У далёкім лесе жыў маленькі вожык. Ён быў вельмі цікаўным і любіў даследаваць наваколле. Вожык часта выходзіў з дому, каб пазнаёміцца з новымі таварышамі і адкрыць для сябе новыя мясціны.

Аднойчы вожык вырашыў пайсці ў лес, каб знайсці сабе новага сябра. Ён доўга блукаў па лесе, пакуль не знайшоў мядзведзя. Мядзведзь быў вялікі і страшны, але вожык не баяўся яго. Ён падышоў да мядзведзя і сказаў:

– Мядзведзь, я буду тваім сябрам. Мы можам гуляць разам у лесе і знаходзіць новых таварышаў.

У беларускіх народных казках для дзяцей часты персанаж –беларускі мужык, які валодае самымі рознымі якасцямі: лагоднасцю або злосцю, глупствам або розумам. Персанажы могуць быць як маладымі, так і старымі, як багатымі, так і беднымі. Яны адлюстроўваюць усе катэгорыі людзей. Беларускі народ высмейвае прагнасць, двудушнасць, паляванне за чужым дабром. Каштоўнымі паказваюцца жыццёвая хітрасць, розум, кемлівасць. Просты мужык заўседы станоўчы герой у беларускіх дзьцячых казках.

Калі ратавальнікі з'ехалі, калабяты вінавата глядзелі адзін на аднаго. Яны разумелі, што прысмакаў не заслужылі, ды і бацькі наўрад ці пахваляць іх за такія паводзіны. Але гэты ўрок яны засвоілі на ўсё жыццё і паабяцалі, што больш ніколі не будуць гуляць з агнём. "Так-а, запалкі дзецям не цацка, хоць так прыгожа гараць, - сказала напрыканцы лісічка і дадала:-Паўтарыце-ка, сябры, нумар пажарнай службы».

Вожык (казка "Пых") з пластыліну і кававых зерняў.

Баба-яга (казка "Піліпка-сынок") з тканіны.

Чараўнік (казка "Адкуль пайшлі буслы") зроблены з панчохі, набітай сінтэпонам, і мешкавіны.

Аўтары работ: вучні 2Е класа (класны кіраўнік Палякова Алена Сяргееўна)

Аўтар кампазіцыі: Лапко Маргарыта Леанідаўна, загадчык бібліятэкі ДУА "Сярэдняя школа №56 г.Мінска імя В.І.Ігнаценкі"

Аўтар работы - Бадюкова Л.І. , загадчык бібліятэкі ДУА "Сярэдняя школа № 4 г. Мінска"

З крыніц народнай мудрасці

Казка

      Аднойчы ў вялікім горадзе з’явіўся новенькі тралейбус. Ён быў сонечна-жоўтага колеру, таму адразу ж спадабаўся жыхарам горада, якія па-сяброўску пачалі называць тралейбус Тралікам.

      Тралік быў добрым і павольным, і гэтым ён адрозніваўся ад большай часткі гарадскога транспарту. Ён абавязкова чакаў спозненага пасажыра, зімой на ўсю моц уключаў печку, каб у салоне было цёпла і ўтульна, а сустрэчным аўтобусам і аўтамабілям заўсёды стараўся хоць бы злёгку махнуць сваімі “вусамі” у знак прывітання. Праўда, па гэтай прычыне “вусы” (імі Тралік чапляўся за электрычныя правады, без якіх не мог ехаць) вельмі часта адвальваліся, але на наш тралейбус ніхто не скардзіўся: вельмі ж ён усім падабаўся.

      Усе любілі Траліка, але ніхто не ведаў, што на самай справе ў яго была запаветная мара: Тралік заўсёды марыў быць… аўтобусам. Пакуль вёрткія легкавушкі абганялі задуменны тралейбус, ён уважліва назіраў за статнымі і свабодалюбівымі аўтобусамі. Яны здаваліся яму шэдэўрамі ў машынабудаванні. Тралік, быццам бровы, надзімаў свае “дворнікі” і думаў: “Вось як добра быць аўтобусам! Едзеш, куды пажадаеш, зварочваеш, куды хочаш. Вось гэта, я разумею, жыццё! І толькі я заўсёды прывязаны. Еду толькі туды, куды бягуць правады…”

      Ад такіх думкаў электрычнасць у Траліку пачынала злёгку патрэскваць, а гэта было крыху небяспечна. І таму тралейбусу даводзілася думаць пакрысе.

      Аднойчы на адным шырокім скрыжаванні, калі Тралік стаяў і чакаў, пакуль чырвоны сігнал святлафора зменіцца на зялёны, пабач з ім спыніўся грацыёзны аўтобус. Аўтобус быў перапоўнены пасажырамі і выглядаў вельмі дарослым і дзелавым, чым адразу ж заслужыў павагу Траліка. І ўсё ж, пераадолеўшы страх, Тралік прывітаўся і ціхенька спытаў:

-         Дзядзечка, а ці складана быць аўтобусам? І як мне стаць такім, як Вы?

