Δεν είμαι πρωτάρα στις συνεντεύξεις ούτε στα σεξιστικά σχόλια που ξεστομίζονται από τα εκάστοτε υπερσαλιωμένα χείλη εργοδότη. Η σημερινή μέρα όμως ξεπέρασε κατά πολύ τα όρια μου.

Πήγα στο Αιγάλεω να μιλήσω με το διευθυντή μιας γνωστής εταιρίας που ζητούσε κοπέλα για γραμματειακή υποστήριξη. Μόλις μπήκα στο γραφείο ήρθα αντιμέτωπη με ένα περίεργο τύπο 37 ετών. Ο χώρος ήταν ακατάστατος με πολλούς φακέλους και άδειες κούπες καφέ. Εκείνος ψηλός, με πολλά παραπάνω κιλά, έντονα μούσια και περίεργα δόντια. Όλα καλά μέχρι έδω. Φορούσε λευκό πουκάμισο, μπλε σακάκι και κρατούσε τσιγάρο -πρέπει να κάπνισε τουλάχιστον 10 τσιγάρα όσο ήμουν εκεί. Όλα καλά μέχρι κι εδώ.

Από ένα σημείο και έπειτα άρχισε το πράγμα να χαλάει και το κεφάλι μου να βγάζει καπνούς:

–Γεια σας είμαι η κοπέλα από την αγγελία για τη γραμματειακή υποστήριξη. Μιλήσαμε χθες το απόγευμα στο τηλέφωνο.

– Ναι, ναι. Πέρασε, κάθισε. Λοιπόν πες μου με τι ασχολείσαι και αν έχεις κάποια προϋπηρεσία ως γραμματέας.

–Έχω δουλέψει στο παρελθόν ως γραμματέας για έξι μήνες. Γενικά ασχολούμαι με πολλά πράγματα αλλά κυρίως με το θέατρο.

–Μάλιστα (αλλάζει ύφος και σταυροπόδι). Με το θέατρο έτσι; Γνωρίζεις ότι το θέατρο είναι πολύ δύσκολος χώρος και δε γίνεται να παίξεις πουθενά αν ξεκινήσεις μόνο από αυτό.

-Καλά αυτό τώρα είναι πολύ μεγάλη κουβέντα αλλά καλύτερα να μιλήσουμε για τη δουλειά εδώ στο γραφείο (λέω ευγενικά και με χαμόγελο).

–Ναι θα μιλήσουμε γι αυτό…(με ύφος ότι δεν θα μιλήσουμε ποτέ γι αυτό) απλά επειδή γνωρίζω (αυτό έλειπε) να ξέρεις ότι πρώτα πρέπει να ξεκινήσεις κάνοντας φωτογραφίσεις, παίζοντας στην τηλεόραση και γενικά διάφορα, ώστε να γίνεις γνωστή και να σε αγαπήσει ο κόσμος και μετά να μπορέσεις να έχεις απήχηση στο θέατρο και να δουλέψεις και εκεί. Το θέατρο από μόνο του δεν λέει τίποτα. Στο λέω γιατί εγώ ασχολούμαι και με τη φωτογραφία χρόνια τώρα και μπορώ να σε βοηθήσω.

–Σας είπα πως είναι πολύ μεγάλη κουβέντα αυτή και δεν καταλαβαίνω τι σχέση έχει με τη δουλειά εδώ…(απάντησα με πιο έντονο ύφος, μπας και επικεντρωθούμε στα βασικά)

Κάπου εκεί γίνεται μια σύντομη αναφορά για μισθό, ένσημα και ωράρια -τύπου αυτά είναι ασήμαντα- και η συνέντευξη συνεχίστηκε.

–Λοιπόν θέλω να σου κάνω κάποιες ερωτήσεις για να καταλάβω το χαρακτήρα σου

-Οκ
Θεωρείς ότι είσαι εγωίστρια;

–Αρκετά. Ποιός δεν είναι;

-Σε κάποιους τομείς ναι.

–Ανοιχτόμυαλη;

-Θέλω να πιστεύω

–Επικοινωνιακή;

-Ναι

Όσο μου έκανε αυτές τις ερωτήσεις έγραφε σε ένα μικρό φύλλο χαρτί αυτά τα επίθετα και δίπλα έβαζε τικ. Μετά από κάθε απάντηση μου έλεγε «Μάλιστα» και χαμογελούσε.

-Μέσα από τέτοιες ερωτήσεις μπορώ να καταλάβω την προσωπικότητά σου γι αυτό και στις κάνω. Εγώ δεν θέλω να κάνω μια τυπική συνέντευξη θέλω να γνωρίσω το άτομο που θα συνεργαστώ καλά. Πολύ καλά. Γιατί μέσα από μια μια γενικότερη κουβέντα μπορείς να κρίνεις καλύτερα τον άλλο.

-Δεν νομίζω ότι μπορούμε να καταλάβουμε έναν άνθρωπο μέσα σε 10 λεπτά με 5 ερωτήσεις. (αν και ήδη είχα καταλάβει με τι άνθρωπο μιλάω, είχα βάλει κι εγώ τα δικά μου τικ δίπλα στα πολλά επίθετα που μου ερχόντουσαν στο μυαλό)…

-Βασικά εσείς με τι ακριβώς ασχολείστε γιατί έχω μπερδευτεί λίγο (δεν άντεχα θα έσκαγα).

–Ναι Δίκιο έχεις. (έγειρε πίσω στη καρέκλα του).Ψυχολογία έχω τελειώσει στη Πάντειο και έχω κάνει μεταπτυχιακό πάνω στην επικοινωνία στο εξωτερικό. Οπότε μπορώ να καταλάβω πολλά.

-Μάλιστα …(τικ)

Όλη εκείνη την ώρα ένιωθα το απροκάλυπτο γλοιώδες και σιχαμερό βλέμμα του να με σκανάρει εξονυχιστικά.

–Τι εννοείται τσαχπινιά; Το νιάου; Δεν θεωρώ ότι κάνεις κάποιος καλά μια δουλειά κάνοντας τσαχπινιές.

–Όχι το νιάου απαραίτητα, ξέρεις αυτό που έχετε εσείς οι γυναίκες. Ο τρόπος σας να καταφέρνετε αυτό που θέλετε (σηκώνεται και αρχίζει να κινείται μες στο χώρο, καπνίζοντας). Λες ότι είσαι επικοινωνιακή αλλά εγώ σε βλέπω καχύποπτη.

-Είμαι καχύποπτη αλλά δε νομίζω ότι αυτό μου δημιουργεί πρόβλημα στο να κάνω καλά τη δουλειά μου. Μέχρι τώρα τουλάχιστον (απαντάω όσο πιο ανέκφραστα μπορώ αλλά νομίζω φαίνεται η νευρικότητα μου γιατί το δεξί μου πόδι έχει αρχίσει να τρέμει ελαφρώς)

–Εφόσον είσαι επικοινωνιακή λες τα προσωπικά σου παντού;

-Τα προσωπικά μου δεν αφορούν κανένα. Έχω φίλους να τα μοιράζομαι.

–Άρα δεν είσαι επικοινωνιακή. Μια επικοινωνιακή γυναίκα λέει τα πάντα σε όλους γιατί μόνο ένας που δεν είναι φίλος θα έχει αντικειμενική ματιά γιατί δεν εμπλέκεται μαζί σου συναισθηματικά.

