1. Wiem dobrze, co czujesz, te moje nastroje

   Szybka zmiana zdania, zamknięte pokoje

   Może to zabawne, ale ja nie żartuję

   Chcę być sprawiedliwym, przecież ja też czuję

Ref.: Też jestem człowiekiem, też serce posiadam

Także innych kocham, także innych zdradzam

Też mnie nienawidzą, kochają niektórzy

Też prawie jak, każdy lubię zapach róży

2. Też jestem samotny, czuję zapomnienie

   Dobrze wiesz, że miłość to moje zbawienie

   Niszczy mnie samotność, tak bardzo powoli

   Choć już zrozumiałem, że nienawiść boli

   
   

Ref.: Też jestem człowiekiem...

3. Chociaż nie znalazłem duszy sobie bratniej

   Chcę tu jeszcze zostać do chwili ostatniej

   Trochę smutno było, trochę się zawiodłem

   Wtedy już wiedziałem, zostać tu nie mogę

   
   

Ref.: Też jestem człowiekiem...

4. Teraz, gdy odszedłem kwiatom się spowiadam

   Z tego, że Cię kocham, że serce posiadam

   Z tego, że żałuję, że brak mi sumienia

   Które mi wskazuje drogę do zbawienia

   
   

https://www.youtube.com/watch?v=yUGimV-IL7U

O mój rozmarynie rozwijaj się,

O mój rozmarynie rozwijaj się,

dziś ja mam kucharzyć,

strawę dla was warzyć nie cieszcie się.

Obozowej zupy wszak przepis znam

Obozowej zupy wszak przepis znam

wedle naszej mody nabierz najpierw wody ot z rowu tam

Woda się w rondelku gotuje już

Woda się w rondelku gotuje już

kartofle pozbieraj siadaj i obieraj

jeśli masz nóż.

Wrzuć do wody wszystko co tylko masz

Wrzuć do wody wszystko co tylko masz

świeżej trawy z łąki jeśli nie masz mąki

lub smacznych kasz

Czasem wpadnie much lub gorszy gad

Czasem wpadnie much lub gorszy gad

w innych przypraw braku to dodaje smaku

zjesz wszystko rad

Cóż ja jeszcze więcej na obiad dam

Cóż ja jeszcze więcej na obiad dam

macie kwaśne miny zjadajcie łupiny

na zdrowie wam

Lotnik - skrzydlaty władca świata bez granic
Ze śmierci drwi, a w twarz się życiu głośno śmieje.
Drogę do nieba skraca, przestrzeń ma za nic,
Smutki mu z czoła pęd zwieje.

Ref.:
Jak równo silnik gra, jak śmiało śmigło tnie!
Już ginie pośród chmur najśmielszych orłów niebotyczny ślad,
Nie straszny mrok i mgła, nie straszny wiatr, co dmie,
Jesteśmy od Ikara mędrsi
O tysiące lat!

A jeśli z nas
Ktoś padnie śród szaleńczych jazd ,
Czerwieńszy będzie kwadrat,
Nasz lotniczy znak,
Znów pełny gaz!
Bo cóż, że spada któraś z gwiazd,
Gdy cała wnet eskadra pomknie na szlak.

Zawrót, korkociąg śmiały, silnika wycie
I wyrównanie, aż się zgięły kwiaty jasne,
Krąg ziemi oszalały ginie w błękicie,
Pięć części świata za ciasne,

Ref.:
Leć w górę znaku nasz! Nie trzeba wcale słów
Skrzydlaty klucz do sławy drzwi odmyka, orła mamy hart.
My Polski czujna straż, husarii dawnej huf,
Nie ścichnie nigdy w dali mocny głos silnika
Hej - na start!

A jeśli z nas
Ktoś padnie śród szaleńczych jazd,
Czerwieńszy będzie kwadrat,
Nasz lotniczy znak,
Znów pełny gaz!
Bo cóż, że spada któraś z gwiazd,
Gdy cała wnet eskadra pomknie na szlak.

