร์, คุณจะรับงานนี้ไหม?" เคเลยเบิกตากว้าง *'สองแสนดอลลาร์..? นั่นมันเยอะมากกว่างานสืบคดีทั่วไปเสียอีก'* เคเลบลังเลเล็กน้อยก่อนจะมองขึ้นไปที่ชายหนุ่มผมบลอนด์ เขาเม้มปากเล็กน้อยและถอนหายใจ "..แน่นอนได้สิครับ มิสเตอร์...?" เขาลากเสียงเล็กน้อยให้อีกฝ่ายบอกชื่อตัวเอง

"วินเซนต์, ดยุก วินเซนต์ เดอ วาเลนเซีย" วินเซนต์ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบเฉยชา เคเลบเบิกตากว้างอีกครั้ง *'ดยุกวาเลนเซีย..? ให้ตายเถอะเขาทำงานในกับคนที่มีอำนาจในอาณาจักรนี้งั้นหรอ-!'* ก่อนที่เคเลบจะคิดไปมากกว่านั้นดยุกก็พูดขึ้นอีกครั้งพร้อมกับเลิกคิ้วเล็กน้อย ดวงตาสีฟ้าหม่นเหมือนน้ำทะเลมองลึกเข้าไปในดวงตาสีเหลืองทองอำพันของเคเลบ"คุณรู้จักคฤหาสน์ผมใช่ไหม? หรือต้องให้ผมส่งคนมารับคุณที่นี่." เคเลบส่ายหัวอยู่รวดเร็ว โบกมือปัดเล็กน้อย"โอ้ไม่ๆ ไม่เป็นไร ท่านดยุก, ผมรู้ว่าที่อยู่ของท่านอยู่ที่ใด" วินเซนต์ฮึมฮัมเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นจากที่นั่งและเดินออกไป ทิ้งท้ายว่า

"มาให้ทันก่อนตะวันขึ้น, เมื่องานเสร็จสิ้นคุณจะได้รับเงินเต็มจำนวน อีกอย่าง. ห้ามนำคนอื่นมาด้วย ถ้าผมเห็นว่าคุณนำคนอื่นมาด้วยสัญญาจ้างของเราคงจะจบลง" เคเลบเหงื่อตกเป็นรอบที่สามมองดูวินเซนต์เดินออกไปพร้อมกับเสียงปิดประตูอันเงียบสนิท เขาถอนหายใจพึมพำเบาๆ

"เห้อ..บ้าเอ้ย.. น่าขนลุกเป็นบ้า. ผิวซีดอย่างกับคนตายในข่าวลือจริงๆ"

ตีห้าก่อนตะวันจะขึ้น ณ หน้าคฤหาสน์ดยุกวาเลนเซีย รถม้าคันเก่าไปจอดลงอยู่ตรงหน้าประตูรั้ว เคเลบเดินลงมาด้วยท่าทางประหม่าเล็กน้อยอดทึ่งไม่ได้ที่เห็นคฤหาสต์ใหญ่ขนาดนี้มาก่อน "..สวัสดีครับผมคือพ่อบ้านชื่อลูอีส..คุณ..ใช่คุณเคเลบ เพอร์ซี่ไหม?" เสียงพูดกระทันหันทำให้เคเลบสะดุ้งเล็กน้ำก่อนจะหันไปเจอชายคนหนึ่งอายุน่าจะรุ่นปู่เขา ชายคนนั้นใส่ชุดพ่อบ้าน ยืนอยู่ตรงประตูรั้วที่เปิดอ้า เคเลบกอดกระเป๋าพูดตะกุกตะกักเล็กน้อย "เอ่อ... ใช่ครับ..ผมเอง " ลูอีสพยักหน้าและเดินนำทางเข้าไปในคฤหาสน์ "ตามผมมาคุณเคเลบ,นายท่านรอคุณอยู่ข้างบน" เคเลบหนักหน้าเล็กน้อยก่อนจะรีบเดินตามพ่อบ้านเข้าไปในคฤหาสน์

ภายในคฤหาสน์ด้านในตกแต่งอย่างหรูหรา ภาพวาดราคาแพงหูฉี่ ทั้งรูปปั้นเทพีหลายรูปแบบ, เคเลบมองรอบๆด้วยความอึ้ง ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าห้องหนึ่ง ลูอีสเคาะประตู "ท่านวาเลนเซีย, แขกท่านมาแล้วครับ..."

