İlk başta çok hoşuma gitmişti.. Sessizce mutfağa gidip ablamın çantasına minik bir not koydum: “Seni seviyorum !” Sonra okula onunla birlikte gittim ama kimse beni fark etmedi. Sınıfa girdim .O sırada sınıf arkadaşım Ali’nin üzgün olduğunu gördüm. Kalemini kaybetmişti. Çantasına gizlice yedek kalem bıraktım. Onun yüzündeki sevinci görünce mutlu oldum.

Sonra teneffüste okulun bahçesinde bir grup çocuğun yerdeki karıncaları ezdiğini fark ettim. Görünmez halimle onları korkutup karıncaları kurtardım. Belki de o karıncalar bana teşekkür etti, kim bilir?

Akşam eve döndüğümde annem “Bugün erkenden kahvaltı yapmayıp okula gitmişsin çok sessizsin, her şey yolunda mı?” dedi. Ben sadece gülümsedim. O an, görünmez olmanın en güzel tarafının gizlice iyilik yapmak olduğunu anladım.

Gece yatarken, “Keşke herkes görünmeden de iyi olabilse,” diye düşündüm. Sonra gözlerimi kapadım… Sabah uyandığımda içimde o güzel duygular hâlâ duruyordu.

Bir Günlüğüne Görünmez Olsaydım…

Ben Arda. Süper kahraman olmayı her zaman çok istemişimdir. Peleriniyle uçanlar, gözlerinden ışın çıkaranlar, zamanı durduranlar… Hepsine hayrandım!

Ama bir sabah, hiç beklemediğim bir şey oldu. Uyanınca odamda kendi gölgemi bile göremedim. Aynaya baktım ama… ben yoktum!

“Yoksa… görünmez mi oldum?” dedim heyecanla.

Evet! Artık Görünmez Kahraman Arda olmuştum!

İlk işim, odamda gizli kahraman eşyalarımı bulmaktı. Havludan pelerin yaptım, annemin bulaşık eldivenlerini taktım, belime de bir ip sardım. Artık görev zamanıydı!

Sokağa çıktım. Parkta çocuklar top oynuyordu. Bir top yola yuvarlandı, bir çocuk peşinden koştu. Araba geliyordu! Neyse ki görünmezliğim sayesinde yıldırım gibi koşup topu kaptım ve çocuğun ayaklarının önüne bıraktım. O şaşkın şaşkın etrafına bakarken ben kahraman kahkahamı içimden attım.

Sonra okulun önünden geçerken, küçük kardeşim Elif’in sınıf arkadaşları ağlıyordu. Kalem kutusu kaybolmuştu. Kimse bulamıyordu. Sınıfa gizlice girdim, masaların altına baktım. Kutuyu buldum! Sessizce masasına bıraktım. Elif’in arkadaşı bulunca sevinçten gözleri parladı.

“Biri bana yardım etti ama kim?” diye sordu.

Ben orada olmasam da içimden “Görünmez Kahraman Arda!” diye cevap verdim.

Günün sonunda eve dönüp yatağıma uzandım. Artık yeniden görünmeye başlamıştım.

Bir günlüğüne süper güçlere sahip olmuştum ama en güçlü his, birine yardım etmenin verdiği mutluluktu.

Artık görünmez olmasam da biliyorum ki, bazen küçük bir iyilik yapmak, dünyayı kurtarmak kadar büyük bir kahramanlıktır.

Görünmeden Görmek

O sabah Hakan gözlerini açtığında her şey normal gibiydi. Ancak aynaya baktığında kendini göremedi. Elini salladı, yoktu. “Sanırım görünmez oldum!” dedi şaşkınlıkla. Biraz korktu ama sonra içi kıpır kıpır oldu. “Belki bugün kimse beni görmez ama ben herkesi görebilirim,” diye düşündü.

Dışarı çıktığında okul yolundaki kedilerle karşılaştı. Küçük bir yavru kedi çöpte bir şey arıyordu. Hakan sessizce yaklaştı, cebinden çıkardığı sandviçin yarısını bıraktı. Kedi hemen kokladı, yedi, sonra da kuyruğunu sallayıp uzaklaştı. Hakan gülümsedi. “Görünmeden bile birinin karnını doyurabiliyorum,” dedi kendi kendine.

