Ik ben Charlotte Tromper, ik ben een 17 jaar oude vrouw. Ik woon in Normandië, in een alleenstaand huis aan de oever. Ik werk overdag in de wapenfabriek 2 kilometer verderop samen met mijn moeder. Mijn vader zit in het leger, we hebben al weken niks meer van hem vernomen. Mijn oudere broer, Samuel is nu de man des huizes. Hij werkt in de haven, hij regelt daar alles, hij is de baas. Mijn jongere zusjes en broertjes zijn overdag alleen thuis, ze kunnen nog niet werken. Ik ben elke dag bang een brief te krijgen dat mijn vader het niet heeft gered... Samuel doet alsof hij niet bang is maar ik weet wel beter, ik hoor hem ’s avonds schrijven. En hij mij. Allebei doodsbang voor die ene brief. En dan te beseffen dat vader er zin in had, we hadden natuurlijk nooit gedacht dat Duitsland hiertoe in staat was, maar dat doet er nu niet meer toe. Het is gebeurd. Niks meer aan te doen. Wij hebben het eigenlijk nog best wel goed, als ik mijn vriendinnen van voor de oorlog nu zie lopen ben ik bang, bang dat ik dat ook ga worden, maar moeder stelt me dan weer gerust; ‘wij hebben het goed en dat zal niet meer veranderen’ zegt ze dan en dan kan ik weer rustig ademhalen, ik weet dan dat het goed komt.

 

Dagboek:  21 oktober 1904. Vandaag werd ik benoemd tot the First Sea Lord van de Admiraliteit van Engeland.

Dag 1 van de oorlog

Het is het jaar 1914, vandaag werden we uitgezonden om te vechten tegen de centralen. De Dreadnoughts stonden klaar om te vertrekken. Ik moest vandaag afscheid nemen van mijn vrouw en mijn kind, ik zei tegen mijn vrouw dat ik om ongeveer 2 maanden terug kom.

Dag 2 

Het was een onaangenaam leven op een Dreadnought. Het is sowieso een onaangenaam leven op een oorlogsschip. Het eten was oud en smerig, soms leek het eten heel even te bewegen. Iedereen moest hard werken op het schip. Als Admiraal zijnde had je het nog aardig goed vergeleken de andere bemanningsleden, je kreeg een eigen kamer, beter eten en een beter bed. Rond de middag zagen we de Duitse vloten liggen, ze hadden veel oorlogsschepen, maar wij hadden er meer. We bleven nog even op afstand om alles goed te kunnen bestuderen. Wanneer we een plan hadden zou de aanval beginnen.

Mijn naam is Catherina. Ik ben 35 jaar heb een man en 2 kinderen. Ik woon in Duitsland, in een klein dorpje langs de kust. Het huisje delen wij met nog een ander gezin, dat gezin bestaat uit vader (Gert) moeder (claudia) en de 3 kinderen van 16 jaar, 13 jaar en 10 jaar oud. Mijn kinderen zijn 10 en 6 jaar. De kinderen kunnen niet mee naar het werk en blijven bij de oudere kinderen. Ik werk in een fabriek om wapens en munitie te maken voor de soldaten. Mijn man (Johan) is soldaat en vecht mee met de oorlog, hij vocht samen met zijn broer (Joe) maar, die is helaas vorige maand omgekomen.  Iedere dag is het voor hun zwaar werk en er vallen steeds meer doden. Mijn kinderen zijn iedere dag bang dat hun vader omkomt, zelf ben ik erg bang voor het feit dat deze oorlog misschien nog wel jaren door zou kunnen gaan. Ik moet ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat werken, als ik thuiskom ben ik erg uitgeput en wil het liefst naar bed toe maar, moet dan nog het huishouden doen. Ik vind het verschrikkelijk werk in de fabriek en wil zo snel mogelijk dat de oorlog stopt. Ik ga maar slapen het is al erg laat en moet morgen weer vroeg op.