ออกสำรวจมหาสมุทรแปซิฟิก

เรียนรู้เรื่องเรือ

ปลาปักเป้าพิษ

อาหารทะเลแสนอร่อย

รอดพ้นอันตราย

พายุฝนจู่โจม

แย่งชิงแอปเปิ้ล

ช้อนจากเปลือกหอย

มุ่งสู่มหาสมุทรแปซิฟิก

หลังจากอ่นหนังสือเล่มนี้แล้วตอนท้ายของแต่ละตอน  ยังมีหน้าบันทึกความรู้ที่รวบรวมเรื่องราวน่ารู้เอาไว้เพื่อให้เราได้เรียนรู้เรื่องต่างๆมากขึ้นและยังได้นำมาใช้ประโยชน์ในการดำเนินชีวิตอีกด้วย

นางสาว ณิชานันท์ นามสา 24 4/7

กิจกรรมใหม่ ๆ น่าตื่นเต้นเต็มไปหมดเลย กุ๊กไก่มัวแต่เพลิดเพลินกับการเก็บฟืนเสียจนพลัดหลงในป่าจะมีใครช่วยพากุ๊กไก่กลับไปที่แคมป์ได้ไหมเกิดที่โยโกฮาม่าในปี 1970 สำเร็จการศึกษาจาก

วิทยาลัยศิลปะโจชิบี

เป็นนักเขียนหนังสือภาพ นักวาดการ์ตูน หนังสือ

ภาพ ประกอบด้วยซีรีส์ ' 'Noraneko Gundan"

(Hakusensha), ซีรีส์ " 'Piyo Piyo" (สำนักพิมพ์

Kosei), ซีรีส์ ''Penguin Brothers" (Pronz Shinsha) และอื่น ๆ มังงะ รวมถึงซีรีส์ "วันวานจัง" (ฮาคุเซ็นชะ) และอื่น ๆ นอกจากนี้ยังมี นิทานสำหรับเด็ก ภาพประกอบ ชุดเรียงความ ฯลฯ

น.ส. รษณา อนุวัฒนานนท์ 34 4/7

เรื่องย่อ นักศึกษาเจ็ดคนซึ่งเป็นสมาชิกของชมรมลึกลับของมหาวิทยาลัยตัดสินใจที่จะใช้เวลาช่วงวันหยุดยาวหนึ่งสัปดาห์บนเกาะสึโนะจิมะนอกชายฝั่งญี่ปุ่น หกเดือนก่อนหน้านี้เจ้าของเกาะถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยมพร้อมกับภรรยาและแม่บ้านของเขาและคดีนี้ยังไม่คลี่คลาย ไม่นานหลังจากที่พวกเขามาถึงพวกเขาเริ่มสงสัยว่าหนึ่งในจำนวนของพวกเขาตั้งใจจะฆ่าพวกเขาทีละคนแต่คนๆ นั้น คือใคร

น.ส.จณิสดา มุติยารมย์ ม.4/7 เลขที่16

เรื่องย่อ : เมื่อมนุษย์ได้ทำสงครามต่อกัน จนโลกได้ตายลง...ทำให้สิ่งมีชีวิตบนโลกไม่สามารถอยู่ได้ และมนุษย์จึงได้คิดค้นมนุษย์สายพันธุ์ใหม่ขึ้นมาคือ "A-rays" แต่เผ่าพันธุ์ที่มนุษย์สร้างขึ้นมานั้นกลับคิดจะครอบครองโลกไว้แต่เพียงผู้เดียวจึงได้เกิดสงครามขึ้นอีกครั้ง และมนุษย์ได้สร้างอัศวิน "Ether liner" ขึ้นมาเพื่อจัดการกับ"A-rays" แต่เมื่องครามผ่านไปได้สักระยะ โลกก็โดรุกรานจาก "Ultimate one" ซึ่งเป็นสิ่งมีชีวิตจากนอกโลก มนุษย์และมนุษย์สายพันธุ์ใหม่นั้นจงเลิกรบราฆ่าฟันกันเองและหันมาช่วยกันสู้กับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าของพวกเขา.....

ชื่อ : นายสรรเสริญ ศรีนนท์ เลขที่13 ม.4/7

ผลิบานด้วยการตกตะกอนทุกตัวอักษรแล้วบันทึกสิ่งดีงามไว้ในหัวใจ แม้เวลาจะผ่านไปนานเท่าไร ความรู้สึกนับล้านเหล่านั้นที่เคยเกิดขึ้นกับเรา กับเขา กับทุกความทรงจำจะสะท้อนกลับมาให้นึกถึงและยิ้มออกมาได้

ตัวอักษรเหล่านี้จะไม่มีวันตายลง มันจะผลิบานอยู่อย่างนี้ตลอดไป ผลิบานด้วยวิถีของความรัก ความผูกพัน ความคิดถึง ความโหยหา ความสุขใจในวัยเยาว์ ความเศร้าใจในวัยหนึ่ง และความคาดหวังที่อาจไม่สมหวัง แต่กระนั้นก็ยังถูกโอบกอดเก็บรักษาเอาไว้ข้างในใจเหล่านี้

(นางสาว กัญญาภัค ค้าผล เลขที่15)

กระต่ายตัวหนึ่งมั่นใจในความเร็วของตัวมัน มันท้าทายสัตว์ทุกตัวให้แข่งกับมัน

ไม่มีสัตว์ตัวใดรับคำท้า เต่าตัวหนึ่งนึกสนุกจึงรับคำท้าเจ้ากระต่ายเมื่อการแข่งเริ่มต้น กระต่ายน้อยวิ่งนำเต่าไปสุดลูกหูลูกตามันไม่เห็นเจ้าเต่าจึงงีบหลับลง เต่าน้อยคลานมาถึงกระต่าย