Okul bahçesinde teneffüs sırasında birkaç çocuk kuşların yuvasını taşla vurmaya çalışıyordu. Hakan hızlıca aralarına girdi, taşları kenara itti. Sonra kuşları korumak için yere bir karton parçası koydu. Çocuklar rüzgârın oyunu sandı ama Hakan içinden, “Keşke herkes görünmeden bile doğru olanı yapmayı öğrenebilse,” diye geçirdi.

Öğle arasında okulun arka bahçesinde bir köpek yavrusu buldu. Ayağına diken batmıştı. Hakan diz çöktü, dikkatlice dikeni çıkardı. Köpek havlayarak sevinçle etrafında döndü. O an Hakan görünmez olsa da kendini hiç bu kadar görünür hissetmemişti.

Akşamüstü elleri yavaş yavaş belirmeye başladı. Aynaya baktığında yüzünde kocaman bir gülümseme vardı. Çünkü artık biliyordu:

Gerçek görünürlük, iyilik yaptığında başlar.

Kimse seni görmese bile, yaptığın iyilik dünyayı güzelleştirir.

Sabah gözlerimi açtığımda her zamanki gibi kalktım. Elimi yüzümü yıkadım, havluyla yüzümü kurularken aynaya baktım... Ama bir gariplik vardı. Yansımam yok olmuştu! Gözlerimi ovuşturdum, aynaya tekrar baktım ama orada değildim. Şaşkınlıkla etrafa baktım. Galiba görünmez olmuştum!

Hemen üstümü giyip dışarı çıktım. Hava serindi, ama görünmez olduğum için kimse bana bakmıyordu. Biraz yürüdükten sonra yolum bir parka düştü. Park oldukça sessiz ve biraz da karanlıktı. İçeri girdiğimde birkaç çocuğun, başka bir çocuğa güldüğünü fark ettim. Yaklaştım ve neden güldüklerini anlamaya çalıştım. Meğer o çocuk görme engelliymiş. Tam o anda çocuk bana doğru dönüp “Merhaba,” dedi. Şaşırdım. Beni göremese de bir şekilde varlığımı hissetmişti. “Merhaba,” dedim. Sohbet etmeye başladık. Çok zeki ve neşeliydi. Biraz konuştuktan sonra adını sordum. “Adım Umut,” dedi. Ben de “Benim adım Zehra” dedim. Kısa sürede arkadaş olduk. Vakit geçince vedalaştık.

Yolda yürürken ansızın bir kutu, genç bir kızın üzerine düştü. Hemen koştum ve tüm gücümle kutuyu kaldırdım. Kız ne olduğunu anlamadı ama rahatladı. Kutuyu çöpe attım ve yürümeye devam ettim.

Sonra bir hastanenin önünden geçerken bir bağış kutusu gördüm. Cebimdeki parayı içine attım. Meğer o bağış, bir hastanın tedavi ücretini tamamlamış!

Eve döndüğümde yaşadıklarımı günlüğüme yazdım.
Sevgili Günlük,
Bugün görünmezdim, ama belki de ilk kez gerçekten bir fark yarattım…
Ve sonra defterimin başında uyuya kaldım.

Bir sabah uyanınca annemin sesini duydum ama o beni göremedi. “İlginç,” dedim kendi kendime, “yoksa... görünmez mi oldum?” Aynaya baktım. Ama aslında bakamadım çünkü... orada yoktum! Gerçekten görünmezdim!

İlk başta biraz korktum. Ama sonra bu görünmezliği güzel bir şeye dönüştürmeye karar verdim. Okulun kütüphanesine gitmeye karar verdim çünkü orası her zaman sessiz, boş ve biraz da üzgün görünürdü. Belki bugün biraz sihirli olabilir.

Kütüphaneye sessizce girdim. Rafların arasından yürüdüm, kitapların üzerindeki tozları üfledim. Tam o sırada bir kitap yere düştü. Eğildim ve aldım. Kitabın kapağında şöyle yazıyordu:

“Ancak kalbi temiz olanlar bu kitabın sırrını öğrenebilir.”

Merakla kitabı açtım. Sayfalar ışıldamaya başladı ve birden karşımda küçük bir kitap cini belirdi!

“Görünmez misin yoksa?” dedi cin. “Demek bugün bizim kahramanımız sensin.”

Şaşkınlıkla başımı salladım. Cin beni kitapların gizli odasına götürdü. Orası kitapların konuştuğu bir yerdi! Her kitap kendi hikâyesini anlatıyor, ama kimse onları dinlemiyordu.

