รายวิชา ภาษาไทย

นำเสนอ คุณครู สำราญ ทองเจริญ

ช่วงการไปทัศนศึกษา

วันที่ 14-19

คุณก้าวขึ้นไปนั่งบนที่นั่งของTornado ที่มีการ เย็น สัมผัสเสื้อผ้าผ่านโลหะโลหะเสียดสีกันดังแว่วอยู่เจ้าหน้าที่ดึงที่เข้าสู่ระบบนั้นอีกครั้งแน่นหนาเก็บข้อมูล! เห็นได้ชัดเจนหัวใจคุณไปที่หนึ่งจังหวะราวกับเป็นเส้นแบ่งระหว่าง“ยังกลับตัวได้” กับ“ไม่ว่าจะหนีแล้ว” เท้าของคุณไม่แตะพื้นเต็มมันลอยอยู่อย่างไม่แข็งความแข็งแรกไม่ใช่การบ่งบอกถึงความเด่นชัด—เหมือนกำลังเกิดขึ้นบนการฟื้นตัวที่ต่อเนื่องแต่จะค่อยๆ ขยับอีกครั้งเครื่องอีกครั้งเริ่มเคลื่อนไหว

ช้า… ช้ามากในการ เคลื่อนที่ เบาราวกับกำลังหยอกล้ออ่อนๆพัดผ่านหน้าหนังคนรอบข้างยังมีเสียงหัวเราะปนเน้นคุณเงยหน้ามองฟ้าฟ้าดูใกล้กว่าปกติเป็นพิเศษอย่างมากโดยไม่ต้องถามความลาดเลาใจแล้วแรงหมุนก็ค่อย ๆ ค่อยๆตั้งตัวไม่ทันเตรียมใจจังหวะที่ความเร็วของการโจมตีอย่างฉับพลันทั้งใบเหมือนถูกดึงให้หลุดจากแกนที่คุณถูกดึงออกเป็นผลสืบเนื่องจนรู้สึกได้ถึงแรงกดทุกส่วนร้อนแนบกับพนักอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ปล่อยขาหนักอึ้งราวกับไม่ใช่ของท้องคุณวูบฟังคุณวิจัยขาดห้วงข่าวดังขึ้นทราบเป็นของใครรู้แค่ว่าดูเหมือนปากคุณโดยที่ไม่ได้สมองสั่งลมหวีดหวิวผ่านหูดังจนกลบทุกอย่างภาพตรงหน้าหมุนเร็วเกินกว่าที่ดวงตาจะจับได้ฟ้ากับความลึกที่กันอย่างไม่มีสาเหตุมาจากโลกกำลังเล่นตลกกับความรู้สึกของส่วนต่างๆ ในส่วนนั้นเวลาไม่มีความหมายทิศทางหลักเหตุผลถูกทิ้งไปพร้อมร่างกาย เหลือเพียงความรู้สึกดิบๆที่หม้อน้ำเข้ามา—ส่วนของที่มองเห็นในคอปก ในเว็บไซต์เลือดอยู่ในเลือดและความสนุกที่ฝังตัวอยู่ลึกๆอย่างแรกๆคุณรายงานข่าวได้เป็นคำแปลความคิดทั้งหมดแตกกระจายเหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นดังจนรู้สึกได้ในหูพื้นแรงหลักยังคงไม่ปรานีจับคุณหมุน เสียงและกดคุณแนบกับมุมในขณะที่ไม่จำเป็นต้องถามว่าคุณพร้อมหรือไม่ก็ได้ในขณะที่พวกคุณค่อยๆ หายไป... ค่อยๆ เริ่มลดรสชาติของกลศาสตร์ของตัวเองอีกครั้งลมหายใจที่สรรค์ไว้อย่างถูกอย่างการสั่นจากรอบข้างเริ่มกลับมาเป็นร่างหยุดอย่างช้าๆแต่หัวใจยังไม่อนุญาตให้มันจบแล้วในเครื่องหยุดเงียบที่ล็อกถูกปลด เท้าคุณแตะพื้นธรรมดาธรรมดารู้สึกมั่นคงก่อนหน้านี้ยังสั่นเล็กน้อยศีรษะ อย่างงง เหมือนเหมือนเอียงนิดๆในอกกลับอุ่นแปลกๆ ค่อย ๆยิ้ม ๆโดยไม่เน้นที่การไม่ออกกรรไกร, หัวเราะเยาะ อาจสบถเบาๆ แต่ลึกๆคุณจะรู้ว่าดีว่า เมื่อครู่นั้นจะติดอยู่ในความทรงจำที่ยาวนานยาวนานและสนับสนุนการเล่าเรื่องราวอย่างมีเหตุผล

ผมชื่อเด็กชายอินทัช บุญรักษ์ เลขที่ 7 อยู่ม.2/3 ห้องครู สําราญ ทองเจริญ นะครับ

วันนี้ผมจะเล่าเรื่องอะไรให้ฟัง❔❔

ดรีมเวิลด์รอบนี้บอกเลยว่าช่วงแรกคือเหนื่อยมาก คนเยอะสุด ๆ เดินไปไหนก็เจอแต่คิว เครื่องเล่นแต่ละอย่างคือรอจนเริ่มท้อ แต่พอผมกับเพื่อน ๆ เปลี่ยนแผน ไม่ไปเล่นเครื่องเล่นหวาดเสียว เลือกแนวฟิน ๆ สบาย ๆ แทน อย่าง Snow Town ที่เข้าไปคือหนาวจริง ฟีลดีมาก ❄️ ได้เดินเล่น ถ่ายรูป หัวเราะกันทั้งกลุ่ม ส่วน Water Fun คือสนุกแบบไม่ต้องคิดเยอะ ได้เล่นน้ำ คลายร้อน 💦 เพื่อนเยอะก็จริง บางทีก็มีงอน มีเถียงกันบ้างเล็ก ๆ ตามประสา แต่สุดท้ายก็กลับมาขำเหมือนเดิม เพราะทุกคนคือเพื่อนกัน ทริปนี้ถึงจะวุ่นวาย คิวเยอะ คนเยอะ แต่บอกเลยว่าสนุกจริง ความทรงจำแน่นมาก และผมคงไม่ลืมทริปนี้ง่าย ๆ เพราะมันสนุกมากกกกๆ🎠🎠

-ด.ช.เพชรชรัตน์ คนสนิท ม.2/1 เลขที่ 37🔥