Patrick Watson

Arctic Monkeys

Mitski

Mac Demarco

"Je te laisserai des mots" to przepiękna, romantyczna piosenka napisana po francusku z przewagą akustycznej części gry na pianinie.

Ta cudowna pieśń Patrick'a Watson'a opowiada o rozdzielonej parze zakochanych, którzy mogą porozumiewać się ze sobą tylko za pomocą listów. Sam tytuł piosenki "Je te laisserai des mots" oznacza "Zostawię ci słowa". Utworowi towarzyszą niezwykłe emocje, miłość i tęsknota. Myślę, że ten piękny, romantyczny, wzruszający utwór zasługuje na chwilę uwagi!

Jest mnóstwo rzeczy, które przyniosły mi wiele dobrego, choć żadnego zysku. Taką rzeczą są właśnie święta Bożego Narodzenia.

Momentem kulminacyjnym Świąt Bożego Narodzenia jest wieczerza Wigilijna rozpoczynająca się wraz z pierwszą gwiazdką. Jest to niezwykły, uroczysty, wzruszający i najbardziej rodzinny czas. Z dniem wigilijnym związane są liczne przesądy i wierzenia, o których dziś zapominamy.

Kiedyś, 24 grudnia wstawano bardzo wcześnie, aby zapewnić sobie w nadchodzącym roku chęć do pracy i krzepkość, już od świtu zwracano uwagę na różne na pozór mało znaczące wydarzenia, ponieważ istniało przekonanie, że przebieg Wigilii ma wpływ na przyszłe życie człowieka i powodzenie w gospodarstwie przez najbliższy rok.

Od rana zastanawiano się, kto pierwszy do chaty zajrzy – mężczyzna czy kobieta? Jeżeli pierwszy był mężczyzna, oznaczało to pomyślność, a w gospodarstwie narodziny byczków. Jeżeli przyszła kobieta, to nie była pomyślna wróżba na nowy rok. W niektórych regionach Polski dbano aby do chaty w Wigilię nie wszedł obdarty dziad, ponieważ oznaczało to biedę w następnym roku. Mile widziany był natomiast młody, silny, bogaty mężczyzna i aby nieco pomóc szczęściu, od rana chodził sąsiad do sąsiada z życzeniami - stąd tradycja składania życzeń.

Często w ten dzień także rodzice przestrzegali swe pociechy: kto jest niegrzeczny i dostanie lanie w Wigilię, ten cały rok będzie zbierał baty.

W Wigilię domostwa miały odwiedzać dusze naszych przodków, dlatego też w wigilijny wieczór zabraniano przędzenia, szycia i cięcia sieczki aby nie zranić żadnej duszy, zostawiano otwarte drzwi do sieni i otwierano wszelkie zamki, aby dusze mogły wejść do domu. Dmuchało się na krzesła, ławy i stołki zanim się usiadło, mówiąc przy tym posuń się duszyczko. Po wigilii proszono dusze, aby odeszły z powrotem do siebie. Wierzono także, że w tę noc woda w studniach i strumykach nabiera cudownych, leczniczych właściwości.

Pozostałością po obchodzonym 24 grudnia pogańskim święcie zmarłych jest rozpoczynanie wieczerzy wigilijnej po zmierzchu, a także potrawy typowe dla uczt zadusznych, wolne miejsce przy stole, zakaz wykonywania niektórych czynności, a po rzymskim świętowaniu – wzajemne wybaczanie sobie win.

Żródło https://www.gov.pl/web/kultura/bozenarodzenie

W dawnej Polsce, szczególnie na wsi popularne były w dzień wigilijny wróżby związane z magią urodzaju.

1. Ważnym zwyczajem było kładzenie kawałka opłatka pod każdą miskę z potrawą wigilijną. Jeśli opłatek się przykleił do dna naczynia, oznaczało to urodzaj tej rośliny, z której przygotowana była potrawa.

2. Domownicy każdej potrawy musieli spróbować, gdyż wierzono, że ilu potraw się nie spróbuje, tyle przyjemności ominie człowieka w ciągu następnego roku. Zjedzenie każdej z potraw miało z kolei zapewnić urodzaj danej rośliny w przyszłym roku.