Kitap cini bana yardım etmemi istedi. “Çocuklar okumayı unuttu, sen onları kitaplara yeniden âşık etmelisin!”

O gün görünmezliğimi kullanarak kitapların içine küçük mektuplar koydum, masaların üstüne eğlenceli ipuçları bıraktım.

“Beni bulan, gizli bir maceraya atılacak!”

“Bu kitapta bir kahraman seni bekliyor!”

“Cesaretin varsa kapağımı aç!”

Öğrenciler kütüphaneye gelmeye başladı. Önce şaşırdılar ama sonra merakla kitapları okumaya başladılar. Kütüphanede ilk defa kahkahalar ve heyecanlı sesler yükseldi.

Günün sonunda kitap cini bana teşekkür etti. “Sen görünmez oldun ama kitapları görünür yaptın,” dedi.

Ertesi sabah uyandığımda görünür olmuştum. Ama içimde tarifsiz bir mutluluk vardı. Artık biliyordum, bazen en büyük değişiklikler görünmeden olurdu.

Ve ben bir günlüğüne görünmez oldum ama herkesin kitapları görmesini sağladım…

Sabah gözlerimi açtım, her şey benim için normal gibiydi. Ama sonra annem odama gelip “Uyan bakalım, kahvaltı hazır!” dediğinde o beni göremedi. “Anne?” dedim, sanki sesimi de duymadı. Şaşırdım.Yatağımdan kalktım, banyoya giderken aynaya baktım.İşte o an anladım. “GÖRÜNMEZ OLMUŞTUM!

İlk başta çok garipti. Biraz da komik sonra içimde bir heyecan başladı.Merdivenlerden ses çıkarmadan inmek mi? Çaktırmadan çikolata alıp yemek mi?Hepsi çok kolaydı artık!Birden düşündüm: Madem görünmüyorum, başka neler yapabilirim belki birilerine şaka yapmak yada derken aklıma başka bir fikir geldi: “Görünmeden Yardım etmek.” Bu daha güzel olacak dedim.

Sokakta yürürken, bastonuyla zor yürüyen bir teyze gördüm. Poşetleri çok ağırdı. Sessizce yanına gidip poşetleri aldım ve evine kadar taşıdım. Çok şaşırdı. “Kim var orada?” diye seslendi ama kimseyi göremedi. Sonra kendi kendine “Melek gibi bir yardımsever...” dedi. İçim kıpır kıpır oldu.

Biraz ileride, tekerlekli sandalyedeki bir abi okul yolunda kaldırıma çıkamıyordu. Kimse fark etmiyordu. Hemen koştum, arkasından hafifçe iterek kaldırıma çıkmasına yardım ettim. O da şaşırdı birden gülümseyip “Teşekkür ederim dedi. Kalbim ısındı, mutlu oldum.

Gün boyunca görünmeden küçük ama anlamlı şeyler yapmaya çalıştım: Parkta çöpleri toplayan yaşlı amcaya yardım ettim, markette parasını düşüren bir kadının parasını cebine sessizce geri koydum, yoldan geçen sokak köpeği için su kabı bıraktım.

Akşam olduğunda yatağıma uzandım. Uyumak için gözlerimi kapattım. Sabah uyandığımda artık görünüyordum.Üzüldüm ancak bir gün önce yaşadığım görünmezlik deneyimi ile yaptığım şeyler hiç aklımdan çıkmadı. Görünmezken yardım etmek kolaydı belki, ya şimdi… “görünürken “de iyilik yapabilirim, dedim.

Çünkü çok iyi anladım ki:

“İyilik yapmak için görünmez olmaya gerek yok. Sadece iyi bir kalp yeter.”❤️

Asya 1.sınıfa gidiyordu. Okumayı yeni öğrenmişti.Her gün farklı farklı kitaplar okuyordu.Okuduğu hikayelerdeki kahramanların yerinde oluyor,hayaller kuruyor onlarla mutlu oluyordu.

Bu gece yatmadan önce okuduğu kitap "Alaaddin’ nin Sihirli Lambası " idi.Lambadaki Cin'in bir kaybolup bir ortaya çıkması ona büyüleyici gelmişti.Bende görünmez olsaydım ne kadar eğlenceli olurdu diye düşündü.Mutlu bir şekilde uykuya daldı.