-Δεν καταλαβαίνω που κολλάνε όλα αυτά με τη δουλειά; (έχω θυμώσει αλλά όχι τόσο ώστε να σηκωθώ, να του χώσω κλοτσιά στα αχαμνά και να φύγω)

–Εγώ όπως σου είπα όταν κάνω συνέντευξη θέλω να μάθω πολλά για τον άνθρωπο όχι μόνο τα τυπικά. Γι αυτά που λέγαμε λοιπόν αν έχεις ένα πρόβλημα με τον γκόμενό σου και το πεις στη μάνα σου που έχει άλλη ματιά 20 χρόνια πριν τζάμπα θα το πεις. Οι γυναίκες πλέον δεν είναι όπως παλιά έχουν χειραφετηθεί και μπορούν να αποκτήσουν ότι θέλουν με όποιο τρόπο γιατί ξέρουν τον τρόπο. Εσύ όπως σε βλέπω ακόμα ψάχνεσαι… δεν έχεις έναν στόχο που να κάνεις τα πάντα γι αυτόν. Δεν είσαι ακόμα γυναίκα. Αν γνώριζες τώρα έναν τύπο και τον ερωτευόσουν τρελά και σου έλεγε να φύγετε μαζί στο εξωτερικό σε 2 μέρες θα το έκανες; (Σβήνει το τσιγάρο καρφώνοντας με στα μάτια και ανάβει το επόμενο.)

-Σ αυτή τη φάση της ζωής μου όχι

–Είσαι ανασφαλής λοιπόν. Να φανταστώ είσαι και των σχέσεων

-Ναι (απαντάω εμφανώς μπερδεμένη)

–Είσαι ανασφαλής και φαίνεται αυτό

-Δεν θεωρώ ότι όταν κάποιος προτιμάει τις σχέσεις είναι ανασφαλής απλά του αρέσει η συντροφικότητα.

Τώρα που τα γράφω όλα αυτά έχω σοκαριστεί που ανέπτυξα ολόκληρο διάλογο με αυτό το άτομο. Γιατί δεν έφυγα πιο νωρίς; Τι περίμενα άραγε;

-Δεν καταλαβαίνω. Τι εννοείτε ασφαλής; (δεν μου έφταναν οι εως τώρα μ@λ*κίες έπρεπε να ακούσω κι αλλη μία)

-Να ας πούμε η γυναίκα είναι γυναίκα και θα είναι παντού γυναίκα ότι και να κάνει. Το ότι ο άντρας θα γυρίσει και θα κοιτάξει έναν ωραίο κώλο είναι σίγουρο και θα το κάνει παντού. Το μυαλό της γυναίκας έναν ερωτεύεται. Ο άντρας μια βάζει στην καρδιά του και την κάνει μάνα των παιδιών του αλλά πάντα θα κοιτάει και θα ανήκει σε όλες.

-Οοοοοκ… (μάζεψα τη τσάντα μου να σηκωθώ να φύγω)

–Γενικά επειδή σαν εταιρία ταξιδεύουμε πολύ στο εξωτερικό θέλω η γραμματέας μου να μπορεί και να θέλει να έρχεται μαζί μου. Ξέρεις είναι υποχρεωτικό. (Το τελειωτικό χτύπημα και η καλύτερη πάσα)

Έκανα με το χέρι μου να διώξω τον αποπνικτικό καπνό που φύσηξε στο πρόσωπο μου. Σηκώθηκα. Κατέβασα ασυναίσθητα το παλτό μου να ώστε να καλύψει το σώμα μου, πήρα ένα θεατρινίστικο γλυκό ύφος και του είπα

-Αχ…αυτό δυστυχώς δεν το γνώριζα… δεν το έλεγε η αγγελία. Βλέπετε τώρα γίνομαι 26 και θα κοιτάξω να σοβαρευτώ λίγο. Να κάνω οικογένεια, παιδιά…ξέρετε. Δεν θα μπορώ να λείπω στα εξωτερικά κάθε τρεις και λίγο. Με συγχωρείτε. Καλή συνέχεια.

Γύρισα και κατευθύνθηκα προς την πόρτα. Έφυγα χωρίς να ακούω τι μου λέει, γνωρίζοντας όμως πολύ καλά που κοιτάει.

 

ΥΓ. Ξαναγράφω εδώ την αγγελία έτσι όπως θα έπρεπε να είναι:

Τραγικός, γλοιώδης, απαίδευτος τύπος στο Αιγάλεω, ζητάει «επικοινωνιακή», γυναίκα γραμματέα για να την παρενοχλεί σεξουαλικά και να την παίρνει μαζί του στα ταξίδια. Ωράρια φουλ ταιμ, μισθός συζητήσιμος.
πηγή-https://ampa.lifo.gr/koinotita/prosopiki-istoria-sexoyaliki-parenochlisi-se-synenteyxi-gia-doyleia/

Body, let me see your body
Take off all your makeup and your clothes
Trust me, why don't you just trust me?
You're the only beauty, show me more

You're not a dime a dozen
Oh, your skin is golden
Let me show the whole damn world
You're one in a billion
The only thing you're missin'
Is some tape over that mouth

Body, I'm more than my body
You can pack your things up, buh bye, just go
Body, I'm more than my body
Don't owe you a thing, no, not at all

I'm not a toy to play with
Not just a sight to see and
My mind is worth its weight in gold
I'm not a dime a dozen
I know I'm worth this, more than
You will ever know

Touch me, you just want to feel me
You just want to share me
You don't care at all
Trust you, why don't I just trust…

Σκέψεις που υπάρχουν κάθε φορά μέχρι να γυρίσω σπίτι. Σκέψεις που υπάρχουν κάθε φορά που γνωρίζω  κάποιον καινούργιο άνθρωπο. Σκέψεις φυτεμένες μέσα μου, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. «Πρόσεχε τι θα φοράς αν πρέπει να μπεις στο μετρό», «να κρατάς και να προσέχεις πάντα το ποτό σου», «να γυρνάς πάντα με παρέα στο σπίτι». Οργή και φόβος. Οργή όταν ξαφνικά, μου κορνάρει ένα αμάξι και από μέσα, μου σφυρίζουν κάποιοι άγνωστοι. Φόβος στο να τους βρίσω. Φόβος στο να διεκδικήσω το αυτονόητο. Αναρωτιέμαι αν ποτέ έχουν ειπωθεί οι συμβουλές «μην χτυπήσεις»,  «μην βιάσεις», «μην σφυρίξεις»,  «μην τρομάξεις», «μην υποτιμήσεις», «μην κάνεις αστεία σχετικά με αυτό». Και έπειτα φτάνω σπίτι. Και κατευθείαν θυμάμαι, ότι ούτε ‘δω οι καταστάσεις είναι ευνοϊκές, ούτε ‘δω μπορώ να εκφραστώ, ούτε ’δω νιώθω ελεύθερη. Είμαι εγκλωβισμένη στο σπίτι, στον δρόμο, στην δουλειά, στο σχολείο, στην σχολή. Γιατί δεν με βοηθάει κανείς; Γιατί όταν ΜΕ βοηθάω κατακρίνομαι; Γιατί η ελευθερία είναι γένος θηλυκού; Αφού, δεν την γευόμαστε. 

Πίσω από μια κλειστή πόρτα ενός σπιτιού, μέσα σε ένα γραφείο, σε ένα δωμάτιο, πίσω από μια οθόνη, στον δρόμο, στη δουλειά, ακόμη και στο σχολείο, η βία σε κάθε της μορφή (σωματική, σεξουαλική, λεκτική, ψυχολογική) βρίσκεται εκεί, βαθιά ριζωμένη στη καθημερινότητα μας. Έτοιμη να παραβιάσει για άλλη μια φορά την ελευθερία των γυναικών, την αξιοπρέπεια,  το δικαίωμα τους για ζωή και να προκαλέσει ξανά πόνο. Κι όταν κάποιο περιστατικό συμβαίνει, κι αρχίζει να μεταφέρεται από στόμα σε στόμα, η βία δε σταματά, αλλά συνεχίζει να μεταφέρεται και να μεγαλώνει.  «Η αγάπη όπλισε το χέρι του», «την σκότωσε επειδή την αγαπούσε», «δολοφονήθηκε κατά λάθος», «ήταν ένα έγκλημα πάθους», «ήταν καλό παιδί, από καλή οικογένεια» κι άλλοι τόσοι τρόποι,  για να συγκαλυφθεί ένα έγκλημα, που καμία ταύτιση δεν έχει με την αγάπη.  Όχι, η βία δεν περιέχει την αγάπη, η γυναικοκτονία δεν δικαιολογείται από το πάθος, και καμία δεν κακοποιείται από λάθος. Όχι, η κακοποίηση δε σηκώνει χιούμορ, τα ρούχα δεν δηλώνουν συγκατάθεση και καμία δεν ευθύνεται για αυτό. 