Lotnik - skrzydlaty władca świata bez granic
Ze śmierci drwi, a w twarz się życiu głośno śmieje.
Drogę do nieba skraca, przestrzeń ma za nic,
Smutki mu z czoła zwieje wiatr!

Dodatkowe:

Srebrne Kościuszki kosy lśnią na maszynie,
Kształt rogatywki na gwiaździstym tle sztandaru,
Łączą się krajów losy w braterskim czynie,
Krew za krew, naród za naród !

https://www.tekstowo.pl/piosenka,patriotyczne,marsz_lotnikow.html

1. Czasami, gdy mam chandrę i jestem sam
   Kieruję wzrok za okno, wysoko tam
   Gdzie nad dachami domów i w noc i dniem
   Napływa kołysząca, marzeniem, snem

   
   

Ref.: I ona taka w tej białej sukience
Jak piękny ptak, który zapiera w piersi dech
Chwyciłem mocno jej obie ręce
Oczarowany, zasłuchany w słodki śmiech
I cała w żaglach, jak w białej sukience
Jak piękny ptak, który zapiera w piersi dech
Chwyciłem mocno ster w obie ręce
I żeglowałem zasłuchany w fali śpiew

2. Wspomnienia przemijają, a w sercu żal
   Wciąż w łajbę się przemienia dziewczęcy czar. Jeżeli mi nie wierzysz, to gnaj co tchu
   Tam z kei możesz ujrzeć coś z mego snu.

   
   

Ref.: I ona taka w tej białej sukience...

3. Nie wiem, czy jeszcze kiedyś zobaczę ją
   Czy tylko w moich myślach jej oczy lśnią?
   Gdy pochylona, ostro do wiatru szła
   Znowu się przeplatają obrazy dwa

   
   

Ref.: I ona taka w tej białej sukience...

1. To 24 był lutego, poranna zrzedła mgła
   A wyszło z niej siedem uzbrojonych kryp, Turecki niosły znak
   

   
   

Ref.: No i znów bijatyka, no i znów bijatyka no i bijatyka cały dzień
I porąbany dzień i porąbany łeb, razem Bracia, aż po zmierzch no i...
Znów bijatyka, no i znów bijatyka no i bijatyka cały dzień
I porąbany dzień i porąbany łeb, razem Bracia, aż po zmierzch, hej

2. I już pierwszy zbliża się do burta, zwie się Goździk Li
   Z Algieru Pasza wysłał go, żeby nam upuścił krwi

   
   

Ref.: No i znów bijatyka...

3. Już następny zbliża się do burta, zwie się Róży Pąk
   Plunęliśmy ze wszystkich luf, bardzo szybko szedł na dno
   

Ref.: No i znów bijatyka...

4. W naszych rękach dwa i dwa na dnie, cała reszta zwiała gdzieś
   A jeden z nich zabraliśmy, aż na Starej Anglii brzeg
   

Ref.: No i znów bijatyka...

1. Już nad Hornem zapada noc
   Wiatr na żaglach położył się
   A tam jeszcze korsarze na Botany Bay
   Upychają zdobycze swe /BIS

   
   

2. Jolly Roger na maszcie już śpi
   Jutro przyjdzie z Hiszpanem się bić
   A korsarze znużeni na Botany Bay
   Za zwycięstwo dziś będą swe pić
   

3. Śniady Clark puchar wznosi do ust
   "Bracia niech toast idzie na dno!"
   Tylko Johnny nie pije bo kilka mil stąd
   Otuliło złe morze go
   

4. Nie podnosi kielicha do ust
   Zawsze on tu najgłośniej się śmiał
   Mistrz fechtunku z Florencji ugodził go
   Już nie będzie za szoty się brał
   

5. W starym porcie zapłacze Margot
   Jej kochanek nie wróci już
   Za dezercję do panny na kei w Brisbane
   Oddać musiał swą głowę pod nóż
   