Saatin alarmı çaldı ve  uyandı. Okula geç kalmamak için hemen yataktan kalktı.Yüzünü yıkadı, dişlerini fırçalayacaktı ki aynada kendini göremedi. Çok şaşırdı ,ellerini sallıyor,dil çıkarıyor,gözlerini kapatıp açıyor ama bir türlü kendini göremiyordu.Birden aklına dün gece okuduğu kitap geldi.’ Acaba dileğim gerçek mi oldu?’dedi.Sonra annesinin yanına gitti.Asya 'yı annesi görebilecek miydi?

Annesi mutfakta kahvaltı hazırlıyordu.Günaydın dedi ama cevap alamadı.Anneciğim beni görüyor musun dedi,yine cevap yoktu.Artık dileğinin gerçek olduğuna  inanıyordu.

Okula gitmek için  okul servisine  bindi,hala kimse onu görmüyordu.Hatta yakın arkadaşı ona çarpıp yanından geçti.Asya ‘yı sınıfta öğretmeni de fark etmedi.

Yaşasın ,görünmez oldum !" diye sevindi.Teneffüste arkadaşları bahçede oynadılar ama görünmediği için onlarla oyun oynayamadı.Derste söz almak istedi;öğretmeni onu göremediği için söz veremedi.Asya görünmezlik oyununun eğlenceli olmadığını düşünmeye başladı.Oysa daha dün arkadaşları oyunlar ile oyunlar oynamıştı;öğretmeni ona söz hakkı vermişti.’Bu görünmezlikten nasıl kurtulurum?’ diye düşünmeye başladı.

Derken tekrar saatin alarmı çalmaya başladı.Sıçrayarak uyandı,etrafına baktı,odasında yatağındaydı. Hemen banyoya koştu,aynaya baktı evet kendini görebiliyordu. Annesinin yanına gitti. ‘Anne günaydın ‘dedi,annesinin cevabını merakla bekliyordu.’Günaydın kızım ‘dedi.Asya rahatlamıştı.

Asya gülerek odasına döndü,yatağındaki kitabı görünce her şeyin bir rüya olduğunu anladı.

Derin denizin mavi sularında, Minik adında küçük bir balık yaşardı. Her sabah diğer balıklarla oyun oynar, deniz yosunlarının arasından geçerken gülümserdi. Ama Minik’in bir huyu vardı: Paylaşmayı sevmezdi. Yemi bol olduğunda bile kimseye vermez, “Benim bulduğum, benim hakkım!” derdi.

Bir sabah Minik uyandığında etraf çok sessizdi. Yanından geçen deniz atı onu görmedi, dostu mercan balığı ona çarptı ama özür bile dilemedi. Minik şaşkındı. Suya baktı ; kendi yansıması yoktu! “Görünmez oldum!” diye bağırdı, ama kimse duymadı.

İlk başta bu hoşuna gitti. Artık istediği yere gizlice girebilir, kimse fark etmeden midyelerin inci dolu yuvalarını keşfedebilirdi. Yemi gizlice toplayıp sakladı, diğer balıkların dikkatini çekmeden en güzel yerlerde yüzdü. “Bu harika bir şey!” diye düşündü.

Fakat zamanla görünmezlik eğlenceli olmaktan çıktı. Arkadaşları onu arıyor, “Minik nerede?” diye soruyordu ama kimse cevap veremiyordu. Onların kahkahalarını uzaktan duymak Minik’in içini burktu. Kimse onunla konuşmuyor, kimse onu hatırlamıyordu.

Bir gün yosunların arasında saklanırken, iki balığın konuştuğunu duydu.

“Minik kayboldu ya, belki de iyi oldu,” dedi biri.

“Evet,” dedi diğeri, “zaten hep cimriydi. Hiçbir şeyini paylaşmazdı.”

Minik’in kalbi kırıldı. İlk kez kendine dışarıdan baktı. “Demek ki ben böyle biriymişim,” dedi üzülerek. “Görünmez olmak aslında bana kendimi göstermiş.”

O gece Minik gözlerini kapatıp fısıldadı: “Keşke yeniden görünür olsam. Ama bu kez iyi biri olacağım.”

Sabah olduğunda suya baktı ve oradaydı! Renkleri yeniden parlıyordu. O günden sonra Minik yemini paylaştı, arkadaşlarına yardım etti, kimseyi unutmamaya çalıştı.

Artık herkes onu seviyordu. Çünkü Minik görünür olmayı başarmıştı sadece gözle değil, kalplerle de.

