Логопедия  ғылымы пән ретінде тіл кемістіктерін және сөйлеу тілінің бұзылуына шалдыққан адамдарды оқыту, тәрбиелеу үрдісін қарастырады. Логопедиянің зерттеу объектісі -  сөйлеу тілінің бұзылуына шалдыққан адам.

Логопедияның негізгі мақсаты -  сөйлеу тілінің бұзылуына шалдыққан адамдарды оқыту, тәрбиелеу және қайта тәрбиелеу жүйісін ғылыми дәлелдеп құрастыру, өндеу және жетілдіру.

          Логопедияның  ғылым ретінде қарастырылуы бойынша  оның келесі міндеттерін белгілеуге болады:

1. Сөйлеу тілі бұзылуының түрлі формаларына тән сөйлеу іс-әрекетінің онтогенезін зерттеу;

2. Тіл кемістіктерінің таралуын, көріну денгейін, белгілерін анықтау;

3. Сөйлеу іс-әрекеті бұзылған балалардың өз бетінше және бағытты дамуының динамикасын белгілеу, сонымен қатар, тіл кемістігінің баланың тұлғалық қасиеттеріне, психикалық дамуына, түрлі іс-әрекеттерінің қалыптасуына білдіретін әсерін қарастырып белгілеу;

4. Дамуында түрлі ауытқулары бар балалардың (ақыл-ойы кем; есту немесе көру қабілеті бұзылған; тірек-қимыл аппараты зақымдалған)  сөйлеу іс-әрекетінің қалыптасу ерекшеліктерін, тіл кемістіктерін зерттеу;

5. Тіл кемістіктерінің себептерін, мехнизмдерін, құрылысын анықтау;

6. Сөйлеу тілі бұзылуын педагогикалық диагностикалаудың ғылыми әдістерін кұрастыру, жетілдіру;

7. Тіл кемістіктерін жүйелеу;

8. Сөйлеу тілі бұзылуын педагогикалық тузетудің және жоюдің жекелеген әдістерін,  принциптерін және құралдарын құрастыру және жетілдіру;

9. Тіл кемістіктерін алдына алу, болдырмау жолдарын жетілдіру;

10. Логопедиялық көмегін дұрыс үйымдастыру жолдарын көрсету.

Жүйелік принципі сөйлеу тілін күрделі функционалды жүйе ретінде қарастыруды ұйғарады. Осыған байланысты сөйлеу тілі дамуын зерттеу, тіл кемістіктерін түзету жұмыстарын сөйлеу тілінің барлық компоненттеріне қатар әсер ету арқылы жұргізу керек. Себебі сөйлеу тілінің даму барысында тіл компоненттері бір-бірімен тығыс байланыста жетіледі, бір компоненттің  бұзылуының нәтижесінде басқаларының дамуында жағымсыз көріністер пайда болады.

Кешенді жұмыс принципы. Логопедиялық қорытындыны дұрыс беру үшін, тіл кемістіктерінің ұқсас формаларын шатастырмай алу үшін тіл кемістігінің өзіндік және қосалқы белгілерін талдау, медициналық, психологиялық зерттеудің нәтижелерін түсіну және сөйлеу тілінің даму деңгейін таным әрекетінің даму деңгейімен салыстыру қажет, яғни кешінді жұмыс болғаны жөн. Тіл кемістігі көп жағдайда нервтік және нервтік-психикалық ауруларының синдромдарына кіреді, мұндай кезде сөйлеу тілі ақаулығын түзету жұмысының кешенді болуы аса қажет және маңызды.

Даму принципі. Сөйлеу тілі бұзылуын зерттеу және түзету барысында балалар дамуының  жалпы және ерекше (ауытқуына байланысты) заңдылықтарын есепке алған жөн. Сонымен қатар, даму принципі логопедиялық жұмыс барысында бала дамуының жақын аймағының кезендерін, қиыншылықтарын, мақсаттарын белгілеуін және бала дамуындағы әр мерзімінің негізгі іс-әрекет түрін есепке алуды  ұйғарады. 

Онтогенетикалық принцин  бойынша логопедиялық-түзету жұмысының әдістемесін сөйлеу тілінің формалары мен қызметтерінің және баланың іс-әрекет түрлерінің онтогенетикалық дамуында  пайда болу  ретін еске алып құрастыру қажет, мысалы, қарапайым формаларынан күрделіге қарай көшуін

Ақаулықтың құрылысын  есепке алу принципі. Тіл кемістігін түзету жұмысы сәтті болуы үшін сол кемістіктің себептерін, бұзылу механизмдерін, көріністерін нақты білү, кемістік құрылысында алғашқы және туынды ақаулығын белгілеу, сөйлеу және сөйлеуден тыс белгілерінің ара қатынасын анықтау маңызды.

Айналма жол принципін  бұзылған сөйлеу қызметінің орнын толтыру (компенцация) барысында, функционалды жүйелерінің жұмысын қайта құрастыруында  пайдаланады, нақты айтқанда бұл принцип зақым тиген бөлімді айналып, жаңа функционалды жүйені құрастыруды талап етеді

Логопедия – педагогикалық ғылым. Сол себептен тіл кемістіктерін  зерттеу және түзету жүмысы үшін дидактикалық принциптерінің орны ерекше. Оларды атап айтсақ, көрнекілік принципі, саналылық   принципі, жұмысты жекелендіру принципі т.б.

Логопедия ғылымының зерттеу әдістерін шартты түрде үш топқа бөлүге болады:

Бірінші топ – ұйымдастыру әдістері: салыстыру, лонгитюдтік (динамикада зерттеу), кешенді.

Екінші топ– эмпирикалық әдістер: бақылау, эксперимент (табиғи, лабораторлық, қалыптастырушы, психологиялық-педагогикалық), психодиагностикалық (тестер, анкеталар әнгімелер, сауалнама), биографилық (анамез мәліметтерін жинау және талдау), іс-ерекетті және оңын өнімдерін талдау.

Үшінші топ - зерттеу нәтижесінде алған мәліметтерін сан және сапа жағынан талдау әдістері.

Төртінші топ – тұжырымдау әдістері: зерттеп жатқан құбылыстар арасындағы байланыстарын теориялық жағынан зерттеу және түсіндіру.