งานน้อยสบายมากๆฟฟฟๆๆๆๆ สรุป สอนดีจร้า

สอนดี เลิศๆๆๆๆ สิบคะแนนเต็มสิบคะแนนเต็มไปเลยคับผมม♥️

ครูน่ารักมากก😍😍😍

🤘🏻🤘🏻หนูช้อบ

คริดตรึ๋งง สะเหมอ 😘😘

จากภีม

แต่ว่าอ้ายต้องฝืนยืนรับโชคชะตา

เป็นเวลาเดียวกันกับแฟนอ้ายเจ้ามาเชียร์คนใหม่ที่แอบคบมา

บ่หลูโตนอ้ายบ่หล้าคือเฮ็ดใส่อ้ายคักแท้

ทุกครั้งที่เรียนกับครูผมรู้สึกทุกข์ใจมากผมร้องไห้ทุกครั้งที่กลับบ้านหลังจากเรียนกัยครูแอมขอให้ครูแอมกลับมาสอนที่นารีอีกนะครับ🥲

กับทางที่โรยเอาไว้ด้วยขวากหนาม

ถูกแหลมคมทิ่มแทง จนมันแทบจะทนไม่ไหว

ชีวิตทำไมยากเย็นขนาดนั้น

สองมือจะมีเรี่ยวแรงขนาดไหน

แต่หัวใจของคนยังยืนยันจะไม่ถอดใจ

ในค่ำคืนที่ฟ้านั้นไม่มีดาวอยู่ตรงนี้ ฉันยังคงก้าวไป

ยังคงมีรักแท้เป็นแสงนำไปในคืนที่หลงทาง

วันเวลาไม่เคยจะหยุดเดิน

อย่างไรเราคงต้องเดินไปกับมัน (เดินไปกับมัน)

เก็บทุกความผิดพลั้งเป็นคำเตือนให้เราเข้าใจ

ชีวิตเริ่มต้นที่คำว่าฝ่าฟัน

ขอเพียงใจเราเท่านั้นไม่หวั่นไหว

บทชีวิตของเรา เราจะทำให้มีความหมาย

ในค่ำคืนที่ฟ้านั้นไม่มีดาวอยู่ตรงนี้ ฉันยังคงก้าวไป

ยังคงมีรักแท้เป็นแสงนำไปในคืนที่หลงทาง

กับที่ ๆ ความฝันนั้นพร้อมเป็นเพื่อนตาย เส้นทางนี้ฉันยังมีจุดหมาย

ตราบใดที่ปลายท้องฟ้ามีแสงรำไรจะไปจนถึงแสงสุดท้าย

ความเดียวดายในคืนเหน็บหนาว แหงนมองฟ้ายังนึกถึงวันเก่า

มันคงจริงที่ทางยาวไกลกร่อนหัวใจ

ภาวนากับความมืดมิด ขอให้รักยังคุ้มครองเราอยู่

เติมพลังให้ใจดวงนี้ไม่ยอมแพ้ (ไม่ยอมแพ้ ไม่ยอมแพ้ ไม่ยอมแพ้)

ในค่ำคืนที่ฟ้าท้าทายใจคนอยู่ตรงนี้ และฉันยังคงก้าวไป

ยังคงมีรักแท้เป็นแสงนำไปในคืนที่หลงทาง

กับที่ ๆ ความฝันนั้นพร้อมเป็นเพื่อนตาย เส้นทางนี้ฉันยังมีจุดหมาย

ตราบใดที่ปลายท้องฟ้ามีแสงรำไรจะไปจนถึงแสงสุดท้าย

จนถึงแสงสุดท้าย

(hoo, hoo-hoo, hoo)

(hoo, hoo-hoo, hoo)

ตราบใดที่ปลายท้องฟ้า (hoo, hoo-hoo, hoo)

ตราบใดที่ปลายท้องฟ้า (hoo, hoo-hoo, hoo)

- Butterbear

(Wow So Yummy)

ขอกินวันละหน่อยได้ม้า

ก็โลกมันมีแต่ของอร่อยใช่ไหม

ก็ของดีๆจะให้ไม่กินได้ไง ช่ะ?