"เข้ามา" ขณะที่ประตูเปิดกว้างอ้า ปรากฏวินเซนต์ เขานั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงานของเขาในห้องตกแต่งด้วยชั้นหนังสือมากมายเรียงรายปะปนกันไป ภาพวาดรูปครอบครัวมีคนหกคนอยู่ในรูป ทุกคนล้วนมีผมและดวงตาสีเดียวกันกับวินเซนต์, ยกเว้นผู้หญิงที่มีผมสีดำสนิทดวงตาสีเหลืองทองอำพัน.. กองกระดาษสะเปะสะปะอยู่บนโต๊ะของเขา วินเซนต์ถอดแว่นตาออกและมองไปที่เคเลบใบหน้า ของวินเซนต์ยังคงเย็นชาเช่นเคย เขาลุกขึ้นเดินไปหาเคเลบ"คุณมาแล้ว, มาเถอะผมจะพาคุณไปที่ห้องใต้ดิน"

เคเลบได้แต่กลืนน้ำลายอึกใหญ่และพยักหน้าเดินตามวินเซนต์ไป

เสียงรองเท้าหนังของทั้งคู่สะท้อนก้องในโถงทางเดินยาวราวกับทุกย่างก้าวกำลังถูกใครบางคนจับจ้องอยู่

วินเซนต์ไม่พูดอะไรเพิ่ม เพียงถือโคมไฟน้ำมันไว้ในมือหนึ่ง แสงสลัวๆ สาดส่องไปตามบันไดวนแคบที่ทอดลงสู่เบื้องล่าง กลิ่นอับชื้นลอยมาแตะจมูกทันทีที่ก้าวผ่านบานประตูเหล็กหนาทึบ เคเลบยกแขนปิดจมูกเล็กน้อย ในหัวพลันเต็มไปด้วยคำถาม *'คฤหาสน์หรูหราขนาดนี้ แต่ห้องใต้ดินกลับเหมือนคุก...นี่มันเรื่องอะไรกันแน่*'

"เอ่อ..ท่านดยุก ท่านต้องการให้ผมทำอะไรหรือครับ..?" เคเลบหันไปถามดยุกด้วยความงุนงง,เคเลบถามพลางก้าวช้าๆ ตามแสงโคมไฟที่วินเซนต์ถือไว้ เสียงลมหายใจตัวเองสะท้อนในโถงแคบเย็นชื้น

วินเซนต์หยุดเดินตรงกลางบันได ก่อนหันหน้ากลับมาช้าๆ ดวงตาสีฟ้าหม่นสะท้อนแสงไฟจนดูคล้ายดวงตาของสัตว์รัตติกาล

น้ำเสียงของเขาราบเรียบ แต่แฝงบางสิ่งกดดันอย่างประหลาด

"..อย่างที่ผมบอกคุณไปเมื่อวานเคเลบ, สำรวจห้องใต้ดิน" เขาพูดและยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา

"อย่างไรก็ตาม, คุณเองก็ไม่สามารถนำเรื่องใต้ดินแห่งนี้ไปป่าวประกาศให้กับคนอื่นฟังได้, ผมหวังว่าคุณจะเก็บมันเป็นความลับ"

"โอ้..ได้สิท่านดยุก"เคเคยรับปากทันทีโดยไม่คิด, ความลับแลกกับเงิน... เรื่องง่ายสำหรับเขา

ไม่นานนักที่เดินลงมาทางชั้นใต้ดิน พบกับประตูเหล็กขึ้นสนิม, ดูว่ามันคงจะอยู่ที่นี่มาเป็นศตวรรษแล้ว เสียงโลหะหนักๆ ดัง กึก เมื่อวินเซนต์ใช้กุญแจเปิดบานประตูเหล็กสนิมเขรอะตรงหน้าสุด เสียงขูดเอี๊ยดอ๊าดดังขึ้นจนหนาวสะท้าน ทันทีที่ประตูเปิดออก กลิ่นเหม็นอับปนคาวเลือดเจือจางพุ่งออกมาปะทะ เคเลบชะงักกึก ดวงตาเบิกกว้าง ข้างในห้องเหมือนเป็นห้องที่ทำพิธีกรรมมนต์ดำ รอยวงเวทย์บนพื้นเขียนด้วยของสีแดงที่ดูเหมือนจะเขียนมานานมากแล้วจนกลายเป็นสีดำภาษาโบราณประหลาดๆ ทั้งตู้หนังสือเก่าๆ เคเลบชะงักอีกครั้งก่อนจะหันมาหาวินเซนต์ที่พูดขึ้นมาอย่างกระทันหัน

