1)  ศรัทธาในพระผู้เป็นเจ้า ชาวมุสลิมต้องศรัทธาต่อพระอัลลอฮ์แต่เพียงพระองค์เดียว

                  2)  ศรัทธาในบรรดามลาอีกะฮฺ ว่ามีจริง คำว่า “มลาอีกะฮฺ” หมายถึง ทูตสวรรค์หรือเทวทูตของพระเจ้า เป็นคนกลางระหว่างพระเจ้ากับศาสดา เป็นวิญญาณที่มองไม่เห็น สัมผัสไม่ได้

                  3)  ศรัทธาในคัมภีร์อัลกุรอาน

                  4)  ศรัทธาในบรรดาศาสนทูต ในคัมภีร์อัลกุรอานกล่าวถึงศาสนทูตว่ามีทั้งหมด 25 ท่าน ท่านแรก คือ นบีอาดัม และท่านสุดท้ายคือ นบีมุฮัมมัด

                  5)  ศรัทธาในวันพิพากษา มุสลิมต้องเชื่อว่าโลกนี้ไม่จีรัง ต้องมีวันแตกสลายหรือมีวันสิ้นโลก

                  6)  ศรัทธาในกฎสภาวะ (ลิขิต) ของพระเจ้า ชาวมุสลิมเชื่อว่าพระเจ้าได้ทรงกำหนดกฎอันแน่นอนไว้ 2 ประเภท คือ กฎที่ตายตัว เปลี่ยนแปลงไม่ได้ ทุกสิ่งเป็นไปตามพระประสงค์ของพระเจ้า เช่น การถือกำเนิดชาติพันธุ์ รูปร่างหน้าตา ฯลฯ และกฎที่ไม่ตายตัว เป็นกฎที่ดำเนินไปตามเหตุผล เช่นทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว ซึ่งพระเจ้าได้ประทานแนวทางชีวิตที่ดีงามพร้อมกับสติปัญญาของมนุษย์ ดังนั้นมุสลิมทุกคนต้องพยายามทำให้ดีที่สุด

๑.จงนมัสการพระเจ้าแต่ผู้เดียว

๒. อย่าออกพระนามพระเจ้าโดยไม่สมควร

๓.วันพระเจ้าให้ถือเป็นวันศักดิ์สิทธิ์

๔.จงนับถือบิดามารดา

๕.อย่าฆ่าคน

๖.อย่าล่วงประเวณี

๗.อย่าลักทรัพย์

๘.อย่าขโมย

๙.อย่าเป็นพยานเท็จต่อเพื่อนบ้านของเจ้า

๑๐.อย่าโลภอยากได้เรือนของเพื่อนบ้าน อย่าโลภมากอยากได้เมียของเพื่อนบ้าน หรือทาสของเขา โค ลา ของเขา หรือสิ่งหนึ่งสิ่งใดของเพื่อนบ้านนั้น

                   ๑) หลักศรัทธา ๖ ประการ

                            (๑) ศรัทธาต่อพระอัลลอฮฺ มุสลิมเชื่อว่ามีพระเจ้าพระองค์เดียวเป็นผู้สร้างสรรพสิ่ง ผู้เป็นมุสลิมจะต้องศรัทธาต่อพระอัลลอฮฺเพียงพระองค์เดียว

                            (๒) ศรัทธาต่อเทวทูต (มลาอิกะฮฺ) ของพระอัลลอฮฺ ผู้เป็นมุสลิมต้องเชื่อว่าเทวทูตมีจริง เทวทูตทำหน้าที่ในการสื่อสารถึงศาสนทูต (รสูล) และศาสนทูตจะนำคำสั่งสอน                

                                   ของอัลลอฮฺมาเผยแผ่แก่มวลมนุษย์

                            (๓) ศรัทธาต่อพระคัมภีร์ทั้งหลาย ผู้เป็นมุสลิมต้องศรัทธาต่อคัมภีร์ที่พระอัลลอฮฺประทานมาให้ผ่านมลาอิกะฮฺและรสูล เพื่อเผยแผ่มายังมนุษย์

    

                            (๔) ศรัทธาต่อศาสนทูต ผู้เป็นมุสลิมต้องศรัทธาในศาสนทูตซึ่งเป็นผู้ที่พระอัลลอฮฺเลือกสรรแล้วว่าเป็นคนดีเหมาะแก่การเป็นผู้ประกาศศาสนา ถือว่าท่านนบีมุฮัมมัดเป็น

                                   ศาสนทูตองค์สุดท้าย

                            (๕) ศรัทธาในวันพิพากษาโลก ผู้เป็นมุสลิมต้องเชื่อว่าโลกมีวันแตกดับ พระอัลลอฮฺจะเป็นผู้พิพากษามนุษย์ตามกรรมดีกรรมชั่วของแต่ละบุคคล

