ผู้แต่ง : อังคาร จันทาทิพย์

ประเภท : กวีนิพนธ์

สาระสังเขป

หลังจาก "คาซึกิ" เสียชีวิตไปด้วยวัยเพียง 25 ปีเมื่อหลายปีก่อน "เท็ตสึโกะ" ผู้เป็นภรรยา และ "ป๊า" พ่อของคาซึกิซึ่งเป็นนักพยากรณ์อากาศ ต่างพยายามที่จะอยู่กับปัจจุบันให้ได้ แม้ภายนอกจะดูเป็นคนปกติ มีอารมณ์ขัน แต่ทั้งคู่ก็กลายเป็นคนเว้าแหว่ง จนเมื่อความทรงจำที่มีต่อคาซึกิของคนทั้งสองถูกกระตุ้นโดย เพื่อนบ้านที่เป็นแอร์โฮสเตสซึ่งจู่ ๆ ก็ยิ้มไม่ได้ สาวนักไต่เขาที่พยายามหลบหนีบางอย่างในชีวิต ชายหนุ่มที่คิดว่าการแต่งงานคือความสำเร็จ หรือเด็กหนุ่มร่างสูงที่ฝันจะมีเซ็กซ์ในรถสักครั้ง นี่คือนิยายที่จะพาเดินทางสู่ประตูลับในจิตใจของคนเรา ในนั้นอาจซ่อนใครสักคนเอาไว้ ไม่ว่าจะเป็นคนที่อยากลืมหรือคนที่อยากให้เขากลับมา และอาจถึงเวลาที่ต้องจัดการกับความทรงจำเหล่านั้นให้ถูกต้องเสียที

ชื่อหนังสือ: อมตะ

ผู้เเต่ง: วิมล ไทรนิ่มนวล 

ประเภท: นวนิยาย

นวนิยายสะท้อนสังคมที่ปัจจุบันมีความเจริญก้าวหน้าทางด้านการแพทย์ เทคโนโลยี และแสดงให้เห็นถึงความเห็นแก่ตัวของมนุษย์ ที่ต้องการจะเอาชนะธรรมชาติ และทำลายสัจธรรมของชีวิต คือ การเกิด แก่ เจ็บ ตาย โดยการนำเอาเทคโนโลยีทางวิทยาศาสตร์มาใช้ในการแก้ปัญหา ซึ่งก็คือการโคลนนิ่งมนุษย์และการเปลี่ยนถ่ายอวัยวะ เป็นการเปรียบเทียบระหว่างศาสนากับวิทยาศาสตร์ หรือคุณค่าของความเป็นมนุษย์กับคุณค่าทางวัตถุ ผ่านตัวละคร คือพรหมมินทร์ อรชุน และชีวัน ที่มีความคิดเห็นแตกต่างกัน พรหมมินทร์ คือ ตัวแทนของวิทยาศาสตร์ อรชุนและชีวันเป็นตัวแทนของศาสนา โดยพรหมมินทร์ได้นำวิธีการโคลนนิ่งมนุษย์มาโคลนนิ่งชีวันและอรชุนมาเปลี่ยน ถ่ายอวัยวะเพื่อตนเอง จะได้เป็นอมตะ แต่ชีวันและอรชุนต่างพยายามดิ้นรนเพื่อความอยู่รอดในชีวิตของตนเอง ดังนั้นพรหมมินทร์คือตัวละครที่พยายามนำเอาวิทยาศาสตร์มาแสวงหาความเป็นอมตะ ให้กับชีวิต โดยขาดจริยธรรมคุณธรรมที่ดีงามสุดท้ายแล้วตัวละครแต่ละตัวจะมีความเป็นอมตะหรือไม่ พรหมมินทร์ อรชุน และชีวัน จะมีจุดจบเป็นอย่างไร คุณสามารถหาอ่านและค้นพบ ความเป็นอมตะที่อยู่บนเส้นขนานระหว่างเทคโนโลยี และศีลธรรมได้ในหนังสือรางวัลซีไรท์เล่มนี้

 

 

    โศกนาฏกรรมของผู้คนบนประเทศไร้ทรงจำ "วีรพร นิติประภา" เห็นถึงความเว้าแหว่งในทรงจำของผู้คน จึงหยิบฉากตอนของเหตุการณ์สำคัญต่าง ๆ ในประเทศที่แทบจะไม่มีความทรงจำนี้มาเขย่าขย้อนเล่น แล้วจับเรื่องราวทั้งหมดเข้าไปอยู่ในความทรงจำของแมวตัวหนึ่ง ซึ่งมันก็นึกออกและบอกเล่าออกมากระท่อนกระแท่นตามประสาแมว ๆ ทั้งสิ่งที่เห็นและได้ยินเองจากคนในบ้านที่อาศัยอยู่ และเรื่องเล่าที่ผู้คนเล่าสู่กันฟัง ที่มันเองก็ไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ เพื่อสะท้อนให้เห็นถึงระบบจำของคนเราที่มักนึกออกเป็นห้วง ๆ และมักเป็นทรงจำที่เข้าข้างตัวเองเสมอด้วย

เจ้าจันท์เดินทางไปกับบริวารและพ่อเลี้ยง ผู้ที่เจ้าพ่อและเจ้าแม่เห็นดีงามว่าควรแต่งกับเจ้าจันท์ แต่เจ้านางน้อยนี้มีคนรักอยู่สุดใจแล้ว และเมื่อเปรียบเทียบระหว่างพ่อเลี้ยงกับเจ้าพี่อินทะ ผู้พร้อมทั้งรูปโฉมและโคลงหวานแล้ว พ่อเลี้ยงก็เป็นประหนึ่งยักษ์มารที่เจ้าจันท์ชิงชังนัก 

การเดินทางไปพระธาตุนี้ จึงเป็นเรื่องตัดสินชีวิตและหัวใจของเจ้าจันท์ ที่จะได้เรียนรู้หัวใจตนเอง และได้รู้จักน้ำใจพ่อเลี้ยงที่แม้จะรักเธอเพียงใด ก็ได้ให้สัจจะว่าหากเจ้าจันท์ปูผมหอมลอดพระธาตุได้ เขายินดีจะให้เจ้าจันท์แต่งงานกับชายคนรัก