"ผมอยากให้คุณสำรวจที่นี่, ผมอยากรู้ว่าครอบครัวผมแต่ก่อนทำอะไรกันแน่ในห้องนี้" เขายิ้มเย็นก่อนจะวางมือไว้บนล่าของเคเลบ

"..ทำงานเถอะ, ผมจะไปรอข้างบน หากต้องการอะไรเรียกลูอีส"

วินเซนต์ไปแล้ว- ทิ้งเขากับห้องบ้าๆนี่... เคเลบอยากจะทึ่งผมตัวเอง, ถ้าหากเขารู้ว่ามาเจออะไรแบบนี้เขาคงไม่รับงานนี้ไปหรอก

เคเลบถอนหายใจแล้วก็เดินไปตรงชั้นหนังสือ, ไล่เรียงดูแต่ละเล่มพบว่าทุกเล่มไล่เวลาการเขียนในแต่ละปีไว้และแต่ละอันของหนังสือ- การเรียกปีศาจ.. เขาคิดว่า-.. เขารู้แล้วว่าอดีตตระกูลวาเลนเซียทำอะไรกันแน่ แต่ก่อนที่เขาจะไปเล่มถัดไป ซองจดหมายที่ยังไม่ได้เปิดหล่นลงจากสมุดก่อนหน้าที่เขาเปิด ดึงความสนใจของเขาไปทันใดนั้นบานประตูเหล็กปิดลงอย่างสนิท ปัง! เสียงสะท้อนก้องราวกับคุกที่ถูกปิดตาย เคเลบสะดุ้งเฮือก หัวใจเต้นรัวเมื่อพบว่าตนเองติดอยู่เพียงลำพังในห้องใต้ดินแห่งนี้ แสงโคมไฟบนกำแพงสลัววูบไหวเหมือนจะดับทุกครั้งที่เขาก้าวขยับเข้าใกล้ชั้นหนังสืออีกครั้ง เขาหยิบจดหมายที่เจอมาก่อนหน้านี้ขึ้นมา ข้อความบนหน้ากระดาษยังคงเขียนด้วยลายมือโบราณคดเคี้ยวเหมือนจะเตือนภัยบางอย่าง

"แขกผู้มาเยือน จงเลือกเงียบ มิฉะนั้นเงามืดจะเลือกแทนเจ้า”

เสียงกระซิบเบา ๆ ดังมาจากมุมห้อง เคเลบหันขวับไป ดวงตาสีทองอำพันกวาดหาต้นเสียง แต่สิ่งที่เห็นกลับเป็นเพียงเงาดำเคลื่อนไหวช้า ๆ บนกำแพง ทั้งที่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น

“นี่มันอะไรกันแน่…หรือว่าไม่ใช่แค่เรื่องเล่าของตระกูลวาเลนเซีย…” เขาพึมพำเบา ๆ พลางหยิบโคมไฟส่องไปยังวงเวทกลางห้องคราบเลือดเก่าดูเหมือนจะมีรอยใหม่ซ้อนทับ—สดกว่าที่คิด เขารู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่เพียงพิธีกรรมในอดีต แต่ยังมีใครบางคน…หรือบางสิ่ง ใช้อยู่จนถึงปัจจุบัน

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังขึ้นที่ด้านบนบันได ลากยาวลงมาทีละก้าว เคเลบกำโคมไฟแน่น แต่ถ้าวินเซนต์บอกว่าจะรอข้างบน… แล้วใครกันที่กำลังลงมา?

แสงไฟวูบดับ เคเลบเหลือเพียงความมืดและเสียงหายใจแผ่วกระซิบชิดใบหู

“…เจ้ามันมาสายไปแล้ว”

ข้อคิดจากตอนนี้

ความลับที่ถูกซ่อนเร้นยาวนานย่อมไม่อาจถูกฝังตลอดไป เมื่อเลือกจะ “แสวงหาความจริง” ต้องเตรียมใจเผชิญกับสิ่งที่อาจไม่อยากรู้  และบางครั้ง สิ่งลึกลับ เองก็อาจกำลังมองหา “ผู้สืบทอด” คนใหม่