Μια πολύ σοβαρή καταγγελία που χρήζει άμεσης διερεύνησης ήρθε στο φως της δημοσιότητας και αφορά 18χρονη κοπέλα που προσήχθη στη ΓΑΔΑ από τις αστυνομικές δυνάμεις το βράδυ της Τρίτης, 9 Μαρτίου, κατά τη διάρκεια των επεισοδίων της Νέας Σμύρνης. 

Σύμφωνα με την καταγγελία, η 18χρονη Έφη, όχι μόνο ξυλοκοπήθηκε από τους αστυνομικούς, αλλά υπέστη σεξουαλική παρενόχληση. Όπως αναφέρεται, ένας αστυνομικός την απείλησε λέγοντάς της «εσύ θα γαμηθείς, να το θυμάσαι», άλλος της έπιασε τα οπίσθια και της είπε «πάμε στο στενό να σε γαμήσω», ενώ ξυλοκοπήθηκε από άνδρες των ΜΑΤ. Στη συνέχεια οι άνδρες των ΜΑΤ τής φώναζαν «Σου αρέσει πουτάνα;» και «θα φτύσεις πολύ αίμα σήμερα», ενώ τη χτύπησαν ξανά στο πρόσωπο. 

Η 18χρονη –σύμφωνα πάντα με την καταγγελία– δέχθηκε πολλαπλές απειλές βιασμού, ενώ για περίπου 24 ώρες μετά τη σύλληψή της δεν της προσφερθεί ιατρική φροντίδα.
Καταγγελία:
18χρονη από την Ναύπακτο ξυλοκοπείται και παρενοχλειται σεξουαλικά από αστυνομικούς.

"Το βράδυ της 9/3/2021 στην περιοχή της Νέας Σμύρνης , κάποιες ώρες μετά τα επεισόδια που διεξήχθησαν,η Ελληνική Αστυνομία με σκοπό την εκδίκηση για τα συμβάντα που προηγήθηκαν,ξυλοκοπούσε ανελέητα και μοίραζε πλαστές κατηγορίες σε όσους βρίσκονταν εκεί.

Ένα από τα θύματά τους ήταν και η 18χρονη Έφη.

Αφού πρώτα ξυλοκοπήθηκε στους δρόμους της Νέας Σμύρνης από άντρες της ομάδας ΔΡΑΣΗ,στη συνέχεια οδηγήθηκε στη ΓΑΔΑ όπου το μαρτύριο της συνεχίστηκε.Σύμφωνα με την ίδια,ένας από τους αστυνομικούς την απείλησε λέγοντας της "ΕΣΥ ΘΑ ΓΑΜΗΘΕΙΣ,ΝΑ ΤΟ ΘΥΜΑΣΑΙ".Ενώ,ο άλλος αστυνομικός της ομάδας ΜΑΤ της έπιασε τα οπίσθια και της είπε "ΠΑΜΕ ΣΤΟ ΣΤΕΝΟ ΝΑ ΣΕ ΓΑΜΗΣΩ".

Όταν εκείνη διαμαρτυρήθηκε,της έδωσε μπουνιά στο πρόσωπο και μετά από περεταιρω διαμαρτυρίες της, ξυλοκοπήθηκε και από τους υπόλοιπους ΜΑΤατζηδες που βρίσκονταν εκεί.Ενώ η Έφη έκανε εμετό με αίμα,οι ΜΑΤατζηδες της φώναζαν "ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΠΟΥΤΑΝΑ;".Στη συνέχεια, ζήτησε ιατρική βοήθεια αλλά οι αστυνομικοί της απάντησαν "ΘΑ ΦΤΥΣΕΙΣ ΠΟΛΥ ΑΙΜΑ ΣΗΜΕΡΑ" και τη ξαναχτύπησαν στο πρόσωπο.

Σχεδον 24 ώρες μετά τη σύλληψη της,όχι μόνο δεν της έχει προσφερθεί ιατρική περίθαλψη, αντιθέτως έχει δεχθεί πολλαπλές απειλές βιασμού."
Πηγή:https://www.efsyn.gr/ellada/dikaiomata/285404_astynomikoi-htypisan-kai-parenohlisan-sexoyalika-mia-18hroni

Πηγή: http://www.eif.gov.cy/mlsi/dl/genderequality.nsf/typesofsh_el/typesofsh_el?opendocument

Ό,τι συμβαίνει στο ένα φύλο μπορεί να συμβαίνει και στο άλλο φύλο. Η σεξουαλική παρενόχληση δεν είναι η εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα. Ωστόσο, τα περιστατικά που αφορούν σε άνδρες – θύματα του φαινομένου δε δηλώνονται στον ίδιο βαθμό με τον οποίο οι γυναίκες προσέρχονται, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, σε βοήθεια ή καταγγελία και για αυτό υπάρχουν αρκετές αποκλίσεις στην εκτίμηση της συχνότητας μεταξύ των επιστημονικών μελετών ανά τον κόσμο.

Παρόλα αυτά, επί του συνόλου των περιστατικών που καταγράφονται διεθνώς, φαίνεται ότι οι άνδρες παρενοχλούνται σεξουαλικά (από γυναίκες ή από άνδρες) σε ποσοστό 14-17%. Δηλαδή, ένας στους επτά ανθρώπους που υποφέρουν από αυτή την απίστευτη ψυχική ταλαιπωρία είναι άνδρας.
Ποιες ηλικίες και ποιοι τύποι ανθρώπων δέχονται σεξουαλική παρενόχληση; Υπάρχει προφίλ θύματος;

Κάθε άνθρωπος, κάθε ηλικίας, μπορεί να βρεθεί στο ρόλο του θύματος. Ωστόσο, εκτιμώ ότι είναι περισσότερο ευάλωτοι οι άνδρες με την ατυχία της εργασιακής σχέσης με παρενοχλητές προϊστάμενους ή εργοδότες, οι άνθρωποι χαμηλών τόνων, εκείνοι που είναι φύσει περισσότερο δεκτικοί στην ανθρώπινη διεπαφή, και ακόμη οι τρανς, ομοφυλόφιλοι και αμφισεξουαλικοί άνδρες που βρίσκονται συχνότερα από κάθε άλλη πληθυσμιακή ομάδα στη πρώτη γραμμή του πυρός του σεξουαλικού εκφοβισμού και βέβαια της παρενόχλησης.
Τα περιστατικά μπορούν να χωριστούν σε κατηγορίες; Σεξουλική παρενόχληση στον χώρο εργασίας, στο δρόμο, στα social media, στις κοινωνικές επαφές- έξοδοι διασκέδασης; Αν ναι ποια είναι τα χαρακτηριστικά και ο τρόπος έκφρασης σε κάθε περίπτωση;

