Tijdens wekelijkse werkavonden weven mensen samen en delen verhalen over hun jeugd, migratie, familie en belangrijke momenten in de wijk. De kunstenaar ondersteunt technisch en moedigt bewoners aan om hun herinneringen te verwoorden. Ze houdt een dagboek bij met de verhalen, die later samen met het werk worden gepresenteerd.

Kinderen en ouderen werken naast elkaar, wat leidt tot onverwachte ontmoetingen. Een meisje weeft een lapje van haar jurk in, terwijl een oudere man vertelt over het verdwenen café waar hij vroeger speelde in een band. Het gezamenlijke tapijt wordt na drie maanden onthuld in de centrale hal van de bibliotheek, waar het permanent blijft hangen. Bezoekers kunnen er dagelijks langs lopen en fragmenten van de verhalen lezen.

Halverwege de rondleiding laat hij bezoekers stilstaan bij een schilderij van een gesloopte fabriekshal. Hij vraagt: “Wie van u heeft nog herinneringen aan dit gebouw?” Meerdere mensen reageren met verhalen. De kunstenaar legt vervolgens uit hoe hij probeerde die sfeer van verval en verandering in verf te vangen. Hij nodigt bezoekers uit om op een kaart hun eigen herinnering of plek van betekenis in de stad te markeren.

De kaart groeit tijdens de tentoonstelling uit tot een mozaïek van persoonlijke verhalen. Bij de afsluiting wordt deze kaart toegevoegd aan de collectie, naast de schilderijen.

Voorbijgangers blijven geregeld staan, maken foto’s en raken met elkaar in gesprek: “Die stoel lijkt op die van mijn oma,” zegt iemand. Een ander vertelt spontaan een verhaal over een verloren familielid. Na een paar dagen ligt er een briefje op een stoel, een herinnering die iemand zelf toevoegde. De kunstenaar besluit een doos naast de installatie te zetten met lege kaartjes en pennen, zodat passanten hun eigen herinneringen kunnen achterlaten. Binnen een week is de doos gevuld met briefjes.

Op sociale media delen voorbijgangers foto’s en persoonlijke teksten. De kunstenaar documenteert de verhalen en plaatst er elke dag enkele terug op een online blog, zodat mensen elkaars herinneringen kunnen lezen. De installatie blijft twee weken staan en wordt zo een verzamelpunt voor gedeelde ervaringen en verhalen.

Op de gang tekent ze contouren van een grote, denkbeeldige stad met bossen, rivieren en luchtkastelen. Kinderen die op de afdeling verblijven krijgen materialen om dieren, voertuigen of figuren te tekenen en kleuren. Hun werk wordt vervolgens gekopieerd en in de muurschildering verwerkt, zodat de stad steeds voller en levendiger wordt.

Tijdens het maken praat de kunstenaar met de kinderen over hun ideeën: “Wat voor dier zou hier kunnen wonen?” of “Hoe zou jouw droomhuis eruitzien?”. Kinderen vertellen verhalen terwijl ze tekenen. Sommige ouders doen mee en voegen samen met hun kind een huis of figuur toe. Verpleegkundigen merken dat de gesprekken tijdens het tekenen vaak luchtiger zijn dan tijdens medische behandelingen.

Na enkele weken is de hele gang gevuld met een bonte verzameling van bijdragen. Bij elk figuur hangt een klein kaartje met de naam van de maker. De muurschildering blijft op de afdeling zichtbaar, zodat kinderen die langer verblijven hun werk steeds terugzien en nieuwkomers zich snel onderdeel voelen van de gedeelde fantasiewereld.