กระต่ายก็ไม่รู้ตัว เมื่อกระต่ายตื่นขึ้นมา เจ้าเต่าก็เข้าเส้นชัยเสียแล้ว

น.ส.ญานิน ละออผิว ม.4/7 เลขที่8

เรื่องราวของ หญิงชราที่สามีตาย เเละ ได้ถูกคำลวงของเด็กสาวที่มีปัญหาทางจิต ทำให้ลุ่มหลงไปกับชายหนุ่มประเภท เเมงดา ด้วยการที่หญิงชราเป็นฝ่ายลวงตนเอง มาเเต่เริ่ม จึงปลิวไปตามคำลวงของเด็กสาว

“ปลิวลมลวง” นวนิยายเรื่องสุดท้ายของ “ปิยะพร ศักดิ์เกษม” ที่ลงในนิตยสารสกุลไทย นิตยสารที่จะอยู่ในความทรงจำของคอนวนิยายตลอดไป

เรื่องราวของ สิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ปริศนาที่ถูกเรียกว่า“เทพ”ได้เข้ามารุกรานประเทศญี่ปุ่นและโตเกียวก็ได้กลายเป็นเขตอันตรายซึ่งเป็นที่อยู่ของเหล่าเทพไปแล้ว มีเด็กสาวชื่อว่า

“คามิคุระ วากะ” ก็ยังมาโตเกียวเพื่อตามหาเพื่อนสนิทที่หายตัวไปและได้พบกับ“โทคินางะ”นักวิจัยหนุ่มซึ่งออกมาลาดตระเวนในขณะนั้น เขาได้รู้ความจริงว่าในตัว“วากะ”มีบางสิ่งที่ใช้ต่อกรกับเทพได้สถิตอยู่ แต่สิ่งนั้นจะเป็นจุดเริ่มต้นของหายนะ หรือ จะเป็นอาวุธกอบกู้โลก กันแน่…..

น.ส.โชติกา เจนวิบูลกิจ ม.4/7 เลขที่17

ชาช่า ตัวเอกของหนังสือเล่มนี้ต้องการทำให้ตัวเองเป็นที่นิยมชมชอบของเพื่อน ๆ โดยเฉพาะกับโจอี้ที่เป็นเพื่อนสมัยเด็กที่ชาช่าแอบชอบมาโดยตลอด แต่โจอี้กลับสนิทสนมกับนาเดียเพื่อนร่วมชั้นที่มีแต่คนสนใจและอยากคบหาด้วย ชาช่าจึงคอยแอบติดตามดูว่า นาเดียทำอย่างไรบ้างจึงมีแต่คนชื่นชอบและได้รับความสนใจจากทุกคน โดยชาช่าได้รับความช่วยเหลือจากเทวดาในตะเกียงวิเศษที่ชาช่ารู้จักผ่านทางอินเทอร์เน็ต เรามาลุ้นกันว่า ชาช่าจะค้นพบเคล็ดลับทำให้ตัวเองเป็นที่นิยมชมชอบได้อย่างไร? มาติดตามกันในเล่มเลย!!!

น.ส.ณีรนุช วงเวียน เลขที่ 25 ม.4/7

ลูกหมูสามตัว เรื่องย่อ : เมื่อลูกหมูสามตัวต้องออกไปใช้ชีวิตข้างนอก และสร้างบ้านอยู่อาศัยเอง แม่หมูกำชับให้สร้างบ้านที่แข็งแรงเพื่อป้องกันสัตว์ร้าย ลูกหมูแต่ละตัวสร้างบ้านตามที่คิดฝัน แต่แล้วก็มีหมาป่าหิวโซคิดจะจับลูกหมูทั้งสามกิน มันเป่าทำลายบ้านของลูกหมูทีละหลังๆ

น.ส. พัฒน์นรี กมลธรรม 4/7 31

        ณ บ้านเชิงเขา มีสองตายายอาศัยอยู่กับแม่ไก่ 1 ตัว และลูกไก่อีก 7 ตัว ตายายเลี้ยงดูพวกมันเป็นอย่างดี วันหนึ่งมีพระธุดงค์มาปักกลด ตากับยายจึงพากันไปกราบไหว้ และกลับมาคุยกันว่าพรุ่งนี้จะทำอาหารอะไรไปถวายพระกันดี "พืชผักที่ปลูกไว้ก็ขายหมดแล้ว" ตาจึงบอกว่า "สงสัยเราคงจะต้องฆ่าแม่ไก่ไปทำแกงแล้วล่ะ" แม่ไก่ได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจจึงรีบกลับไปบอกลาลูก ๆ ทั้ง 7 ตัวเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ทั้งหมดจะโผเข้ากอดกันร่ำไห้  

       เช้าวันรุ่งขึ้น ตากับยายก็ฆ่าแม่ไก่ไปทำแกงถวาย ลูกไก่ทั้ง 7 ตัว จึงปรึกษากันว่า เมื่อไม่มีแม่แล้วพวกตนจะอยู่กันอย่างไร ขอตายตามแม่ไก่ไปจะดีกว่า  จากนั้นลูกไก่ทั้ง 7 ตัวก็พร้อมใจกันกระโดดเข้ากองไฟตายตามแม่ไปทันที ด้วยอานิสงส์ผลบุญของแม่ไก่และความกตัญญูของลูกทั้ง 7 ตัว ส่งผลให้บรรดาลูกไก่ไปเกิดเป็นกลุ่มดาว 7 ดวง ที่เราเรียกว่า "ดาวลูกไก่" นั่นเอง

ด.ญ.วราวรรณ แซ่ตั้ง ม.4/7 เลขที่ 35

เนื้อเรื่องเกี่ยวกับชุดปฐมพยาบาลทางอารมณ์เบื้องต้น เพื่อบรรเทาอาการแตกสลาย และป้องกันใจอักเสบลุกลาม
เราทุกคนต่างพบเจอบาดแผลทางอารมณ์ในทุกวันที่ใช้ชีวิต ไม่ว่าจะเป็นอาการเจ็บเหมือนโดนผึ้งต่อยเมื่อถูกปฏิเสธ อาการปวดแปลบในอกจากความโดดเดี่ยว ความเศร้าจากการสูญเสียที่ทำให้รู้สึกราวหายใจไม่ออก ไปจนถึงความล้มเหลวที่ทำให้เราตาพร่าจนไม่เห็นแสงสว่างในตัวเองอีกต่อไป
บาดแผลทางอารมณ์ขนาดเล็กซึ่งเราอาจมองไม่เห็นผลร้ายแรง ณ ขณะนั้น เมื่อค่อย ๆ สั่งสมอยู่ในใจ พอกพูนในอารมณ์มากขึ้นเรื่อย ๆ โดยไม่เข้าไปเยียวยามันตั้งแต่เนิ่น ๆ มันจะลุกลามเป็นแผลติดเชื้อ และส่งผลต่อความสุข ความรู้สึกรักและเคารพในตัวเอง ไปจนถึงกร่อนทำลายสุขภาวะทางจิตของเราได้