Söylene söylene kalktım yataktan.Mutfak tezgahinda ıspanak vardı.Olamaz dedim akşama yapılacak yemek belli oldu.Hiçte sevmiyorum bu yeşil uzun yapraklı sebzeyi.

Babam beni okula bıraktı.İlk ders haftasonu için verilen ödevlerin kontrolü olurdu.Ben yine eksik ve yanlış yaptığım ödevleri gösterdim.Esma öğretmenim büyük bir sabırla doğrusunu göstermeye çalıştı.Ama nafile benim aklım teneffüsteydi.

Okulun kocaman bir laboratuvarı vardı. İçeri girdim etrafta bir sürü renkli şişe vardı.Birinin üzerinde görünmezlik iksiri yazıyordu.İste aradığım şey tamda buydu.Gorunmez olursam ne ödev yapardım,ne de ıspanak yerdim.Annemin nasihati geldi aklıma.Sakın bilmediğin şeyleri içme,kimseden izinsiz bir yere girme.Liste böyle uzayıp giderdi.

Şişeyi açtım nasıl olduysa şişede ki tüm iksir üstüme döküldü. İnanılır gibi değil gerçekten artık görünmez olmuştum.

Sınıfa girdim öğretmenim arkadaşlarım beni göremediler. Görmediği birine ödev de vermedi öğretmenim.Beni aramaya okul bahçesine çıktı. Beni ararken ki endişesi yüzünden okunuyordu. Çıkış saati geldi.Eve gittiğimi düşünüp aileme haber verdiler.Eve gitmeden oyun parkına uğradım.Oooo ne güzel saatlerce oynayabilirdim.Hic bir arkadaşım beni görmediği için oyununda tadı yoktu.Artik iyice acıkmıştım.Eve gidip tencerede ki ıspanağa kaşık daldirdim.O da ne ıspanağın tadı yoktu ve yediğim gibi ıspanakta görünmez oluyordu.Tüm gün arkadaşız kaldım,oyun oynayamadım ve çok acım. Gözümden yaşlar gelmeye başladı.Aman Allah'ın her yaş damlasında tekrar görünür oldum.Annem ve babam beni arıyorlardı. Meğerse ne çok seviliyormuşum. Ispanak yemek ne güzelmiş. Arkadaslarim ile oyun oynamak.Esma öğretmenimin bana olan sevgisi ne çokmuş.

Artık okula koşarak gidiyorum derslerimi zamanında ve eksiksiz yapıyorum.Bu arada ıspanağı da seviyorum.İyiki görünür bir çocuğum kendimi ve ailemi çok seviyorum....

Sabah gözlerimi açtım, ama bir gariplik vardı. Battaniyemi kaldırdım… yok! Kollarım yok! Hemen aynaya koştum ama… aynada kimse yok! Kalbim pıt pıt atmaya başladı: “Yoksa… görünmez mi oldum?”

Bir yandan heyecan, bir yandan merak… Ama annem kahvaltıya çağırınca her şeyi unuttum. Masaya oturdum, annem tam “Afiyet ol—” dedi, sonra sustu. Gözleri kocaman açıldı. “Ali! ALİİİ! Neredesin oğlum?!” diye bağırdı. Elimdeki ekmeği kaptım, ısırdım. Annem bir de baktı, ekmek havada uçuyor! Neredeyse bayılacaktı. “Hayalet var!” diye fısıldadı. Gülmemek için kendimi zor tuttum.

Onu rahatlatmak için kağıda yazdım: “Anne korkma, benim! Sadece görünmezim!” Annem şaşkın şaşkın okudu, sonra da gülmeye başladı: “Seninle başa çıkmak zor!” dedi. O an annem kahkaha atınca içim rahatladı.

Evden çıkıp biraz eğlenmek istedim. Sokakta arkadaşım Mert’in topu çalının altına kaçmıştı. Görünmez bir süper kahraman gibi gidip topu yuvarladım. “Mucize!” diye bağırdı Mert. Sonra yaşlı komşumuzun ağır poşetlerini taşıdım, o da “Bugün işler kendiliğinden yürüyor!” dedi.

Akşam eve döndüm, annem hâlâ çözüm arıyordu. Kitapları karıştırıyor, “Görünmezlik nasıl geçer?” diye internete bakıyordu. Sonra bir fikir geldi: “Sıcak süt iç, belki işe yarar.” dedi. Denedim… ve puff! Bir anda tekrar görünür oldum!

