Po zakończeniu projektu student:

a) WYWIAD
Wraz z grupą planujemy przeprowadzić wywiad z jednym  z pracowników warszawskiej Papugarni, który udzieli nam informacji na temat życia i rozwoju papug. Naszym celem badawczym będzie poznanie ważnych zagadnień niezbędnych do rozpoznawania gatunków papug, informacji na temat ich żywienia, rozwoju, cech charakterystycznych. Nasz wywiad przeprowadzimy osobiście podczas spotkania w Papugarni. Jeśli osoba udzielająca nam odpowiedzi wyrazi zgodę na nagrywanie, zgromadzimy dane w formie video, jeśli nie zrobimy to w formie zapisu. Uzyskane informacje zinterpretujemy
 a wyniki przedstawimy w formie wniosków, tabeli lub wykresu.  

b) ANKIETA
Nasza ankieta będzie dopełnieniem do wyżej wymienionych celów. Zamierzamy przeprowadzić ją w formie elektronicznej, online. Będą to pytania zarówno zamknięte- jednokrotnego lub wielokrotnego wyboru oraz otwarte, gdzie będzie można udzielić dłuższej odpowiedzi. Naszymi ankietowanymi będą posiadacze papug- chcemy poznać ich opinie na temat hodowli tych ptaków, prywatnych doświadczeń oraz podzielenie się ciekawostkami z życia ich pupili. Wyniki ankiety opracujemy w formie wniosków, tabeli lub wykresu. 
2. OBSERWACJA
Nasze obserwacje będą zarówno bezpośrednie oraz pośrednie. Bezpośrednie przeprowadzimy m.in. podczas wizyty w papugarni, w zoo oraz w sklepie z papugami i porównamy ze sobą te dwie formy środowiskowe, w których żyją papugi. Zamierzamy także obserwować papugi hodowane w prywatnych domach w celu zestawienia ze sobą różnych miejsc w których występują te ptaki. Porównamy m.in. ich zachowanie w klatkach oraz w miejscu, gdzie mają więcej przestrzeni. Przyjrzymy się jak reagują na ludzi papugi mniej oswojone i te które na co dzień spotykają się z wieloma turystami, odwiedzającymi. Obserwacji pośredniej dokonamy natomiast w celu wsparcia naszych doświadczeń. Będą to nagrania video papug w ich naturalnym środowisku, ponieważ nie możemy tego zaobserwować osobiście. 
3. EKSPERYMENT
Nasz eksperyment będzie dotyczył przyrody ożywionej więc przeprowadzimy go zgodnie z obowiązującymi zasadami etycznymi i w sposób, który nie będzie zagrażał życiu papug. Eksperyment ten będzie krótkotrwały, przeprowadzony prawdopodobnie w warunkach domowych.  Będzie polegał m.in. na wybraniu przez papugę danego pokarmu, jej zachowania w obecności różnych (bezpiecznych) bodźców. Skorzystamy także z nagrań eksperymentów dostępnych w Internecie, zestawimy z naszymi eksperymentami w celu uzyskania więcej informacji o danym elemencie, poddamy je obserwacji i krytycznej refleksji.

4. ŹRÓDŁA WTÓRNE
Korzystanie z różnych, wielodostępnych źródeł pomoże nam dopełnić wyniki w/w metod. Skorzystamy ze źródeł internetowych ale także z atlasów przyrodniczych. Obejrzymy różne filmy, które pokazują papugi w różnych środowiskach. Postaramy się także znaleźć istotne informacje na temat tych ptaków w różnych encyklopediach, stronach internetowych. 

→ KATEGORIE DO OCENY INDYWIDUALNEJ:

Jeśli chodzi o sposób ewaluacji, planujemy przeprowadzić go za pomocą ankiety, w której będą zarówno pytania zamknięte oraz otwarte.

Skrzydła są przystosowane do dość długiego lotu (w naturze).

Pierwszy egzemplarz papużki falistej - wypchany - w Europie pokazano w 1831r. w angielskim Museum of the London Linnean Society. Pierwszą parę żywych ptaków przywiózł do Anglii (9 lat później) znany ornitolog John Gould. Wraz z żoną wędrował przez rok po bezdrożach Australii, zbierając materiały do książki pt. Ptaki Australii(wydanej w 1851 r.). Gould przekazał parkę papużek swemu szwagrowi, Charlesowi Coxeni, któremu udało się rozmnożyć te ptaki - były one pierwszymi papużkami falistymi, urodzonymi w Europie.