นันท์นภัส ปากกล้า28 4/7

รีวิว : ส่วนตัวรู้ว่าหนังสือในภาคนี้เดาทางค่อนข้างง่ายว่าใครเป็นฆาตกรตัวจริง เเเต่ก็ไม่ได้ทำให้หมดสนุก เพราะนักเขียนมีความสามารถมากในการเขียนให้เราต้องมานั่งคิดใหม่ตลอดว่าเราเดาถูกคนมั้ย หรือเเม้เเต่ปมของตัวละครที่น่าสนใจ เเละปมที่พูดปิดมาในตอนท้ายของเรื่องถือว่าไม่ผิดหวัง

ปล. หนังสือเล่มนี้ได้มีการทำเป็นหนัง เรื่อง "Death on the Nile"

น.ส. เพชรน้ำผึ้ง ชัยกิจ เลขที่ 33 ห้อง 4/7

น.ส. ปุณณิศา แซ่อึ้ง ม.4/7 เลขที่ 30

น.ส.สิริรัตน์ สายรัตน์ ม.4/7 เลขที่ 36

เนื้อเรื่องย่อ     ณ หมู่บ้านแห่งหนึ่งมีเด็กเลี้ยงแกะคนหนึ่งชอบพูดโกหกเป็นประจำ วันหนึ่งเกิดนึกสนุกอยากแกล้งชาวบ้านจึงร้องตะโกนว่า "ช่วยด้วย ๆ หมาป่ามันจะมากินแกะแล้ว" ชาวบ้านต่างพากันมาช่วย พอเด็กเลี้ยงแกะเห็นชาวบ้านวิ่งหน้าตาตื่นก็หัวเราะด้วยความชอบใจ แล้วชอบเล่นสนุกแบบนี้อีกหลายครั้ง ชาวบ้านก็พากันวิ่งหน้าตาตื่นมาช่วยเขาทุกครั้ง และพบว่าพวกเขาถูกหลอกอีกเช่นเคย จนวันหนึ่งหมาป่าก็มาจริง ๆ คราวนี้เด็กเลี้ยงแกะตะโกนให้คนมาช่วยสุดเสียง "ช่วยด้วย ๆ หมาป่ามันจะมากินแกะแล้ว" แต่ครั้งนี้กลับไม่มีชาวบ้านออกมาช่วยเด็กเลี้ยงแกะอีกแล้ว เพราะคิดว่าเขาคงจะโกหกอีก สุดท้ายเจ้าหมาป่าจึงกินแกะของเด็กเลี้ยงแกะไปทีละตัว ๆ จนหมด

นางสาวพิมพ์นารา พงศ์ครรชิต เลขที่32 ม4/7

นายเดชาโชติ สวัสดิกาญจน์ เลขที่ 5 ม.4/7

เรื่องเริ่มมาตอนที่เธอนั่งอยู่ในบาร์แห่งหนึ่งจนกระทั่งมีชายหนุ่มคนหนึ่งเข้ามาทักทายเธอ ทั้งสองคุยกันไปเรื่อยๆจนกระทั่งเธอนั้นต้องการที่จะกลับไปยังหอพักของเธอเขาจึงอยากที่จะไปส่งเธอที่หอ เมื่อมาถึงที่หอทั้งสองบอดลากัน แต่ทันในั้น เขาก็ได้เปิดผ้าที่ปกปิดใบหน้าของเธอออกและได้จุมพิตเธอ เธอตกใจมากจึงรีบวิ่งเข้าไปในห้องของเธอและล็อกประตู เธอทรุดลงกับพื้นและรู้สึกเขินอาย โกรธ ตกใจ อารมณ์ของเธอมันแปรปรวนไปหมด เขาพยายามกล่าวขอโทษเธอ แต่เธอก็ไล่เขาไป เขาจึงบอกให้เธอมาพบเขาที่สวนแห่งหนึ่งในคืนวันพรุ่งนี้ ในวันต่อมาเธอจึงตัดสินใจไปหาเขา เมื่อมาถึงทั้งสองก็นั่งคุยกัน สักพักก็มีชายอีกจำนวนหนึ่งปรากฎตัวออกมาล้อมรอบเธอ อยู่ดีๆเขาก็เริ่มข่มขืนเธออย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับพูดว่า "ฉันรู้ว่าแกเป็นใคร และมาจากไหน รวมถึงเครื่องตระกูของแกด้วย พวกแกทำกับพวกเราไว้มาก"เขาได้เริ่มฉีกเสื้อของเธอออก ทันใดนั้นก็มีอีกามารุมจิกชายเหล่านั้นและได้ควักลูกตาของเขาออกมา เเขาร้องอกมาด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่เธจะสลบไปนั้นเธอเห็นหญิงชราคนหนึ่งยืนถือคบเพลิงอยู่เหมือนกับเธอสามารถควบคุมอีกาเหล่านั่นได้ เมื่อเธอตื่นขึ้นมาเธอพบว่าตัวเธอนั้นอยู่บนเตียง หญิงชราคนนั่นได้ช่วยเธอไว้และกำลังรักษาเธอ หญิงชราให้เธอดื่มบางอย่างที่เหมือนมีเมือกลื่นๆบางอย่างอยู่แต่เธอก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร หญิงชราบอกว่าสิ่งที่เธอกลืนลงไปนั้นคือทาก เธอต้องกินยาเพื่อระงับไม่ให้ทากกัดกินท้องของเธอ หญิงชราต้งการใช้เธอทำงานบางอย่างให้ เมื่อเสร็จงานหญิงชราจะให้ยาถอนพิษกับเธอ เธอไม่มีทางเลือกจึงต้องยอมทำตามหญิงชรา เธอพบว่าบ้านหลังนี้อยู่ในสวนขนาดใหญ่ และหญิงชราได้ใช้เธอให้ไปกำจัด "ศัตรู"ที่เหลือของเธอ ที่คฤหาสน์แห่งหนึ่ง เธอได้เดินทางผ่านท่อระบายนำ้ใต้ดินพร้อมกับแผนผังที่หญิงชราให้ไว้ เมื่อเธอไปถึงเธอพบว่าไม่มีใครอยู่เลย เธอเดินไเรื่อยๆจนถึงห้องๆหนึ่งซึ่งเป็นเหมือนห้องพิธีกรรมบูชาบางอย่าง มีศพของผู้คนมากมายตายกลาดเกลื่อนอยู่ นั่นเป็นฝีมือพี่สาวของเธอ นางยืนยู่กลางห้องที่เต็มไปด้วยศพด้วยเรือนร่างที่เปลือยเปล่า เหมือนว่าคพวกนี้ก็เป็นศัตรูที่ต้องถูกกำจัดของตระกูลเธอเหมือนกัน เธอได้กลับไปบอกหญิงชราว่าทุกคนตายหมดแล้ว หญิงชรานั้นกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ เธอได้ให้ยาถอนพิษและของฝากเล็กน้อยกับเธอ ก่อนที่เธจะขึ้นรถไฟเพื่อเดินตามทางขิงเธอต่อไป...

