-       Neoromantiek heeft een aantal duidelijke kenmerken. Een daarvan is dat de werkelijkheid als onbevredigend wordt ervaren. De werkelijkheid wordt dan ook vaak ontvlucht doordat de hoofdpersoon een onmogelijke droom wilt vervullen. Neoromantiek wordt ook wel laat romanticisme of postromanticisme genoemd. Deze langdurige beweging begon aan het einde van de 19^e eeuw, dus rond 1890. 

-       Neoromantiek is een herleving van de kunst en literatuur van de romantiek. Daarnaast is de neoromantiek een reactie op het naturalisme. De andere historische periode, de Romantiek was een stroming rond het einde van de 18^e eeuw en begin 19^e eeuw. De Romantiek was ook ergens op tegen, het was een tegenreactie op de Verlichting, die met de 18^e eeuw samenviel. 

-       De bekendste schrijvers die tot de neoromantiek behoren zijn Arthur van Schendel, J. J. Slauerhof, Nescio en Adriaan Roland Holst. Arthur van Schendel schrijft vaak over zwerven, dit is dan ook een veelvoorkomend motief. De andere schrijvers schrijven vaak boeken die zich afspelen in andere tijden en verre landen.  Deze verhalen hebben weinig te maken met de werkelijkheid. Ook het bekende gedicht Zwerversliefde van Adriaan Roland Holst is kenmerkend voor de neoromantiek, het gaat ook buiten de werkelijkheid om. 

-       Arthur van Schendel heeft veel boeken geschreven die duidelijk tot de neoromantiek behoren. Hij schreef twee romans die zich afspeelden in Italië: Een zwerver verliefd en Een zwerver verdwaald. Het eerste boek schreef hij in 1904, en Een zwerver verdwaald schreef hij in 1907. Dat het tot de neoromantiek hoort blijkt al uit de titel, weer komt het zwerven en het buitenlandse terug in deze boeken.

-       Dada was niet alleen een literaire stroming of alleen maar een kunststroom, maar het was een levensstijl. De tijd van dada speelde af van 1916 to 1923. Dada was dus een redelijk korte stroming. Dada als beeldende kunst is redelijk makkelijk om te maken. De kunstwerken bestaan vaak uit onderdelen die de kunstenaar al thuis heeft liggen of massaproducten. Ook worden vaak readymades als kunstwerken gezien. Marchel Duchamp is een kunstenaar die kunst maakte van readymades, hij gebruikte een artikel uit het dagelijks leven en zette het zo neer dat de functie en betekenis verdwijnt. Zo wordt er een nieuwe gedachte gecreeerd voor dat object. Ook Raoul Hausmann is een grote kunstenaar geweest voor de dada, hij maakte gebruik van objets trouvés (toevallige objecten zoals artikelen die op straat worden gevonden). 

-       Het schilderij ‘De krankzinnigendokter’ van Kurt Schwitters is een schilderij dat tot de dada te rekenen is. Je ziet het profiel van een man afgebeeld met witte verf, willekeurige voorwerpen zoals een sigaret, muntgeld en metaalstukken stellen de rest van het lichaam voor. Het is kenmerkend voor dada omdat het kleurgebruik niet realistisch is, de compositie is druk en chaotisch. Er zijn veel variaties van de kleur blauw, daardoor ontstaat er eenheid en samenhang. Er zijn objets trouvés op het schilderij geplakt. (afbeelding 1) 

-       Dada stond voor antikunst, anticultuur en antikritiek. Er werd een nihilistisch wereldbeeld in literatuur geplaatst, dit uitte zich door traditie, geschiedenis en cultuur tot ‘verdachte begrippen’ te benoemen. Ook geloofden dadaïsten dat de maatschappij niet zou verbeteren, idealen werden ook niet verdedigd. Het artistieke werd brutaal en schokkend bespot door de schrijvers. 

-       Een dadaïst kan je herkennen door kunst of gedichten die laag bij de grond zijn, het is dus makkelijk om het publiek daarbij te betrekken. De gedichten van Paul van Ostaijen zijn makkelijk en leuk om te lezen. Het publiek kan dus meedoen met de acties van Paul van Ostaijen. 