                            (๖) ศรัทธาในกฎสภาวะของพระอัลลอฮฺ ผู้เป็นมุสลิมต้องเชื่อว่าพระอัลลอฮฺเป็นผู้ลิขิตชีวิตมนุษย์

๑.จงนมัสการพระเจ้าแต่ผู้เดียว

๒. อย่าออกพระนามพระเจ้าโดยไม่สมควร

๓.วันพระเจ้าให้ถือเป็นวันศักดิ์สิทธิ์

๔.จงนับถือบิดามารดา

๕.อย่าฆ่าคน

๖.อย่าล่วงประเวณี

๗.อย่าลักทรัพย์

๘.อย่าขโมย

๙.อย่าเป็นพยานเท็จต่อเพื่อนบ้านของเจ้า

๑๐.อย่าโลภอยากได้เรือนของเพื่อนบ้าน อย่าโลภมากอยากได้เมียของเพื่อนบ้าน หรือทาสของเขา โค ลา ของเขา หรือสิ่งหนึ่งสิ่งใดของเพื่อนบ้านนั้น

๑.จงนมัสการพระเจ้าแต่ผู้เดียว

๒. อย่าออกพระนามพระเจ้าโดยไม่สมควร

๓.วันพระเจ้าให้ถือเป็นวันศักดิ์สิทธิ์

๔.จงนับถือบิดามารดา

๕.อย่าฆ่าคน

๖.อย่าล่วงประเวณี

๗.อย่าลักทรัพย์

๘.อย่าขโมย

๙.อย่าเป็นพยานเท็จต่อเพื่อนบ้านของเจ้า

๑๐.อย่าโลภอยากได้เรือนของเพื่อนบ้าน อย่าโลภมากอยากได้เมียของเพื่อนบ้าน หรือทาสของเขา โค ลา ของเขา หรือสิ่งหนึ่งสิ่งใดของเพื่อนบ้านนั้น

                  1)  ศรัทธาในพระผู้เป็นเจ้า ชาวมุสลิมต้องศรัทธาต่อพระอัลลอฮ์แต่เพียงพระองค์เดียว

                  2)  ศรัทธาในบรรดามลาอีกะฮฺ ว่ามีจริง คำว่า “มลาอีกะฮฺ” หมายถึง ทูตสวรรค์หรือเทวทูตของพระเจ้า เป็นคนกลางระหว่างพระเจ้ากับศาสดา เป็นวิญญาณที่มองไม่เห็น สัมผัสไม่ได้

                  3)  ศรัทธาในคัมภีร์อัลกุรอาน

                  4)  ศรัทธาในบรรดาศาสนทูต ในคัมภีร์อัลกุรอานกล่าวถึงศาสนทูตว่ามีทั้งหมด 25 ท่าน ท่านแรก คือ นบีอาดัม และท่านสุดท้ายคือ นบีมุฮัมมัด

                  5)  ศรัทธาในวันพิพากษา มุสลิมต้องเชื่อว่าโลกนี้ไม่จีรัง ต้องมีวันแตกสลายหรือมีวันสิ้นโลก

                  6)  ศรัทธาในกฎสภาวะ (ลิขิต) ของพระเจ้า ชาวมุสลิมเชื่อว่าพระเจ้าได้ทรงกำหนดกฎอันแน่นอนไว้ 2 ประเภท คือ กฎที่ตายตัว เปลี่ยนแปลงไม่ได้ ทุกสิ่งเป็นไปตามพระประสงค์ของพระเจ้า เช่น การถือกำเนิดชาติพันธุ์ รูปร่างหน้าตา ฯลฯ และกฎที่ไม่ตายตัว เป็นกฎที่ดำเนินไปตามเหตุผล เช่นทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว ซึ่งพระเจ้าได้ประทานแนวทางชีวิตที่ดีงามพร้อมกับสติปัญญาของมนุษย์ ดังนั้นมุสลิมทุกคนต้องพยายามทำให้ดีที่สุด

๑.จงนมัสการพระเจ้าแต่ผู้เดียว

๒. อย่าออกพระนามพระเจ้าโดยไม่สมควร

๓.วันพระเจ้าให้ถือเป็นวันศักดิ์สิทธิ์

๔.จงนับถือบิดามารดา

๕.อย่าฆ่าคน

๖.อย่าล่วงประเวณี

๗.อย่าลักทรัพย์

๘.อย่าขโมย

๙.อย่าเป็นพยานเท็จต่อเพื่อนบ้านของเจ้า

๑๐.อย่าโลภอยากได้เรือนของเพื่อนบ้าน อย่าโลภมากอยากได้เมียของเพื่อนบ้าน หรือทาสของเขา โค ลา ของเขา หรือสิ่งหนึ่งสิ่งใดของเพื่อนบ้านนั้น

๒.หลักตรีเอกานุภาพ  เป็นหลักคำสอนที่ให้ศรัทธาในพระเจ้าพระองค์เดียว  แต่มี ๓ สภาวะประกอบด้วย