-         Адчапіся, маленькі неразумны тралейбус! Я вельмі заняты. Я ўвесь час сачу за дарогай.

    І як толькі на святлафоры загарэўся зялёны сігнал, аўтобус хутка рвануўся з месца і памчаў сваіх пасажыраў на наступны прыпынак. Пакрыўджаны Тралік паспрабаваў дагнаць свайго злоснага калегу, але “вусы” заблыталіся ў правадах і прыйшлося адмовіцца ад пагоні.

      Тралейбус засумаваў яшчэ больш. “Аўтобусы такія важныя і патрэбныя, што ім нават сорамна размаўляць з такім тралейбусам, як я”,- з крыўдай разважаў Тралік.

     Аднак на другім скрыжаванні нашаму “вусатаму” сябру пашчасціла. Побач з ім спыніўся старэнькі добразычлівы аўтобус, якому вельмі хацелася пагаварыць:

-         Прывітанне, малеча! Як пажываеш?

-         Дзядуля аўтобус, можна падзяліцца з Вамі сакрэтам і папрасіць парады?

-         Канешне, Тралік! – прагучаў аўтобус. – А што здарылася?

-         Дзядуля, як мне стаць аўтобусам? – голас Траліка задрыжаў, а бакавыя люстэркі сталі мутнымі, і на іх выступілі кропелькі. – Вы такія важныя і такія свабодныя, адзін я заўсёды прывязаны і еду толькі туды, куды вядуць правады.

-         Дурненькі маленькі тралейбус! – па-бацькоўску падміргнуў фарай аўтобус. – У нас няма “вусоў”, таму наша работа патрабуе пастаяннай увагі, бо мы  таксама ездзім па пэўным маршруце. Але падказак нам ніхто не дае. Нам трэба быць вельмі ўважлівымі, а так часам хочацца паглядзець на пушыстую сняжынку ці прыгожую птушачку… А яшчэ нам, нягледзячы на нашу важнасць і карыснасць, для работы неабходна паліва, якое забруджвае навакольнае асяроддзе. Затое ты працуеш на электрычнасці, а значыць і шкоды прыродзе не прыносіш. Так што выкінь з галавы гэтыя думкі – і паехалі! А то пасажыры ўжо хвалююцца.

    Зялёны сігнал святлафора даў “дабро”, і ўражаны Тралік накіраваўся ўслед за аўтобусам. Цяпер ён ведаў, што, для таго каб быць патрэбным і карысным, неабавязкова быць кімсьці іншым. Часам дастаткова проста быць сабой, нават калі ты проста тралейбус.

Аднойчы падслухаў Чамучка размову Зязюлі с Салаўём пра тое, як яны ў вырай ляталі, што там бачылі, каго сустрэлі… І так яму захацелася таксама паляцець у далёкія краіны! Пачаў вожык рыхтавацца да падарожжа: перш-наперш да Зязюлі пайшоў.

- Зязюля, а раскажы, што ў падарожжа з сабой бярэш? Мо, ежы катомку?

Здзівілася Зязюля:

– Нічога я з сабой не бяру. Як халодна стане, вусені схаваюцца, я і паляцела. А ежу мне знайсці не цяжка: стамілася, села на дубок ды пад’ядаю, што знайду.

Пачухаў патыліцу Чамучка ды пайшоў да Салаўя. Можа той што параіць.

- Салавей, а як ты да падарожжа рыхтуешся?

Салавей толькі крыламі замахаў да спытаўся:

- А табе навошта? Няўжо і ты ў вырай збіраешся?

Вожык падцвердзіў, што марыць на дзівосныя мясціны паглядзець, да ў моры-акіяне ножкі памыць. Засмяяўся Салавей:

- Як жа ты збіраешся ў вырай трапіць? Пешшу праз рэкі-азёры не перайсці, праз лясы ды балоты не пераляцець. Крылаў жа ў цябе няма?

Задумаўся Чамучка. А сапраўды, як у вырай трапіць? Думаў-думаў і прыдумаў. Зноў да Зязюлі пайшоў:

- Зязюля, а вазьмі мяне з сабой у вырай. Я табе на спіну залезу, а ты паляціш.

Раззлавалася Зязюля:

- Я што, на сабе павінна цябе ў вырай несці? Ты вялізны, мне цябе не ўтрымаць. Абодва загінем. Нават не прасі, не вазьму я цябе.