Annem “Demek sıcak süt sadece kemiklere değil, görünürlüklere de iyiymiş!” dedi. İkimiz de kahkahaya boğulduk.

O gün anladım: Görünmez olmanın en güzel yanı, iyilik yaparken fark edilmesen de değerli olduğunu bilmekmiş. Ama yine de… annemin kahvaltısını bir daha asla atlamayacağım!

Belki de bir gün içinde rengarenk çiçeklerinin olduğu, kocaman bir bahçesi olurdu. Adı da "Merve'nin Çiçekleri". Neden olmasın...

Merhaba, benim adım Alp. Üçüncü  sınıfa gidiyorum. Bugün okulda etkinliklerimiz ve derslerimiz yoğun geçtiği için çok yorulmuştum. Hemen eve gittim. Ailecek yemek yedik. Daha sonrasında ödevlerimi yaptım ve çabucak uyudum.

      Hafta sonu olmasına rağmen sabah erkenden uyandım. Annem kahvaltı hazırlıyordu. ''Günaydın'' dedim, cevap vermedi. Beni duymadığını düşünüp kahvaltı hazırlamasına yardım ettim. Kahvaltıda kimse beni görmüyor ve söylediklerimi duymuyordu. Hemen odama gidip aynaya baktım. ''O da ne? Ben görünmezim. ''dedim. Aklıma harika bir fikir geldi. Gün boyunca görünmez olarak neler yapabileceğimi denemek ve görmek istedim. Hızlıca ayakkabılarımı giyip sokağa çıktım. Sokağın köşesinde yaralı bir anne kedi ve aç olan yavrusunu gördüm. İkisini de kucağıma alıp veterinere götürdüm. Kapının önüne bıraktım. Veteriner miyavlama sesini duyup kedilere yardım etti. Yürümeye devam ettim. Yaya geçidinden geçerken görme engelli bir amcaya yardım ettim. Pazarın oradan geçerken poşetlerini yere düşüren yaşlı bir teyzenin yere dökülen eşyalarını toplamasına yardımcı oldum. Hava kararmaya başlayınca eve dönmeye karar verdim. Dönüş yolunda sokakta oynayan çocukların çöpleri yere attıklarını gördüm. Bunu görünce çok üzüldüm. Beni duyamayacakları için onları uyaramadım. Bu sebeple çöpleri toplayıp çöp kutusuna attım.

   Annemin ''Alp! Alp! '' diye seslenen sesini duydum. Gözlerimi açtığımda etrafa bakındım. Yatağımda olduğumu anladım. Evet, rüya görmüştüm. Hem de çok güzel bir rüya. Gerçek olmamasına rağmen çevreme yardımcı olabildiğim için mutlu bir şekilde uyandım.

Sabah gözlerimi açtığımda bir tuhaflık hissettim. Elimi uzattım ama göremedim! Aynaya koştum ama aynada sadece çevreyi gördüm. Meğerse ben görünmez olmuştum! Kalbim heyecanla çarpmaya başladı. Görünmez olmak kulağa hem çok eğlenceli hem de biraz garip geliyordu. Bir yandan da bunun ne kadar süreceğini bilmemek beni biraz korkuttu. Ama ben Emre’yim! Meraklı ve biraz da yaramazım. Bu fırsatı kaçırır mıyım hiç? Hemen dışarı çıkmaya karar verdim.

Sokağa çıktığımda kimsenin beni fark etmemesi çok komikti. Sessizce yürüyerek parkın yolunu tuttum. Parkta oynayan çocukların topu büyük bir su birikintisine düşmüştü. Kimse almak istemiyordu. Ben yavaşça topu kenara koydum. Çocuklar şaşkınlıkla etrafa bakındı, sonra kahkahalarla gülmeye başladılar. Onların gülüşlerini duymak içimi sıcacık yaptı. “Görünmez Emre göreve hazır!” dedim içimden.

Sonra okulun yolunu tuttum. Bahçede, her zamanki gibi köşede yalnız oturan arkadaşım Ayşe’yi gördüm. Çantasından düşen defteri fark ettim. Sessizce defteri alıp çantasına koydum. Ayşe etrafına bakıp hafifçe gülümsedi. Görünmez olsam da birine yardım etmiş olmak içimi sevinçle doldurdu. O an anladım ki görünür olmak değil, iyi bir şey yapmak önemliydi.