'เลน่า' เด็กสาวชาวอัลบา ผู้เป็นแฮนเลอร์ที่ทำหน้าที่ออกคำสั่งในการรบให้กับเอทตี้ซิกซ์ จากแนวหลังอันห่างไกล

'ชิน' เด็กหนุ่มชาวโคโลราตา หัวหน้าหน่วยรบของเอทตี้ซิกซ์ ผู้ผู้นำเหล่าหนุ่มสาวเข้าสู่สนามรบอันเศร้าโศก

เรื่องราวของทั้งสอง...การต่อสู้ซึ่งเป็นโศกนาฏกรรมแสนทารุณและการจากลานับนิรันดร์

ณ ที่นั้น เซย์ชูได้พบกับเด็กชาวเกาะ โคโตอิชิ นารุ เด็กหญิงตัวเล็กผู้ซึ่งแก่นแก้วไร้เดียงสา และค่อย ๆ สนิทกันมากขึ้นเรื่อย ๆ แม้ว่าเขาจะกังวลเรื่องความสัมพันธ์กับคนบนเกาะซึ่งดูมีเอกลักษณ์ไม่ซ้ำแบบใคร แต่ก็ดูเหมือนว่าเซย์ชูจะเริ่มค้นเจออะไรใหม่ ๆ บางอย่าง

เรื่องราวของเจ้าลิงตัวหนึ่ง อาศัยอยู่ริม

ลำธาร มันเก็บผลไม้แถบนั้นกินเป็นอาหารอยู่เป็นประจำ จนวันหนึ่งผลไม้ที่มีใกล้หมดลง จึงวางแผนจะข้ามแม่น้ำไปหากินฝั่งตรงข้ามดูบ้าง แต่ลิงว่ายน้ำไม่เป็นจึงนั่งคิดหาวิธีข้ามแม่น้ำอยู่นาน จนพบกับเต่าตัวหนึ่งว่ายน้ำผ่านมา ลิงจึงออกอุบายด้วยการออกปากชมเจ้าเต่าตัวโตว่า

"โอ้โห! เจ้าเต่า ตั้งแต่เกิดมาข้ายังไม่เคยเห็นใครว่ายน้ำได้เก่งอย่างเจ้ามาก่อนเลย ผิดกับข้าที่ว่ายน้ำไม่เป็น ข้าล่ะอิจฉาเจ้าจริงๆ"

เจ้าเต่ารู้สึกภูมิใจมาก เจ้าเต่าจึงชวนลิงไปเที่ยวและให้ขี่หลัง ลิงก็รีบกระโดดขึ้นหลังเต่าและชี้ทางให้เต่าว่ายไปฝั่งตรงข้าม เมื่อถึงจุดหมายสมใจก็กระโดดลงทันที แล้วหันมาเยาะเย้ยเต่าว่า

"จริงๆ เจ้าหน่ะว่ายน้ำไม่เร็วสักนิด ที่ข้าชมไปนั่นเพราะหวังจะให้เจ้าพาข้ามฝั่งมาต่างหาก” พร้อมกับหัวเราะเสียงดัง เจ้าเต่าได้ฟังก็ช้ำใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้

จึงสอนให้รู้ว่า“อย่ามัวหลงคำชมจนเสียเปรียบแบบไม่รู้ตัว”

น.ส.กนกลักษณ์ สุวรรณสมบูรณ์

ม.4/7 เลขที่14

คริสเตียโน โรนัลโด” เกือบจะไม่ได้เกิดมาบนโลกใบนี้ เนื่องจากครอบครัวของเขา

ยังไม่พร้อม ด้วยเพราะผู้เป็นแม่มีอาชีพเป็นแม่ครัว และรับจ้างทำความสะอาด

ขณะที่พ่อเป็นเพียงชาวสวนของเทศบาล เรื่องมีอยู่ว่า เมื่อครั้ง “มาเรีย โดโรเรส”

แม่ของโรนัลโดมีอายุ 30 ปี เธอตั้งครรภ์อย่างไม่ตั้งใจ ทำให้เธอคิดหนักว่าจะเก็บลูกคนนี้ดีไหม

เพราะครอบครัวมีฐานะไม่สู้ดีนัก รายได้ที่หาได้ก็แค่ประคองเลี้ยงชีพไปวันๆ

ไหนเธอจะมีลูกอยู่แล้วถึง 3 คน ซึ่งทั้งสามอยู่ในวัยเรียน จำเป็นต้องใช้เงินมากขึ้นเรื่อยๆ