๑. พระบิดา คือ องค์พระเจ้าผู้สร้างโลกและมนุษย์

๒.พระบุตร คือ  ผู้เกิดมาเพื่อช่วยไถ่บาปให้แก่มนุษย์

๓.พระจิตร คือ พระวิญญาณอันบริสุทธ์เพื่อมอบความรักและบันดาลให้มนุษย์ประพฤติดี

๓.หลักความรัก  คำสอนเรื่องความรักในศาสนาคริสต์ คือ การปรารถนาให้ผู้อื่นมีความสุข มีความเมตตากรุณา ให้อภัยซึ่งกันและกัน และยินดีเมื่อเห็นผู้อื่นได้ดี

หลักคำสอนเรื่องความรักในศาสนาคริสต์ มี ๒ ระดับ คือ

๑.ความรักระหว่างมนุษย์กับพระเจ้า เปรียบเหมือนความรักระหว่างบิดากับบุตร

๒.ความรักระหว่างมนุษย์กับมนุษย์ พระเยซูสอนให้รักเพื่อนบ้าน (มนุษย์ทั้งโลก) สอนให้รักศัตรู รู้จักการให้อภัยและเสียสละ

๔.หลักอาณาจักรพระเจ้า  เป็นหลักคำสอนที่เน้นให้มนุษย์สร้างศรัทธาให้เกิดขึ้นในจิตใจ  รู้จักการเตรียมตัวรับฟังคำสั่งสอน  เพื่อจะได้นำไปปฏิบัติได้ถูกต้อง  ซึ่งอาณาจักรพระเจ้าแบ่งได้เป็น ๒ ส่วน คือ  อาณาจักรบนโลกมนุษย์  ให้มนุษย์กระทำตนให้ดีที่สุด  โดยการสวดมนต์  เพื่อเป็นการแสดงความศรัทธาในพระเจ้า  และอาณาจักรสวรรค์  เมื่อมนุษย์ตายไป  วิญญาณจะได้ไปเฝ้าพระเจ้าในสวรรค์มีชีวิตนิรันดร

๑.จงนมัสการพระเจ้าแต่ผู้เดียว

๒. อย่าออกพระนามพระเจ้าโดยไม่สมควร

๓.วันพระเจ้าให้ถือเป็นวันศักดิ์สิทธิ์

๔.จงนับถือบิดามารดา

๕.อย่าฆ่าคน

๖.อย่าล่วงประเวณี

๗.อย่าลักทรัพย์

๘.อย่าขโมย

๙.อย่าเป็นพยานเท็จต่อเพื่อนบ้านของเจ้า

๑๐.อย่าโลภอยากได้เรือนของเพื่อนบ้าน อย่าโลภมากอยากได้เมียของเพื่อนบ้าน หรือทาสของเขา โค ลา ของเขา หรือสิ่งหนึ่งสิ่งใดของเพื่อนบ้านนั้น

พระธรรมศาสตร์ มีอยู่ ๑๐ ประการ

๑.ธฤติ คือ ความพอใจ คล้ายกับคำว่าสันโดษ มีความพยายามอยู่ด้วยความมั่นคงเสมอ ความรู้สึกยินดี และพอใจในสิ่งที่ตนมีอยู่โดยปราศจากความโลภ

๒.กษมา ความอดกั้นหรือความอดทน มีความพากเพียร พยายาม อดทน  โดยถือเอาเมตตากรุณาเป็นที่ตั้ง

๓.ทมะ คือการระงับจิตใจ รู้จักข่มใจของตนด้วยความสำนึกในเมตตา  และมีสติอยู่เสมอไม่ปล่อยให้หวั่นไหวไปตามอารมณ์ได้ง่ายๆ

๔.อัสเตยะ คือ ไม่ลัก ไม่ขโมย

๕.เศาจะ คือความบริสุทธิ์ทั้งกายและใจ

๖.อินทริยนิครหะ คือการปราบปรามอินทรีทั้ง ๑๐ ได้แก่ ประสาทความรู้สึกทางความรู้ ได้แก่ ตา หู จมูก ลิ้น และผิวหนัง กับประสาทความรู้สึกทางการกระทำ ได้แก่ มือ เท้า ทวารหนัก ทวารเบา และลำคอ

๗. ธี เหมือนกับธิติ ธีร หรือพุทธิ ได้แก่ปัญญา สติ ความคิด ความมั่นคง

๘.วิทยา คือ ความรู้ทางปรัชญาศาสตร์ คือรู้ลึกซึ้ง และมีความรู้เกี่ยวข้องกับชีวะ กับมายาและกับพรหม

๙. สตยะ คือ ความจริง ความเห็นอันสุจริต ความซื่อสัตย์ต่อกัน จนเป็นที่ไว้ วางใจกัน เชื่อใจกันได้