І паляцела на верхавіну дуба, далей ад Чамучкі схавалася. Засмуціўся вожык, зразумеў, што і Салавей яго з сабой не возьме. Ідзе дадому, плача. Насустрач яму хітрая Ліска бяжыць. Убачыла небараку ды пытаецца:

- Чаго, Вожык плачаш? Чаму слёзы льеш?

Расказаў ей вожык пра сваю мару, а тая скеміла, што можна някепска павячэраць маладым вожыкам, ды кажа:

- А давай я табе дапамагу! Садзіся мне на насок, а я цябе ўгару падкіну, ты й паляціш у свой вырай.

Узрадаваўся Чамучка ды й згадзіўся. А Ліска пысу ўгару ўзняла ды рот разявіла, падрыхтавалася дурня праглынуць. Так бы і загінуў Чамучка ў пашчы хітрай Ліскі, ды ў той час пралятаў мудры Філін. Убачыў ён, як Ліса намагаецца вожыка з’есці, ды як загукае, як дзюбай зашчоўкае! Спужалася Ліска, ды збегла. А Чамучка нават ледзь не заплакаў:

- Навошта ты, дзядзька, яе прагнаў? Я цяпер у вырай трапіць не змагу.

Выслухаў мудры Філін пра вожыкаву мару, ды кажа:

- Каб у вырай трапіць, шмат моцы патрэбна. Ідзі дадому, паспі троху, сіл назбірай. Як моцным зробішся, так і прыходзь. Я цябе сам у вырай адпраўлю.

Узрадаваўся Чамучка, ды дадому пабег. У норцы яго быў ложак з мяккай пярынкай. Лёг Чамучка ў ложак, сухой лістотай прыкрыўся да й заснуў салодкім сном. І сніліся яму незвычайныя кветкі, цёплыя рэкі, вялізныя дрэвы… Рознакаляровыя матылькі лёталі, птушкі дзівосныя песні спявалі, сонейка ў вышыні ззяла.

Так і праспаў Чамучка да самай вясны. Мо, і далей бы спаў, ды нешта перашкоджваць пачало: на які бок ні павернецца, мокра, ды халодна становіцца. Адкрыў вачаняты вожык, ды ўбачыў блакітнае неба, залатое сонейка ды пралеску лясную, што побач з яго ложкам вырасла. І так прыемна стала Чамучку, што ён нават песеньку заспяваў:

Няма лепей таго краю,

Дзе ты нарадзіўся.

Я нікуды не лятаю,

Бо тут я згадзіўся!

Матылькі вакол лятаюць,

Песенькі спяваюць,

Няма лепей таго краю,

Дзе я пражываю!

З таго часу Чамучка перастаў марыць пра нязбыўнае. Цікаўным як быў, так і застаўся, але паразумнеў, у школу пайшоў вучыцца. Вось для розных глупстваў часу не засталося. А пра мары-акіяны Чамучка ў кніжках прачытаў. Чаго і вам жадае.

"Пярэжырская сярэдняя школа імя А.Е. Гурыновіча"

"Пярэжырская сярэдняя школа імя А.Е. Гурыновіча"

Любілі яе людзі, дарылі падарункі, шкадавалі і песцілі.

Але разам са Шчасцем у той жа дзень з’явілася на зямлі і Злоба. Людзі, якія сустракаліся ёй на шляху, станавіліся сквапнымі, гнеўнымі і бессардэчнымі. Аднойчы сустрэўся  са Шчасцем Кароль. І захацеў ён Шчасце злавіць, узяць у палон, каб яно служыла толькі яму. Паслаў ён ганцоў. Схапілі яны Шчасце, закавалі ў ланцугі. Але дзяўчынка-анёл вызвалілася і вылецела. І паколькі Шчасце зліцца не ўмее, то і дагэтуль дапамагае людзям.

Заледзянела б, напэўна, уся зямля…

Але аднойчы двое хлопчыкаў, праходзячы паўз пячэру, пачулі плач. Хлопчыкі паспяшаліся на дапамогу і вызвалілі Завейку, вярнулі яе Зіме. Зжалілася Царыца Зіма над людзьмі, не стала губіць чалавецтва.

С тых часоў, калі міма дамоў пралятае Зіма, на вокнах застаецца іней - яе след.

Зараз яны рухаюцца ў пошуках адзін аднаго, але ніяк не могуць сустрэцца…

Казка чалавека вучыць мудрасці…

Праяўленню чысціні і людскасці,

Калі верыш у лепшае заўжды,

У дапаможны моц і цуд жывой вады.

Ходзяць побач клопат і павага,

За сваю Айчыну ёсць адвага,

Хай нямоглы бацька ачуняе,

Сын закон той дрэнны парушае.