3. O urodzajach w przyszłym roku wnioskowano także po wigilijnej pogodzie. Obserwowano po wieczerzy niebo – jeśli było rozgwieżdżone, to zapowiadało rok piękny i urodzajny, pochmurne niebo wróżyło słoty. Z tą wróżbą związane jest przysłowie: „Noc wigilijna jasna, to stodoła ciasna”.

4. Dziewczęta ciekawe swej matrymonialnej przyszłości szukały wszelkich znaków, by poznać, co je czeka i czy szybko wyjdą za mąż. Panieńskie wróżby wigilijne były podobne do andrzejkowych – nasłuchiwano szczekania psa, liczono kołki w płocie, a parzysta ich liczba oznaczała zamążpójście, wyciągano źdźbła siana spod obrusa i sprawdzano kolory. Źdźbło zielone zapowiadało małżeństwo, żółte – staropanieństwo, brązowe – czekanie.

5. Po kolacji wigilijnej wyciągano powrósła z przyniesionego snopka i obwiązywano nimi drzewka owocowe, aby rodziły, rzucano także pasma słomy wysoko pod sufit, aby zboże rosło wysokie.

6. Tradycją na wsi było, że po kolacji wigilijnej, gospodarze często z dziećmi szli do zagrody i dawali po kawałku kolorowego opłatka wszystkim zwierzętom. Nasi przodkowie wierzyli, że takie zachowanie ochroni zwierzęta domowe przed chorobami. Wskazane było, żeby krowom opłatek dawała kobieta, ponieważ wtedy będą się darzyć i dawać dużo mleka, natomiast innym zwierzętom gospodarz, aby były silne i zdrowe. Opłatek miał chronić zwierzęta również i od czarów.

7. Istnieje przesąd, że o północy w Wigilię zwierzęta mówią ludzkim głosem. Niestety rozmowy zwierząt może tylko usłyszeć człowiek bezgrzeszny i niewinny, dlatego niewielu mogło doświadczyć tego cudu. Chyba w całej Polsce znana jest opowieść o człowieku, który chciał się dowiedzieć, co zwierzęta o nim mówią i poszedł do obory zaraz po Wigilii, a zwierzęta poczuły, że są podsłuchiwane i w żartach powiedziały, że gospodarz w niedługim czasie umrze. Gospodarz jeszcze tego samego dnia umarł ze strachu.

   
   

   Zródło https://www.gov.pl/web/kultura/wigilijne-wrozby

Zanim pojawiła się choinka, świąteczną dekoracją był podłaźnik (podłaźniczka) i pająk, które wieszano pod sufitem. Podłaźnik to wierzchołek lub gałąź drzewka iglastego zawieszany w izbie bezpośrednio nad stołem wigilijnym lub w świętym kącie.

Tradycja ozdabiania bożonarodzeniowego drzewka wywodzi się z Niemiec i tamtejszej tradycji ewangelickiej oraz znana jest już od XVI wieku. Zwyczaj ubierania choinki powędrował z Niemiec do Francji, a następnie za sprawą brytyjskiej królowej Wiktorii, rozprzestrzenił się na pozostałe kraje Europy i Ameryki. Należy wspomnieć, że na ziemie polskie ozdabiane drzewka dotarły na przełomie XVIII i XIX wieku. Kościół katolicki tradycję tę jako symbol religijny uznał jednak dopiero w XVIII wieku – dotychczas było to postrzegane jako rytuał pogański.

Bardzo ważna w naszej kulturze jest symbolika. Zieleń bożonarodzeniowego drzewka jest symbolem nadziei i narodzin, a sama choinka symbolizuje życie i odrodzenie. Swoistą symbolikę przypisuje również różnego rodzaju choinkowym ozdobom – przykładowo łańcuch jest symbolem rodzinnych więzi, a światełka w pewnym sensie wskazują drogę i odstraszają złe moce. Nie należy zapominać o naturalnych ozdobach, które w przeszłości niezwykle często pojawiały się na świątecznych drzewkach. Jabłkom przypisuje się symbolizowanie zdrowia, natomiast orzechom – dobrobytu i siły.