Έχω τη γνώμη ότι μπορούμε να διακρίνουμε δύο κατηγορίες. Από τη μία υπάρχει η άμεση σεξουαλική παρενόχληση, που σημαίνει τον σωματικό ή ψυχολογικό σεξουαλικό εξαναγκασμό, με τη μορφή ανεπιθύμητων πράξεων όπως οι χειρονομίες ή το ανάρμοστο άγγιγμα, ο δελεασμός με ανταλλάγματα, ο εκφοβισμός ή ακόμη – ακόμη οι απειλές με όμηρο την εργασιακή, την οικογενειακή ή την προσωπική ειρήνη κ.ο.κ. Από την άλλη έχουμε την έμμεση σεξουαλική παρενόχληση που περιλαμβάνει υπαινικτικά αστεία και ανέκδοτα, απρόσκλητες φιλοφρονήσεις, έως υποτιμητικά ή προσβλητικά σχόλια και πολλά ακόμη. Όταν εκείνη ή εκείνος που παρενοχλεί μοιράζεται το ίδιο περιβάλλον με εκείνον που παρενοχλείται, τότε η έμμεση παρενόχληση συνήθως ανοίγει ύπουλα το δρόμο για την άμεση.
Πώς δέχεται ένας άντρας τη σεξουαλική παρενόχληση; Ποιες είναι οι επιπτώσεις που έχει η συγκεκριμένη συμπεριφορά στο θύμα; 

Στις περισσότερες περιπτώσεις τραυματίζεται η αυτοπεποίθηση κι η εμπιστοσύνη που έχει ένας άνθρωπος στον εαυτό του, στους άλλους και στην ανθρώπινη συσχέτιση. Είναι δυνατόν να εμφανίζονται συμπτώματα κατάθλιψης διαφόρου βαθμού, μετατραυματικής διαταραχής άγχους, φοβίες, κ.ο.κ., εξαρτημένα από την προσωπικότητα του θύματος, την επάρκεια του υποστηρικτικού του πλαισίου ή δικτύου κι από την έκταση της σεξουαλικής παρενόχλησης.

Όλα τα προβλήματα έχουν την λύση τους. Όταν ο ψυχικός τραυματισμός επιμένει στο χρόνο τότε μπορεί να ωφεληθεί πολύ ουσιαστικά από την εξειδικευμένη βοήθεια, που οπωσδήποτε ανακουφίζει και θεραπεύει.

Το 75% των ανθρώπων που παρενοχλούνται δε το αναφέρουν ποτέ. Δυστυχώς αυτή η κουλτούρα σιωπής, δημιουργεί μια κουλτούρα εφησυχασμού. Αν εξαιρέσουμε τη δημοσιότητα των επώνυμων περιστατικών που απασχολούν από καιρό σε καιρό την επικαιρότητα, η αδράνεια των θυμάτων και των μαρτύρων προστατεύει τους παρενοχλούντες και διαιωνίζει το φαινόμενο. Μπορούμε να αναζητήσουμε τις αιτίες αυτής της ομερτάς κυρίως μέσα στα στερεότυπα για την αρρενωπότητα και το ρόλο των ανδρών, που δεν αφήνουν χώρο για το ρόλο του “θύματος”.

Πρέπει να σας πω ότι υπάρχει, έτσι κι αλλιώς, μία γενική αντίληψη ότι τα θύματα προκαλούν την παρενόχλησή τους με τις δικές τους συμπεριφορές. Εκτός από ένα ακόμη στερεότυπο, αυτή η ενοχικότητα που πάντα αισθάνονται οι παρενοχλούμενοι επάγεται σε μεγάλο βαθμό από τους ίδιους τους δράστες, που έχουν συνήθως ένα ιδιαίτερο ταλέντο να “κανονικοποιούν” τις συμπεριφορές τους: “δεν έγινε τίποτα”, “το ήθελες κι εσύ όπως με κοίταζες”, “μην είσαι ξενέρωτος”. Είναι κι αυτός ένας ακόμη λόγος που οι ειδικοί παροτρύνουμε τα θύματα να μοιράζονται την εμπειρία τους και να εξωτερικεύουν τα συναισθήματά τους.
Πηγή:  https://papadimitriadis.gr/2018/02/11/sexoualiki-parenochlisi-se-antres/

Μόνο ύστερα από ένα δημοσίευμα των «New York Times» (στην ίδια εφημερίδα στην οποία φέρεται να είχε αποτραπεί η δημοσίευση παρόμοιων αποκαλύψεων πριν από δέκα χρόνια) ένας διαρκώς αυξανόμενος αριθμός γυναικών, κάποιες από αυτές γνωστά ονόματα της χολιγουντιανής βιομηχανίας του θεάματος, άρχισε να «σπάει» τη σιωπή του. Μίλησαν δημόσια για την οδυνηρή εμπειρία τους και την προσβλητική μεταχείρισή τους από τον Γουάινστιν, ως νεαρών που φιλοδοξούσαν να κάνουν καριέρα στον χώρο, στον οποίο ο ίδιος δέσποζε. Εξωδικαστικοί συμβιβασμοί με χρηματικό αντάλλαγμα, αλλά και ο φόβος ότι θα τις εμποδίσει να ανελιχθούν επαγγελματικά στον ιδιαίτερα σκληρό και ανταγωνιστικό αυτόν χώρο, εξηγούν εν μέρει γιατί πέρασαν δεκαετίες έως ότου προχωρήσουν στις αποκαλύψεις που πρόσφατα πήραν τη μορφή χιονοστιβάδας.

Παρότι η (σχεδόν) καθολική δημόσια κατακραυγή αποτελεί έστω και καθυστερημένα μια δικαίωση, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η υπόθεση αυτή είναι η κορυφή του παγόβουνου. Η σεξουαλική παρενόχληση στους χώρους εργασίας είναι ένα φαινόμενο πολύ διαδεδομένο, όπως δείχνουν οι έρευνες. Μπορεί να πάρει διάφορες μορφές – σωματική, ψυχολογική, λεκτική αλλά και οπτική -, ενώ συνέχειά της είναι ο βιασμός. Προέρχεται από άτομα που βρίσκονται σε ιεραρχικά ανώτερη επαγγελματική βαθμίδα, τα οποία προτρέπουν ή εξαναγκάζουν (άμεσα ή έμμεσα) τις υφιστάμενές τους να υπομείνουν σωματική παρενόχληση που μπορεί να φτάσει ακόμα και σε σεξουαλική επαφή. Ανάλογη παρενόχληση μπορεί βεβαίως να γίνεται και από γυναίκα προς άντρα. Κατά κανόνα όμως προέρχεται από άντρες και στοχεύει σε νεότερες γυναίκες με υψηλό μορφωτικό και επαγγελματικό επίπεδο.

Η σεξουαλική παρενόχληση δημιουργεί ένα κλίμα εκφοβισμού, εχθρότητας και προσβολής στον εργασιακό χώρο. Αποτελεί απότοκο μιας αντίληψης ότι οι γυναίκες είναι εξ ορισμού διαθέσιμες, ή ακόμα και υποχρεωμένες, να ικανοποιήσουν τις επιθυμίες και τις ορμές «ισχυρών» ανδρών. Το έτος 2002 η Ευρωπαϊκή Ενωση αναγνώρισε τη σεξουαλική παρενόχληση στον χώρο εργασίας ως μια μορφή διάκρισης με βάση το φύλο και υποχρέωσε τα κράτη-μέλη να θεσπίσουν ένα νομικό πλαίσιο για την απαγόρευση και την αντιμετώπισή της.

Παρά τη θέσπιση νόμων που απαγορεύουν τη σεξουαλική παρενόχληση στον χώρο εργασίας, το φαινόμενο εξακολουθεί να είναι διαδεδομένο. Η γυναίκα που έρχεται αντιμέτωπη με τις σεξουαλικές προτροπές και τα σεξουαλικά υπονοούμενα του προϊσταμένου της συχνά βιώνει ταυτόχρονα αισθήματα αγανάκτησης, προσβολής και ντροπής. Αυτά τα συναισθήματα προκαλούν αναστάτωση και ανησυχία και συχνά αποτρέπουν το άτομο-θύμα από το να προβεί σε καταγγελία. Ετσι επιλέγει τη σιωπή, συχνά λόγω και αδυναμίας να συγκεντρώσει αποδεικτικά στοιχεία.