6. Tak niewielu zostało dziś ich
   Resztę zabrał Neptun pod dach
   Choć na ustach wciąż uśmiech to w sercach lód
   W kuflu miesza się rum i strach
   

7. To ostatni chyba już rejs
   Cios sztyletem lub kula w pierś
   Bóg na szkuner w niebiosach zabierze ich
   Wszystkich chłopców z Botany Bay
   

8. Już nad Hornem zapada noc
   Wiatr na żaglach położył się
   A tam jeszcze korsarze na Botany Bay
   Upychają zdobycze swe
   
   https://www.tekstowo.pl/piosenka,zeglarska,chlopcy_z_botany_bay.html

1. Wiatrem rzeźbione z pian
   Skrzydlate białe muzy
   Okrętów odchodzących w dal
   Kto wam szybować każe
   Za horyzontu kres
   W bezimierne oceany
   Przez sztormów świety gniew

Ref.: Żeglarzom, wracającym z morza
Na pamięć przywodzicie dom
Rozbitkom wasze skrzydła niosą
Nadzieję na zbawienny ląd

2. Ptaki zapamiętane
   Jeszcze z dziecinnych lat
   Drapieżnie spadające
   Ze skał na szary Skagerrak
   Wiatr w grzywy czesał morze
   Po falach skacząc lekko biegł
   Pamiętam tamte mewy
   Przestworzy słonych zew

Ref.: Żeglarzom, wracającym z morza
Na pamięć przywodzicie dom
Rozbitkom wasze skrzydła niosą
Nadzieję na zbawienny ląd /×2

1. Nasz „Marco Polo" to dzielny ship
   Największe fale brał
   W Australii będąc widziałem go
   Gdy w porcie przy kei stał
   I urzekł mnie tak urodą swą
   Że zaciągnąłem się
   I powiał wiatr w dali zniknął ląd
   Mój dom i Australii brzeg

Ref.: „Marco Polo" w królewskich liniach był

„Marco Polo" tysiące przebył mil

2. Na jednej z wysp za korali sznur
   Tubylec złoto dał
   I poszli wszyscy w ten dziki kraj
   Bo złoto mieć każdy chciał
   I wielkie szczęście spotkało tych
   Co wyszli na ten brzeg
   Bo pełne złota ładownie są
   I każdy bogaczem jest

Ref.: „Marco Polo" w królewskich liniach był...

3. W powrotnej drodze tak szalał sztorm
   Że drzazgi poszły z rej
   A statek wciąż burtą wodę brał
   Do dna było coraz mniej
   Ładunek cały trza było nam
   Do morza wrzucić tu
   Do lądu dojść i biedakiem być
   Ratować choć żywot swój'

Ref.: „Marco Polo" w królewskich liniach był...

1. Gdy pierwszy raz szedłem w dół London Road,  

    Gdzie Paddy West miał swój dom,  

   Choć nie dał mi grogu, a żarcie miał psie,  

   Zostałem u niego dzień.  

2. Powiedział stary: „Potrzeba rąk,  

   Na statek zaciągnij się.  

   Choć trumną wszyscy żeglarze go zwą,  

   Tam znajdziesz swój własny kąt.”  

Ref.: Więc załóż bracie drelichy,  

Z uśmiechem na pokład wejdź  

I powiedz, żeś dobrym żeglarzem jest,  

Bo przysłał cię Paddy West.  

3. A kiedy już dobrze napchałem brzuch, 

   To Paddy powiada tak: 

   „Na górę szoruj i zrefuj grot, 

   Bo porwie go ostry wiatr!” 

4. Pognałem biegiem, jak kazał West, 

   Po schodach tupiąc jak muł. 

   Nie było żagli, więc z głupia frant 

   Firany ściągnąłem w dół. 

Ref.: 

5. Miał Paddy szturwał przed domem swym 

   Przy słupie wbitym na sztorc, 

   Sterować kazał kursantom swym, 

   Na wachcie stać dzień i noc.