Gün boyu küçük ama güzel işler yaptım: kedilere süt koydum, yaşlı bir teyzenin ağır poşetini alttan destek olarak hafiflettim, sokak hayvanlarına su verdim. Kimse beni görmedi ama herkes biraz daha mutlu oldu. Bu arada ufak bir yaramazlık da yapmadan duramadım. Okulun bahçesindeki bayrağa sarılmış ipi çekince bayrak bir anda havada dalgalandı, herkes şaşırdı ama kimse kötü hissetmedi.

Akşam olunca eve döndüm. Apartmana girdiğimde kapıcı amca yanımdan geçti ama tabii ki beni fark etmedi. Aynanın karşısına geçtim ve “Bugün neler yaptım?” diye düşündüm. Bir anda yeniden görünür oldum. O an içim huzurla doldu. Eğer bir gün daha görünmez olsaydım, yine aynı şeyi yapardım: Sessizce ama kocaman bir gülümseme bırakırdım dünyaya.

Mert yedi yaşındaydı. Her sabah, yeni bir macera bulmak için gözlerini kocaman açardı.

O sabah pofuduk, mavi çoraplarını giymek isterken “Ah!” diye bağırdı.

Ayağına sivri bir şey batmıştı.

Çorabını ters çevirdiğinde içinden zümrüt yeşili, ışıl ışıl bir düğme  çıktı.

Düğme parladıkça odada hafif bir ses duyuldu.

Sonra incecik bir  fısıltı:

— “Bir günlüğüne görünmez olacaksın. Ama unutma, sihrin kalbinle yaptığın iyiliklerle sürecek.”

Mert’in gözleri büyüdü. “Gerçekten mi?” der demez, puf! diye bir duman çıktı.

Aynadaki yansıması yok olmuştu.

— “Vay canına! Artık görünmezim! Bu, harika bir macera olacak!” dedi, heyecanla zıplayarak.

Mert önce mutfağa girdi. Babası bilgisayar başında homurdanıyordu:

— “Off! Yine şu dosyayı bulamıyorum!”

Mert sessizce yaklaşıp yanlış klasöre gizlenmiş dosyayı masaüstüne taşıdı.

Bir anda dosya belirdi.

Baba şaşkınlıkla doğruldu:

— “Bu dosya… kendi kendine mi geldi?”

Mert kıkır kıkır güldü.

“Görünmez yardım asistanı Mert görevini tamamladı“.diye fısıldadı.

Dışarı çıktığında rüzgarın devirdiği bir kuş yuvası gördü.

Minik yavrular “cik cik”! diye korkuyla ötüyordu.

Anne kuş çırpınıyor, nereye konacağını bilemiyordu.

Mert dikkatlice ağaca tırmandı, yuvayı yerine yerleştirdi.

Yavru kuşlar sakinleşti, anne kuş kanatlarını minnettarlıkla açtı.

— “İşte gerçek sihir bu galiba,” diye fısıldadı Mert, kalbi sıcacık olmuştu.

Biraz ileride, komşusu Duru yerde oturmuş ağlıyordu.

Elinde patlamış bir balon kalıntısı vardı.

— “Doğum günü balonum gitti… Artık kutlamam bitmiş gibi hissediyorum.”

Mert hemen eve koştu. Annesinin dolabındaki parti kutusundan bir balon buldu.

Onu görünmeden şişirdi, üstüne biraz parıltı serpiştirdi ve Duru’nun önüne bıraktı.

Balon sanki gökten düşmüş gibi parlıyordu.

Duru şaşkınlıkla “Sanki gökyüzü bana hediye gönderdi!” dedi gülümseyerek.

Mert gülmemek için kendini zor tuttu ,içinden :

“Belki de gökten değil, pofuduk çoraplardan geldi!”dedi.

Güneş batarken Mert’in görünmezliği yavaş yavaş kayboldu.

Eve döndüğünde annesi gülümseyerek karşıladı:

— “Bugün çok neşelisin. Okulda güzel bir şey mi oldu?”

Mert parlayan gözlerle cevap verdi:

— “Bugün okulda ,evde ,dışarda   gizli bir kahramandım anneciğim“ .

Babamın dosyasını kurtardım, bir kuş yuvası onardım, Duru’nun yüzünü güldürdüm .”

Annesi saçlarını  sevgiyle okşadı.

— “Demek kalbinin gücünü fark ettin.”

O gece, Mert uyumadan önce pofuduk çorabının içinden yine yeşil düğme parladı.