Πάνω απ’ όλα όμως, η σεξουαλική παρενόχληση στηρίζεται σε μια βαθιά και διάχυτη στην κοινωνία αμφιθυμία γύρω από τη συμπεριφορά αυτή: αποτελεί μια εξουσιαστική πράξη, μια πράξη ψυχολογικού καταναγκασμού και εκφοβισμού σε βάρος της γυναίκας-θύματος ή, αντίθετα, είναι μια συμπεριφορά την οποία προκάλεσε η ίδια η γυναίκα ή συναίνεσε (σιωπηρά) σε αυτήν; Παρά την καθιέρωση της νομικής ισότητας των φύλων, οι παραδοσιακές αντιλήψεις για τη «φύση» και τον ρόλο της γυναίκας εξακολουθούν να είναι βαθιά ριζωμένες στην κοινωνία. Παραδόξως, οι αντιλήψεις αυτές επιβιώνουν παρά την έμπρακτη χειραφέτηση μεγάλου αριθμού εργαζόμενων γυναικών, με πολλές από αυτές να διαπρέπουν σε παραδοσιακά ανδροκρατούμενους επαγγελματικούς χώρους.

Αυτή η βαθιά και διαδεδομένη στην κοινωνία αμφιθυμία είναι το υπέδαφος πάνω στο οποίο εξακολουθούν να επιβιώνουν οι πατριαρχικές δομές στις σύγχρονες κοινωνίες. Ο μόνος τρόπος για να την καταπολεμήσουμε είναι να μιλήσουμε ανοιχτά για τη σεξουαλική παρενόχληση, και να υποστηρίξουμε ενεργά προσπάθειες για να αναγνωριστεί από όλους ο εξουσιαστικός αλλά και βαθιά προσβλητικός για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια χαρακτήρας της συμπεριφοράς αυτής.

Η κυρία Ντία Αναγνώστου είναι επίκουρη καθηγήτρια στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, επιστημονική συνεργάτιδα του ΕΛΙΑΜΕΠ.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
Πηγή: https://www.tovima.gr/2017/10/21/opinions/seksoyaliki-parenoxlisi-kai-isotita-twn-fylwn/

Τα ευρήματα της έρευνας αποτυπώνουν τα όρια της ανεκτικότητας απέναντι στα φαινόμενα παρενόχλησης και κακοποίησης που σχετίζονται με το φύλο, ενώ επιβεβαιώνουν την σχετικά πιο διευρυμένη ανοχή των ανδρών απέναντι σε αυτά.

Σύμφωνα με τη PRORATA S.A, με αίσθημα βαθιάς κοινωνικής ευθύνης, επιχειρεί να τροφοδοτήσει τον δημόσιο διάλογο, παρουσιάζοντας τα αποτελέσματα έρευνας ανίχνευσης στάσεων και αντιλήψεων απέναντι στο μείζον κοινωνικό πρόβλημα της σεξουαλικής παρενόχλησης και κακοποίησης. Η έρευνα διεξήχθη το διάστημα μεταξύ 22 και 24 Ιανουαρίου σε πανελλαδικό δείγμα 1115 ατόμων. 

Οι περισσότεροι συμμετέχοντες στην έρευνα, δηλώνουν πως κατά την άποψη τους ο κύριος λόγος για τον οποίο μια γυναίκα καταγγέλλει δημόσια ένα περιστατικό παρενόχλησης ή κακοποίησης είναι ώστε να αποτραπούν παρόμοια περιστατικά στο μέλλον. Παράλληλα, οι ερωτώμενοι συμμερίζονται με τρόπο καθολικό (87%) την άποψη ότι δεν είναι καθόλου εύκολο ή όχι ιδιαίτερα εύκολο να δικαιωθεί μια γυναίκα που έχει υπάρξει θύμα σεξουαλικής παρενόχλησης ή κακοποίησης. 

Ωστόσο, εξαιρετικά ανησυχητικό είναι το εύρημα που αποτυπώνει το εύρος της νομιμοποίησης της άποψης ότι «με το να θεωρούμε ότι τα πάντα πλέον αποτελούν σεξουαλική παρενόχληση μπορεί να οδηγηθούμε σε ‘‘ποινικοποίηση’’ του φλερτ». Πιο συγκεκριμένα, ενώ στον συνολικό πληθυσμό μόλις το 41% συμφωνεί με τη συγκεκριμένη άποψη και το 57% διαφωνεί, η συγκεκριμένη αντίληψη είναι σημαντικά πιο δημοφιλής μεταξύ των ανδρών, οι οποίοι σε αντίθεση με τις γυναίκες τείνουν να την συμμερίζονται. 

Σε σχέση με διάφορες συμπεριφορές ανδρών που συχνά αποτελούν ενέργειες παρενόχλησης, ως «δημοφιλέστερες» καταγράφονται το σχόλιο κάποιου ατόμου με το οποίο δεν έχουν υπάρξει ερωτικές επαφές και στο οποίο εμπεριέχονται σεξουαλικοί υπαινιγμοί, καθώς και το επίμονο κοίταγμα σε συγκεκριμένα σημεία του σώματος.

Αντίθετα, η πλειοψηφία των γυναικών δεν προσλαμβάνει το σφύριγμα στο δρόμο ή το κλείσιμο του ματιού ως σεξουαλική παρενόχληση. Φυσικά, σε όλα τα παραπάνω θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι σημαντική μερίδα γυναικών απαντάει πως το αν είναι ή δεν είναι παρενόχληση το κάθε ένα από τα παραπάνω εξαρτάται και από την περίσταση. 

https://www.google.com/amp/s/m.naftemporiki.gr/amp/story/1685228/ereuna-prorata-to-65-ton-gunaikon-exei-uparksei-thuma-seksoualikis-parenoxlisis-i-kakopoiisis

