Πριν από πολλά χρόνια, δεν υπήρχε ηλεκτρισμός στα σπίτια. Δεν υπήρχαν διακόπτες, δεν υπήρχαν λαμπτήρες. Όταν έπεφτε το σκοτάδι, οι άνθρωποι άναβαν λάμπες σαν αυτή!

Το Λιβανιστήρι ή αλλιώς ( θυμιατό) είναι συνήθως μεταλλικό φορητό σκεύος. Είναι ένα

βασικό θρησκευτικό αντικείμενο για το

Λιβάνισμα.

Χρησιμοποιείται σε εκκλησιές και όχι μόνο.

• Χρησιμοποιείται παραδοσιακά στην κτηνοτροφία για τον εντοπισμό ζώων (π.χ. πρόβατα, κατσίκες).

• Είναι κατασκευασμένο από χαλκό ή μπρούντζο και παράγει έναν χαρακτηριστικό δυνατό ήχο.

• Στη σύγχρονη εποχή, εκτός από τη χρήση του στα ζώα, αποτελεί συχνά και διακοσμητικό αντικείμενο λαϊκής τέχνης

Ήβη Κίτσου

Βαιάνα Νανούρη

Βαιάνα Νανούρη

Βαιάνα Νανούρη

Τέλος, στο χαρτάκι αναγράφεται από τον φωτογράφο και ιδιοκτήτη της φωτογραφικής μηχανής οδηγίες για την ταχύτητα και το διάφραγμα σε διαφορετικές φωτογραφικές συνθήκες.

Την χρησιμοποιούσαν παλιότερα οι άνθρωποι για να φωτίζουν τα σπίτια τους.

Βάζεις πετρέλαιο κάτω-κάτω, και όταν ανάβεις το φυτίλι κάνει μια ζεστή, κιτρινούλα φωτιά που φωτίζει το δωμάτιο.

Η καλή βίκα έπρεπε να «ιδρώνει», ώστε το νερό της να διατηρείται δροσερό. Γι’ αυτό κι όταν την πρωτογέμιζαν πρόσεχαν αν η βίκα έπιανε απ’ έξω δροσοσταγόνες.

Αν «ναι», σήμαινε πως η βίκα ήταν καλή και θα έβγαζε δροσερό νερό.

Το καλοκαίρι για πιο δροσερό νερό την τύλιγαν με βρεγμένη πετσέτα, ώστε με την εξάτμιση του νερού να παράγεται δροσιά.

Σαν καπάκι, για να μην μπει μέσα κάποιο έντομο, έβαζαν ένα κουκουνάρι, ή ένα εσωτερικό ξυλώδες, από ξεσπυρισμένο καλαμπόκι.

Χρησιμοποιήθηκε από τα τέλη του 19ου αιώνα (1880+) έως τις αρχές του 20ου. Παρέμεινε σε ευρεία χρήση στην Ελλάδα μέχρι και τη δεκαετία του 1950, ειδικά στην επαρχία και σε σπίτια που δεν είχαν ακόμη πρόσβαση σε ηλεκτρικό ρεύμα.

Χρησιμοποιούνταν κυρίως σε αγροτικές περιοχές, εξοχές ή σε συνθήκες όπου δεν υπήρχε ηλεκτρικό ρεύμα, αποτελώντας μια πρακτική και αξιόπιστη λύση για το καθημερινό μαγείρεμα.

Διαθέτει δεξαμενή καυσίμου στη βάση, καυστήρα με φιτίλι και μεταλλικό σκελετό για προστασία και μεταφορά, ενώ στο επάνω μέρος τοποθετούνταν το γυάλινο προστατευτικό (καμινάδα), το οποίο, εδώ, λείπει.

Χρησιμοποιούνταν σε σπίτια, αποθήκες και εξωτερικούς χώρους, προσφέροντας βασικό φωτισμό σε εποχές χωρίς ηλεκτρισμό.

Αποτελείται από μεταλλικό κυλινδρικό σώμα με εσωτερικό μηχανισμό άλεσης και άξονα περιστροφής στο επάνω μέρος, όπου προσαρμοζόταν λαβή.

Με την περιστροφή του μηχανισμού, οι κόκκοι καφέ θρυμματίζονταν και μετατρέπονταν σε αλεσμένο καφέ.

Ήταν ιδιαίτερα πρακτικός για οικιακή χρήση ή μεταφορά, αποτελώντας βασικό εργαλείο της καθημερινότητας σε παλαιότερες εποχές.

Χρησιμοποιούνταν κυρίως για το κοσκίνισμα αλευριού, αλλά και για τον καθαρισμό των σιτηρών.

Με τη βοήθειά του, οι άνθρωποι ξεχώριζαν την ήρα από το σιτάρι, απομακρύνοντας ξένες ύλες, σκόνη και ανεπιθύμητους σπόρους, ώστε να παραμείνει το καθαρό και κατάλληλο προϊόν για κατανάλωση ή άλεσμα.

Η διαδικασία αυτή απαιτούσε εμπειρία και σωστό χειρισμό, καθώς το τίναγμα και η κίνηση του κόσκινου καθόριζαν το αποτέλεσμα.

Το κόσκινο αποτελούσε βασικό σκεύος σε κάθε σπίτι και αγροτική οικογένεια, συνδεδεμένο άμεσα με την παρασκευή ψωμιού και άλλων παραδοσιακών προϊόντων. Παράλληλα, η χρήση του αποτυπώνεται και στη λαϊκή σοφία μέσα από την έκφραση «ξεχωρίζω την ήρα από το στάρι», που σημαίνει τη διάκριση του καλού από το κακό.

_{Η ιεροτελεστία του καφέ απαιτούσε υπομονή και μεράκι.}

_{Πλέον είναι ένα όμορφο διακοσμητικό αντικείμενο.}

_{Πρόκειται για ένα μικρό αντικείμενο, ξύλινο, συχνά σε σχήμα τόξου το οποίο στη βάση του φέρει ένα ειδικό απορροφητικό χαρτί.}