Ως πηγή έμπνευσης για τις πρώτες σκέψεις πάνω στο 2ο στάδιο του πρότζεκτ, κυρίως οι λέξεις «περιτύλιγμα» και «καταφύγιο», με παραπέμπουν στα κοχύλια και το πως και αυτά, αποτελούν μια ανάλογη εντύπωση της φωλιάς με αυτήν που παρουσιάζει ο Bachelard.  Τα σώματα των διαφόρων μαλάκιων οργανισμών που κατοικούν σε αυτά, προσαρμόζονται στην εσωτερική φόρμα, δημιουργώντας έτσι μια αίσθηση ταυτότητας και ύπαρξης και ικανοποιώντας την ανάγκη τους για την αίσθηση της προστασίας. 

Η «φωλιά» αναφέρεται σε έναν προστατευμένο χώρο όπου ο καλλιτέχνης μπορεί να πειραματιστεί και να ανακαλύψει νέες μορφές έκφρασης. Στην περίπτωση του Nauman, το τετράγωνο που ακολουθεί δεν είναι απλώς μια γεωμετρική επιλογή, είναι ένας χώρος μέσα στον οποίο το σώμα του εγκλωβίζεται και επαναλαμβάνει κινήσεις που τονίζουν τη φυσική του παρουσία.

Σύνδεση τελικού έργου με τη συγκεκριμένη performance:

Η σύνδεση με την περφόρμανς του Bruce Nauman, “Walking in an Exaggerated Manner Around the Perimeter of a Square”, ενισχύει την ερμηνεία του έργου ως χώρου συνειδητού εγκλεισμού. Ο Nauman επαναλαμβάνει κινήσεις μέσα σε ένα γεωμετρικό περίγραμμα – ένα αυστηρό μοτίβο που, ενώ περιορίζει, αναδεικνύει το σώμα και τη φυσική του παρουσία. Αντίστοιχα, το κοχύλι στο έργο λειτουργεί ως σκληρό περίβλημα που αποκαλύπτει και αναδεικνύει στοιχεία της ταυτότητας, της ενσώματης εμπειρίας και της ψυχικής μνήμης.

Η σχέση του σώματος μ’ένα χώρο που μεταφορικά λειτουργεί ως «φωλιά» είναι κυρίως υπαρξιακή. Η φωλιά υποδηλώνει ένα περιβάλλον που προστατεύει, αγκαλιάζει και γίνεται προέκταση του σώματος, παρέχοντας έτσι ασφάλεια, οικειότητα και σιγουριά. Το σώμα προσαρμόζεται στον χώρο και τον αφήνει να ενσωματωθεί στη φυσική και ψυχική του εμπειρία. Έτσι καταλαβαίνουμε πως το σώμα και ο χώρος συνδιαμορφώνονται, με τον χώρο να λειτουργεί ως περιτύλιγμα ή κέλυφος που αντανακλά την ανθρώπινη ανάγκη για καταφύγιο.

   Μια διαφορετική οπτική της έννοιας αυτής παρουσιάζεται και στην ταινία «Η κοιλιά του αρχιτέκτονα»-1987,  του Peter Greenway. Στην ταινία ο χώρος έχει άμεση σύνδεση με την ασθένεια και τον εγκλωβισμό που έρχεται σε άμεση αντίθεση με την αισιοδοξία και την αίσθηση οικειότητας που χρησιμοποιεί ο Bachelard για να περιγράψει την γενικότερη σύνδεση του χώρου με το σώμα, χαρακτηρίζοντας τον χώρο ως φωλιά

Τίτλος: “Περιτύλιγμα”

Σε αυτό το έργο, όπου χρησιμοποίησα μεικτή τεχνική χαρακτικής και ζωγραφικής, ασχολούμαι με την έννοια της φωλιάς μέσα από το συμβολισμό του κοχυλιού. Βασική μου αναφορά ήταν η έρευνα πάνω στα κοχύλια και το πώς αποτελούν ταυτόχρονα καταφύγιο και κομμάτι της ταυτότητας των οργανισμών που τα κατοικούν, όπως τα μαλάκια. Με επηρέασαν ιδιαίτερα οι έννοιες του “περιτυλίγματος” και της “προστασίας”, αλλά και η προσέγγιση του Gaston Bachelard στην “Ποιητική του Χώρου”, όπου η φωλιά νοείται ως ένας εσωτερικός, ψυχικός χώρος.

Μέσα από τη διαδικασία χάραξης και τη ζωγραφική επέμβαση, προσπάθησα να δημιουργήσω μία πιο σύνθετη προσέγγιση στο θέμα. Το κοχύλι περικυκλώνεται από το σκοτεινό φόντο, αναζητώντας έναν χώρο που να το περιβάλλει και να το ορίζει. Όπως το σώμα του μαλακίου προσαρμόζεται στο κέλυφός του, έτσι και η προσέγγιση της μορφής στο έργο μου προσπαθεί να πλησιάσει την έννοια μιας συνεχής αναζήτησης για το δικό της καταφύγιο.

Η διαδικασία ήταν για μένα μια αναζήτηση του πώς το μέσα και το έξω, το σώμα και το περίβλημα, συνδέονται και διαμορφώνουν την αίσθηση της ύπαρξης και ήταν επίσης και μια νέα απόπειρα δημιουργίας καθώς δεν είχα επέμβει ποτέ ζωγραφικά πάνω σε κάποιο χαρακτικό μου έργο στο παρελθόν.