ก็หนูน่ะเรียนหนัก ไม่ว่างจะกินผัก

ตัวหนูก็ไม่หนักหรอกเนอะ

อย่าเรียกว่า chubby

เค้าเรียกว่า cutie

พุงเต่งนี้ล่ะ signature

เดินในทเลแดง

วันที่ ๒๓ กันยายน พ.ศ. ๒๔๖-

ถึงพ่อประเสริฐเพื่อนรัก.

เพื่อนคงนึกเคืองฉันอยู่แล้วละสิที่ฉันยังไม่ได้เขียนจดหมายมาถึงเพื่อนก่อนนี้ ที่จริงฉันอยากเขียนมานานแล้ว แต่มันทำใจไม่ลงว่าจะเขียนว่ากระไร. จึงรี ๆ รอ ๆ มาจนถึงเวลานี้. นี่ไม่ใช่เพราะไม่ คิดถึงเพื่อนหามิได้, แต่ตรงกันฃ้าม ฉันคิดถึงเหลือเกินจนไม่รู้จะเขียนไปอย่างไรถูก. ตั้งแต่จากกันมาแล้วฉันคิดถึงเพื่อนทุกวัน, จริง ๆ นะ ไม่แกล้งพูดเลย. และฉันออกนึกฤศยาเพื่อนพิลึกด้วย. นึกถึงตัวฉันเองที่มาตกอยู่ในที่อย่างไร, และพ่อประเสริฐตกอยู่ในที่อย่างไร จะไม่ให้ฉันฤศยาอย่างไรได้? ส่วนฉันสิมาตกอยู่บนเรือซึ่งกำลังแล่นอยู่ในทเลแดง, ร้อนแทบสิ้นสติ, และเดินห่างออกมาจากที่ถิ่นที่เคยได้รับความสุข แลดูไปฃ้างหน้าก็หวังได้ แต่จะได้เห็นความคับแคบและอึดอัดใจ อย่าเฃ้าใจผิดว่าฉันไม่รักกรุงสยามหรือชาติไทย, ชาติบ้านเมืองของฉันทำไมฉันจะไม่รู้จักรัก แต่เปนธรรมดาคนเราต้องมีความรักหลายอย่าง, เช่นรัก​พ่อแม่หรือญาติพี่น้องก็ผิดกับการรักลูกรักเมียจริงไหม? การรักเมืองไทยเปรียบเหมือนรักพ่อแม่, แต่การรักเมืองอังกฤษเหมือนรักเมีย, แล้วก็เมื่อต้องจากเมืองอังกฤษมาเมืองไทย จะไม่ให้ฉันอาไลยได้หรือ? คนเราที่ไม่เคยพ้นจากอกพ่อแม่ก็รู้สึกพอใจอยู่แล้ว ในการที่อยู่บ้านพ่อบ้านแม่, แต่พอได้เคยออกไปเห็นสิ่งงาม ๆ และพบคนอื่น ๆ นอกบ้านแล้ว คงต้องรู้สึกว่าบ้านพ่อแม่เปนที่คับแคบอึดอัดอยู่บ้าง, ทั้งการคุยกับคนแก่ครึ อย่างพ่อแม่ก็คงไม่ออกรสเท่าคุยกับหนุ่ม ๆ สาว ๆ, จริงไหม?