ถ้าเกิดเธอมีลูกอีกคน มันจะเกินกำลังที่จะเลี้ยงดูได้ ผลเสียจะเกิดขึ้นกับทุกคน

เด็กๆ จะต้องมีชีวิตที่ลำบาก เธอต้องการทำแท้ง แต่เรื่องนี้ที่โปรตุเกสเป็นเรื่องที่ผิดกฎหมาย

มาเรีย โดโรเรส เผยถึงความหลังครั้งนั้นว่า “ฉันไม่ต้องการลูกคนนี้เลย”

อีกทั้งเมื่อเธอถามลูกๆ ว่า “อยากได้น้องอีกคนไหม” ลูกๆ ตอบมาว่า “ไม่อยากให้แม่มีลูกอีกแล้ว”

มาเรีย โดโรเรส กล่าวในเรื่องนี้ว่า “ลูกๆ รู้ว่า ฐานะที่บ้านลำบาก

และกลัวว่าแม่จะต้องเหนื่อยมากขึ้นกว่าเดิม” โชคดีที่ต่อมาเธอคิดว่า

บางทีพระเจ้าคงส่งเด็กคนนี้มาให้ (เธอเป็นคริสเตียน จึงมีความเชื่อว่า ลูกคือพรจากพระเจ้า)

การที่เธอไม่ตั้งท้องมา 9 ปี แต่จู่ๆ มีลูกหลงมาแบบนี้ น่าจะเป็นพรจากพระเจ้า

เธอจึงตัดสินใจว่าจะมีลูกอีกคน ซึ่งนั่นทำให้คริสเตียโน โรนัลโด ได้เกิดมาบนโลกใบนี้

มาเรีย โดโรเรส ย้อนไปในอดีต แล้วกล่าวว่า “เพราะฉันตัดสินใจเก็บเขาไว้

พระเจ้าจึงประทานพรให้” มาเรีย โดโรเรส กล่าวทิ้งท้ายว่า

“ทุกวันนี้โรนัลโดยังแกล้งฉันอยู่ เขาชอบบอกว่า ‘แม่ไม่อยากให้ผมเกิด

แต่ดูตอนนี้สิ ใครที่มาช่วยแม่ให้อยู่สบาย’ ”

นาย ธนวัฒน์ จารุเลขา เลขที่6 ม.4/7

โทริโกะ" เป็นเรื่องราวการผจญภัยของนักล่าอาหาร ในการค้นหาเหล่าอาหารที่หายากและมีความหลากหลาย เพื่อหาเก็บเมนูอาหารให้ครบทุกแบบ โดยการผจญภัยไปพร้อมกับเซฟโคมัตซึที่ต้องการปรับปรุงทักษะของเขา

ผู้แต่ง : มิตสึโทชิ ชิมาบุคุโระ

ด.ช.ศิริภัทร ไพฑูรย์ เลขที่ 8 ม.4/7

แจ็คอยู่กันสองคนกับแม่มานานเท่าที่เขาจำได้ และทุกอย่างรอบตัวของแจ็คก็ดูจะขัดสนมาโดยตลอด จนแจ็คไม่เคยนึกภาพสิ่งที่ดีกว่าของครอบครัวออกเลย แม้ว่าแม่จะพยายามพูดให้เขาอดทนเพื่ออนาคตที่ดีกว่าอยู่บ่อย ๆ

ดวงอาทิตย์กำลังค่อย ๆ เคลื่อนไปประจำที่ตรงกลางฟ้า เสียงนกที่เจื้อยแจ้วตั้งแต่ตอนเช้า เริ่มค่อย ๆ เงียบลง เหลือแต่เสียงกระดึงห้อยคอของเจ้าวัวแก่ประจำบ้าน ที่ดังแก๊ง ๆ ตามจังหวะที่มันก้มหัวลงเล็มหญ้าตรงโคนต้นไม้ ถ้าไม่นับเสียงกระดึงนั้น เสียงท้องร้องของแจ็คก็ดังเป็นจังหวะมาสักพักใหญ่ละ เขากับแม่ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องมาตั้งแต่เมื่อเย็นวาน

แม้ว่าแจ็คจะรู้จักกับความหิวมานานจนแทบจะเป็นเพื่อนสนิทกันแล้วก็ตาม แต่ดูเหมือนว่าวันนี้ความหิวจะอยากตีสนิทกับเขาและแม่มากเป็นพิเศษ เพราะเขารู้สึกหิวเอามาก ๆ แม่คงจะเข้าใจความหิวของแจ็คได้ดี แม่เดินมาลูบหัวเขาเบา ๆ ก่อนจะถอนหายใจยาว

“เฮ้อ เอาหล่ะแจ็ค แม่ตัดสินใจแล้ว แม่จะให้ลูกจูงเจ้าวัวแก่ไปขายที่ตลาดในเมือง เราจะได้เอาเงินมาซื้ออาหารกันนะลูกนะ” แม้ว่าเจ้าวัวแก่จะเป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายของครอบครัวก็ตาม แต่เพื่อความอยู่รอดแม่ก็ต้องยอมขายมันไป

แจ็คจูงเจ้าวัวแก่ไปตามทางสู่เมือง ระยะทางที่เขาต้องเดินทางไม่ใช่ใกล้ ๆ ยิ่งตอนนี้เขากำลังหิวอยู่ด้วย เรี่ยวแรงก็น้อย ยิ่งคิดก็ยิ่งหิว แจ็คจึงตั้งหน้าตั้งตาจูงเจ้าวัวแก่ไปตามทาง เดินมาได้สักพัก แจ็คก็มองเห็นชายแก่คนนึงนั่งอยู่ข้างทาง ท่าทางอิดโรยเหมือนคนป่วย เขาจึงเอ่ยถามออกไป