๑๐.อโกรธะ คือ ความไม่โกรธ มีความอดทน สงบเสงี่ยม รู้จักทำจิตใจให้สงบ

1. ขันธ์ 5 หรือ เบญจขันธ์ คือ องค์ประกอบของชีวิตมนุษย์ที่ประกอบด้วยรูปและนาม

      รูป คือ ส่วนที่เป็นร่างกาย ประกอบด้วยธาตุ 4 ได้แก่
    - ธาตุดิน(ส่วนของร่างกายที่เป็นของแข็ง เช่น เนื้อ กระดูก ผม)
    - ธาตุน้ำ (ส่วนที่เป็นของเหลวของร่างกาย) เช่น เลือด น้ำลาย น้ำเหลือง น้ำตา )
    - ธาตุลม (ส่วนที่เป็นลมของร่างกาย ได้แก่ ลมหายใจเข้าออก ลมในกระเพาะอาหาร)
    - ธาตุไฟ ( ส่วนที่เป็นอุณหภูมิของร่างกาย ได้แก่ ความร้อนในร่างกายมนุษย์)

     นาม คือ ส่วนที่มองไม่เห็นหรือจิตใจ ได้แก่
    - เวทนา คือ ความรู้สึกที่เกิดจากประสาทสัมผัส เช่น สุขเวทนา ทุกขเวทนาและอุเบกขาเวทนา ไม่ยินดียินร้าย
    - สัญญา คือ ความจำได้โดยอาศัยประสาทสัมผัส เมื่อสัมผัสอีกครั้งก็สามารถบอกได้
    - สังขาร คือ สภาพที่ปรุงแต่งจิตใจให้คิดดี คิดชั่ว หรือเป็นกลาง สิ่งที่เข้ามาปรุงแต่งจิต ได้แก่ เจตนา ค่านิยม ความสนใจ ความโลภ และความหลง
    - วิญญาณ คือ ความรับรู้ที่ผ่านมาทางตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ (อายตนะ 6)

            หลักธรรมที่สำคัญของศาสนาอิสลาม ที่สำคัญได้แก่

            1. หลักศรัทธา 6 ประการ คำว่าศรัทธาสำหรับชาวมุสลิม  หมายถึง ความเชื่อมั่นด้วยจิตใจโดยปราศจากการระแวงสงสัยหรือการโต้แย้งใดๆ  หลักศรัทธาในศาสนาอิสลามมี 6 ประการ คือ

                  1)  ศรัทธาในพระผู้เป็นเจ้า ชาวมุสลิมต้องศรัทธาต่อพระอัลลอฮ์แต่เพียงพระองค์เดียว

                  2)  ศรัทธาในบรรดามลาอีกะฮฺ ว่ามีจริง คำว่า “มลาอีกะฮฺ” หมายถึง ทูตสวรรค์หรือเทวทูตของพระเจ้า เป็นคนกลางระหว่างพระเจ้ากับศาสดา เป็นวิญญาณที่มองไม่เห็น สัมผัสไม่ได้

                  3)  ศรัทธาในคัมภีร์อัลกุรอาน

                  4)  ศรัทธาในบรรดาศาสนทูต ในคัมภีร์อัลกุรอานกล่าวถึงศาสนทูตว่ามีทั้งหมด 25 ท่าน ท่านแรก คือ นบีอาดัม และท่านสุดท้ายคือ นบีมุฮัมมัด

                  5)  ศรัทธาในวันพิพากษา มุสลิมต้องเชื่อว่าโลกนี้ไม่จีรัง ต้องมีวันแตกสลายหรือมีวันสิ้นโลก

                  6)  ศรัทธาในกฎสภาวะ (ลิขิต) ของพระเจ้า ชาวมุสลิมเชื่อว่าพระเจ้าได้ทรงกำหนดกฎอันแน่นอนไว้ 2 ประเภท คือ กฎที่ตายตัว เปลี่ยนแปลงไม่ได้ ทุกสิ่งเป็นไปตามพระประสงค์ของพระเจ้า เช่น การถือกำเนิดชาติพันธุ์ รูปร่างหน้าตา ฯลฯ และกฎที่ไม่ตายตัว เป็นกฎที่ดำเนินไปตามเหตุผล เช่นทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว ซึ่งพระเจ้าได้ประทานแนวทางชีวิตที่ดีงามพร้อมกับสติปัญญาของมนุษย์ ดังนั้นมุสลิมทุกคนต้องพยายามทำให้ดี

๑.จงนมัสการพระเจ้าแต่ผู้เดียว

๒. อย่าออกพระนามพระเจ้าโดยไม่สมควร

๓.วันพระเจ้าให้ถือเป็นวันศักดิ์สิทธิ์

๔.จงนับถือบิดามารดา

๕.อย่าฆ่าคน

๖.อย่าล่วงประเวณี

๗.อย่าลักทรัพย์

๘.อย่าขโมย

๙.อย่าเป็นพยานเท็จต่อเพื่อนบ้านของเจ้า

๑๐.อย่าโลภอยากได้เรือนของเพื่อนบ้าน อย่าโลภมากอยากได้เมียของเพื่อนบ้าน หรือทาสของเขา โค ลา ของเขา หรือสิ่งหนึ่งสิ่งใดของเพื่อนบ้านนั้น