Που ήσουν όταν συνέβη αυτό; Μήπως παρακολουθούσες; Ζάρωσες, άραγε, απ’ το φόβο Σου; Έκλαψες; Το ήξερες από την αρχή; Καθώς έπλενα το πρόσωπό μου και βούρτσιζα τα δόντια μου, διάλεγα τα εσώρουχά μου και φορούσα τα ρούχα του χειρουργείου, ήξερες άραγε ήδη πως αργότερα θα μου τα ξέσκιζαν, πως η γλώσσα μου θα σκιζόταν και το μπροστινό μου δόντι θα έσπαγε;
Με λυπήθηκες καθόλου, Θεέ;
Πόσον καιρό το ήξερες; Από προχτές ή αντιπροχτές; Από τα έβδομα γενέθλιά μου ή απ’ τη μέρα που γεννήθηκα; Κι όλο αυτό το διάστημα, καθώς χασκογελούσα και γελούσα κι έσβηνα κεράκια πάνω σε τούρτες, ήξερες ότι θα το έβρισκα μπροστά μου και δεν έκανες τίποτα;
Και αν νοιάζεσαι, επειδή έτσι ισχυρίζεσαι, μήπως παρακολουθούσες; Τα πάντα; Από την αρχή μέχρι το τέλος; Με τα μάτια διάπλατα ανοιχτά; Δεν ένιωσες για μένα έναν κόμπο στο στομάχι Σου, ένα σφίξιμο στο λαιμό Σου; Για μένα, το τέκνο Σου; Τους παρακολουθούσες να με βιάζουν και δεν αντέδρασες, δεν αντέδρασες καν. Εσύ, Θεέ, τους παρακολουθούσες να με ξεσκίζουν, να με μοιράζουν ανάμεσά τους, κι Εσύ στεκόσουν και κοίταζες;
Ή μήπως έτρεξες να κρυφτείς; Δεν είδες τίποτε απ’ όλ’ αυτά; Μόνο πήρε κάτι τ’ αυτί Σου αργότερα;
Ή μήπως δεν ήσουν εδώ, έλειπες για δουλειές, σώζοντας ζωές κάπου αλλού;
Κι έρχεσαι τώρα και θες να με βοηθήσεις; Τώρα, μετά το συμβάν, θέλεις να με παρηγορήσεις; Πολύ ωραία. Ωραιότατα.
Να φύγεις!
Γιατί θέλεις να μας βλέπεις να ταπεινωνόμαστε; Γιατί πρέπει πρώτα να σπάμε σ’ εκατομμύρια κομμάτια προτού μας σηκώσεις από κάτω; Γιατί πρέπει πρώτα να μας τσακίζουν προτού αντιδράσεις; Γιατί πρέπει να προσευχόμαστε για αυτονόητα πράγματα; Δεν ήταν
αυτονόητο ότι Σε είχα ανάγκη για να με σώσεις;
Να φύγεις! […]
Καμιά φορά, όταν ξεχνιέμαι, όταν παρασύρομαι χωρίς να σκέφτομαι τίποτα, μια ανάσα στον αυχένα μου με κάνει ν’ αναπηδήσω τρομαγμένη, μια ανάσα σαν αυτή που ένιωσα πάνω μου προτού με αρπάξουν από πίσω και με αναγκάσουν να πέσω στο πάτωμα. Βάζω τις φωνές. Η μαμά λέει πως είναι απλώς ένα αεράκι, πως οι πόρτες, τα κάγκελα στα παράθυρα και η αυλόπορτα είναι όλα κλειδωμένα, και πως εδώ μέσα κανείς δεν μπορεί να με πειράξει. Όμως αυτή η ανάσα καταφέρνει με κάποιον τρόπο και μπαίνει, κάτω από την πόρτα, μέσ’ από τα κάγκελα των παραθύρων, πάνω από την αυλόπορτα. Τη νιώθω ζεστή και υγρή στο λαιμό μου. Λέω στη μαμά ότι πρέπει να πάψει να μου φέρνει όλες αυτές τις εφημερίδες και να τις χρησιμοποιήσει για να φράξει τα παράθυρα, τις πόρτες, τις τρύπες στους τοίχους. Αλλά εκείνη θυμώνει όταν μιλάω έτσι. Λέει ότι δεν θα μ’ αφήσει να παραδώσω το μυαλό μου στην τρέλα. […]
Είπε ότι ξέρει πως δεν παίρνω τα χάπια μου. Είπε ότι έχω κάνει ήδη τόσο δρόμο και με παρακάλεσε να μην ενδώσω.
«Να μην ενδώσω σε τι, μαμά;»
«Στην τρέλα, Μασετσάμπα.»
«Ποια τρέλα, μαμά;»
«Την τρέλα, Μασετσάμπα, την τρέλα που σου έχει κάνει όλα αυτά τα πράγματα. Την τρέλα που έχει κλέψει το παιδί μου. Την τρέλα που έχει κλέψει τη ζωή σου. Την τρέλα που σε κάνει να κάθεσαι σ’ έναν κουβά, να σκουπίζεσαι μ’ εφημερίδες, να καλύπτεις το πάτωμα και τους τοίχους με αίμα. Την τρέλα που σε σκοτώνει, Μασετσάμπα. Την τρέλα που θα με σκοτώσει».

Kopano Matlwa, «Το νυχτολούλουδο», Εκδόσεις Ίκαρος, 2018

Κάποια λεπτά πριν, είχα σταματήσει σε ψιλικατζίδικο της γειτονιάς και φεύγοντας είχα την αίσθηση ότι κάποιος με ακολουθεί. Αρχικά δεν είδα κάποιον, οπότε συνέχισα την πορεία μου κανονικά. Φτάνοντας λίγα μέτρα πριν από το σπίτι, γύρισα να κοιτάξω ξανά και είδα ότι ένας τύπος από το μαγαζί όντως με είχε ακολουθήσει. Πριν προλάβω να το συνειδητοποιήσω, με φτάνει, με ρίχνει στο πεζοδρόμιο και μου κλείνει το στόμα. Με το άλλο χέρι αρχίζει να με πνίγει… Θυμάμαι να σκέφτομαι: «Αυτή είναι η τελευταία σου μέρα, πεθαίνεις».

Αφήνοντας τα χέρια από το λαιμό μου λίγο μετά, αρχίζει να με πιάνει βίαια στο στήθος και να μιλάει χυδαία. Στη συνέχεια πάει να βάλει τα χέρια του κάτω από το φόρεμα μου, αλλά απωθώντας τον με χέρια και πόδια δεν καταφέρνει να ακουμπήσει το εσώρουχο μου… Ευτυχώς κάποια στιγμή, καταφέρνω και διώχνω το χέρι του από το στόμα μου και φωνάζω για βοήθεια με όση δύναμη έχω… Και τότε μόνο σταματάει… με παραπετάει στο πεζοδρόμιο και απομακρύνεται χαλαρός προς στη στροφή του δρόμου… Δεν το πίστευα ότι όλο αυτό είχε τελειώσει…


https://net.xekinima.org/kataggelia-tis-gz-gia-apopeira-viasmou/

 

Ολόκληρα χωριά έχουν ισοπεδωθεί, τα νεκρά βιασμένα σώματα των γυναικών αφήνονται παρατημένα για παραδειγματισμό, έφηβες γίνονται σκλάβες του σεξ, βρέφη δολοφονούνται άγρια, ειδεχθή εγκλήματα διαπράττονται… Επανειλημμένα, οι ηγέτες του Ισλαμικού Κράτους χρησιμοποιούν επιλεγμένα αποσπάσματα απ' το Κοράνι και άλλα ιερά βιβλία όχι μόνο για να δικαιολογήσουν τη βία, αλλά και για να αναγάγουν κάθε σεξουαλική επίθεση σε πράξη πνευματική και ιερή.

 

Τα μέλη του Ισλαμικού Κράτους (ISIS) πιστεύουν ότι μετά θάνατο θα ανταμειφθούν με 72 παρθένες. Ωστόσο, εάν σκοτωθούν σε μάχη από γυναίκα, φοβούνται ότι δεν θα λάβουν αυτό το δώρο. Στην πραγματικότητα, ο θάνατος από γυναικείο χέρι σημαίνει ότι οι ακόλουθοι του IS δεν θα μπουν καν στον παράδεισο. Η Ταξιαρχία μας, η Ταξιαρχία των Κοριτσιών του Ήλιου (SGB) είναι ένα τάγμα Γιαζίντι γυναικών στρατιωτών, όπως είμαι και εγώ, που πολεμούν για να διασφαλίσουν ότι κανένας από τις δυνάμεις του Ισλαμικού Κράτους δεν θα καταφέρει να περάσει τις πύλες του παραδείσου. Οι Γιαζίντι έχουμε δικούς τους θρησκευτικούς κώδικες και έτσι, έχουμε μπει στο στόχαστρο του Ισλαμικού Κράτους.

 

Εγώ ήμουν από τις τυχερές που κατέφεραν και ξέφυγαν από τα χέρια τους. Θυμάμαι όταν μας πήραν, εμένα και 100 άλλα κορίτσια περίπου. Μας κλείδωσαν όλες σε ένα δωμάτιο, μας έγδυσαν και μας έπλυναν. Έπειτα, μας ανάγκασαν να σταθούμε μπροστά σε ένα πλήθος ανδρών για να αποφασίσουν τι αξίζαμε. Κάποιοι πλήρωναν ακόμα και με ένα πακέτο τσιγάρα για ένα κορίτσι. Εγώ έμεινα εκεί για έναν μήνα. Ο δικός μου «αφέντης» και ιδιοκτήτης τελείωσε την εκπαίδευσή του ως βομβιστής αυτοκτονίας. σκόπευε να ανατινάξει τον εαυτό του, οπότε δεν με χρειαζόταν πια, και με απελευθέρωνε.  Ακόμα, όμως θυμάμαι αυτά που πέρασα.

