Şok: Aileler yetersizliği olan bir çocuğa sahip olduklarında, beklemedikleri ve hazır olmadıkları bir durumla karşı karşıya kalırlar.

Reddetme: Bu aşamada aile, yetersizliği olan bir çocuğu olduğunu kabul edemez, normal olduğuna ilişkin kanıtlar arar.

Depresyon: Aile tüm çabalarına rağmen, çocukların yetersizlik durumunun ortadan kalkmadığını fark eder, yoğun bir üzüntü ve keder hisseder. Aileler bu dönemde çevre ile ilişkilerini en aza indirirler ve normal çocuk özlemi de duyarlar.

Karmaşa: Aileler bir yandan olumsuz duygular yaşarken, diğer yandan çocuklarını sever ve ona en iyi bakımı sunmak isterler. Bu durum anne-babanın karmaşık duygulara kapılmalarına neden olur.

Suçluluk: Bu aşamada aile sürekli olarak 'Neden böyle bir sorunla karşılaştık?' sorusunu sorar. Bu dönemde aileler çocuklarının yetersizliğine geçmişte yaptıkları hataların sebep olduğunu düşünebilirler.

Kızgınlık: Genellikle iki biçimde görülmektedir. İlkinde aile ‘’Neden ben' sorusunu sorar. İkinci tür kızgınlıkta, kızgınlık ya da öfke, problemin kaynağıyla ilişkili olmayan bir başkasına yönelmektir. Kızgınlığın ya da öfkenin yöneltildiği bu kişiler genellikle doktorlar ve eğitimcilerdir.

Pazarlık Etme: Bu dönemde aile, çocuğun yetersizliğini ortadan kaldırmanın yollarını arar. Aile bunu gerçekleştirebileceğini umduğu herkesle pazarlığa girebilir. Bu kişi bir doktor, bir uzman veya eğitimci olabilir. Pazarlık çoğu kez ‘Eğer çocuğumu iyi yaparsan, bende ..ım' şeklinde olmaktadır.

Kabul ve Uyum: Bu aşamaya erişebilen anne babalar, çocuklarını olduğu gibi kabul etmeye, çocuğu ailenin bir üyesi olarak benimsemeye hazırdırlar. Bu aşamada aile, yetersizliği olan çocukla ilişki kurar, gereksinimlerini karşılamaya çalışır.