“คุณลุงครับ คุณลุงมานั่งทำไมตรงนี้หรอครับ แล้วจะไปไหนหรอครับ” ชายแก่เงยหน้าขึ้นมองแจ็ค ในมือกำถุงผ้าเล็ก ๆ เก่า ๆ อยู่ใบนึง “ลุงกำลังจะเอาเมล็ดถั่วในถุงไปขายที่ตลาดในเมืองหนะเจ้าหนู แต่เห็นทีว่าลุงคงเดินต่อไปไม่ไหวแล้วหละ คงไปไม่ถึงแน่ ๆ”

“เอ้อ เอาอย่างงี้ไหมหละเจ้าหนุ่มน้อย เจ้าจะยอมแลกวัวของเจ้ากับเมล็ดถั่วในถุงของลุงไหมหละ มันเป็นถั่วที่โตเร็วมากเลยนะแล้วมันก็จะให้ประโยชน์กับเจ้าอย่างงามเลยหละ”

เมื่อแจ็คได้ฟังอย่างนั้น ก็รู้สึกสงสารชายแก่เป็นอย่างมาก เพราะขนาดเด็กอย่างเขายังรู้สึกเหน็ดเหนื่อย แต่เนี้ยเป็นชายแก่ เรี่ยวแรงก็น้อยกว่า แจ็คก็เลยตอบตกลง ชายแก่ยื่นถุงผ้าเก่า ๆ ที่ใส่ถั่วให้กับแจ็คในด้วยมือที่สั่น ส่วนแจ็คก็ยื่นเชือกจูงวัวให้กับชายแก่ แล้วชายแก่ก็จูงวัวจากไปอย่างช้า ๆ

แจ็คไม่มั่นใจเลยซักนิดว่าเมล็ดถั่วในถุงเนี้ยจะเป็นประโยชน์กับเขาได้ยังไง แต่คิดไปก็เท่านั้น เพราะว่าตอนเนี้ยวัวก็ไม่มีละ ที่เหลืออยู่ในมือก็คือถุงถั่วใบนึง ซึ่งไม่รู้เลยว่าจะเอาไปทำอะไร

♫ เต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ วันนี้จะเป็นอย่างไร พรุ่งนี้จะดีขึ้นไหม ฉันควรจะทำอย่างไรกันดี ♫

เมื่อกลับถึงบ้าน แจ็คก็เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้แม่ฟังและมันก็เป็นอย่างที่เขาคิด แม่โกธรมากและแม่ก็ผิดหวังในสิ่งที่แจ็คทำ “นี่ลูก ลูกคิดว่าเมล็ดถั่วพวกนี้จะทำให้เราทั้งคู่อิ่มได้อย่างงั้นหรอ”

แม่พูดพร้อม ๆ กับโยนถุงถั่วออกไปนอกหน้าต่าง มันลอยไปตรงตรงที่ผืนหญ้าข้างบ้านแล้วเสียงในบ้านก็เงียบลง มันเงียบจนได้ยินเสียงท้องร้องของแจ็คอย่างชัดเจน

แจ็คเสียใจมากที่ทำให้แม่ผิดหวังและนี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นแม่ร้องไห้ ไม่รู้ว่าเพราะความหิวหรือความเศร้า ทำให้ทั้งสองแม่ลูกหลับไปในเวลาไม่นานแต่หนักกว่า ใกล้เข้ามา ๆ มันเป็นเสียงฝีเท้าของเจ้ายักษ์ใหญ่ใจร้ายที่กำลงตรงมาทางนี้

ก่อนที่จะทำอะไรได้ทัน ยักษ์สาวใจดีก็ได้ขว้าเอาตัวของแจ็คมาแอบไว้ข้างหลัง เจ้ายักษ์ใหญ่เดินมาหยุดยืนตรงหน้าประตู ดวงตาดุร้ายของมันหันมามองที่ยักษ์สาวไม่กระพริบ แจ็คเกาะหลังยักษ์สาวไว้แน่นแต่ก็แอบมองจนเห็นหน้าตาอันอัปลักษณ์ของยักษ์ใหญ่อย่างชัดเจน

ตอนนั้นเองที่แจ็คสังเกตเห็นว่าที่วงแขนอันใหญ่โตของเจ้ายักษ์ที่ยาวจนเกือบจะถึงพื้น แขนข้างนึงของมันอุ้มไก่ไว้ด้วยตัวนึง ยักษ์ใหญ่ทำท่าโกรธที่ยักษ์สาวเปิดประตูปราสาททิ้งไว้ มันดึงบานประตูข้างนึงปิดแล้วหันหลังเดินกลับเข้าไปในปราสาท เหมือนยักษ์สาวจะเข้าใจ นางรีบเดินตามเข้าไปแล้วปิดประตูข้างที่เหลือโดยมีแจ็คติดนั่งอยู่ที่หลัง

ในห้องโถงใหญ่กลางปราสาท เจ้ายักษ์ใหญ่อุ้มไก่ไปวางไว้บนโต๊ะยาวตัวนึง มันนั่งลงข้าง ๆ ไก่แล้วยื่นหน้าอันบูดเบี้ยวเข้าไปใกล้ ๆ ไก่

ตอนนี้แจ็คกำลังยืนแอบดูอยู่หลังแจกันใบใหญ่ เขาเห็นเจ้าไก่ตัวนั้นนั่งลงทำท่าเหมือนจะฟักไข่และเจ้าไก่ตัวนั้นก็ออกไข่มาจริง ๆ แต่สิ่งที่ทำให้แจ็คแทบไม่เชื่อสายตาก็คือ ไข่นั้นมันคือไข่ทองคำทั้งลูก มันสะท้อนแสงแวววาวสีทองไปทั่วห้อง

เจ้ายักษ์ใหญ่เก็บไข่ทองคำใส่ในถุงผ้าสีเขียวทีละลูก ทีละลูก หยิบไข่ไปก็หาวไป ท่าทางเหมือนจะง่วงนอนเอามาก ๆ และแล้วมันก็เผลอหลับไป