ขอให้นึกดูเถิดเพื่อนเอ๋ย. ต่อนี้ไปฉันจะไม่มีเวลาได้ไปดูลครอย่างที่เราได้เคยไปด้วยกันบ่อย ๆ ในลอนดอน, จะไม่ได้ไปเที่ยวกินฃ้าวตามเรสตอรังต์ และดูผู้หญิงสวยๆ, และที่ร้ายที่สุด จะไม่ได้เต้นรำ! พ่อประเสริฐก็รู้อยู่แล้วว่าการเต้นรำเกือบจะเปนชีวิตของฉันทีเดียว เมื่อยังอยู่เมืองนอกด้วยกัน, เพื่อนเคยล้อว่าถ้าฉันไม่ได้เต้นรำนาน ๆ ถึงปวดท้อง! นี่ต่อไปฉันจะมิต้องปวดท้องแย่หรือ? แต่พูดกันจริง ๆ นะ, อ้ายการเต้นรำนะมันก็ไม่สู้สำคัญนักดอก; มันสำคัญอีเรื่องที่จะไม่ได้กอดผู้หญิงนั่นแหละ. ถ้าไม่มีเต้นรำกันบ้าง เราจะวิ่งไปกอดเฃาดื้อ ๆ ใครเฃาจะยอม. อีกอย่างหนึ่งในเมืองไทยยังมีคนครึเหลืออยู่มากที่ชอบเก็บลูกสาวไม่ให้พบเห็นผู้ชาย, เพราะฉนั้นดูออกจะหาโอกาศได้ชื่นใจยากอยู่สักหน่อย. ฉันนึก ๆ ไปแทบอยากจะพาเอาลิลี่เฃ้าไปเสียด้วยแล้วเทียว, แต่นึกสงสารหล่อนจะต้องไปตกอยู่ในหมู่คน “อันศิวิไลซ์,” จะทนทานไม่ไหว. ท่านบิดามารดาของฉันนะท่านทำโก้พอใช้จริงอยู่, แต่พื้นของท่าน ไม่ใช่ “ศิวิไลซ์” จริงจังดอกนะเพื่อน.

​ฉันได้หวังอยู่ว่าในระหว่างเวลาเดินทางทเลบางทีจะได้มีโอกาศพบปะสมาคมกับผู้หญิงอะไรบ้างสักคนสองคน. พอลงเรือฉันก็ตั้งใจมองหาผู้ที่หน้าตาท่าทางจะพอแก้ขัดได้ และฉันนึกกระหยิ่มใจเมื่อได้เห็นผู้หญิงคน ๑ ซึ่งออกจะพอใช้. เฃาชื่อมิสส์มิลเล่อร์, รูปร่างออกจะคล้าย ๆ ลิลี่, ซึ่งทำให้ฉันคิดถึงลิลี่พิลึก. แต่มีความเสียใจที่จะต้องกล่าวว่า เฃาค่อนฃ้างจะจองหองอยู่หน่อย, เพราะถึงแม้ฉันกับหล่อนนั่งกินฃ้าวอยู่โต๊ะเดียวกันก็จริง หล่อนไม่ใคร่จะยอมพูดกับฉันเลย. หรือจะเปนเพราะหล่อนกลัวตาพ่อของหล่อนก็ไม่ทราบ, เพราะตาพ่อนั้นหน้าตาแกออกจะบ้าระหึ่มอยู่สักหน่อย. แต่เพื่อนก็รู้อยู่แล้วว่าฉันเปนคนที่พยายามปานใด, เพราะฉนั้นในไม่ช้ามิสส์มิลเล่อร์ที่ตกลงต้องพูดกับฉัน ฉันนึกออกยินดีว่าจะได้มีเพื่อนเดินทางที่อาจจะช่วยทำให้ใจค่อยหายเหี่ยวสักหน่อย, แต่ที่ไหนเล่า ในไม่ช้าก็ได้ความว่าหล่อนจะไปเพียงอิยิปต์เท่านั้น, ฉนั้นพอถึงอิยิปต์หล่อนก็ขึ้นจากเรือ. ฉันหวังใจอยู่ว่าจะได้เห็นหล่อนแสดงความเสียใจสักเล็กน้อยในการที่ต้องจากกัน, แต่เปล่าเลย หล่อนมัวแต่โบกผ้าเช็ดหน้าให้ใครคน ๑ ที่มาคอยรับอยู่ที่ท่าเรือ, และซึ่งฉันเฃ้าใจว่าดูเหมือนจะเปน “หวานใจ” ของหล่อน !

จวนถึงเวลาต้องส่งจดหมายแล้ว, เพราะฉนั้นต้องฃอจบที. ถ้าพ่อประเสริฐมีโอกาศขอให้บอกลิลี่ว่าฉันฝากความรักมาถึงหล่อนด้วย.

จากเพื่อนที่รัก,

ประพันธ์

เดินในทเลแดง

วันที่ ๒๓ กันยายน พ.ศ. ๒๔๖-

ถึงพ่อประเสริฐเพื่อนรัก.

