Hann stofnaði ritgerðafélag á Íslandi. Með þessu fékk hann fleiri verk eins og auka bókmenntalegri framleiðslu.

Í kjölfar Guðbrandsbiblíunnar komu fleiri biblíuútgáfur undir hans leiðsögn, þar sem hann lagði áherslu á að bæta íslenska kristinfræðilega bókmenntun.

Guðbrandur var ekki aðeins skáld, heldur einnig fræðimaður. Hann skrifaði fræðsluskáldskap og stuðlaði að íslenskum tungumálum og menningu, þar á meðal ritum sem tengdust guðfræði og siðfræði.

Hann lagði einnig áherslu á að efla við skólana í Skálholti og gerði skólann að miðstöð menntunar fyrir Ísland.

Þessi verk og verkefni Guðbrands Þorlákssonar höfðu mikil áhrif á þróun íslenskrar tungu og menningar og leggja grunn að menntun sem átti eftir að þróast á Íslandi á næstu öldum.

Sem biskup lagði Guðbrandur mikla áherslu á að efla menntun á Íslandi. Hann tók þá mikla þátt í skólahaldi í Skálholti, þar sem hann stóð fyrir stofnun skóla og ýmiskonar menntunartengda verkefna. Eitt af fyrirmyndarverkefnum hans var að útvega íslenska ritgerðafélagið, þar sem hann þýddi og útgefið ýmis verk á íslensku, þar á meðal Biblíuna, sem oft er nefnd Guðbrandsbiblía.

Auk þessa var Guðbrandur vel þekktur fyrir stuðning sinn við íslenska tungu og menningu, sem hefur haft varanleg áhrif á menningu og menntun á Íslandi. Hann var virkur í málsvernd og fræðslumálum og taldi sig vera verndara íslenskunnar og menningarinnar.

Guðbrandur Þorláksson lést árið 1627, en eftir hann eru eftir minjar um mikilvægi hans í sögu og menningu Íslands. Framlag hans til að efla íslenska tungu og menningu er ómetanlegt.

Guðbrandur Þorláksson þýddi textann úr latínu og þýðing hans var sérstaklega hagnýt fyrir Íslendinga, í takt við þá kristnu menningu sem í landinu var. Guðbrandsbiblía var gefin út í Skálholti, í prentsmiðju sem var rekin af Guðbrandi sjálfum. Prentsmiðjan var ein af fyrstu í sínu líki á Íslandi. Biblían hafði mikil áhrif á íslenska tungu, bókmenntir og kristna menningu. Biblían var prentuð í gegnum átta ár og innihélt bæði Gamla og Nýja testamentið. Texti hennar var lagður fyrir stafsetningu og málfræði, sem endurspeglaði útbreidd trúar.

Guðbrandsbiblía er talin vera eitt af mikilvægustu verkum íslenskrar menntunar á 16. öld og hefur haft varanleg áhrif á íslenska tungumál og menningu.

Sálmabókin er talin mikilvægt menningarverðmæti og hefur haft varanleg áhrif á íslenska trúarhætti og bókmenntir.

Vísnabók er safn ljóða, sem fjalla um náttúru, ást, líf, dauða og þjóðsagnaefni. Ljóðin eru bæði ljóðrænu og textaformi. Verk Þorsteins einkennist af fallegum og myndskreyttum ljóðstíl, oft með notkun náttúrulýsinga og íslenskrar þjóðlega tónlistar. Vísnabók hafði mikil áhrif á íslenska menningu og tónlist, og marga vísu ljóðin hafa verið kvæðin við lög og ferðaðist inn í þjóðlagatónlist Íslands. Vísnabókin er einnig mikilvæg vegna þess að hún hjálpaði til við að varðveita og endurvekja íslenska þjóðlagatónlist, sem er mikilvægur þáttur í menningu Íslands. Með þessari bók var stigið skref í átt að nýrri nálgun á íslensku ljóðlist og tónlist, sem tengir saman fortíð og nútíð.

Vísnabók er því ekki aðeins bók heldur einnig mikilvæg menningarleg auðlind sem heldur lifandi arfleifð íslenskrar ljóðlistar og tónlistar.

Guðbrandur var biskup í Skálholti og einn af helstu menntamönnum Íslands á 16. öld. Hann er þekktur fyrir að gefa út Guðbrandsbiblíu árið 1584, sem var fyrsta íslenska biblíutengenin.

Í byrjun 20. aldar, þegar nýjar áherslur á íslenska menningu og tungumál voru að færast í fang, kom Einar Sigurðsson í hlutverk útgefanda sem hafði áhuga á að koma á framfæri verkum sem snertu íslenska menningu og saga.

Einar tengist Guðbrandi með því að hann hafði áhuga á að safna, rannsaka og gefa út skrif og verk sem tengdust Guðbrand og því mikilvæga menningarlegi arfi sem hann tók þátt í að byggja upp. Þetta innihélt einnig skáldskap og guðfræðileg skrif frá þessum tíma sem voru tengd hugmyndum Guðbrands um íslenska menntun.

Einar Sigurðsson var mikilvægur stuðningsmaður í að varðveita arfleifð Guðbrands og annarra menntamanna fyrr á öldum. Með útgáfuverkefnum sínum kom hann á framfæri miklum skáldskap og guðfræðilegum skrifum sem leiddu til dýrmætara skilnings á íslenska menningu.

Eins og áður segir tengjast Einar Sigurðsson og Guðbrandur Þorláksson meitluðu í sögulegu samhengi, þar sem Einar hjálpaði til við að varðveita og endurvekja arfleifð Guðbrands á 20. öld.