พระศาสดาคุรึนานักเทพ (คุรุนานักเดว)  พระองค์ได้สอนหลักธรรมและแนวคิดใหม่ให้กับทุกคน  เพื่อให้สามารถดำรงชีวิตอยู่ได้อย่างมีความสุขและมีสุขภาพสมบูรณ์แข็งแรง  หลักธรรมและแนวคิดดังกล่าวมีดังนี้

๑.สอนให้ทุกคนรู้จักปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อม  ซึ่งเป็นธรรมชาติที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้

๒.ชี้นำทางให้ทุกคนได้เข้าถึงพระเจ้าด้วยการดำรงชีวิตและด้วยการกระทำแต่คุณงานความดี

๓.การเข้าถึงธรรมมะและการทำรงชีวิตตามหลักสัจธรรม  ละเว้นความโลภ  ความโกรธ ความหลง  ความยิ่งยโส  และความเห็นแก่ตัว  ซึ่งเป็นวิถีทางในการระลึกถึงพระเจ้าอย่างแท้จริง

ศาสนาสิกข์เชื่อในเรื่ององการกลับชาติมาเกิดใหม่  มนุษย์ทุกคนควรพยายามอย่างที่สุดเพื่อให้หลุดพ้นจากวัฏจักรของชีวิตหรือการเวียนว่ายตายเกิดด้วยการหมั่นระลึกถึงพระเจ้าและการสวดมนต์ภาวนา  โดยในศาสนาสิกข์เชื่อว่าพระเจ้าคือความจริงนั่นเอง

2. อริยสัจ 4 แปลว่า ความจริงอันประเสริฐ เป็นหลักคำสอนที่สำคัญที่สุดของพระพุทธศาสนา เพราะเป็นคำสอนที่จะช่วยให้บุคคลรอดพ้นจากความทุกข์เพื่อสู่นิพพาน ได้แก่

    1. ทุกข์ หมายถึง สภาพที่ทนได้ยากทั้งร่างกายและจิตใจ
    1.1 สภาวทุกข์ หรือ ทุกข์ประจำ ได้แก่ เกิด แก่ เจ็บ ตาย
    1.2 ปกิณกทุกข์ หรือทุกข์จร เป็นทุกข์ที่เกิดขึ้นภายหลัง เกิดขึ้นแล้วก็ผ่านไปและเกิดขึ้นเนืองๆ เช่น ความเศร้าโศก ความไม่สบายกายไม่สบายใจ ความคับแค้นใจ

    2. สมุทัย หมายถึง เหตุที่ทำให้เกิดทุกข์ ได้แก่ ตัณหา( ความอยาก)
    2.1 กามตัณหา คือ อยากในรูป เสียง กลิ่น รส สัมผัส ที่ตนยังไม่มี
    2.2 ภวตัณหา คือ ความอยากมี อยากเป็น อยากให้สภาพที่ตนปรารถนาอยู่นานๆ
    2.3 วิภวตัณหา คือ ความอยากมี อยากเป็น อยากให้สภาพที่ตนปรารถนาอยู่นานๆ

    3. นิโรธ หมายถึง ความดับทุกข์ คือ ให้ดับที่เหตุ ซึ่งมีขั้นตอนตามลำดับในมรรค 8

    4. มรรคมีองค์ 8 หนทางแห่งการดับทุกข์
    4.1 สัมมาทิฐิ ความเห็นชอบ คือ มีความเข้าใจว่าอะไรคือทุกข์ อะไรคือสาเหตุแห่งทุกข์ อะไรคือความดับทุกข์
    4.2 สัมมาสังกัปปะ ความดำริชอบ คือ ความคิดที่ปลอดโปร่ง ความคิดไม่พยาบาท ความคิดไม่เบียดเบียน
    4.3 สัมมาวาจา วาจาชอบ คือ ไม่พูดเท็จ ไม่พูดส่อเสียด ไม่พูดหยาบ ไม่พูดเพ้อเจ้อ
    4.4 สัมมากัมมันตะ การงานชอบ คือ ไม่ทำลายชีวิตคนอื่น ไม่ขโมยของ ไม่ผิดในกาม
    4.5 สัมมาอาชีวะ เลี้ยงชีพชอบ คือ การทำมาหากินด้วยอาชีพสุจริต
    4.6 สัมมาวายามะ ความเพียรชอบ คือ เพียรระวังมิให้ความชั่วที่ยังไม่เกิดขึ้น เพียรละความชั่วที่เกิดขึ้น เพียรรักษาความดีที่เกิดขึ้นแล้ว
    4.7 สัมมาสติ ความระลึกชอบ คือ พิจารณากาย พิจารณาเวทนา พิจารณาจิต พิจารณาธรรม
    4.8 สัมมาสมาธิ การตั้งใจชอบ คือ การตั้งจิตที่แน่วแน่อยู่ในอารมณ์ใด อารมณ์หนึ่ง ไม่ฟุ้งซ่านเพื่อมุ่งมั่นกระทำความดี