Rosnąca popularność papużek doprowadziła do masowego odławiania ich z naturalnego środowiska i eksport na wielką skalę. W tym czasie we Francji zamawiano co roku ok. 100 000 par. Statki przypływające do Anglii przywoziły coraz większe ilości tych ptaków. W czasie morskiego transportu ginęła część ptaków, co przyczyniło się w latach późniejszych do zakazu wywozu papużek z Australii.

Przy tak licznych hodowlach w Europie zaczęły się pojawiać mutacje barwne papużek, doceniane przez hodowców i miłośników tych ptaków.

Papużki hodowlane bardzo łatwo się oswajają. Mają zdolność naśladowania mowy człowieka, gwizdu czy melodyjek. Trzyma się je dwie lub kilka, gdyż są to zwierzęta stadne.

Najczęstszą ich chorobą jest świerzb, objawiający się żółtymi, białymi lub biało-szarymi naroślami na woskówce, skórze wokół oczu lub nogach. Pod lupą narośle wyglądają jak malutkie kanaliki.

W naturze dominuje kolor zielony, ale papużki hodowlane występują w wielu mutacjach kolorystycznych. W prawie wszystkich mutacjach pod dziobem występują dwie czarne kropeczki (czasem jest ich więcej) oraz ciemnoniebieskie łezki.

Źródło: Euroanimal
Ewelina Jaworska

Jest białą papugą z brązowymi lub czarnymi oczyma oraz ciemnoszarym dziobem. Gdy się przestraszy, rozkłada swój ogromny, odstający, półokrągły grzebień na głowie. Kształtowi grzebienia, przypominającego parasol, zawdzięcza swoją angielską nazwę Umbrella Cockatoo. Normalnie grzebień znajduje się w pozycji leżącej. Spodnia strona skrzydeł oraz ogon mają barwę jasnożółtą i błyszczą się w czasie lotu papugi.

Kakadu biała dożywa niekiedy 80 roku życia.

Ciało kakadu białej ma 48 cm długości. Samice ważą około 400 gramów, podczas gdy masa samców osiąga nawet 800 gramów. Samce ają zazwyczaj szerszą głowę i większy dziób niż samice. W okresie dojrzewania tęczówki w oczach samic stają się bardziej czerwone niż u samców.

Pióra kakadu białej są w większości białe. Natomiast zarówno górna jak i spodnia powierzchnia wewnętrznej strony krawędzi piór na skrzydłach są żółte. Kolor zółty daje się lepiej zauważyć po spodniej stronie skrzydeł, ponieważ żółta część górnej strony pióra jest przykryta przez znajdujące się wyżej białe pióra. Podobnie, obszary większych piór na ogonie, przykryte innymi piórami oraz przykryte fragmenty piór grzebienia są żółte. Krótkie białe pióra wyrastają również spod ud.
Kakadu białe są chętnie wykorzystywane jako zwierzęta domowe, ponieważ szybko przywiązują się do ludzi. Cenione są również ze względu na swój wygląd. Potrafią naśladować ludzką mowę, jednak nie robią tego najlepiej ze wszystkich papug. Ze względu na swoją inteligencję, łatwość tresury, towarzyską naturę i umiejętność szybkiego uczenia się sztuczek często eksponowane są w ogrodach zoologicznych oraz parkach rozrywki. Z tych powodów są również najbardziej wymagające ze wszystkich papug. Kakadu biała potrzebuje co najmniej sześciu godzin opieki dziennie.


Źródło: Euroanimal
Ewelina Jaworska

Istnieje 21 podgatunków lorysy górskiej, wszystkie nieznacznie różnią pod względem ubarwienia. Larysy zamieszkują rzadkie lasy i zakrzewione, otwarte tereny Australii, Nowej Gwinei, Indonezji i okolicznych wysp. Najbardziej znane podgatunki to Trichoglossus haematodus mollucanus i Trichoglossus haematodus rubritorquis. Podgatunki te różnią się jedynie zabarwieniem wewnętrznej strony skrzydeł.

Papuga ta dorasta do 30 cm, choć na ogół jest to 25-26 cm. Obie płcie są ubarwione tak samo, a odróżnia je tylko kolor tęczówek - jasnoczerwona u samca i jasnopomarańczowa u samicy. Są to niezwykle kolorowe ptaki - głowa ma intensywny, ciemnoniebieski odcień, grzbiet, skrzydła i ogon są jasnozielone, pierś z reguły pomarańczowożółta, dziób czerwony. Podgatunki mogą się nieco różnić szczegółami, a niektóre z nich (np. T.h.weberi) są całkiem zielone.

Lorysy górskie w warunkach hodowlanych powinny być trzymane parami lub razem z innymi papużkami. Żywią się mieszanką zbożową ze słonecznikiem, kanarem, owsem i innymi nasionami, słodzonym mlekiem z biszkoptami, miodem, owocami (dobre są banany, jabłka i winogrona), marchwią, lubią też soki owocowe.