У казцы мы сустрэлі птаха залатога,

Выратоўваў меншы брат з астрога

Сваякоў сваіх зайздросных, сквапных,

Бо ён быў адкрыты і не прагны…

Не быць баязліўцамі на свеце

Удалося і нашым музыкам урэшце,

Сябраваць, спяваць, знайсці прытулак,

Крочыць смела, а не йсці ў завулак…

Сябраваць, спяваць, любіць краіну

Буду я, і у казцы я ніколі не загіну!

Як разумная дачка знайшла любы адказ,

Хай натхняе бацькавы наказ!

Акунацца ў свет чароўных казак,

Даць пытанням лепшыя адказы,

Літары цяпер мне новы свет адкрылі,

Пра шчырасць і любоў каб не забылі.

Казка мяне вучыць мудрасці…

Бачыць толькі новыя магчымасці.

Я хачу, каб свет наш стаў чысцей!

Кожны беларус, я веру, будзе дабрадзей!

Разумная дачка, мужык, жонка, багацей, пан, карова.

"Малодшы сын пільнуе залатога птаха".

  Вярнуўся Мароз і разгневаўся ад убачанага.

- Я гуляю ў лета з пралескай,-адказала яму Сонца.

- Як табе не сорамна: рана табе гуляць у такія гульні. Абодва вы распусціліся., такое прыдумаць у сакавіку- лета!- не  супакойваўся Мароз і закрыў Сонца воблакам. Але Сонца не пакінула сяброўку. Калі Мароз прыснуў, сонца выглянула з-за хмары, палашчыла промнямі Пралеску. Тая яшчэ больш распусціла пялёсткі.

  Мароз бачыць, што не спраўляецца з Сонцам, тады ён зляпіў з воблака крэсла і ўсадзіў у яго сонца. Сонца прыснула ў мяккім крэсле.

Пралеска ціха заплакала: ёй не хапала сонейка. Але Мароз быў непрыхільны. Ён накрыў Пралеску белым халодным покрывам. Мароз расказаў , што сонейка не прачнецца да самага красавіка і Пралесцы трэба быць паслухмянай. Мароз паабяцаў пралесцы, што ў красавіку ўбачыць яна не толькі сонца, але і іншыя кветкі, з якімі можна будзе сябраваць усю вясну. Пралеска ціхенька прытулілася да пянька і заснула з марай убачыць усю прыгажосць вясны і ізноў весела бавіць са сваім сябрам Дзьмухаўцом.

Сумна  было  Матыльку.  Лятаў  ён  зранку  да  вечара ад  адной  кветкі да  другой. Уставаў  раней  за   ўсіх, каб  не  сустракацца  са  сваімі  суседзямі, якія  заўсёды  яго  дражнілі  і  насміхаліся.

Аднойчы   Матылька  прывабіў  прыемны   пах,  які  ішоў  ад  кветніка. Падляцеў  матылёк  бліжэй  і  разачаравана  апусціўся на  кветку: пялёсткі  ў   расліны  былі  таксама белыя. Гэта  Лілея  цвіла ва  ўсёй  сваёй  красе.

-Ты  такая  ж  нешчаслівая, як  і я !- у  роспачы  крыкнуў  матылёк.

-Не, гэта  не  так. Белы  колер-гэта  колер  чысціні  і  свабоды. Я  вельмі  падабаюся людзям, насякомым. Чалавек  робіць  з  маіх  кветак  прыгожыя букеты, а   пчолкі і мушкі   кожную  раніцу  прылятаюць да  мяне  папіць   салодкага  нектару. Папі  і  ты, і  жыццё  адразу   стане  вяселяйшым!

         Матылёк  жвава  залез   у  сярэдзіну  кветкі  і  доўга ласаваўся  смачным  сокам. Сыты   і  вясёлы , ён  прылёг   адпачыць  на  пялёстках лілеі. На  іх  жа  грэласа на   сонейку  празрыстая  расінка. Матылёк  паглядзеў   ў  яе,  як у  люстэрка, і вачам сваім не  паверыў:  яго  крыльцы  былі  ў  жоўтым   пылку.

-Ой, які   я  непрыгожы. Мае  крыльцы   былі   чыстыя,  а  цяпер у  плямах   і  кропачках -сказаў   Матылёк.

-Але  ж  табе  не  падабаўся  твой  знашні  выгляд!- прамовіла   Лілея.

- Толькі  цяпер  я  зразумеў, што   быў   адметным   матыльком,  а  цяпер  стаў   такім , як  усе.

-Не  турбуйся, ты  можаш зноў  стаць  такім, якім быў. Для  гэта  толькі  неабходна змыць  пылок. Ляці  хутчэй   ў  цянёк,  дзе не   высахла  раса, і папрасі  мушак  папырскаць   кропелькамі вады на  плямкі -  крыльцы  зноў  стануць белымі.