3. ไตรลักษณ์ คือ ลักษณะทั่วไปของสิ่งทั้งปวง

    1. อนิจจตา หรือ อนิจจัง ความไม่คงที่ ไม่เที่ยง ไม่ถาวร ไม่แน่นอน
    2. ทุกขตา หรือ ทุกขัง สภาพที่อยู่ในสภาวะเดิมไม่ได้ ต้องแปรปรวนไป
    3. อนัตตา ความไม่ใช่ตัวตนแท้จริง ไม่อยู่ในอำนาจบังคับบัญชา ไม่มีใครเป็นเจ้าของ
    ในเรื่งไตรลักษณ์ พระพุทธศาสนาถือว่าเป็นคำสอนสูงสุด ซึ่งทุกสิ่งในสากลจักรวาลล่วนเป็นอนัตตาทั้งสิ้น

4. พรหมวิหาร 4  ธรรมสำหรับผู้เป็นใหญ่ ผู้ปกครอง พ่อแม่ จำเป็นต้องมีไว้เป็นเครื่องยึดเหนี่ยวสำหรับดำเนินชีวิต ได้แก่

    1. เมตตา ความรักใคร่ ปรารถนาจะให้เป็นสุข
    2. กรุณา ความสงสาร ต้องการที่จะช่วยบุคคลอื่น สัตว์อื่นให้หลุดพ้นจากความทุกข์
    3. มุทิตา ความชื่นชมยินดีเมื่อเห็นบุคคลอื่นเขาได้ดี
    4. อุเบกขา ความวางเฉยไม่ดีใจไม่เสียใจ เมื่อบุคคลอื่นประสบความวิบัติ

5. สังคหวัตถุ 4 หลักธรรมที่เป็นเครื่องยึดเหนี่ยวน้ำใจคน

    1. ทาน การให้
    2. ปิยวาจา การกล่าวถ้อยคำไพเราะอ่อนหวาน
    3. อัตถจริยา การบำเพ็ญประโยชน์
    4. สมานัตตตา การประพฤติตนสม่ำเสมอทั้งต่อหน้าและลับหลัง

6. ฆราวาสธรรม 4 หลักธรรมสำหรับผู้ครองเรือน ได้แก่

    1. สัจจะ การมีความซื่อตรงต่อกัน
    2. ทมะ การรู้จักข่มจิตของตน ไม่หุนหันพลันแล่น
    3. ขันติ ความอดทนและให้อภัย
    4. จาคะ การเ สียสละแบ่งปันของตนแก่คนที่ควรแบ่งปัน

7. บุญกิริยาวัตถุ 10 หลักธรรมแห่งการทำบุญ ทางแห่งการทำความดี 10 ประการ

    1. ทานมัย บุญสำเร็จด้วยการบริจาคทาน
    2. ศีลมัย บุญสำเร็จด้วยการรักษาศีล
    3. ภาวนามัย บุญสำเร็จด้วยการเจริญภาวนา
    4. อปจายนมัย บุญสำเร็จด้วยการประพฤติอ่อนน้อมถ่อมตนต่อผู้ใหญ่
    5. เวยยาวัจจมัย บุญสำเร็จด้วยการช่วยเหลือขวนขวายในกิจการงานต่างๆ
    6. ปัตติทานมัย บุญสำเร็จด้วยการให้ส่วนบุญ
    7. ปัตตานุโมทนามัย บุญสำเร็จด้วยการอนุโมทนาส่วนบุญ
    8. ธัมมัสสวนมัย บุญสำเร็จด้วยการฟังธรรม
    9. ธัมมเทสนามัย บุญสำเร็จด้วยการแสดงธรรม
    10. ทิฏฐุชุกัมม์ บุญสำเร็จด้วยการทำความคิดความเห็นของตนให้ตรง

8. สัปปุริสธรรม 7    หลักธรรมของคนดี หรือคุณสมบัติของคนดี

    1. ธัมมัญญุตา ความเป็นผู้รู้จักเหตุ
    2. อัตถัญญุตา ความเป็นผู้รู้จักผล
    3. อัตตัญญุตา ความเป็นผู้รู้จักตน
    4. มัตตัญญุตา ความเป็นผู้รู้จักประมาณ
    5. กาลัญญุตา ความเป็นผู้รู้จักกาลเวลา
    6. ปริสัญญุตา ความเป็นผู้รู้จักชุมชน
    7. ปุคคลปโรปรัญญุตา ความเป็นผู้รู้จักเลือกคบคนดี