Lorysy są odporne na warunki atmosferyczne, powinny jednak zawsze nocować w pomieszczeniu o temperaturze powyżej 0°C. W ich wolierze musi znajdować się budka lęgowa (np. dla szpaków) z otworem o średnicy 8 cm, wyściełana piachem z torfem. Lorysy nie są wymagające w kwestii warunków gniazdowania, łączą się chętnie i łatwo wychowują młode. Budki lęgowe służą im też jako "noclegownie", dlatego poza porą gniazdowania nie powinno się ich wyjmować z woliery.

Samica składa z reguły 2 białe jaja, które wysiaduje przez 23-25 dni. Młode opuszczają gniazdo w wieku 7-8 tygodni, ale jeszcze przez 3 tygodnie karmione są przez rodziców. Młode lorysy wyglądem przypominają dorosłe osobniki, mają jednak krótsze pióra ogonowe, a ich dzióbki nie są jeszcze mocno czerwone.

Źródło: Euroanimal
Ewelina Jaworska

Obecnie w wyniku krzyżówek powstaje wiele mutacji, z czego najpopularniejsza jest odmiana lutino (biała z cytrynowożółtą głową), a także cynamonowa (brązowa z żółtą głową), białogłowa (wszystkie kolory, zawsze z biała głową), perłowa (efekt jasnych plamek - perełek na ciemniejszym tle) i całkiem biała.

Nimfa to ptak łagodny, niekonfliktowy, spokojny. Można trzymać ją z innymi ptakami. Może mieszkać w domu, w dość dużej klatce, może też mieszkać w zewnętrznej wolierze. Jako domowy ulubieniec powinna mieć od czasu do czasu możliwość latania po pokoju. Woliera i klatka mogą być wykonane nawet z delikatnego materiału, nimfa nie ma zwyczaju niszczyć drewnianych elementów konstrukcji.

Jest to ptak bardzo płodny, może przystępować do lęgu o dowolnej porze roku, jednak przy niskich temperaturach lęgi z reguły nie udają się. Aby zniechęcić ptaki do gniazdowania w zimie, warto zabrać z ich woliery budki lęgowe (i ponownie zainstalować je na wiosnę). Budki powinny być wykonane z drewna drzew liściastych, inne mogą mieć zbyt intensywny zapach i zniechęcać ptaki do zasiedlenia budki. Najlepsze wymiary budki to 20 cm długości, 20 cm szerokości i 35 cm wysokości. Wewnątrz trzeba umieścić szczebelki z drewna lub kawałek nieocynkowanej siatki, a na dnie - trociny.

Nimfa gotowa do gniazdowania musi mieć ukończone 18 miesięcy. Zbyt młode samice mogą mieć kłopoty ze złożeniem jaj, zaś zbyt młode samczyki - z zapłodnieniem partnerki. Łączone ptaki nie powinny być spokrewnione. Jeżeli dobrana przez hodowcę para nie akceptuje się, nie warto krzyżować jej na siłę. Nimfy dobierają się w pary na całe życie i to, w jaki sposób traktują się, nie zmieni się raczej z czasem.

Samica nimfy składa od 4 do 7 białych jaj, które wysiaduje na zmianę z samcem. Inkubacja jaj trwa 18 dni, po 28 dniach młode opuszczają gniazdo. Czasami dochodzi do wyskubywania piór u piskląt w gnieździe - jeśli hodowca to zauważy, powinien przenieść młode do osobnych pomieszczeń (gdy tylko nauczą się samodzielnie pobierać pokarm).

Źródło: Euroanimal
Ewelina Jaworska

1. Ile w Państwa papugarni jest gatunków papug i które są najbardziej popularne?

*Jest 29 gatunków, a najbardziej popularna jest ara i kakadu zółtoczuba. 

2. Po czym rozpoznać samicę, a po czym samca? 

*Samca i samicę rozróżnia się przez kolory (większość papug wybarwia się po około 3 latach) lub przez badania DNA. 

3. Jak wygląda proces rozmnażania się papug?

*Papugi składają jaja i wysiadują je od 2 do 3 tygodni, w zależności od gatunku. Jednakże w naszej papugarni papugi nie składają jaj, gdyż są one tak stworzone, że gdy nie znajdą odpowiedniego miejsca, to nie są w stanie ich „wyprodukować”. Gdyby zaczęły tutaj się rozmnażać to broniłyby terytorium czy pisklaków i mogłyby atakować ludzi oraz pozostałe papugi. 