-Дзякуй  за  параду. Ты вельмі  прыгожая і добрая  кветка , і  я  кожны  дзень  буду  да  цябе   прылятаць.

      Матылёк   паляцеў. А  Лілея  падумала  пра  тое,  што  вельмі   часта   мы  хочам  быць  падобнымі  на  іншых, не  разумеючы,  што  кожны з  нас  адметны  і непаўторны.

 А па-суседству размяшчалася Краіна Нажніц. Не было там ніякіх кветак: не раслі. Былі толькі кветкі з паперы, выразаныя нажніцамі.  Царыца Нажніц была вельмі зайздросная і вырашыла яна знішчыць усе жывыя кветкі на зямлі. Ноччу войска нажніц адправілася ў паход на Краіну Кветак, дайшлі да мяжы і прытаіліся.

  Наступіла новая ноч. Краіна Кветак заснула. Не спалася Званочкам. Цяжкія думкі авалодалі імі: неспакойна было на душы.

    Нездарма не спалася Званочкам. Пачулі яны ворага і зазванілі гучна:"ДЗІЛІНЬ-ДЗІЛІНЬ". Папярэдзілі ўсё царства. Кветкі згуртаваліся і аб'ядналіся ў адзін моцны атрад. І вось усе гэтыя кветкі вырашылі дыхнуць на нажніцы. Па ўсёй краіне разышоўся такі моцны , прыемны пах палявых кветак, што нажніцы спачатку пачалі моцна чмыхаць, у іх з вачэй пацяклі слёзы , і яны заржавелі.

    Так выстаяла гэтая вясёлая, яркая краіна. Яна і цяпер радуе нас сваімі фарбамі і пахамі. А царом цяпер у ёй Званочак.

Аднойчы на поле прыйшла дзяўчынка Маруся. Кветкам стала страшна, яны пачалі плакаць, але дзяўчынка нарвала цэлы букет. Па дарозе кветкі пачалі спрачацца.

- Я думаю, што нас паставяць у ваду, і мы добра будзем глядзецца разам.

- Не, я не хачу стаяць у вазе, я хачу расці на зямлі, я люблю свабоду, чыстае паветра, - плакала адна.

-А я ўвогуле нікуды не хачу ісці, я хачу быць на полі,-хныкала трэцяя.

Кветкі пачалі крычаць, адна адну перакрывалі, нават пачалі штурхацца. А фіялка сціпла стаяла маўчала і раптам выгукнула:

- Дзе б мы ні стаялі, мы будзем разам.

А дзяўчынка прынесла іх пад балкон, пасадзіла ў зямлю. Кветкам стала ўтульна. Фіялка расла сярод кветак з горда ўзнятай галавой.

 І вось аднойчы Рамонак прыгожа  распусціў свае пялёсткі. Жоўтае, круглае яго сэрца , як сонейка, было акружана ззяннем белых промняў- пялёсткаў. Кветку не бянтэжыла , што яна расце ў густой траве, а не каля дома, як іншыя. Рамонак быў задаволены сваім лесам. Ён кожны дзень слухаў спевы пташак, любіў дожджык, які абмываў яго тварык, радаваўся ласкаваму ветрыку, які спяваў яму калыханкі.

 Але хто заўважыць такую кветку ў густой траве каля канавы?

Аднойчы гэта месца аблюбавалі сябры Міколка і Святланка. Міколка вырашыў сарваць рамонак, бо ён рос у высокай траве і яго ніхто не бачыў. Заўважыла гэта Святланка і закрычала, што кветкі рваць нельга.

 _ Гэта кветка вельмі простая, яе ніхто не заўважыць.

  Рамонак учуў словы хлопчыка і ад крыўды заплакаў. Сябры не заўважылі кветкавы слёзы.

- Простыя кветкі, нават калі яны растуць каля канавы, у полі, каля лесу, прыгожыя, яны радуюць вока людзей, - прадаўжала Святланка. Мікола паслухаўся сяброўку і пакінуў Рамонак.  З таго дня дзеці сталі часта прыбягаць сюды, да канавы, каб паглядзець, як жыве  іх кветка. А ўдзячны Рамонак яшчэ больш разгарнуў свае пялёсткі і не адзін, а побач з ім на сцябле з'явіліся яго браты.

   А ў вёсцы была адна маладая сям'я, у якой нарадзіўся маленькі сынок. Ён быў вельмі капрызны, не хацеў спаць, увесь час плакаў. І мама вырашыла пагуляць з ім на сонечнай палянцы. І цуд! Хлопчыку спадабалася на гэтай палянцы, таму што васілёк расказваў цікавыя гісторыі . І дзіця салодка заснула. Вестка пра цудоўнае месца хутка разнеслася па акрузе. І цяпер усё мамы з дзеткамі праводзілі час у гэтым цудоўным месцы. І ўсё дзякуючы васільку, які прыносіў радасць.