Żródło https://www.gov.pl/web/kultura/dekoracje-bozonarodzeniowe---podlaznik-pajak-swiaty-choinka

Polskie przysłowia ludowe na grudzień

1. Mroźny grudzień, wiele śniegu, żyzny roczek będzie w biegu.

2. W pierwszym tygodniu grudnia, gdy pogoda stała, będzie zima długo biała.

3. Grudzień jaki, czerwiec taki.

4. Suchy grudzień stoi za to, że sucha wiosna i suche lato.

5. Jeśli w grudniu często dmucha, to w marcu wciąż plucha.

6. Grudzień z grzmotami, rok z wiatrami.

7. Gdy w adwencie szadź na drzewach się pokazuje, to rok urodzajny nam zwiastuje.

8. Grudzień zimny, śniegiem pokryty, daje rok w zboże obfity.

9. Czwarty grudzień jaki, cały grudzień taki, piąty grudzień - stycznia czyni znaki, szósty grudzień luty przepowiada, siódmy grudzień nam o marcu gada.

Pewnego dnia w Londynie XIX w. świat realny zaczyna przenikać się ze światem czarów i czterech duchów (Marley oraz trzy duchy Świąt Bożego Narodzenia), które nawiedzają pewnego skąpego staruszka, co prowadzi do wielkich zmian w sercu tego człowieka.

Utwór należy do cyklu opowieści wigilijnych. Można go określić jako powieść - występuje wielu bohaterów powiązanych z osobą głównego bohatera, Ebenezera Scrooge'a.

Wątek główny to przemiana głównego bohatera, ale obok występują wątki poboczne na przykład historia małego Tima, wątek Freda, który kocha święta i swą radością pragnie dzielić się z innymi. Wydarzenia są powiązane w łańcuch przyczynowo-skutkowy, ich logiczny ciąg prowadzi od historii niebywałego skąpca, poprzez kolejne sceny z przeszłości, aż do jego całkowitej przemiany.

Składniki:

• 3 szklanki mąki pszennej np. tortowa lub uniwersalna - do 500 g

• 3/4 kostki prawdziwego masła - 150 g

• pół szklanki cukru drobnego lub cukru pudru - około 150 g

• 200 g płynnego miodu

• około pół szklanki śmietany kwaśnej 18 % - 150 g

• 4 żółtka jajek

• 2 łyżeczki sody oczyszczonej

• łyżeczka kakao

• przyprawy: łyżka cynamonu; łyżeczka mielonego imbiru;

• po pół łyżeczki mielonych goździków, gałki muszkatołowej, czarnego pieprzu, kolendry

Krok 1:

W rondelku umieść 150 gramów prawdziwego masła. Wlej również 200 gramów dobrej jakości płynnego miodu. Wsyp łyżeczkę kakao oraz wszystkie przyprawy korzenne. Rondelek umieść na palniku i ustaw małą moc. Całość podgrzewaj kilka minut do całkowitego roztopienia się masła. Słodki krem dokładnie wymieszaj.

Krok 2:

Rondelek ze słodkim, korzennym płynem odstaw na bok do przestudzenia. 

Krok 3:

Pół szklanki śmietany kwaśnej 18 % wymieszaj z dwiema łyżeczkami sody oczyszczonej. Pół szklanki śmietany, to około 150 gramów. Zamiast śmietany można użyć kremowego jogurtu naturalnego.

Krok 4:

W dużej misce umieść 500 gramów mąki pszennej (około 3 szklanki). Dodaj cztery żółtka i śmietanę wymieszaną z sodą oczyszczoną.

Krok 5:

Do miski z mąką, żółtkami i śmietaną z sodą dodaj pół szklanki drobnego cukru. Na koniec wlej przestudzony, słodki płyn korzenny. Zawartość rondelka może być ciepła, ale nie gorąca. Ciasto na pierniczki świąteczne wymieszaj dokładnie łyżką.

Krok 6:

Gotową masę przykryj folią i odłóż do lodówki na minimum 10 godzin, a najlepiej na całą noc. 

Krok 7:

Zimne ciasto rozwałkuj na placek grubości minimum 6 mm. Przy pomocy dowolnej wykrawaczki z świątecznym wzorem wycinaj pierniczki.

Krok 8:

Blaszkę wyłóż papierem do pieczenia. Wycięte pierniczki układaj obok siebie na blaszce (pamiętaj o odstępach, gdyż pierniczki rosną w piekarniku).
Piecz w piekarniku nagrzanym do 170 stopni przez około 12 minut. Po upieczeniu można je od razu wyjmować z piekarnika i układać na kratce do przestudzenia. Pierniczki świąteczne stygną bardzo szybko. 