เพื่อนคงนึกเคืองฉันอยู่แล้วละสิที่ฉันยังไม่ได้เขียนจดหมายมาถึงเพื่อนก่อนนี้ ที่จริงฉันอยากเขียนมานานแล้ว แต่มันทำใจไม่ลงว่าจะเขียนว่ากระไร. จึงรี ๆ รอ ๆ มาจนถึงเวลานี้. นี่ไม่ใช่เพราะไม่ คิดถึงเพื่อนหามิได้, แต่ตรงกันฃ้าม ฉันคิดถึงเหลือเกินจนไม่รู้จะเขียนไปอย่างไรถูก. ตั้งแต่จากกันมาแล้วฉันคิดถึงเพื่อนทุกวัน, จริง ๆ นะ ไม่แกล้งพูดเลย. และฉันออกนึกฤศยาเพื่อนพิลึกด้วย. นึกถึงตัวฉันเองที่มาตกอยู่ในที่อย่างไร, และพ่อประเสริฐตกอยู่ในที่อย่างไร จะไม่ให้ฉันฤศยาอย่างไรได้? ส่วนฉันสิมาตกอยู่บนเรือซึ่งกำลังแล่นอยู่ในทเลแดง, ร้อนแทบสิ้นสติ, และเดินห่างออกมาจากที่ถิ่นที่เคยได้รับความสุข แลดูไปฃ้างหน้าก็หวังได้ แต่จะได้เห็นความคับแคบและอึดอัดใจ อย่าเฃ้าใจผิดว่าฉันไม่รักกรุงสยามหรือชาติไทย, ชาติบ้านเมืองของฉันทำไมฉันจะไม่รู้จักรัก แต่เปนธรรมดาคนเราต้องมีความรักหลายอย่าง, เช่นรัก​พ่อแม่หรือญาติพี่น้องก็ผิดกับการรักลูกรักเมียจริงไหม? การรักเมืองไทยเปรียบเหมือนรักพ่อแม่, แต่การรักเมืองอังกฤษเหมือนรักเมีย, แล้วก็เมื่อต้องจากเมืองอังกฤษมาเมืองไทย จะไม่ให้ฉันอาไลยได้หรือ? คนเราที่ไม่เคยพ้นจากอกพ่อแม่ก็รู้สึกพอใจอยู่แล้ว ในการที่อยู่บ้านพ่อบ้านแม่, แต่พอได้เคยออกไปเห็นสิ่งงาม ๆ และพบคนอื่น ๆ นอกบ้านแล้ว คงต้องรู้สึกว่าบ้านพ่อแม่เปนที่คับแคบอึดอัดอยู่บ้าง, ทั้งการคุยกับคนแก่ครึ อย่างพ่อแม่ก็คงไม่ออกรสเท่าคุยกับหนุ่ม ๆ สาว ๆ, จริงไหม?

ขอให้นึกดูเถิดเพื่อนเอ๋ย. ต่อนี้ไปฉันจะไม่มีเวลาได้ไปดูลครอย่างที่เราได้เคยไปด้วยกันบ่อย ๆ ในลอนดอน, จะไม่ได้ไปเที่ยวกินฃ้าวตามเรสตอรังต์ และดูผู้หญิงสวยๆ, และที่ร้ายที่สุด จะไม่ได้เต้นรำ! พ่อประเสริฐก็รู้อยู่แล้วว่าการเต้นรำเกือบจะเปนชีวิตของฉันทีเดียว เมื่อยังอยู่เมืองนอกด้วยกัน, เพื่อนเคยล้อว่าถ้าฉันไม่ได้เต้นรำนาน ๆ ถึงปวดท้อง! นี่ต่อไปฉันจะมิต้องปวดท้องแย่หรือ? แต่พูดกันจริง ๆ นะ, อ้ายการเต้นรำนะมันก็ไม่สู้สำคัญนักดอก; มันสำคัญอีเรื่องที่จะไม่ได้กอดผู้หญิงนั่นแหละ. ถ้าไม่มีเต้นรำกันบ้าง เราจะวิ่งไปกอดเฃาดื้อ ๆ ใครเฃาจะยอม. อีกอย่างหนึ่งในเมืองไทยยังมีคนครึเหลืออยู่มากที่ชอบเก็บลูกสาวไม่ให้พบเห็นผู้ชาย, เพราะฉนั้นดูออกจะหาโอกาศได้ชื่นใจยากอยู่สักหน่อย. ฉันนึก ๆ ไปแทบอยากจะพาเอาลิลี่เฃ้าไปเสียด้วยแล้วเทียว, แต่นึกสงสารหล่อนจะต้องไปตกอยู่ในหมู่คน “อันศิวิไลซ์,” จะทนทานไม่ไหว. ท่านบิดามารดาของฉันนะท่านทำโก้พอใช้จริงอยู่, แต่พื้นของท่าน ไม่ใช่ “ศิวิไลซ์” จริงจังดอกนะเพื่อน.

