De dunne lucht doorsnijt, en sonder seil te strijcken,

 Altijdt vaert voor de windt, en ijder nae laet kijcken,

 Doodtvijandt van de rust, die woelt bij nacht bij daech;

Onachterhaelbre Tijdt, wiens heten honger graech

Verslockt, verslint, verteert al watter sterck mach lijcken

En keert, en wendt, en stort Staeten en Coninckrijcken;

Voor ijder een te snel, hoe valdij mij soo traech?

 

Mijn lief sint ick u mis, verdrijve' jck met mishaeghen

De schoorvoetige Tijdt, en oock de lange daeghen

 Met arbeidt avontwaerts; uw afzijn valt te bang.

 

En mijn verlangen can den Tijdtgod niet beweghen,

Maer 't schijnt verlangen daer sijn naem af heeft gecreghen,

Dat ick de Tijdt die ick vercorten wil verlang.

Om 't meinedig zwaard te laven,

Met zijn bloed,
En te mesten kraai en raven
Op zijn goed ?

Maar waarom de hals gekorven ?
Want zijn bloed
Was in d' aders schier verstorven;
In zijn goed
Vond men nooit de pistoletten
Van 't verraad,
Uitgestrooid om scharp te wetten
's Volleks haat.

Gierigheid en wreedheid beide,
Die het zwaard 
Grimmig rukten uit der scheide,
Nu bedaard,
Zuchten: Wat kan ons vernoegen
Goed en bloed?
Och, hoe knaagt een eeuwig wroegen
Ons gemoed!

Weest tevreen, haalt Predikanten,
West en Oost:
Gaat en zoekt bij Dordtse santen*
Heil en troost:
't Is vergeefs, de Heer koomt kloppen
Met zijn Woord.
Niemant kan de wellen stoppen
Van die Moord.

Besluit

Spiegelt, spiegelt u dan echter,
Wie gij zijt:
Vreest de worm, die deze rechter
't Hart afbijt.
Schendt uw handen aan geen vaders,
Dol van haat.
Scheldt geen vromen voor verraders
Van de Staat.

Wat klaag ik als ik zelf beslissen kan? Heeft klagen zin als ik beminnen moet? O dood die leven geeft, o leed zo zoet, geniet ik van de dwang van een tiran? 

Zo dool ik stuurloos rond op hoge zee, bij wisselende wind. Mijn schip is zwaar van twijfel en draagt weinig wijsheid mee, 

zodat ik, niet meer wetend wat ik wil, het gloeiend warm heb in de winter, maar in hartje zomer van de koude ril. 

En toch, mijn hemel, mijn lief kan meer bekoren Dan al die vrouwen vervalst in metaforen.