   
   

6. Czasami krzyczał „All hands on the deck!” 

   I wodą z wiadra nas lał, 

   I to znaczyło, że przyszedł sztorm

   I silny kładzie nas szkwał.  

Ref.: 

7. Powiedział Paddy: „Ostatnia rzecz, 

   Co ją uczynić ci trza. 

   Trzy razy musisz okrążyć stół, 

   Gdzie bycze tkwią rogi dwa. 

8. I wtedy brachu tak możesz rzec, 

   Że zejman z ciebie i chwat. 

   Trzykrotnie już okrążyłeś Horn 

   I pływasz od wielu lat.” 

1. Żegnaj nam dostojny stary porcie
   Rzeko Mersey żegnaj nam
   Zaciągnąłem się na rejs do Kalifornii
   Byłem tam już niejeden raz

Ref.: A więc żegnaj mi kochana ma
Za chwilę wypłyniemy w długi rejs
Ile miesięcy Cię nie będę widział
Nie wiem sam
Lecz pamiętać zawsze będę Cię /×2

2. Zaciągnąłem się na herbaciany kliper
   Dobry statek choć sławę ma złą
   A że kapitanem jest tam stary Burgess
   Pływającym piekłem wszyscy go zwą

   A więc żegnaj mi kochana ma

Ref.: A więc żegnaj mi kochana ma...

3. Z kapitanem tym płynę już nie pierwszy raz
   Znamy się od wielu wielu lat
   Jeśliś dobrym żeglarzem - radę sobie dasz
   Jeśli nie - toś cholernie wpadł

Ref.: A więc żegnaj mi kochana ma...

4. Żegnaj nam dostojny stary porcie
   Rzeko Mersey żegnaj nam
   Wypływamy już na rejs do Kalifornii
   Gdy wrócimy - opowiemy wam

Ref.: A więc żegnaj mi kochana ma...

1. Już dawno od morskiej wody burty ściemniały
   I żagle niejednym wichrem osmagane
   Staruszek jacht u kresu swoich dni
   W przystani cichej o przygodach śni
   

   Ref.: Hej! Ruszajmy w rejs do portów naszych marzeń!
   Jacht gotów jest, chodźmy więc żeglarze. /x2
   

2. Staruszek jacht duma może o pierwszym sztormie
   O rejsach, których nie umie wciąż zapomnieć
   Gdy żagli blask na horyzoncie śni
   Wypłynąć chciałby jak za dawnych dni
   
   Ref.: Hej! Ruszajmy w rejs...
   

3. Nieważne co się wydarz, nieważne kiedy
   Zabierzcie w podróż staruszka raz jeszcze jeden
   Kto ujrzał raz przed dzioba morza dal
   Powracać będzie wciąż do tamtych fal
   
   https://www.tekstowo.pl/piosenka,zeglarska,staruszek_jacht.html

1. Powróćmy do wzgórz irlandzkich groźnych skał
   Powróćmy do wzgórz mojej Walii
   Do oczu dziewczyny błyszczących pełnych łez
   Jej cichy głos słyszę przez fale

Ref.: Czerwona róża jest w ogrodzie...

2. Przez mgłę widzę jak na skrzydłach szybko gna
   Wśród gwiazd wiedzie nas księżyc stary
   Przez doliny fal przez ich grzbiety w bryzgach pian
   Już chciałbym zobaczyć brzeg Walii

Ref.: Czerwona róża jest w ogrodzie...