Krok 8:

Przestudź i dekoruj pierniczki według własnego pomysłu

Smacznego :)

Źródło https://aniagotuje.pl/przepis/pierniczki-swiateczne

Oczywiście nikt ani nic nie byłby w stanie przetrwać takiej podróży z powodu temperatury panującej wewnątrz naszej planety.

1. Greckie imię Mikołaj (Nikolaos) oznacza zwycięzca ludu (lub zwycięski lud).

   Ma ono odpowiedniki we wszystkich językach narodów chrześcijańskich, np. angielski i francuski Nicolas, niemiecki Niklas, Klaus, holenderski Niklaas, Claas, czeski i słowacki Mikuláš, węgierski Miklós i wiele innych.

2. Mikołaj urodził się prawdopodobnie ok. 270 r. n.e. Najprawdopodobniej przyszedł na świat r. w Licji, w miejscowości Patara (południowe wybrzeże Azji Mniejszej). Był jedynym dzieckiem zamożnego małżeństwa chrześcijańskiego. Zmarł, jak mówi tradycja, 6 grudnia między rokiem 345 a 352 r. w wieku prawie 70 lat. Podobno w chwili jego śmierci ukazały się anioły i rozbrzmiały chóry anielskie.

3. Od młodości wyróżniał się pobożnością i był bardzo wrażliwy na ludzkie nieszczęścia.

   Po śmierci rodziców dzielił się chętnie swoim majątkiem z biednymi. Gdy dowiedział się, że trzy córki ubogiego mieszkańca miasta nie mogą wyjść za mąż, gdyż ich ojca nie stać na posag, podrzucił im ukradkiem większą sumę pieniędzy. Tę przypowieść wykorzystał Dante w Boskiej komedii.

4. Patronuje wielu miejscom

5. I jest patronem bardzo wielu osób i zawodów.

   Św. Mikołaj jest patronem dziewcząt pragnących wyjść za mąż, kobiet chcących urodzić dziecko, noworodków, ludzi morza, flisaków, dokerów, kupców, młynarzy, pasterzy, rybaków, piekarzy, rzeźników, krawców, tkaczy, podróżnych i pielgrzymów, więźniów, adwokatów, notariuszy, handlarzy winem i zbożem, właścicieli i żebraków. Zaliczany był do Czternastu Świętych Wspomożycieli.

6. Wokół postaci św. Mikołaja narosło wiele legend. Najstarszy pisemny dowód oddawania czci biskupowi z Miry to tzw. Praxis de stratelatis - legenda o cudownym uratowaniu trzech namiestników, niesłusznie skazanych na karę śmierci przez cesarza Konstantyna Wielkiego (306-37). Bardzo popularna była też legenda, jak to Mikołaj swoją modlitwą uratował od niechybnego utonięcia rybaków w czasie gwałtownej burzy. Dlatego czczony jest on także jako patron marynarzy i rybaków.

7. Zwyczaj wręczania dzieciom prezentów powstał w średniowieczu. Zapoczątkowało go udzielanie stypendiów i zapomóg przez szkoły mające za patrona św. Mikołaja. Z upływem lat zwyczaj ten przekształcił się w obdarowywanie prezentami dzieci, a także wszystkich członków rodzin. Co najmniej od XV w. istniał zwyczaj budowania "łódeczek św. Mikołaja", w które święty miał składać prezenty. Z czasem łódeczki zastąpiły buty i skarpety, lub - w regionach protestanckich - adwentowe talerze z darami.

Źródło https://www.national-geographic.pl/artykul/kim-tak-naprawde-byl-swiety-mikolaj

1. Ramka na zdjęcia,

2. Własnoręcznie ozdobiona bombka,

3. Słodki podarunek - np piernik w kształcie serca,

4. Kartka świąteczna z życzeniami,

5. Stroik, np. z gałązek świerkowych,

6. Szalik zrobiony na drutach albo szydełku,

7. Oryginalny świecznik, np. ze słoika, z butelki, https://youtu.be/i8Cf9KXTqk0

8. Ręcznie robiona biżuteria,

9. Ręcznie zdobiony kubek.

   
   

Wystarczy odrobina chęci i inwencji twórczej, wyobraźni i kreatywności, a stworzony przez Ciebie prezent może stać się najwspanialszym i niezapomnianym upominkiem.

Pamiętaj aby prezent pięknie zapakować!

Możecie skorzystać z podpowiedzi :)

https://www.youtube.com/watch?v=c9cV4ym92FU