 

Ολόκληρες οικογένειες πολεμούν εδώ, γυναίκες όλων των ηλικιών είναι μέρος όλου αυτού. Εάν η κόλαση χλωμιάζει μπροστά στην οργή της περιφρονημένης γυναίκας, τότε το Ισλαμικό Κράτος τσουρουφλίζεται τώρα από τα Κορίτσια του Ήλιου. Πραγματικά μακάρι αυτός ο πόλεμος να σταματούσε. Δε γίνεται να αντιμετωπίσεις τη βία με περισσότερη βία, ωστόσο όσο η γυναίκα εξευτελίζεται και υποτιμάται σε τέτοιο βαθμό, εμείς δεν μπορούμε να κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια. Κατατάχθηκα στις δυνάμεις, επειδή θέλω να πολεμήσω για τις γυναίκες φίλες μου, για τον λαό μου και για το Κουρδιστάν μου.»
Πηγή:https://www.lifo.gr/prosopa/5-istories-gynaikon-basismenes-se-alithines-istories-5-istories-diarkoys-ponoy-kai-agona

Ήταν μια από τις μέρες που η μητέρα μου έλειπε για δουλειά εκτός Αθηνών. Μπήκα στο σπίτι και ο πατριός μου καθόταν στο σαλόνι, βλέποντας τηλεόραση. Τον χαιρέτησα αλλά δεν μου απάντησε, πράγμα που με παραξένεψε αρχικά γιατί πάντα με ρωτούσε πώς πήγε η σχολή. «Θα έχει θέματα με τη δουλειά πάλι», σκέφτηκα και πήγα στο δωμάτιό μου να αλλάξω.

Λίγα λεπτά αργότερα μπήκα στο μπάνιο για να ρίξω λίγο νερό στο πρόσωπό μου και να πέσω για ύπνο. Είχα ξενυχτίσει την προηγούμενη μέρα και σκεφτόμουν ότι το μόνο που ήθελα, είναι να κοιμηθώ. Πριν προλάβω να σκουπίσω τη μούρη μου από τα νερά, άκουσα την πόρτα του μπάνιου να ανοίγει. Ήταν ο πατριός μου. Το επόμενο πράγμα που άκουσα ήταν ένα φερμουάρ. Αυτό τον ήχο και τον τρόμο που μου προκάλεσε, για κάποιο λόγο δεν τον ξέχασα ποτέ. Δεν ήξερα μέχρι εκείνη τη στιγμή τι θα συμβεί, ούτε το υποπτευόμουν. Δεν ξέρω γιατί τρόμαξα. Του είπα αμήχανα «Βγαίνω» και πήγα προς την πόρτα.

Πριν προλάβω να κάνω ένα βήμα έκλεισε την πόρτα και μου είπε «Τώρα, είμαστε οι δυο μας. Ξέρω ότι ήθελες να μείνουμε οι δυο μας». Άρχισε να γελάει κι εγώ πάγωσα. Τον έσπρωξα με δύναμη και άρχισα να φωνάζω πνιχτά για βοήθεια. Πρόλαβα να φωνάξω δυο φορές πριν με χτυπήσει στο πρόσωπο. Αρχικά μου έπιασε τα χέρια και το επόμενο λεπτό βρέθηκα με το κεφάλι μου στο νιπτήρα και το ένα χέρι του στο στόμα μου.

Το μόνο που θυμάμαι να σκέφτομαι είναι, «Κάνε κάτι, κάνε κάτι. Γιατί δεν μπορείς να κάνεις κάτι;». Ο πατριός μου ήταν 1.90, ζύγισε 100 κιλά. Εγώ ήμουν μυρμήγκι μπροστά του. Όταν κατάλαβα πως ήταν αδύνατον να κουνηθώ, το μυαλό μου σταμάτησε κι εγώ πάγωσα. Στην αρχή δεν καταλάβαινα τι συμβαίνει, ούτε γιατί με χτύπησε. Δεν ήταν ποτέ βίαιος, ούτε μ' εμένα ούτε με τη μητέρα μου.

Για λίγο, μου άφησε τα χέρια και κατέβασε την πιτζάμα μου μαζί με το εσώρουχό μου. Το άλλο του χέρι βρισκόταν ακόμη στο στόμα μου. Ο φόβος μεγάλωνε σιγά-σιγά. Είναι ένας φόβος που σε αφήνει ανήμπορο εκείνη τη στιγμή. Σε ακρωτηριάζει. Μέχρι εκείνο το λεπτό, περίμενα ότι κάτι θα συμβεί και θα σταματήσει. Όμως, δεν σταμάτησε.

Θυμάμαι να λέει «Ξέρω ότι σου αρέσει. Σταμάτα να κάνεις ότι δεν σ' αρέσει». Με έβριζε χαμηλόφωνα και με χτυπούσε. Κάθε φορά που έβρισκα τη δύναμη να κουνηθώ, με χτυπούσε περισσότερο. Μέχρι που με έκανε να νιώθω πως κάθε προσπάθεια να αντισταθώ είναι μάταια.

Δεν είμαι βέβαιη για το πόσο κράτησε. Όταν προσπαθώ να το σκεφτώ ψύχραιμα, υπολογίζω πως ήταν δέκα λεπτά. Άλλες φορές, μου φαίνεται αιώνας. Το παράθυρο του μπάνιου ήταν απέναντι από το παράθυρο της κουζίνας του γείτονα που είχα συναντήσει στην είσοδο, πριν από λίγη ώρα. Το τζάμι μας δεν ήταν διάφανο και δεν μπορούσε κανείς να δει από μέσα, ωστόσο θυμάμαι να το κοιτάω και να σκέφτομαι ότι θα δουν κάτι, ότι θα με ακούσουν, ότι κάποιος θα μπει μέσα και θα με σώσει απ' αυτό. Κανείς δεν ήρθε.

Όταν το μαρτύριο τελείωσε, έπεσα στο πάτωμα. Δεν το θυμάμαι, αλλά μάλλον λιποθύμησα. Συνήλθα και ήμουν πεσμένη κάτω, με αίματα τριγύρω μου. Η πόρτα του μπάνιου ήταν κλειστή και αυτό με έκανε να φοβάμαι ακόμη περισσότερο μήπως μπει πάλι. Δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω τι είχε συμβεί. Σύρθηκα μέχρι εκεί και την κλείδωσα.

Δεν ξέρω πόση ώρα έμεινα στο πάτωμα. Άκουσα την εξώπορτα να κλείνει και τότε βγήκα. Το πρώτο πράγμα που έκανα, ήταν να τηλεφωνήσω στη μητέρα μου κλαίγοντας για να γυρίσει πίσω και κλείδωσα την εξώπορτα για να μην μπορέσει εκείνος να ξανάρθει. Το βράδυ, όταν η μητέρα μου επέστρεψε, κοίταξα απ' το ματάκι για να δω αν είναι μόνη. Της άνοιξα και προσπαθούσα με κλάματα και αναφιλητά να της πω τι έγινε.

https://www.google.com/amp/s/www.vice.com/amp/el/article/j5xn7x/th-mera-poy-me-biase-o-patrios-moy-stamathsa-na-oneireyomai

http://denfovame.blogspot.com/2016/09/14.html?m=1

 

Συναναστρέφομαι με πολλές γυναίκες εδώ. Πολλές από τις γυναίκες έχουν φυλακιστεί για εγκλήματα ηθικής. Αυτό αφορά τους τρόπους που μια γυναίκα μπορεί να κατηγορηθεί για «zina», μια κατηγορία που θα μπορούσε να περιλαμβάνει από το ότι το έσκασε από το σπίτι μέχρι την απάρνηση ενός υποχρεωτικού γάμου, ότι βιάστηκε ή μερικές φορές, ότι έμεινε έγκυος συνεπεία του βιασμού της. Άλλες, βέβαια έχουν διαπράξει εγκλήματα. Όλες μαζί συνυπάρχουμε.