3. To nic że w mym sercu tak ostry kolec tkwi
   To nic że tam gdzieś sieją ziarno
   Wśród łąk żyznych pól pszczoły noszą słodki miód
   Na zawsze zostanę w swej Walii

Ref.: Czerwona róża jest w ogrodzie... /×2

1. Marsz lotników

2. Piosenka kucharza harcerskiego

3. Dziś idę walczyć, mamo

4. Chłopcy z Botany Bay

5. Dym z jałowca

6. Staruszek Jacht

7. Biła sukienka

8. Wzgórza Walii

9. Pożegnanie Liverpoolu

10. Paddy West

11. Bijatyka

12. There once was a ship that put to sea

13. Krajka

14. Marco polo

15. Mewy

16. Zapach róży

17. Bieszczadzki trakt

18. Believer

19. Więc pijmy wino (szwoleżerowie)

    
    

Dodatki

1. Reduta Ordona

1. Kiedy nadejdzie czas wabi nas ognia blask
   Na polanie gdzie króluje zły
   Gwiezdny pył w ogniu tym łzy wyciśnie nam dym
   Tańczą iskry z gwiazdami a my

Ref.: Śpiewajmy wszyscy w ten radosny czas
Śpiewajmy razem ilu jest tu nas
Choć lata młode szybko płyną wiemy że
Nie starzejemy się

2. W lesie gdzie licho śpi ma przygoda swe drzwi
   Chodźmy tam gdzie na ścianie lasu lśnią
   Oczy sów wilcze kły rykiem powietrze drży
   Tylko gwiazdy przyjazne dziś są

Ref.: Śpiewajmy wszyscy w ten radosny czas...

3. Dorzuć do ognia drew w górę niech płynie śpiew
   Wiatr poniesie go w wilgotny świat
   Każdy z nas o tym wie znowu spotkamy się
   A połączy nas bieszczadzki trakt

Ref.: Śpiewajmy wszyscy w ten radosny czas...

I'ma say all the words inside my head

I'm fired up and tired of the way that things have been, oh-ooh

The way that things have been, oh-ooh

Second things second

Don't you tell me what you think that

I could be

I'm the one at the sail,

I'm the master of my sea, oh-ooh

The master of my sea, oh-ooh

I was broken from a young age

Taking my sulking to the masses

Writing my poems for the few

That look to me, took to me, shook to me, feeling me

Singing from heartache from the pain

Taking my message from the veins

Speaking my lesson from the brain

Seeing the beauty through the...

Pain!

You made me a, you made me a believer, believer

Pain!

You break me down and build me up, believer, believer

Pain!

Oh let the bullets fly, oh let them rain

My life, my love, my drive, it came from...

Pain!

You made me a, you made me a believer, believer

Third things third

Send a prayer to the ones up above

All the hate that you've heard has turned your spirit to a dove, oh-ooh

Your spirit up above, oh-ooh

I was choking in the crowd

Building my rain up in the cloud

Falling like ashes to the ground

Hoping my feelings, they would drown

But they never did, ever lived, ebbing and flowing Inhibited, limited Till it broke open and rained down

And rained down, like...

Pain!

You made me a, you made me a believer, believer

Pain!

You break me down and build me up, believer, believer

Pain!

Oh let the bullets fly, oh let them rain

My life, my love, my drive, it came from...

Pain!

You made me a, you made me a believer, believer

Last things last

By the grace of the fire and the flame

You're the face of the future, the blood in my veins, oh-ooh

The blood in my veins, oh-ooh

But they never did, ever lived, ebbing and flowing Inhibited,

limited Till it broke open and rained down And rained down, like...

Pain!

You made me a, you made me a believer, believer

Pain!

You break me down and build me up, believer, believer

Pain!

Oh let the bullets fly, oh let them rain

My life, my love, my drive, it came from...

Pain!

You made me a, you made me a believer, believer

And the name of that ship was the Billy o' Tea

The winds blew hard, her bow dipped down

Blow, me bully boys, blow (Huh!)

Soon may the Wellerman come

To bring us sugar and tea and rum

One day, when the tonguin' is done

We'll take our leave and go

She not been two weeks from shore

When down on her, a right whale bore

The captain called all hands and swore He'd take that whale in tow (Hah!)

Soon may the Wellerman come

To bring us sugar and tea and rum

One day, when the tonguin' is done

We'll take our leave and go

Da, da, da...

Before the boat had hit the water

The whale's tail came up and caught her

All hands to the side, harpooned and fought her

When she dived down below (Huh!)