казка-сачыненне

Здавалася б,што яшчэ ўсё лета наперадзе,але штосьці сапраўды было не так..

Пад магутным дубам,які самотна стаяў у полі, часта можна было заўважыць хлопчыка і дзяўчынку. Ім было прыкладна восем-дзесяць гадоў. Яны ніколі не спрачаліся і заўсёды знаходзілі разамвырашэнне любой праблемы. Толькі вось адзіны,хто замінаў ім,гэта бацька дзяўчыны. З-за варожасці сем'яў ён забараняў дзяўчынцы сустракацца і размаўляць з сябрам.

Хлопчыка звалі Алесь. Бацькі Алеся наадварот не бачылі дрэннага ў іх сяброўстве,таму і не былі супраць

Дзяўчынка,хоць і была яшчэ маленькай,але думала ў разы лепш,чым яе бацька. Яна ніколі не падзяляла думку бацькі аб тым,што Алесь дрэнны.

Хлопчык заўсёды абараняў яе перад бацькам,цалкам разумеючы тое,што ён старэйшы і мацнейшы за яго ў шмат разоў.

Хлопчык сядзеў побач і назіраў за тым,як малюе яго сяброўка. Яе звалі Эліна. Яна была сярэдняга для сваіх гадоў узросту,каравокая і чорнавалосая. У яе былі вельмі прыгожыя вочы,як лічыў Алесь.Вочкі дзяўчынкі былі цёмна карымі,але часам,як здавалася,у іх блішчалі залатыя "абадкі".

Яны зусім не думалі,што заўтра ўбачацца апошні раз.. Падняўся ўраган. Ад моцнага ветру гнуліся дрэвы.Неба было пахмурным,быццам вось-вось пачнецца навальніца. Быццам усё жывое ў лясах і палях пачынала хавацца ад будучай невядомай бяды. Бацька Эліны цвёрда абвясціў,што яны з'яжджаюць. Напэўна,назаўжды.. На развітанне хлопчык падарыў ёй каралі колеру малахіту. Такога ж колеру,як яго светлыя вочы.

Мінула шмат гадоў. Дзяўчына не забывала пра хлопца. Яна вырашыла вярнуцца ў родныя мясціны,дарагія яе сэрцу.

Дуб стаяў,як і шмат гадоў таму,такі ж моцны і велічны,яго не здужылі ніякія бураломы і ліхія вятры. Каля дуба яна заўважыла хлопца.Яго вочы былі такога ж колеру,як камень малахіту ў яе на шыі. Яна пазнала Алеся.

Гэта было падобна на сон. Вельмі стары сон,дзе ім было яшчэ толькі па дзесяць гадоў. Гэта быў,напэўна,самы шчаслівы дзень у іх жыцці. Яны чакалі адзін аднаго гэтак жа,як чакалі бесклапотнае,дзіцячае,быццам бы бясконцае лета..

-Вось мы і сустрэліся,- прамовіў Алесь,прыціскаючы Эліну да сябе.

Жыў-быў у лесе разам са сваім дзедам хлопчык Акім. Аднойчы, калі дзед пайшоў на паляванне, Акім застаўся адзін дома, і, каб хутчэй прайшоў час, ён пачаў чытаць свой любімы твор “Гары Потэр”. Да Новага года заставалася пару тыдняў. Седзячы ля акна, Акім заўважыў, як раптам пахаладала. Нягледзячы на тое, што быў поўдзень, за акенцам сцямнела, заскуголіў вецер, пачалася віхура. Акіму стала неяк жудасна. Ён углядаўся праз акно на вуліцу і ўбачыў, як да яго ляціць дыван-самалёт, зроблены з лёду, а на ім стаіць дзяўчынка ў сукенцы з бялюткіх іскрыстых сняжынак. Акенца было зачынена, аднак Акім добра чуў, як дзяўчынка спытала: “Акім, якая твая самая вялікая мара?”  Хлопчык здзівіўся і збянтэжыўся: адкуль яна ведае яго імя?  Ён убачыў, як марозныя ўзоры на шкле пачалі знікаць, і вырашыў, што гэта ад дабра і свету.

         - Хто ты? – пацікавіўся ён.

         - Я снежная Фея і магу выканаць любое тваё жаданне, - усміхнулася яна.

         - Але ў мяне нязбытная мара: я жадаю стаць чараўніком, каб тварыць людзям дабро.

         - Тады я не памылілася і прыляцела да таго, каго шукала.