​ฉันได้หวังอยู่ว่าในระหว่างเวลาเดินทางทเลบางทีจะได้มีโอกาศพบปะสมาคมกับผู้หญิงอะไรบ้างสักคนสองคน. พอลงเรือฉันก็ตั้งใจมองหาผู้ที่หน้าตาท่าทางจะพอแก้ขัดได้ และฉันนึกกระหยิ่มใจเมื่อได้เห็นผู้หญิงคน ๑ ซึ่งออกจะพอใช้. เฃาชื่อมิสส์มิลเล่อร์, รูปร่างออกจะคล้าย ๆ ลิลี่, ซึ่งทำให้ฉันคิดถึงลิลี่พิลึก. แต่มีความเสียใจที่จะต้องกล่าวว่า เฃาค่อนฃ้างจะจองหองอยู่หน่อย, เพราะถึงแม้ฉันกับหล่อนนั่งกินฃ้าวอยู่โต๊ะเดียวกันก็จริง หล่อนไม่ใคร่จะยอมพูดกับฉันเลย. หรือจะเปนเพราะหล่อนกลัวตาพ่อของหล่อนก็ไม่ทราบ, เพราะตาพ่อนั้นหน้าตาแกออกจะบ้าระหึ่มอยู่สักหน่อย. แต่เพื่อนก็รู้อยู่แล้วว่าฉันเปนคนที่พยายามปานใด, เพราะฉนั้นในไม่ช้ามิสส์มิลเล่อร์ที่ตกลงต้องพูดกับฉัน ฉันนึกออกยินดีว่าจะได้มีเพื่อนเดินทางที่อาจจะช่วยทำให้ใจค่อยหายเหี่ยวสักหน่อย, แต่ที่ไหนเล่า ในไม่ช้าก็ได้ความว่าหล่อนจะไปเพียงอิยิปต์เท่านั้น, ฉนั้นพอถึงอิยิปต์หล่อนก็ขึ้นจากเรือ. ฉันหวังใจอยู่ว่าจะได้เห็นหล่อนแสดงความเสียใจสักเล็กน้อยในการที่ต้องจากกัน, แต่เปล่าเลย หล่อนมัวแต่โบกผ้าเช็ดหน้าให้ใครคน ๑ ที่มาคอยรับอยู่ที่ท่าเรือ, และซึ่งฉันเฃ้าใจว่าดูเหมือนจะเปน “หวานใจ” ของหล่อน !

จวนถึงเวลาต้องส่งจดหมายแล้ว, เพราะฉนั้นต้องฃอจบที. ถ้าพ่อประเสริฐมีโอกาศขอให้บอกลิลี่ว่าฉันฝากความรักมาถึงหล่อนด้วย.

