Ο όρος χρησιμοποιείται πολύ συχνά για να περιγράψει την συμπεριφορά των οπαδών σε αγώνες ποδοσφαίρου. Με αυτόν τον τρόπο δηλώνονται βανδαλισμοί και ομαδικές συγκρούσεις που λαμβάνουν χώρα πριν, κατά τη διάρκεια ή μετά από έναν ποδοσφαιρικό αγώνα, αλλά δεν είναι λίγες οι φορές που προκαθορισμένες συγκρούσεις μεταξύ οπαδών γίνονται ανεξάρτητα από τους αγώνες ή με αφορμές αγώνες άλλων αθλημάτων.
Τόσο καιρό βλέπουμε στα γήπεδα βία διάφορα συνθήματα κατα παικτών και ομάδων (κυρίως βρισιές). Τόσα χρόνια ιδιαίτερα στην Ελλάδα δεν έχουν μάθει να συμπεριφέρονται στο γήπεδο και να υπάρχει τάξη και ασφάλεια.
Η διαφορά της Ελλάδας με το εξωτερικό είναι τεράστια και αυτό δεν το συναντάμε μόνο στο ποδόσφαιρο αλλά το συναντάμε και σε άλλα αθλήματα όπως το μπάσκετ, το βόλει και το χάντμπολ.
Σε όλα αυτά τα αθλήματα αλλά κυρίως στο ποδόσφαιρο συναντάμε βία όπου πλέον έχει ελαττωθεί και ο λόγος είναι επειδή απαγόρευσαν τις μετακινήσεις οπαδών, επειδή παλιά υπήρχαν πολλά επεισόδια. Παρόλο που δεν επιτρέπουν πλέον τις μετακινήσεις οπαδών της φιλοξενούμενης ομάδας πάλι υπάρχουν και υπήρχαν περισσότεροι παλιά παρά τώρα και πηγαίναν έξω από το γήπεδο για να κάνουν φασαρία.
Αυτό κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσει για να μπορέσει κανείς να δει ένα ήρεμο αγώνα να μπορούν πιο εύκολα οι οικογένειες να επισκέπτονται τα γήπεδα χωρίς να υπάρχει κάποιος φόβος μη τυχόν γίνουν φασαρίες και δεν ξέρουν τι να κάνουν μετά .
Το ίδιο έχει γίνει και στα υπόλοιπα τρία αθλήματα απλά λόγω ότι η χωρητικότητα είναι μικρότερη και δεν είναι τόσο πολλοί υπάρχουν και περιπτώσεις που πηγαίνουν και φίλαθλοι της φιλοξενούμενης ομάδας.
Η σύγκριση όμως με το εξωτερικό δεν μπορεί να γίνει επειδή αν δει αγώνες είτε από Ισπανία είτε από Αγγλία θα πει καμία σχέση με αυτή την χώρα.
Αλλά και σε αυτές τις χώρες έχουν σημειωθεί αρκετά επεισόδια κυρίως μετά από αγώνες έξω από το γήπεδο όπου και αυτό είναι κάτι το σοβαρό και δεν μπορεί κάποιος να πει ότι είναι απλό πράγμα και γιαυτό υπάρχει και μία διστακτικότητα σε κάποιες οικογένειες.
Ο χουλιγκανισμός και η βία στα γήπεδα είναι δυο κυρίαρχα στοιχεία που αποτελούν «αρρώστια» για τον ελληνικό αθλητισμό. αθλήματα, όπως το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ. Πρωταγωνιστές τους οπαδοί των «μεγάλων» αθλητικών σωματείων όπως ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναϊκός, ο ΠΑΟΚ, κλπ. Βασικά ο χουλιγκανισμός εκφράζεται στα γήπεδα αλλά γεννιέται στις γειτονιές. Εκεί γαλουχούνται οπαδοί με μίσος για τον αντίπαλο, αλλά και τον γείτονα. Τρανό παράδειγμα η έχθρα της ομάδας της Λάρισας με αυτήν της Καρδίτσας, των δύο του Βόλου και των Τρικάλων.
Χωρίζεται σε χρώματα. Οι «πράσινοι», οι «κόκκινοι», οι «ασπρόμαυροι», οι «κίτρινοι» και άλλοι λειτουργούν πάντα υπέρ της προσωπικής ικανοποίησης ότι «ξεφτίλισαν» τον αντίπαλό τους, ότι κυριάρχησαν πάνω του προκαλώντας του τραύματα, πολλές φορές και θανάσιμα, για να του πάρει το κασκόλ, ή την φανέλα της αγαπημένης του ομάδα, που έχει το… θράσος να την φοράει μέσα στην «έδρα» του, κατά το νου του χούλιγκαν.
Γενικότερα όλο αυτό πρέπει να σταματήσει να υπάρχει υποστήριξη μίας ομάδας ναι εντάξει αλλά να μην υπάρχουν και έχθρες και τέτοια και να μπορούν όλοι να παρακολουθούν έναν αγώνα. Το να φανατίζονται κάποιοι οπαδοί και να φωνάζουν συνθήματα υπέρ της ομάδας τους για να μπορέσουν να την ενθαρύνουν αυτό είναι άλλο αρκεί να μην υπάρχει αυτή η βία που συναντάμε στα γήπεδα κυρίως στην Ελλάδα.