Фея паведаміла, што прыляцела з Зімовага каралеўства, дзе ёсць чароўная школа, але чамусьці адразу засумавала, і з яе вачэй пацяклі ледзяныя слёзы.

         - Што здарылася? – спытаў Акім.

         - З нашага каралеўства зніклі ўсе мае сяброўкі-сняжынкі, без якіх не наступіць Новы год. А знайсці іх і выратаваць пад сілу толькі сапраўднаму чараўніку з добрым сэрцам.

         - Можа, я магу чым дапамагчы? – спытаў Акім.

         - Сэрца ў цябе добрае, а каб стаць чараўніком, табе трэба ляцець разам са мной.

         Акім так даўно марыў пабываць ў магічнай школе, але ўспомніў пра дзеда і занепакоіўся, як той застанецца без яго.

         - Я здагадалася, аб чым ты зараз думаеш, - сказала Фея. - Не хвалюйся! Час спыніцца, пакуль ты будзеш знаходзіцца ў нашым каралеўстве. У нас паўсюль чараўніцтва.

         Як толькі Акім сеў на дыван-самалёт, то адразу адчуў, што той зроблены з вадкага лёду. Разам з Феяй яны падняліся па-над аблокамі. Акім заплюшчыў вочы, а калі расплюшчыў, убачыў паўсюль белы іскрысты снег. Паміж вялікіх снежных гор, з якіх каталіся дзеці на снегалётах, раслі высокія ялінкі. На іх верхавінах размясціліся маленькія хаткі, з якіх выляталі феі. Акім зразумеў, што яны прыляцелі ў Зімовае каралеўства. У далечыні ён ўбачыў чароўны палац, куды яны і накіраваліся.

      Палац быў такі велізарны і прыгожы, з залатымі шпілямі на даху, што ў Акіма аж дух захапіла. Уваход у палац упрыгожвала гірлянда, зробленая з сапраўдных свечак, якія ў дакладнасці паўтаралі форму самога палацу і яловых шышак. Калі ён туды зайшоў, убачыў шмат дзяцей, а ў цэнтры залы стаялі настаўнікі, якія ўжо чакалі Акіма з Феяй. Снежная Фея пазнаёміла хлопчыка з усімі. Сярод настаўнікаў быў Палярны Воўк, які ведаў усё пра ператварэнні, Белая Сава – настаўніца па зеллеварэнню, Белы Мядзведзь, які вучыў ахове ад сіл зла, і Паўночны Алень – настаўнік заклінанняў. Сярод іх стаяў Снежны Барс. Гэта быў дырэктар школы – самы магутны і моцны чараўнік ва ўсім каралеўстве.

     - Калі ласка, Акім, вітаем цябе ў нашай школе, - сказаў Снежны Барс. – Цябе чакаюць цяжкія заняткі, але вельмі цікавыя.

     Спачатку хлопчык прайшоў курс зеллеварэння, там ён навучыўся гатаваць прываротнае зелле, адвар ад атруты, зелле ўдачы. Далей, пачаліся ўрокі ператварэння, на якіх Акіму далі чароўны кіёк, і ён змог ператварыць зайца ў навушнікі, акуляры ў сокала, ваду ў ліманад. Паўночны алень навучыў яго раздвойваць рэчы альбо рабіць так, каб яны па яго жаданні знікалі і лёталі, каб вада лілася з чароўнага кійка. Напрыканцы былі заняткі з Белым Мядзведзем, яны сталі самымі цяжкімі. На іх трэба было нейтралізаваць чалавека або збудаваць ахоўны шчыт ад іншых заклінанняў.    

     Акім вучыўся без адпачынку тры дні і тры ночы, а раніцай ён трымаў экзамен. За кожнае выпрабаванне настаўнікі выставілі хлопчыку самыя высокія адзнакі, і ў выніку яго прызналі лепшым вучнем і прысвоілі першае званне чараўніка “Міні-маг”. У якасці ўзнагароды дырэктар падарыў Акіму чароўны кіёк і снегалёт.

     Цяпер Акім быў гатовы шукаць сняжынкі. Выпраўляла Акіма ў падарожжа Снежная Фея, якая вельмі ганарылася такім сябрам.

        - Акім, я цябе адпраўлю на поўнач, куды ўляцелі сняжынкі і больш не вярнуліся. У дапамогу трымай мапу нашага і суседніх каралеўстваў.

        Сваё падарожжа Акім пачаў між снежных гор. Было цёмна навокал, холадна, дзьмуў моцны вецер. Але праз нейкі час снег перастаў сыпаць, стала светла і цёпла. Хлопчык глянуў на мапу і здагадаўся, што ён у царстве Свету. Уваход у каралеўства ажыццяўляўся праз браму, сплеценую з сонечных праменняў. Каля брамы стаялі стражнікі ў залатым адзенні, якія адвялі Акіма да свайго караля.

