Samvinnunám er góð aðferð til kennslu í fjölbreyttum hópi. Þegar nemendur með ólíka færni, þekkingu og áhugamál takast á við sameiginleg verkefni græða allir á miðlun ólíkra sjónarhorna og þekkingar. Fjölbreytileiki kallar á gott skipulag sem er lykillinn að góðu hópstarfi. Velja þarf vandlega þátttakendur fyrir hvern hóp og það getur verið flókið en vel heppnað samstarf felst í því að hafa nemendur eins ólíka og hægt er og að vera með fyrirfram ákveðna áætlun um það hvernig nemendur eiga að nýta sér hópvinnu til að vinna að markmiðum sínum á árangursríkan hátt (Ferguson o.fl., 2012, bls.80). 

Púslaðferðin 

Púslaðferðin er talin henta námsefni sem hægt er að skipta niður í afmarkaða og jafna hluta. Aðferðin gengur út á að viðfangsefni er skipt niður í nokkra hluta og bekknum skipt í heimahópa sem hafa jafn marga meðlimi og viðfangsefnin eru mörg. Hver nemandi í hópnum fær úthlutað eða velur sér viðfangsefni og myndar sérfræðihóp með meðlimum hinna hópanna með sama viðfangsefni. Sérfræðihópurinn ræðir saman og aflar upplýsinga um viðfangsefnið. Að því loknu hittast allir í sínum heimahóp og hver sérfræðingur kynnir sitt viðfangsefni fyrir félögum sínum (Johnson, Johnson og Holubec, 1994, bls. 18-19).

Þessi aðferð er dæmi um hópvinnu þar sem kennarinn getur þjálfað og styrkt nemendur í ákveðinni færni eða námsgrein. Markmið með þessi aðferð er að virkja nemendur, að þau kenni hvort öðru það sem þau kunna, endursegja frásagnir annarra, vekja upp spurningar, kynna sér námsefnið munnlega og hlusta (Ingvar Sigurgeirsson, 1999a, bls.143).

Þessi aðferð gengur út á það að kennari skipuleggur formlegar eða óformlegar umræður milli nemenda. Margar spurnaraðferðir hefjast á þankahríð en gott er að nota þankahríð við undirbúning kennslu sem nokkurs konar kveikju og upphitun þegar nýtt viðfangsefni er kynnt (Ingvar Sigurgeirsson, 1999a, bls. 19; Ingvar Sigurgeirsson, 1999b, bls. 95). Þessi kennsluaðferð gerir kennsluna gagnvirkari og gefur kennaranum góða mynd af bakgrunnsþekkingu og áhugasviði nemenda. 

Í skoðunarferðum er kennarinn nánast í hlutverki leiðsögumanns þar sem reynir á hann að miðla þekkingu með áhugaverðum hætti. Kennari þarf að skipuleggja ferðina vel og undirbúa nemendur þannig að þeir viti hver tilgangur ferðarinnar er og hvernig hún tengist námsefni og markmiðum verkefnisins (Ingvar Sigurgeirsson, 1999a, bls. 61–62 ). Þessi aðferð skapar góða tilbreytingu frá hefðbundinni kennslu, tengir námsefnið við persónulega reynslu og veruleikann utan skólastofunni. 

Hugarkort er myndræn framsetning á því sem maður hefur í huga þar sem hugmyndum er raðað á greinar sem geisla út frá miðjumynd. Ein hugmynd er á hverri grein sem er svo hægt að skipta í margar undirgreinar með tengdum hugmyndum þar sem stærð leturs gefur til kynna mikilvægi hugmyndarinnar í tengslum við viðfangsefnið. Hugtakakort verður yfirleitt til í gegnum einhvers konar þankahríð. Þar sem hugarkort eru myndræn framsetning, hefur mörgum fundist þau gagnast fyrir nemendur með námsörðugleika og hafa lesblindir nýtt sér hugarkort með góðum árangri (Hróbjartur Árnason, 2007, bls. 2). Nemendur bekkjarins sem eru lesblindir, tvítyngdir og með ADHD ættu þar af leiðandi að hafa gagn af þessari framsetningu þekkingar. Með því að ræða uppsetningu hugarkortsins þurfa nemendur að átta sig á eiginleikum, tengslum og mikilvægi námsþátta og átta sig á heildarmynd viðfangsefnisins.

Verkefni sem byggist á ýmis konar myndrænni útfærslu þar sem nemendur eru beðnir um að túlka ákveðin viðfangsefni í námi með myndrænum hætti. Í þessu tilviki eru nemendur beðnir um að setja fram það sem þeir hafa læra á myndrænan hátt í staðinn fyrir að svara spurningum eða prófi (Ingvar Sigurgeirson, 1999a, bls. 106). Þar sem hópavinna, umræðu- og spurnaraðferðir krefjast færni í tjáningu og lestri er gott að hafa með aðferð sem leyfir þeim sem ekki hafa tungumál eða lestrarfærni til að láta ljós sitt skína. 

Heimildaskrá

Ferguson, D.L., Ralph, G., Meyer, G., Lester, J., Droege, C., Guðjónsdóttir, H., Sampson,   N.K.,             Williams, J. (2012). Nám fyrir alla. (Ásta Björk Björnsdóttir þýddi). Reykjavík:            Háskólaútgáfan.

Ingvar Sigurgeirsson. (1999a). Litróf kennsluaðferðanna. Reykjavík: Æskan.

Ingvar Sigurgeirsson. (1999b). Að mörgu er að hyggja. (3. útgáfa). Reykjavík: Iðnú.

Hróbjartur Árnason. (2007). Hugarkort: Aðferð sem hentar heilanum og nýtir tölvuna. Leiðbeiningar um gerð og notkun hugarkorta. Reykjavík: Nám ehf.

Johnson, D.W., Johnson, R.T. og Holubec, E.J. (1994). Cooperative learning in the classroom. Alexandra, Virginia: Association for Supervision and Curriculum Development.