 

Μετά από λίγο καιρό σταμάτησα να διακρίνω μεταξύ εκείνων που ήταν «ένοχες» ή «αθώες» - εάν αυτές οι γυναίκες είχαν διαφορετικές εμπειρίες ζωής, πρόσβαση στην εκπαίδευση ή ένα νομικό σύστημα που θα μπορούσε να προσφέρει προστασία στα θύματα κακοποίησης, πιθανώς θα είχαν κάνει διαφορετικές επιλογές. Πολλές φορές, σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να είχα κάνει το ίδιο πράγμα όπως εκείνες. Τι θα έκανες εάν σε υποχρέωνε να εκπορνευτείς ο ίδιος ο σύζυγός σου ή σε βίαζαν άγνωστοι;»
Πηγή:https://www.lifo.gr/prosopa/5-istories-gynaikon-basismenes-se-alithines-istories-5-istories-diarkoys-ponoy-kai-agona

Η «Brit'» είναι μια 19χρονη Βρετανίδα που κατήγγειλε τον περασμένο Ιούλιο στην Αστυνομία πως είχε πέσει θύμα ομαδικού βιασμού από 12 νεαρούς Ισραηλινούς σε δωμάτιο ξενοδοχείου στην Αγία Νάπα, κατόπιν απέσυρε την καταγγελία της υποστηρίζοντας ότι την έκανε για να εκδικηθεί τους Ισραηλινούς που την είχαν βιντεοσκοπήσει χωρίς τη συναίνεσή της ενόσω έκανε σεξ με κάποιους από αυτούς και δικάζεται σήμερα - σήμερα συνεχίζεται η υπόθεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμοχώστου, έπειτα από δύο εβδομάδες διακοπής της δίκης - με την κατηγορία της δημόσιας βλάβης λόγω ψευδούς κατάθεσης για βιασμό. Σημαντική λεπτομέρεια: οι συνήγοροι υπεράσπισής της ισχυρίζονται πως η 19χρονη εξαναγκάστηκε να αποσύρει την καταγγελία της και να υπογράψει, έπειτα από έξι ώρες παραμονής στον αστυνομικό σταθμό, περί τις 2 τα ξημερώματα, όντας σε κακή ψυχολογική κατάσταση, δήλωση υπαγορευμένη από την Αστυνομία.
Το 70% των ασθενών στα νοσοκομεία είναι νέοι άνθρωποι

Αν είδατε πρόσφατα τη συγκλονιστική μίνι-σειρά του Netflix «Unbelievable» (αν όχι, δείτε την), κάντε μια προσπάθεια να μην παρασυρθείτε από το θυμικό. Ναι, πρόκειται για αληθινή ιστορία, βασισμένη σε ένα ρεπορτάζ βραβευμένο με Πούλιτζερ, και ναι, οι δύο ιστορίες μοιάζει να έχουν αρκετά κοινά σημεία (νεαρή εύθραυστη κοπέλα καταγγέλλει τον βιασμό της, αντιμετωπίζεται με δυσπιστία, πιέζεται να ανακαλέσει, δικάζεται για ψευδή καταγγελία), αλλά αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα κάτι, και οι σελίδες μιας εφημερίδας δεν είναι αίθουσες δικαστηρίων. Εδώ μόνο παρατηρήσεις μπορούμε να κάνουμε, με την έννοια τόσο της επισήμανσης όσο και του προσεκτικού, εξακολουθητικού κοιτάγματος. Από μια τέτοια παρατήρηση του κυπριακού Τύπου προκύπτει, για παράδειγμα, ότι προσφάτως κυπριακό δικαστήριο καταδίκασε 81χρονο που κρίθηκε ένοχος για τη σεξουαλική κακοποίηση ενός πεντάχρονου παιδιού σε φυλάκιση τριών ετών, λιγότερο δηλαδή και από το διάστημα που κακοποιούσε σεξουαλικά το κοριτσάκι, επικαλούμενο μεταξύ άλλων και το προχωρημένο της ηλικίας του, ενώ το 2016 άλλο δικαστήριο είχε αποφασίσει μειωμένες ποινές για δύο 27χρονους οι οποίοι κατηγορήθηκαν για τον βιασμό μιας 50χρονης που έκανε οτοστόπ, εξαιτίας του νεαρού της ηλικίας τους, καθώς και του προχωρημένου της ηλικίας του θύματος. Αλλά ας μην μπλέκουμε άσχετες μεταξύ τους ιστορίες.

Η υπόθεση των 12 νεαρών Ισραηλινών που έγιναν δεκτοί ωσάν ήρωες επιστρέφοντας από την Κύπρο, έπειτα από ένα δεκαήμερο κράτησης, δίχασε ιδιαίτερα την ισραηλινή κοινωνία. Υπήρξαν εκείνοι που πανηγύρισαν την απαλλαγή αυτών των «κακόμοιρων αγοριών» που ήθελαν απλώς να διασκεδάσουν πριν κληθούν να υπηρετήσουν στον στρατό, υπήρξαν και εκείνοι που κατήγγειλαν την «τοξική αρρενωπότητα» και την «κουλτούρα του βιασμού» που δηλητηριάζει την ισραηλινή νεολαία. Μια αντίστοιχη αναστάτωση, όμως, έχει προκαλέσει και στην Κύπρο η δίκη της 19χρονης Βρετανίδας. Πολλοί θεωρούν σκανδαλώδες το γεγονός ότι κρατήθηκε στο νησί (έπειτα από έναν μήνα παραμονής στις φυλακές μένει σήμερα σε ένα καταφύγιο της Λευκωσίας, με περιοριστικούς όρους) αντί να της επιτραπεί να επιστρέψει στη χώρα και στις σπουδές της, με τους ίδιους όρους που παραμένει μέχρι σήμερα στην Κύπρο, τουλάχιστον για τα μεσοδιαστήματα της δίκης της - ενώ βρίσκεται κατά γενική ομολογία σε αλγεινή ψυχολογική κατάσταση.

Εντεκα ΜΚΟ απέστειλαν την περασμένη εβδομάδα επιστολή προς τον Γενικό Εισαγγελέα και την Αστυνομία της Κύπρου κάνοντας λόγο για «πρωτοφανή διαπόμπευση της 19χρονης»: «Η ανεπαρκής προστασία της από την έκθεση στα ΜΜΕ, η παρατεταμένη ταλαιπωρία της από το δικαστικό Σώμα αλλά και οι ισχυρισμοί της για απαράδεκτη μεταχείριση από αστυνομικούς οι οποίοι έλαβαν την αρχική της κατάθεση στο ΤΑΕ Αμμοχώστου, εγείρουν σοβαρά ερωτήματα» σημείωσαν ζητώντας, μεταξύ άλλων, αναστολή της δίωξης. Υπάρχουν καταγγελίες για ασφυκτικές παρασκηνιακές πιέσεις, ακόμη και από διπλωμάτες, για «εκπτώσεις» στον βωμό της προστασίας του τουρισμού, για έναν απαράδεκτο κοινωνικό κανιβαλισμό. Ο ίδιος ο κύπριος υπουργός Υγείας παραδέχθηκε πρόσφατα ότι μέχρι σήμερα δεν υπάρχει θεσμοθετημένο πρωτόκολλο αντιμετώπισης θυμάτων σεξουαλικής βίας από τα Τμήματα Ατυχημάτων και Επειγόντων Περιστατικών. Και, σύμφωνα με τους συνηγόρους της 19χρονης, τίποτα από όσα συμβαίνουν εντός των κυπριακών αστυνομικών σταθμών δεν καταγράφεται, ηχητικά ή σε βίντεο.
Πηγή:https://www.tanea.gr/2019/10/15/people/mia-apisteyti-istoria-viasmou/