        - Хто ты, хлопчык? З дабром ці са злом да нас прыйшоў? – спытаў кароль у Акіма.

     Акім паведаў каралю пра сваё заданне.

        - Я ведаю, дзе сняжынкі, але, каб туды накіравацца, трэба вялікая моц, мужнасць і адвага. Ты гатовы?

        - А навошта тады я прайшоў навучанне ў школе чараўнікоў? Я здагадваўся пра гэта і рыхтаваўся, - адказаў Акім.

        - Тады слухай. Тое, што ты шукаеш, знаходзіцца ў караля Цемры. У дапамогу я дам табе стражаў вясёлкі, без іх ты не справішся. У выпадку неабходнасці паклічаш іх, дзякуючы гэтаму пярсцёнку. Табе трэба пакруціць яго вакол пальца два разы і прамовіць: "Стражы вяселкі, прыйдзіце і Акіму дапамажыце!”

        Хлопчык развітаўся з каралеўствам Свету і далей па мапе на снегалёце накіраваўся ў царства Цемры. Здагадацца, што ён набліжаецца да яго, было не цяжка. Раптам вакол пацямнела, стала холадна і непрыемна.

     Уваход у каралеўства абаранялі стражнікі ў чорных плашчах, у руках трымалі  вогненныя шары. Вароты былі з паходнямі, паміж імі блішчэлі зоркі.

        Зразумеўшы, што сілай тут не перамагчы, Акім вырашыў дзейнічаць хітрасцю і кемлівасцю. Заняткі Белага Мядзведзя не прайшлі дарма, і ён усіх, хто жыў у каралеўстве, нейтралізаваў, зрабіўшы іх нерухомымі. Але на караля гэта заклінанне не дзейнічала. Тады Акім паклікаў стражаў вяселкі і папрасіў здабыць яму мышыны хвост, жабіны вочы, молатыя кіпцюры чарапахі і пяро крумкача, з якіх ён прыгатаваў зелле для караля. Акім пайшоў шукаць караля і знайшоў яго сонным у ложку, каля якога стаяў кубак з вадой. У яго хлопчык і дабавіў сваё зелле.    

     Сам Акім на ўсялякі выпадак вырашыў абараніць сябе ахоўным шчытом ад іншых вядзьмарскіх чар. Ён так стаміўся, што прыснуў, а прачнуўся ад жудаснага крыку. Гэта кароль убачыў, што ўсё яго каралеўства нерухомае. Ён так крычаў, што ахрып і папіў са свайго кубка. Убачыўшы Акіма, ён кінуўся да яго, але стражы вясёлкі схавалі Акіма за сваімі дугамі, а кароль раптам ператварыўся ў ворана.

      Акім быў вельмі рады, аднак знерваваўся, што не паспеў спытаць у караля, дзе ён схаваў сняжынкі, якія хлопчыку прыйшлося шукаць самому. Ён абышоў увесь палац і ўжо зусім страціў надзею, як аднекуль пачуў голас. Ён падумаў, што гэта яму здалося, але голас зноў прагучаў. Акім так узрадваўся, таму што гэта быў голас Снежнага Барса, які яму паўтараў: “Паглядзі ўверх, паглядзі ўверх”. Хлопчык узняў вочы. Пад купалам замка ўбачыў вялікі шкляны шар, а ў ім – сняжынкі. З дапамогай чароўнай галінкі ён разбіў шар, а адтуль вылецелі мільёны сняжынак, якія падхапілі Акіма і разам з ім паляцелі ў Зімовае каралеўства.        

        З вялікай радасцю яго сустрэлі ўсе жыхары каралеўства. Снежны Барс назаўседы дараваў Акіму чароўны кіёк і снегалёт, на якім ён адправіўся дамоў. А дома ўжо вярнуўся з палявання дзед, і яны разам пачалі рыхтавацца да сустрэчы Новаго года. Акім паведаў дзеду пра сваё падарожжа ў Зімовае каралеўства і школу чараўнікоў, як выратаваў сняжынак, на што дзед адказаў:     

        - Я б падумаў, які цудоўны ў цябе быў сон, калі б не ўбачыў снегалёт.

        Акім ўсміхнуўся і памацаў свае кішэні, дзе ляжаў чароўны кіёк.

https://youtube.com/shorts/u9F8hE_jz4s?si=kZMlAzD-cGgsrbya

Дзяржаўная ўстанова адукацыі "Сярэдняя школа №177 г.Мінска"

Заходзь па спасылцы

на платформу joyteka.com і праходзь квэст "У пакоі з кнігамі"

Спасылка на праходжанне:

https://joyteka.com/100868202