เป็นเรื่องราวที่มีเด็กหนุ่มคนนึงที่ชื่อว่า "พรีโม่" ที่มีเป้าหมายในการหาคำตอบของคำถามที่มีว่า "เหตุใดชีวิตจึงต้องหลับไหล" เพราะว่ามนุษย์นั้นมักจะชอบใช้ชีวิตในมิติในความฝัน เพราะในโลกมิติแห่งความฝันถือเป็นชีวิตในประจำวันไปแล้ว เพราะฉะนั้น "พรีโม่" จึงจะต้องหาคำตอบของคำถามนั้น นี้เป็นเป้าหมายตั้งแต่เด็กถึงปัจจุบัน "พรีโม่" นั้นจะทำได้หรือไม่ อยู่ที่ความตั้งใจของตนเอง

วันหนึ่งอากาศร้อนมาก สุนัขจิ้งจอกตัวหนึ่งกำลังเดินหาแหล่งน้ำ แต่ด้วยความซุ่มซ่าม มันพลาดท่าตกลงไปในบ่อ สุนัขจิ้งจอกพยายามปีนป่ายอยู่นานก็ไม่สามารถขึ้นมาได้

ไม่นานนัก แพะตัวหนึ่งที่กระหายน้ำเดินผ่านมา เห็นสุนัขจิ้งจอกอยู่ในบ่อก็ถามว่า "ในบ่อมีน้ำดื่มเยอะไหม"

สุนัขจิ้งจอกเจ้าเล่ห์จึงตอบว่า "โอ้โห ที่นี่น้ำเยอะมากเลยล่ะ ทั้งใส ทั้งเย็นชื่นใจ"

แพะได้ยินดังนั้นจึงกระโดดลงไปในบ่อทันที

เมื่อแพะลงมาอยู่ในบ่อแล้ว สุนัขจิ้งจอกก็รีบกระโดดเหยียบหลังแพะแล้วปีนขึ้นจากบ่อได้อย่างง่ายดาย

ก่อนจะจากไป สุนัขจิ้งจอกหันมาบอกแพะว่า "ถ้าฉลาดสักหน่อย แกก็คงไม่กระโดดลงมาโดยไม่คิดหน้าคิดหลังแบบนี้"

ข้อคิดจากนิทาน:

* อย่าเชื่อคนง่ายโดยไม่ไตร่ตรองให้ดีเสียก่อน

* ควรพิจารณาให้รอบคอบก่อนตัดสินใจทำอะไรลงไป

* บางครั้งคำพูดหวานหูอาจไม่ได้จริงใจเสมอไป

วันทองไม่ใช่คนสองใจ: นางลาวทองจะยืนยันว่า วันทอง เป็นหญิงที่ซื่อสัตย์ แต่ถูกโชคชะตาและสถานการณ์บังคับให้ต้องตกอยู่ในสถานะที่ยากลำบาก

ปัญหาเกิดจากชายสองคน: ความขัดแย้งที่เกิดขึ้นเป็นเพราะ ขุนแผน และ ขุนช้าง ต่างใช้กำลังและอำนาจของตนเพื่อแย่งชิงนางวันทองมาเป็นของตนเอง โดยที่นางไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจ

ขอให้วันทองได้มีสิทธิ์เลือก: นางลาวทองจะกราบทูลขอให้พระองค์ทรงเมตตา และหาทางออกที่ยุติธรรม โดยการเปิดโอกาสให้วันทองได้ เลือกชีวิตของตนเอง ซึ่งเป็นสิ่งที่นางไม่เคยได้รับเลย

เปิดโอกาสให้วันทองเลือกเอง: แทนที่จะตัดสินว่าวันทองผิดหรือถูก พระพันวษาจะให้สิทธิ์วันทองเลือกด้วยตัวเองว่าจะอยู่กับใคร ระหว่าง ขุนแผน หรือ ขุนช้าง

ยุติความขัดแย้ง: ไม่ว่าวันทองจะเลือกใคร พระองค์จะสั่งให้คู่กรณีอีกฝ่ายยอมรับการตัดสินใจและยุติการวิวาท เพื่อให้เรื่องทุกอย่างจบลงอย่างเป็นธรรม โดยไม่มีการประหารชีวิตเกิดขึ้น

ข้อคิด: ไม่ว่าในชีวิตจะเจอความมืดมากแค่ไหน แสงเล็ก ๆ รอบตัวก็ยังคงอยู่เสมอ รอให้เราเชื่อมั่นและก้าวต่อไปด้วยหัวใจที่เข้มแข็ง