Soon may the Wellerman come

To bring us sugar and tea and rum

One day, when the tonguin' is done

We'll take our leave and go

No line was cut, no whale was freed

The Captain's mind was not on greed

But he belonged to the whaleman's creed She took that ship in tow (Huh!)

Soon may the Wellerman come

To bring us sugar and tea and rum

One day, when the tonguin' is done

We'll take our leave and go

For forty days, or even more

The line went slack, then tight once more All boats were lost, there were only four But still that whale did go

Soon may the Wellerman come

To bring us sugar and tea and rum

One day, when the tonguin' is done

We'll take our leave and go

As far as I've heard, the fight's still on

The line's not cut and the whale's not gone

The Wellerman makes his a regular call

To encourage the Captain, crew, and all

Soon may the Wellerman come

To bring us sugar and tea and rum

One day, when the tonguin' is done

We'll take our leave and go /×2

Noc się coraz wyżej wznosi.

Strumień srebrną falą błyska,

Czyjś głos w leśnej ciszy prosi.

Ref.: Żeby była taka noc,

kiedy myśli mkną do Boga,

Żeby były takie dni,

gdy się przy nim ciągle jest,

Żeby był przy Tobie ktoś,

kogo nie zniechęci droga,

a byś plecak swoich win

stromą ścieżką umiał nieść.

Tuż pod szczytem się zatrzymaj,

Spójrz jak gwiazdy w dół spadają,

Spójrz jak drży kosodrzewina,

Góry z Tobą wraz wołają.

Ref: Żeby była taka noc...

Usiądź z nami przy ognisku,

Płomień twarz ci zarumieni

Usiądziemy tutaj nim blisko

Jedną myślą połączeni

Ref: Żeby była taka noc...

Dziś idę walczyć, Mamo
Może nie wrócę więcej
Może mi przyjdzie polec tak samo
Jak tyle, tyle tysięcy

Poległo polskich żołnierzy
Za wolność naszą i sprawę
Jak w Polskę, Mamo tak wierzę
I w świętość naszej sprawy

Mamo, idę tam, życie to walka
Choćby sam, na barykadach, na frontu flankach
Mamo pójdę, cóż, mam dość już, taka niedola
Biorę nóż i nie pojmają mnie, jakem Polak
A Ty, nie daj się zwieść
Nie da się zgnieść jak robak żaden rodak
Wznieś toast, dziś życia treść to zmieść wroga
Ja i załoga na ich cześć dym i pożoga
Na nic trwoga, za honor, kraj w imię Boga
To akcja zbrojna, taka jest wojna
A Ty, bądź spokojna, przecież jak jest wiemy
My umieramy, gdy żyć chcemy za cel warty ceny
Jeszcze Polska nie zginęła, Mamo, póki my żyjemy

Dziś idę walczyć, Mamo
Nie płacz, nie trzeba, ciesz się, jak ja
Serce mam rozkołatane
Serce mi dziś tak cudnie gra

To jest tak strasznie dobrze mieć Stena w ręku
I śmiać się śmierci prosto w twarz
Zmierzyć bez lęku

Dziś idę walczyć, Mamo
Może nie wrócę więcej
Może mi przyjdzie polec
Jak tyle, tyle tysięcy

Poległo polskich żołnierzy
Za wolność naszą i sprawę
Jak w Polskę, Mamo tak wierzę

Ref.:

Drogą pylistą drogą polną
Jak kolorowa panny Krajka
Słońce się wznosi nad stodołą
Będziemy tańczyć walca

A ja mam swoją gitarę
Spodnie wytarte i buty stare
Wiatry niosą mnie (na skrzydłach)

A ja mam swoją gitarę
Spodnie wytarte i buty stare
Wiatry niosą mnie (nie wiadomo gdzie)

• Zmoknięte świerszcze stroją skrzypce
  Żuraw się wsparł o cembrowinę
  Wiele nanosi się wody jeszcze
  Wielu się ludzi z niej napije

Ref.:

Drogą pylistą drogą polną
Jak kolorowa panny Krajka
Słońce się wznosi nad stodołą
Będziemy tańczyć walca

A ja mam swoją gitarę
Spodnie wytarte i buty stare
Wiatry niosą mnie (na skrzydłach)

A ja mam swoją gitarę
Spodnie wytarte i buty stare
Wiatry niosą mnie (nie wiadomo gdzie) /×2

I spójrzałem na pole; dwieście armat grzmiało.