จากเพื่อนที่รัก,

ประพันธ์

ฯ ๔ คำ ฯ

ฝนพร่างพรำฉ่ำเย็นเยี่ยมยุทธภูมิสงคราม

มีนายจันหนวดเขี้ยวระบือนาม

ชวนพวกขึ้นทวงถามหาความเป็นไท

นิมนต์พระอาจารย์ธรรมโชติ

สละละทิ้งโบสถ์เป็นมิ่งขวัญกำลังใจ

หวังต่อกรทัพพม่าทั้งน้อยใหญ่

ที่ข่มเหงน้ำใจปล้นฆ่าเด็กผู้หญิง

บางระจันเขารวมกันเป็นหนึ่ง

มีตนเป็นที่พึ่งยอดนักสู้เมืองสิงห์

ทั้งเจ็ดครั้งรบพม่าจนล้มกลิ้ง

บางระจันเก่งจริงจึงต้องยิงด้วยปืน

เอาปืนใหญ่ยิงใส่กันตูมตาม

ปืนไทยแตกเหลือแต่ด้าม

เพราะเพิ่งหล่อเมื่อวานซืน

ก็กรุงศรีมิให้เขาหยิบยืมปืน

จึงมิอาจหยัดยืนรักษาค่ายบางระจัน

บางระจัน บางระจัน บางระจัน

มิอาจยืนอยู่ถึงวันเพ็ญเดือนสิบสอง

บางระจัน บางระจัน บางระจัน

มิอาจยืนอยู่ถึงวันเพ็ญเดือนสิบสอง

บางระจัน บางระจัน บางระจัน

มิอาจยืนอยู่ถึงวันเพ็ญเดือนสิบสอง

บางระจัน บางระจัน บางระจัน

มิอาจยืนอยู่ถึงวันเพ็ญเดือนสิบสอง

เพื่อผองเพื่อน กูจะสู้หลังชนฝา

เพื่อลูกเมีย กูจะสู้สุดใจกล้า

เพื่อพี่น้อง กูจะสู้สุดแรงล้า

เพื่อบ้านเมือง กูจะสู้จนสิ้นเลือดหยดสุดท้าย

เป็นปีจอคืนเดือนเจ็ดเผด็จศึก

ในหัวใจส่วนลึกถึงต้องตายไม่เสียใจ

เกิดมาสู้สมศักดิ์ศรีลูกผู้ชาย

แม้รักษาไว้ไม่ได้แผ่นดินไทยหนนี้

อีกแปดเดือนต่อมายิ่งน่าเศร้า

พอหมดสิ้นลมหนาวไทยต้องเสียกรุงศรี

อยุธยาอันเป็นราชธานี

ในการศึกครั้งนี้มีอุทาหรณ์สอนใจ

บางระจัน บางระจัน บางระจัน

มิอาจยืนอยู่ถึงวันเพ็ญเดือนสิบสอง

บางระจัน บางระจัน บางระจัน

มิอาจยืนอยู่ถึงวันเพ็ญเดือนสิบสอง

บางระจัน บางระจัน บางระจัน

มิอาจยืนอยู่ถึงวันเพ็ญเดือนสิบสอง

บางระจัน บางระจัน บางระจัน

มิอาจยืนอยู่ถึงวันเพ็ญเดือนสิบสอง

สู้ ๆ นะครับครู ให้น้องหมีเนยและพี่ฮิปปี้ ฮีลใจครูในยามทุกข์นะคร้าบบบ…

#ครูสั่งงานชิวมากชอบจุ่บจุ่บ

5555

ฉันจะเป็นสายลมคอยพัดพาฤดูกาล
เปลี่ยนหมุนไปสู่ใจที่อ้างว้าง
จะมอบหัวใจเพื่อให้เธอเป็นฤดูใหม่
ลา ลา ลา ลา ลา ลา

ฉันจะรักเธอ ในทุกการเปลี่ยนแปลงของใจ
ในทุกการเคลื่อนไหว ผลิใบเป็นฤดูใหม่
ฉันจะรักเธอ ไม่ว่าโลกจะโหดร้ายเพียงใด
ในทุกความหวั่นไหว หัวใจฉันยังคงอยู่กับเธอ

หากเธอหนาวกว่าตอนนี้
อ้อมกอดฉันยังมีตรงนี้ที่เดิม
หากเธอร้อนกว่าตอนนี้
โปรดจงรู้ว่ามีหนึ่งลมหายใจ

ที่จะเป็นสายลมคอยพัดพาฤดูกาล
เปลี่ยนหมุนไปสู่ใจที่อ้างว้าง
จะมอบหัวใจเพื่อสร้างเธอเป็นฤดูใหม่
ลา ลา ลา ลา ลา ลา

ฉันจะรักเธอ ในทุกการเปลี่ยนแปลงของใจ
ในทุกการเคลื่อนไหว ผลิใบเป็นฤดูใหม่
ฉันจะรักเธอ ไม่ว่าโลกจะโหดร้ายเพียงใด
ในทุกความหวั่นไหว หัวใจฉันยังคงอยู่กับเธอ

#ให้เพลงค่ะครูิิ♥️♥️

ให้ทำกิจกรรมเยอะมากๆชอบๆ