แจ็ครีบขว้าโอกาสนี้ทันที เขาค่อย ๆ คลานออกมาจากหลังแจกันแล้วตรงไปที่โต๊ะยาว เขาค่อย ๆ ปีนขึ้นไป ขว้าถุงสีเขียวที่มีไข่ไก่ทองคำมาผูกไว้ที่เอว จากนั้นก็ก้มลงอุ้มไก่ กอดเอาไว้แน่นด้วยสองมือ แจ็คอุ้มไก่ลงจากโต๊ะ รีบตรงไปที่ประตูประสาท

ขณะที่เขากำลังเดินอ้อมผ่านแจกันใบเดิมนั้นเอง ถุงสีเขียวที่แจ็คผูกไว้ที่เอวก็เกิดไปเกี่ยวชนจนแจกันล้ม เสียงกรนหยุดลงในทันที แจ็คหันกลับไปมองที่ต้นเสียง แล้วก็พบว่ายักษ์ใหญ่ตนนั้นลุกขึ้นยืนแล้วก็ใช้สายตาอันดุร้ายมองมาที่เขาอย่างน่ากลัว

แจ็คไม่ต้องรอให้ใครมาบอก เขาออกวิ่งอย่างสุดชีวิตไปที่ประตูหน้าประสาท ผลักมันออกอย่างรุนแรง เสียงพื้นสะเทือนไล่หลังเขามาอย่างกระชั้นชิด พอแจ็คขว้าเอายอดต้นถั่วของเขาได้ เขาก็ไต่ลงไปอย่างรวดเร็ว เร็วจนกระทั่งบางช่วงเขาถึงกับรูดตัวเองลงไปตามต้นถั่ว

ความใหญ่เทอะทะของเจ้ายักษ์ทำให้มันไม่คล่องตัวพอที่จะตามเด็กน้อยที่ว่องไวอย่างแจ็คได้ทัน แต่มันก็ยังไม่ยอมเลิกตาม กลับวิ่งตามแจ็คมาที่ยอดต้นถั่วแล้วก็ปีนลงไปอย่างทุลักทุเล ต้นถั่วโอนเอนเพราะน้ำหนักของเจ้ายักษ์ใหญ่ แต่แจ็คก็รีบประคองตัวเองลงมาถึงพื้นหญ้าข้างบ้านได้อย่างปลอดภัย เขาแหงนหน้าขึ้นไปมองบนยอดต้นถั่ว เจ้ายักษ์ใหญ่ใจร้ายยังคงปีนลงมาอย่างทุลักทุเล

แจ็ครีบวิ่งตรงไปหยิบขวานตัดฟืนอันใหญ่ที่ข้างบ้านมาอย่างรีบร้อน ก่อนจะเงื้อสุดแขนแล้วฟันไปที่โคนต้นถั่ว เงื้อแล้วก็ฟัน ๆ จนในที่สุดต้นถั่วก็ส่งเสียงลั่น มันกำลังจะโค่นลง ไม่ทันซะละ เจ้ายักษ์ใหญ่รู้ตัวว่าต้นถั่วกำลังจะโค่นแต่มันก็ไม่สามารถปีนกลับขึ้นไปได้ทัน ร่างของมันจึงเอนไปกับลำต้นถั่วแล้วโค่นลงกระแทกพื้นตายไป

นาย เขมินทร์ อรรถมงคล ม.4/7 9

หนังสือเล่มนี้บรรยายความรู้ทางวิทยาศาสตร์เกี่ยวกับ "ที่สุดของโลก" ด้านต่างๆ ทั้งหมด 33 ด้าน เช่น ภูมิศาสตร์ พืชพรรณ วัฒนธรรม วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี เป็นต้น ผ่านตัวการ์ตูนที่สนุกสนานและภาษาที่อ่านง่าย นอกจากนี้ยังรวบรวมเรื่องราวของอาณาจักรพืชที่มหัศจรรย์ รวมถึงการค้นพบทางวิทยาศาสตร์ทั้งยุคโบราณและยุคใหม่ ขณะเดียวกันก็ยังบรรยายสาเหตุและภูมิหลังของการเป็น "ที่สุด" ของสิ่งต่างๆ เหล่านี้ เช่น เหตุใดประเทศอินโดนีเซียจึงมีภูเขาไฟมากที่สุด เหตุใดประเทศไอซ์แลนด์จึงมีน้ำพุร้อนมากที่สุด ประเทศที่หล่อเทพีเสรีภาพแรกสุดคือประเทศอะไร ทำไมถึงถูกขนานนามให้เป็น "สมบัติล้ำค่าของชาิติ" ทั้งหมดล้วนแต่มีประโยชน์ต่อการศึกษาหาความรู้อย่างเป็นเหตุเป็นผลผ่านเรื่องราวจากการ์ตูน Plants vs Zombies

นาย ปลวัชร ดวงเดือน 4/7 เลขที่ 4

       ในที่สุด  พ่อไก่ก็เลิกสนใจพลอยเม็ดนั้น  หันไปก้มหน้าก้มตาคุ้ยเขี่ยหาอาหารของตนต่อไป.