Artyleryi ruskiej ciągną się szeregi,

Prosto, długo, daleko, jako morza brzegi;

I widziałem ich wodza: przybiegł, mieczem skinął

I jak ptak jedno skrzydło wojska swego zwinął;

Wylewa się spod skrzydła ściśniona piechota

Długą czarną kolumną, jako lawa błota,

Nasypana iskrami bagnetów. Jak sępy

Czarne chorągwie na śmierć prowadzą zastępy.

Przeciw nim sterczy biała, wąska, zaostrzona,

Jak głaz bodzący morze, reduta Ordona.

Sześć tylko miała armat; wciąż dymią i świecą;

I nie tyle prędkich słów gniewne usta miecą,

Nie tyle przejdzie uczuć przez duszę w rozpaczy,

Ile z tych dział leciało bomb, kul i kartaczy.

Patrz, tam granat w sam środek kolumny się nurza,

Jak w fale bryła lawy, pułk dymem zachmurza;

Pęka śród dymu granat, szyk pod niebo leci

I ogromna łysina śród kolumny świeci.

Tam kula, lecąc, z dala grozi, szumi, wyje.

Ryczy jak byk przed bitwą, miota się, grunt ryje; -

Już dopadła; jak boa śród kolumn się zwija,

Pali piersią, rwie zębem, oddechem zabija.

Najstraszniejszej nie widać, lecz słychać po dźwięku,

Po waleniu się trupów, po ranionych jęku:

Gdy kolumnę od końca do końca przewierci,

Jak gdyby środkiem wojska przeszedł anioł śmierci.

Gdzież jest król, co na rzezie tłumy te wyprawia?

Czy dzieli ich odwagę, czy pierś sam nadstawia?

Nie, on siedzi o pięćset mil na swej stolicy,

Król wielki, samowładnik świata połowicy;

Zmarszczył brwi, - i tysiące kibitek wnet leci;

Podpisał, - tysiąc matek opłakuje dzieci;

Skinął, - padają knuty od Niemna do Chiwy.

Mocarzu, jak Bóg silny, jak szatan złośliwy,

Gdy Turków za Bałkanem twoje straszą spiże,

Gdy poselstwo paryskie twoje stopy liże, -

Warszawa jedna twojej mocy się urąga,

Podnosi na cię rękę i koronę ściąga,

Koronę Kazimierzów, Chrobrych z twojej głowy,

Boś ją ukradł i skrwawił, synu Wasilowy!

Car dziwi się - ze strachu. drzą Petersburczany,

Car gniewa się - ze strachu mrą jego dworzany;

Ale sypią się wojska, których Bóg i wiara

Jest Car. - Car gniewny: umrzem, rozweselim Cara.

Posłany wódz kaukaski z siłami pół-świata,

Wierny, czynny i sprawny - jak knut w ręku kata.

Ura! ura! Patrz, blisko reduty, już w rowy

Walą się, na faszynę kładąc swe tułowy;

Już czernią się na białych palisadach wałów.

Jeszcze reduta w środku, jasna od wystrzałów,

Czerwieni się nad czernią: jak w środek mrowiaka

Wrzucony motyl błyska, - mrowie go naciska, -

Zgasł - tak zgasła reduta. Czyż ostatnie działo

Strącone z łoża w piasku paszczę zagrzebało?

Czy zapał krwią ostatni bombardyjer zalał?

Zgasnął ogień. - Już Moskal rogatki wywalał.