- Paul van Ostaijen speelt met de vormgeving van de tekst, zo ook in dit gedicht (afbeelding 2). Het zijn grote letters zonder moeilijke woorden. Het publiek kan dus ook dit gedicht makkelijk lezen. De gedichten zijn erg visueel en kunstzinnig omdat het anders is vormgegeven dan andere gedichten.

-       J. Bernlef is een schrijver die in de jaren 50 al doorbrak met zijn schrijfwerk. In 1958 werd het tijdschrift opgericht en het heeft bestaan tot 1972. In die tijd heeft Bernlef zijn schrijfstijl aangepast, in het tijdschrift kan je de groei van Bernlef als schrijver zien. Rond 1950 was Bernlef veel bezig met het neoromantisme. In de jaren ‘70 begon Bernlef een andere manier van schrijven. Vanaf toen begon hij met romans waarin eenzaamheid een grote rol speelt, in de jaren ’80  begon hij met het schrijven over mentale avonturen. K. Schippers was dichter en prozaschrijver. Hij heeft de readymade als poëzievorm geintroduceerd, dus een gevonden tekst zoals een boodschappenlijstje. Na 1976 verschoof hij zijn focus van gedichten schrijven naar romans schrijven. 

-       De schrijvers J. Bernlef, K. Schippers, G. Brands en Frits Jacobsen hebben het tijdschrift opgericht, maar niet alleen zelfgeschreven teksten kwamen in het tijdschrift. Ook teksten van anderen, zoals FATUM van Chr. J. van Geel: “De hond drinkt uit zijn spiegelbeeld het hele plasje leeg”. Dit is een kort maar krachtig gedicht. Ook DE ONTDEKKING van K. Schippers is typerend voor het tijdschrift: “Als je goed om je heen kijkt zie je dat alles gekleurd is”. Deze teksten kan je dus vinden in Barbarber, omdat ze eerst alledaags lijken, maar toch zit er een diepere poëtische betekenis achter. 

-       Popart staat voor popular art en ontstond in de jaren 60. De kunststroming ontstond tegelijkertijd in Amerika en Engeland, zonder dat ze dat van elkaar wisten. Popart bestaat vooral uit erg grote schilderijen, maar ook uit fotocollages en sculpturen. Het is een uitgebreide stroming, het is dan ook moeilijk om één algemene stijl aan te duiden.

-       Op afbeelding 3 wordt een hand met een spuitfles afgebeeld. Er worden felle kleuren gebruikt en is geschilderd op een stripachtige manier. Vooral Roy Lichtenstein stond bekend om het gebruik van stripachtige plaatjes. Ook wordt er op de afbeelding gespeeld met de westerse cultuur.

-       De schrijver zegt dat de Generatie Nix zich niet voelt aangesproken door de verwijten, dat ze verwend, verveeld, levensmoe en apathisch zouden zijn. Ook zegt de schrijver dat de Generatie Nix vooral uit is op maatschappelijke erkenning zonder iets aan de maatschappij toe te voegen. De Generatie Nix schrijft namelijk over de wereld, zonder die te willen verbeteren. Ze kunnen niets anders doen dan een spiegel voorhouden. De Nixers kunnen slechts een platte bevestiging geven van een platte wereld. De onderwerpen in hun boeken zijn niks nieuws, het grijpt weer terug op de jaren ’70. Ze leunen op de thematiek die de Zeventigers reeds beschreven hebben. Ze meten zichzelf een engagement aan als postmodernistisch, maar nergens gaan ze in op de inhoud daarvan. Ze komen niet verder dan een platte beschrijving van de werkelijkheid.

-       De Generatie Nix zegt dat het een modeverschijnsel is dat engagement onmogelijk gemaakt is geworden door mode, marketing en de media. Ook weerlegt de Generatie Nix de stelling dat ze verwend, verveeld,  levensmoe en apathisch zouden zijn. “Als we hadden willen filosoferen, waren we wel wijsbegeerte gaan studeren.” Ze schrijven dus geen filosofische boeken, maar boeken vooral omdat ze het leuk vinden. Uiteindelijk accepteert de Generatie Nix dat de andere schrijvers ze niet modern of post-modern (dus dat ze steeds teruggrijpen op oude onderwerpen) vinden. Ze schrijven slechts over het nu, het beleven en met een nadruk op consumeren vanuit de beleving van het individu. Ze accepteren dat ze niets hoeven toe te voegen aan de maatschappij, ze zijn tevreden met het beschrijven ervan.