4. Co jest przysmakiem papug i jak często należy je karmić? 

* Wszystko jest przysmakiem papug :). U nas dostają codziennie rano sałatkę owocowo-warzywną, a później mieszanki ziaren. Ary muszą jeść trochę inaczej, tłuściej od pozostałych.

5. Jak należy dbać o pielęgnację papug? Czy są im obcinane pazury, skrzydła lub dzioby? 
 *Jedyne co można papugom obcinać, to lotki, ale wtedy papuga traci zdolność latania. U nas się tego nie robi, to skazywałoby ją na chodzenie po ziemi. Umiejętność ta daje im poczucie bezpieczeństwa, inaczej często popadają w depresję. Co do pazurów to obcina się je, ale w domach. My mamy taki wynalazek, na którym papugi ścierają sobie pazury i dzioby, to jest zwykła gałąź, posmarowana wodą z mąką i posypana piaskiem. Po zaschnięciu to tworzy bardzo trwały pumeks. 

6. Czy papugom zdarza się zachorować? Z jakimi chorobami spotykają się państwo najczęściej? 

* Tutaj na szczęście nie chorują, jesteśmy pod stałą opieką weterynaryjną. Staramy się jak najmniej zarazków wnosić z ulicy. Przed wejściem każda osoba dezynfekuje ręce oraz buty. Czasami mogą mieć katar, ale nie było tu wielkich epidemii. Może się zdarzyć, że choroba zostanie przyniesiona z hodowli, dlatego zanim ptak trafi do nas, przeprowadzamy dokładne badania.

7. Czy wszystkie papugi są w stanie nauczyć się mówić? 
 *Zasadniczo wszystkie, tylko jedne robią to lepiej, a drugie gorzej. Mistrzem jest żako kongijskie których mamy 6. Potrafią mówić jak ludzie. Kolejnym przykładem są nasze ary które cały czas mówią „Apollo nie wolno”. Żeby ich czegoś nauczyć, należy cały czas to powtarzać. 

8. Ile lat mogą żyć papugi i w jakim wieku jest najstarsza papuga w tej papugarni? 

 *Najstarsza jest jedna z ar, ma teraz około 7 lat. Kiedyś mieliśmy 18-letnią papugę. Ogólnie np. kakadu, może żyć 80lat, ale nasze papugi są młode. Inny znany mi gatunek może żyć nawet dłużej niż człowiek, do 120 lat. 

9. Czy uważa Pan, że warunki w jakich żyją są dla nich dobre? Czy lepiej żyłoby im się na wolności? 

*Jako kierownik, uważam że warunki są dobre. Żeby zwierzę trafiło do nas, musi zostać urodzone w niewoli i mieć na to dokumenty. Te papugi nie znają innego życia, gdybym je teraz wypuścił, to na wolności byłoby im gorzej niż tutaj. 

10. Co zainspirowało Pana do stworzenia tej papugarni? 

 *Od zawsze interesowały mnie ptaki. Miałem również kilka swoich wcześniej. Poza tym jestem technikiem weterynarii, więc fajnie jest pracować w zawodzie. 

11. Dziękujemy, za poświęcony nam czas i wyczerpujące odpowiedzi. 

 *Również dziękuję i zapraszam ponownie. 

Adrianna Przydatek

W sklepie nie znajdziemy stałego cennika ptaków, ponieważ cena jest zależna od stopnia oswojenia ptaka oraz od konkretnego gatunku. Ceny są bardzo zróżnicowane. Najtańszego osobnika możemy dostać już od 39 zł (falista) zaś najdroższy kosztuje 9500 zł (ara)
Obserwacje:

Sklep oferuje wypożyczanie zwierząt.Występowały w wielu filmach reklamowych i fabularnych, serialach, teledyskach, programach telewizyjnych. Uczestniczyły też w szeregu sesji zdjęciowych, imprez promocyjnych, pokazów mody, targów i różnego rodzaju uroczystości.  Przez cały czas wypożyczenia zwierzętom towarzyszy opiekun.
Strona internetowa :
Sklep posiada stronę internetową na której znajdziemy liczne porady dotyczące chowu papug http://papugi.com.pl/papuzi-blog opisy najczęstszych w Polsce gatunków ptaków oraz wile innych cennych informacji. 

Źródło:
Rozmowa ze sprzedawcą, indywidualne obserwacje oraz strona internetowa www.papugi.com.pl
Natalia Mądra

       * Ary są dość dużymi papugami, spokojne, mają   olbrzymie dzioby, mają  kolorowe upierzenie. 
Patagonki: są dość małe (ok. 30cm), bardzo krzykliwe oraz ruchliwe, mają szare upierzenie. 

Aleksandra Męcina
Kinga Pająk