Gdzież ręczna broń? - Ach, dzisiaj pracowała więcej

Niż na wszystkich przeglądach za władzy książęcej;

Zgadłem, dlaczego milczy, - bo nieraz widziałem

Garstkę naszych walczącą z Moskali nawałem.

Gdy godzinę wołano dwa słowa: pal, nabij;

Gdy oddechy dym tłumi, trud ramiona słabi;

A wciąż grzmi rozkaz wodzów, wre żołnierza czynność;

Na koniec bez rozkazu pełnią swą powinność,

Na koniec bez rozwagi, bez czucia, pamięci,

Żołnierz jako młyn palny nabija - grzmi - kręci

Broń od oka do nogi, od nogi na oko:

Aż ręka w ładownicy długo i głęboko

Szukała, nie znalazła - i żołnierz pobladnął,

Nie znalazłszy ładunku, już bronią nie władnął;

I uczuł, że go pali strzelba rozogniona;

Upuścił ją i upadł; - nim dobiją, skona.

Takem myślił, - a w szaniec nieprzyjaciół kupa

Już łazła, jak robactwo na świeżego trupa.

Pociemniało mi w oczach - a gdym łzy ocierał,

Słyszałem, że coś do mnie mówił mój Jenerał.

On przez lunetę wspartą na moim ramieniu

Długo na szturm i szaniec poglądał w milczeniu.

Na koniec rzekł; "Stracona". - Spod lunety jego

Wymknęło się łez kilka, - rzekł do mnie: "Kolego,

Wzrok młody od szkieł lepszy; patrzaj, tam na wale,

Znasz Ordona, czy widzisz, gdzie jest?" - "Jenerale,

Czy go znam? - Tam stał zawsze, to działo kierował.

Nie widzę - znajdę - dojrzę! - śród dymu się schował:

Lecz śród najgęstszych kłębów dymu ileż razy

Widziałem rękę jego, dającą rozkazy. -

Widzę go znowu, - widzę rękę - błyskawicę,

Wywija, grozi wrogom, trzyma palną świécę,

Biorą go - zginął - o nie, - skoczył w dół, - do lochów"!

"Dobrze - rzecze Jenerał - nie odda im prochów".

Tu blask - dym - chwila cicho - i huk jak stu gromów.

Zaćmiło się powietrze od ziemi wylomów,

Harmaty podskoczyły i jak wystrzelone

Toczyły się na kołach - lonty zapalone

Nie trafiły do swoich panew. I dym wionął

Prosto ku nam; i w gęstej chmurze nas ochłonął.

I nie było nic widać prócz granatów blasku,

I powoli dym rzedniał, opadał deszcz piasku.

Spojrzałem na redutę; - wały, palisady,

Działa i naszych garstka, i wrogów gromady;

Wszystko jako sen znikło. - Tylko czarna bryła

Ziemi niekształtnej leży - rozjemcza mogiła.

Tam i ci, co bronili, -i ci, co się wdarli,

Pierwszy raz pokój szczery i wieczny zawarli.

Choćby cesarz Moskalom kazał wstać, już dusza

Moskiewska. tam raz pierwszy, cesarza nie słusza.

Tam zagrzebane tylu set ciała, imiona:

Dusze gdzie? nie wiem; lecz wiem, gdzie dusza Ordona.

On będzie Patron szańców! - Bo dzieło zniszczenia

W dobrej sprawie jest święte, Jak dzieło tworzenia;

Bóg wyrzekł słowo stań się, Bóg i zgiń wyrzecze.

Kiedy od ludzi wiara i wolność uciecze,

Kiedy ziemię despotyzm i duma szalona

Obleją, jak Moskale redutę Ordona -

Karząc plemię zwyciężców zbrodniami zatrute,

Bóg wysadzi tę ziemię, jak on swą redutę.

Fajne wydanie (niestety nie całe):

https://www.youtube.com/watch?v=7g7JoYS-zE8