            ๓. หลักคำสอนสำคัญของศาสนาอิสลาม                 ๑) หลักศรัทธา ๖ ประการ                    ๑) ศรัทธาต่อพระอัลลอฮฺ มุสลิมเชื่อว่ามีพระเจ้าพระองค์เดียวเป็นผู้สร้างสรรพสิ่ง ผู้เป็นมุสลิมจะต้องศรัทธาต่อพระอัลลอฮฺเพียงพระองค์เดียว                    ๒) ศรัทธาต่อเทวทูต (มลาอิกะฮฺ) ของพระอัลลอฮฺ ผู้เป็นมุสลิมต้องเชื่อว่าเทวทูตมีจริง เทวทูตทำหน้าที่ในการสื่อสารถึงศาสนทูต (รสูล) และ                 ศาสนทูตจะนำคำสั่งสอนของอัลลอฮฺมาเผยแผ่แก่ มวลมนุษย์                    ๓) ศรัทธาต่อพระคัมภีร์ทั้งหลาย ผู้เป็นมุสลิมต้องศรัทธาต่อคัมภีร์ที่พระอัลลอฮฺประทานมาให้ผ่านมลาอิกะฮฺและรสูล เพื่อเผยแผ่มายังมนุษย์                    ๔) ศรัทธาต่อศาสนทูต ผู้เป็นมุสลิมต้องศรัทธาในศาสนทูตซึ่งเป็นผู้ที่พระอัลลอฮฺเลือกสรรแล้วว่าเป็นคนดีเหมาะแก่การเป็นผู้ประกาศศาสนา                 ถือว่าท่านนบีมุฮัมมัดเป็นศาสนทูตองค์สุดท้าย                    ๕) ศรัทธาในวันพิพากษาโลก ผู้เป็นมุสลิมต้องเชื่อว่าโลกมีวันแตกดับ พระอัลลอฮฺจะเป็นผู้พิพากษามนุษย์ตามกรรมดีกรรมชั่วของแต่ละบุคคล                    ๖) ศรัทธาในกฎสภาวะของพระอัลลอฮฺ ผู้เป็นมุสลิมต้องเชื่อว่าพระอัลลอฮฺเป็นผู้ลิขิตชีวิตมนุษย์                ประเทศที่นับถือศาสนาอิสลามเป็นศาสนาประจำชาติ จะนำเอาบทบัญญัติในศาสนามาตราเป็นกฎหมายใช้ในการดูแลควบคุมความสงบของบ้าน        เมืองด้วย ดังนั้น การกระทำบางอย่างที่ขัดกับหลักศาสนาจึงถือเป็นความผิดตามกฎหมายด้วย เช่น การดื่มสุรา อาจต้องโทษถึงจำคุก             ๒) หลักปฏิบัติ ๕ ประการ                  ๑) การปฏิญาณตน เป็นการประกาศยอมรับด้วยความศรัทธาและความบริสุทธิ์ใจว่า พระอัลลอฮฺเป็นพระเจ้าสูงสุดเพียงพระองค์เดียวเท่านั้น และ            ยอมรับว่าท่านนบีมุฮัมมัดเป็นศาสนทูตของพระอัลเลาะห์ ในการปฏิญาณตน จะต้องทำด้วยความบริสุทธิ์ใจ และทำเมื่อนมัสการพระเจ้า (ละหมาด) ผู้            เป็นมุสลิมต้องกล่าวปฏิญาณว่า                 ๒) การละหมาด เป็นการนมัสการพระเจ้าทั้งทางร่างกายและจิตใจ ผู้เป็นมุสลิมจะต้องละหมาด วันละ ๕ เวลา คือ ย่ำรุ่ง กลางวัน เย็น พลบค่ำ และ               กลางคืน ก่อนที่จะละหมาดจะต้องชำระร่างกายให้สะอาดและสำรวมจิตใจให้สงบ การละหมาดเป็นพื้นฐานของศาสนาอิสลาม ข้อที่ ๒ การละหมาดจะ            ช่วยสกัดกั้นความคิดและการกระทำที่ไม่ดีงามต่างๆ อย่างเป็นระบบ ต่อเนื่องในรอบวัน ทำให้คนที่ละหมาดไม่กล้าทำสิ่งที่ขัดกับศีลธรรมจรรยา                 ๓) การบริจาคซะกาฮฺ เป็นการบริจาคทรัพย์หรือให้ทานแก่คนที่เหมาะสมตามที่ศาสนากำหนด เช่น เด็กกำพร้า คนที่ขัดสน ผู้เผยแผ่ศาสนากา            บริจาคซะกาฮฺถือเป็นข้อบังคับที่ต้องปฏิบัติ ผู้เป็นมุสลิมถือว่าเป็นหน้าที่ที่จะต้องสละทรัพย์ของตนเพื่อแบ่งปันให้แก่ผู้อื่น เป็นการขัดเกลาจิตใจให้            สะอาดลดความเห็นแก่ตัว และเป็นการลดช่องว่างในสังคม                  ๔) การถือศีลอด เป็นการละเว้นจากการบริโภคอาหาร เครื่องดื่มและการมีเพศสัมพันธ์ ตั้งแต่พระอาทิตย์ขึ้นจนถึงพระอาทิตย์ตก เป็นเวลา            ตลอด ๑ เดือน คือ ในเดือน ๙ หรือที่เรียกว่า เดือนเราะมะฎอน ตามปฏิทินของอิสลาม การถือศีลอดเป็นการแสดงความศรัทธาต่ออัลลอฮฺ ฝึกความ            อดทนเพื่อกำราบกิเลสใฝ่ต่ำ                  ๕) การประกอบพิธีหัจญ์ เป็นการประกอบศาสนกิจที่นครมักกะฮฺ ประเทศซาอุดีอาระเบีย มีจุดมุ่งหมายเพื่อให้ชาวมุสลิมระลึกถึงพระเจ้า            และได้พบปะพี่น้องมุสลิมจากทั่วโลก                        การประกอบพิธีหัจญ์ไม่ได้มีการบังคับให้ชาวมุสลิมต้องปฏิบัติ แต่ชาวมุสลิมที่พร้อมด้วยกำลังทรัพย์และกำลังกาย ควรหาโอกาสไปทำพิธีนี้            อย่างน้อย ๑ ครั้งในชีวิตขณะที่ประกอบพิธีหัจญ์ ทุกคนจะอยู่ในสถานภาพเดียวกัน จะไม่มีความแตกต่างกันในเรื่องชนชั้นหรือวรรณะและความร่ำรวย            หรือยากจน การทำหัจญ์เป็นการทำลายระบบชนชั้นในขั้นตอนหนึ่ง และสะท้อนให้เห็นว่าความเป็นจริงแล้ว มนุษย์เราทุกคนต่างมีศักดิ์ศรีและความ            เป็นคนเท่าเทียมกัน