นฤดล สิงห์น้อย 12 4/7

จะค้นพบสายรุ่ง เธอต้องเต้นรำกลางสายฝน

จะค้นพบรักแท้ เธอต้องผ่านความเจ็บปวด

จะตกหลุมรักตัวเอง เธอต้องเปลี่ยนความ

เจ็บปวดให้กลายเป็นความงดงาม

คุณค่าของการรักตัวเองไม่ได้จำกัดอยู่แค่การรัก

ตัวเอง โดยไม่สนใจโลกภายนอก เรารักตัวเอง

และรักคนอื่นไปพร้อมกันได้ เมื่อเรารักตัวเองแบบ

ถูกวิธี เราจะรักคนสำคัญในชีวิตแบบถูกวิธีมากขึ้น

เช่นกัน เราจะเข้าใจยอมรับ และมองเห็นเสน่ห์

ในความแตกต่างหลากหลายของมนุษย์

โปรดอย่าเข้มงวดกับความรู้สึกของตัวเองมากเกินไป

โปรดอย่าดูแลคนอื่นจนลืมดูแลความคิดและความรู้สึกของตัวเอง

โปรดอย่าลืมว่ามนุษย์เราเข้มแข็งกว่าที่ตัวเองคิด

โปรดอย่ารู้สึกผิดที่จะเศร้าบ้างในบางเวลา

และจะปล่อยวางบางสิ่งเมื่อใจแบกรับไม่ไหว

โปรดอย่าหวาดกลัวหากจะลองตกหลุมรักใครสักคน

หรือแม้แต่การตกหลุมรักตัวเอง

โปรดอย่าคิดมากหากอยากกินอาหารที่รู้อยู่ว่าไม่ดีต่อร่างกาย

แต่มันกลับดีต่อจิตใจ

โปรดอย่าลืมว่าทุกความผิดพลาด

ไม่ได้ทําให้คุณค่าในตัวเราลดทอนแต่อย่างใด

โปรดจําไว้ว่าหัวใจที่แข็งแรงคือจุดเริ่มต้นของความหวัง

โปรดอย่าลืมขอบคุณตัวเองที่มีชีวิตอยู่ในวันนี้และในวันต่อๆไป

และหลังจากนี้โปรดอย่าใจร้ายกับหัวใจของเธอ...

ชื่อ : น.ส.ฐิติวรรณ์ แซ่ลี้ ม.4/7 เลขที่21

โดยสิ่งที่น่าสนใจนั้นก็คือ ทาคิเป็นเด็กเมืองกรุง ในขณะที่มิตสึฮะเป็นสาวชนบท เมื่อทั้งสองคนสลับร่างกัน นั้นหมายถึงการเผชิญชีวิตในรูปแบบใหม่ที่ไม่คุ้นเคย จนบางครั้ง มันคือการเติมเต็มความรู้สึกที่ขาดหาย ชีวิตที่ถวิลหาโดยที่เจ้าตัวอาจจะไม่รู้เสียด้วยซ้ำ

ชื่อ Kimi no na wa ถ้าแปลตรงตัวจะเป็นวลีเชิงคำถามประมาณว่า "ชื่อของเธอ?" หรือ "เธอชื่อ?" ซึ่งเป็นประโยคเรียกน้ำตาและสื่อความหมายของเรื่องได้อย่างชัดเจน ในขณะเดียวกัน สองพยางค์ท้ายคือ “นะ วะ” (名は) พ้องเสียงกับคำว่า “นะวะ” ที่แปลว่า “เชือก” ก็บอกถึงเส้นเรื่องที่พยายามสื่อถึงสายสัมพันธ์ระหว่างทาคิและมิตสึฮะความโรแมนติกแฟนตาซีเหนือกาลเวลาของเรื่องนี้มีการผสมผสานและแฝงเรื่อง "ความเชื่อ" และ "ตำนาน" ของญี่ปุ่นอย่างลงตัว

ตำนานด้ายแดงแห่งโชคชะตาที่จะผูกที่นิ้วก้อยของคนสองคน เชื่อมคนสองคนไว้ด้วยกัน และจะชักนำพาให้ชะตาคนทั้งสองมาพบกันในที่สุด โดยที่เราจะมองไม่เห็นด้ายนั้น พูดไปมันก็เทียบเคียงกับเรื่องคู่แท้

นายกายสิทธิ์ สายสวัสดิ์ เลขที่ 3 ม. 4/7

เรื่องย่อ ด.ช.เตมีย์ ณ นคร ม.4/7 10

ในงานเลี้ยงผู้ได้รับรางวัล ฮันดะ เซย์ชู นักเขียนพู่กันหนุ่มเผลอเข้าไปชกหน้าผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์แสดงงานเขียนพู่กัน เพราะรับไม่ได้ที่ถูกวิพากษ์วิจารณ์ผลงานของตนอย่างเสีย ๆ หาย ๆ จนเป็นเรื่องราวใหญ่โต พ่อของเซย์ชูจึงส่งตัวลูกชายไปไปอยู่บนเกาะอันห่างไกลและแวดล้อมไปด้วยธรรมชาติ โดยหวังให้เขาค้นพบความเป็นมนุษย์ที่ขาดหายไป

ณ ที่นั้น เซย์ชูได้พบกับเด็กชาวเกาะ โคโตอิชิ นารุ เด็กหญิงตัวเล็กผู้ซึ่งแก่นแก้วไร้เดียงสา และค่อย ๆ สนิทกันมากขึ้นเรื่อย ๆ แม้ว่าเขาจะกังวลเรื่องความสัมพันธ์กับคนบนเกาะซึ่งดูมีเอกลักษณ์ไม่ซ้ำแบบใคร แต่ก็ดูเหมือนว่าเซย์ชูจะเริ่มค้นเจออะไรใหม่ ๆ บางอย่าง

ด.ช.เตมีย์ ณ นคร ม.4/7 10

เนื้อหาสั้นๆกระชับ ได้ใจความ สอนวิธีการใช้จิตวิทยาชักจูงคนอื่นเอาไปใช้ได้จริงเลย เขียนจากประสบการณ์โดยคนญี่ปุ่น ที่ทำขายตรง จากที่ขายไม่ได้ 3 ปี จนกลายเป็นระดับท๊อปหลังจากพบทักษะการล้างสมอง

สิ่งที่ได้จากหนังสือเล่มนี้คือ “การพัฒนาการสื่อสาร” และ “การรู้เท่าทันทริคหลอกขายต่างๆ”

เหมาะกับใคร

สำหรับคนที่อยากพัฒนาการสื่อสาร หรือเพิ่มทักษะในเรื่องการขาย หรือคนที่ลองอ่านหนังสือจิตวิทยาหลายๆเล่มแล้วไม่เวิร์ก หนังสือเล่มนี้จะทำให้ผู้อ่านเห็นอีกมุมมองนึงในการพัฒนาทักษะด้านการสื่อสาร ซึ่งเป็นวิธีที่ไกล้ตัว พัฒนาง่ายๆ แต่เราดันไม่รู้ว่าแค่พัฒนาด้านนี้ ทักษะการสื่อสารก็จะดีขึ้นได้อีกมากมายเหมือนเป็นคนละคน

นายพสิษฐ์ คติทองเอก เลขที่1 ม.4/7