Εμπρός, στυλώσου, Ελλάδα επαναστάτισσα,βάστα γερά στο χέρι τ’ άρματά σου!Μάταια δεν ξεσηκώθηκεν ο Όλυμπος,η Πίνδο, οι Θερμοπύλες — δόξασμά σου.5Απ’ τα βαθιά τους σπλάχνα ξεπετάχτηκενη λευτεριά σου ολόφωτη, γενναίακι απ’ τον τάφο του Σοφοκλή, απ’ τα μάρμαρατης Αθήνας, πάντα ιερή και νέα.Θεών κι ηρώων πατρίδα, σπάζεις άξαφνα10το ζυγό σου και την ενάντια Μοίραμε τον ηχό, που βγάνει του Τυρταίου σου,του Μπάιρον και του Ρήγα η άξια λύρα.
(Πούσκιν)

Οι επαναστάσεις ανεξαρτησίας στην Ελλάδα και τη Λατινική Αμερική ακολούθησαν μια παράλληλη πορεία στη διάρκεια του 19ου αιώνα. Στην Ελλάδα ο αγώνας ήταν κατά της οθωμανικής κυριαρχίας, στη νότια Αμερική κατά της ισπανικής αποικιοκρατίας. Το 1821 ξέσπασε η επανάσταση στην κυρίως Ελλάδα και είχε τις πρώτες επιτυχίες. Την ίδια χρονιά, στη μάχη του Καραμπόμπο, ο Σιμόν Μπολιβάρ (1783-1830) νίκησε τους Ισπανούς και τους συνεργάτες τους και μπήκε θριαμβευτικά στο Καράκας -γενέτειρά του-, πρωτεύουσα της σημερινής Βενεζουέλας.
Ο Μπολιβάρ ονειρευόταν μια ενωμένη νότια Αμερική, αλλά αυτή η προοπτική προσέκρουε σε εσωτερικές έριδες και, κυρίως, στις αντιδράσεις της Αγγλίας και των Ηνωμένων Πολιτειών, που έβλεπαν θετικά τον αγώνα κατά των Ισπανών, αλλά δεν επιθυμούσαν ένα μεγάλο ενιαίο νοτιοαμερικανικό κράτος.
Η Ιερή Συμμαχία έβλεπε με μεγάλη δυσπιστία τα κινήματα ανεξαρτησίας στην Ελλάδα και τη Λατινική Αμερική, που εκ των πραγμάτων αμφισβητούσαν τα απολυταρχικά, καταπιεστικά καθεστώτα.

Οι Ελληνες επαναστάτες παρακολουθούσαν μ' ενδιαφέρον τις εξελίξεις στη Λατινική Αμερική, και κυρίως τη βρετανική απόφαση ν' αναγνωρίσει την ανεξαρτησία των χωρών αυτών από την ισπανική κυριαρχία.

Σ' ένα γράμμα της ελληνικής διοίκησης προς την αγγλική κυβέρνηση, τον Αύγουστο του 1824, διαβάζουμε: «Είναι απίθανο ότι η βρετανική Μεγαλειότητα, που έδειξε τόσο φιλάνθρωπη στάση στους λαούς της νότιας Αμερικής, θα αφήσει να εξαλειφθούν οι Ελληνες από τον κατάλογο των πολιτισμένων εθνών. Οι Ελληνες, σύμφωνα με τα δικαιώματά τους, βρίσκονται σε πολύ ευνοϊκότερη θέση από εκείνη των λαών της νότιας Αμερικής...»