    1. ทุกข์ หมายถึง สภาพที่ทนได้ยากทั้งร่างกายและจิตใจ
    1.1 สภาวทุกข์ หรือ ทุกข์ประจำ ได้แก่ เกิด แก่ เจ็บ ตาย
    1.2 ปกิณกทุกข์ หรือทุกข์จร เป็นทุกข์ที่เกิดขึ้นภายหลัง เกิดขึ้นแล้วก็ผ่านไปและเกิดขึ้นเนืองๆ เช่น ความเศร้าโศก ความไม่สบายกายไม่สบายใจ ความคับแค้นใจ

    2. สมุทัย หมายถึง เหตุที่ทำให้เกิดทุกข์ ได้แก่ ตัณหา( ความอยาก)
    2.1 กามตัณหา คือ อยากในรูป เสียง กลิ่น รส สัมผัส ที่ตนยังไม่มี
    2.2 ภวตัณหา คือ ความอยากมี อยากเป็น อยากให้สภาพที่ตนปรารถนาอยู่นานๆ
    2.3 วิภวตัณหา คือ ความอยากมี อยากเป็น อยากให้สภาพที่ตนปรารถนาอยู่นานๆ

    3. นิโรธ หมายถึง ความดับทุกข์ คือ ให้ดับที่เหตุ ซึ่งมีขั้นตอนตามลำดับในมรรค 8

    4. มรรคมีองค์ 8 หนทางแห่งการดับทุกข์
    4.1 สัมมาทิฐิ ความเห็นชอบ คือ มีความเข้าใจว่าอะไรคือทุกข์ อะไรคือสาเหตุแห่งทุกข์ อะไรคือความดับทุกข์
    4.2 สัมมาสังกัปปะ ความดำริชอบ คือ ความคิดที่ปลอดโปร่ง ความคิดไม่พยาบาท ความคิดไม่เบียดเบียน
    4.3 สัมมาวาจา วาจาชอบ คือ ไม่พูดเท็จ ไม่พูดส่อเสียด ไม่พูดหยาบ ไม่พูดเพ้อเจ้อ
    4.4 สัมมากัมมันตะ การงานชอบ คือ ไม่ทำลายชีวิตคนอื่น ไม่ขโมยของ ไม่ผิดในกาม
    4.5 สัมมาอาชีวะ เลี้ยงชีพชอบ คือ การทำมาหากินด้วยอาชีพสุจริต
    4.6 สัมมาวายามะ ความเพียรชอบ คือ เพียรระวังมิให้ความชั่วที่ยังไม่เกิดขึ้น เพียรละความชั่วที่เกิดขึ้น เพียรรักษาความดีที่เกิดขึ้นแล้ว
    4.7 สัมมาสติ ความระลึกชอบ คือ พิจารณากาย พิจารณาเวทนา พิจารณาจิต พิจารณาธรรม
    4.8 สัมมาสมาธิ การตั้งใจชอบ คือ การตั้งจิตที่แน่วแน่อยู่ในอารมณ์ใด อารมณ์หนึ่ง ไม่ฟุ้งซ่านเพื่อมุ่งมั่นกระทำความดี