Ama Mert artık biliyordu:

Gerçek sihir görünmez olmak değil, görünmeden güzel şeyler yapabilmekti.

Çünkü kalpten gelen iyilik, dünyayı parlatan en güçlü sihirdi.

Ve o gece, Mert, pofuduk çoraplarını başucuna koydu .

Belki bir gün, yeniden bir macera başlar diye huzurla  uykuya daldı .

ALTAN

Benim adım Altan fantastik hikâyeleri çok seviyorum.Gene bir akşam ejderha ile ilgili olan kitabımı okuyup uykuya daldım. Gece odamda tuhaf bir ışıkla uyandım. Başucumdaki kitabın kapak resmindeki ejderha karşımda sevimli bir şekilde bana bakıyordu. -Bugün senin görünmezlik günün,dedi.

Gözlerime inanamadım. Sonra kalktım aynaya baktım… Ama kendimi göremedim.

-Yaşasın! diye bağırdım (gerçi kimse duymadı). Bu fırsatı kaçırmak olmazdı. Sabah olmuştu önce okula uçan süpürgeyle gitmeye karar verdim. Balkonun kenarına çıktım, hayalimdeki süpürge birden belirdi.Üzerine atladım ve okulun çatısına indim.

Ders zili çalarken sınıfa görünmeden girdim. Arkadaşlarım “Kapı nasıl açıldı?” diye şaşkın şaşkın bakarken ben tahtaya kendi kendine yazı yazdırdım.Öğretmen şaşkına ddöndü. Sonra kalemler uçuştu, defterler dans etti. Sihirli bir gün yaşandı okulda.

Ama bu kadar eğlence yeterdi. Öğle arasında okulun arka bahçesine geçtim. Eski bir ağacın altında sessizce ağlayan bir çocuk gördüm. Görünmezdim ama onun yanına oturup cebimden çıkan sihirli defteri önüne bıraktım. Sayfaları kendi kendine açıldı. İçinden çıkan neşeli çizgi karakterler dans etmeye başladı. Çocuk gülümsemeye başladı. İşte gizli kahramanlık böyle bir şeydi.

Gün sonunda eve dönerken ejderha tekrar geldi.

-Bir gün boyunca görünmez oldun. Peki ne öğrendin? dedi.

-En büyük sihir, insanlara iyilik yapmakmış, dedim.

Ve o gece uyurken kendi kendime söz verdim: "Bir gün görünür bir kahraman olacağım".

Sıla ULUS

Sabah uyandım, aynaya baktım… Aaaa! Yokum! Görünmez olmuştum!
“İşte oldu!” dedim sevinçle. Hemen dışarı koştum, ormana doğru yürüdüm. Kimse beni göremiyordu.

Ormanda bir sincap ağlıyordu. Yanına yaklaştım. “Neden ağlıyorsun küçük dostum?” dedim ama o beni göremedi. “Yuvamdaki cevizleri biri çalmış,” dedi. Birden dün yaptıklarım aklıma geldi. Utandım. Hemen çevredeki cevizleri bulup yuvasına koydum. Sincap şaşırdı: “Cevizlerim geri gelmiş! Teşekkür ederim, görünmeyen dostum!”

Biraz ileride bir kirpi, sırtına yapışan çöp parçasını çıkarmaya çalışıyordu. Hemen yardım ettim. Kirpi başını kaldırdı: “Beni kurtaran kim?” diye etrafına baktı. O anda içim sıcacık oldu.

Akşam eve döndüğümde aynaya baktım, artık görünüyordum. Ama bu kez gerçek bir Pekşeker olmuştum.

O günden sonra kimsenin eşyasını izinsiz almadım ,hiç yalan söylemedim.Annem ertesi sabah “Bugün çok tatlısın Pekşeker!” deyince gülümsedim. “Evet anne,” dedim, “çünkü artık kalbim görünmez değil.” Çünkü görünmezken öğrendim:
İyilik yapmak görünmemekten çok daha güzelmiş!

Longos Ormanları’nın derinliklerinde, bembeyaz tüyleri, inci gibi dişleri ve sevimli uzun kuyruğu ile minicik bir sincap yaşarmış. Adı Sino’ymuş. Sino’nun en sevdiği şey, dans etmek ve saatlerce ormanda sevdiği tohumları toplayıp kış hazırlığı yapmakmış. Çok çalışkan bir sincaptı ama… bir o kadar da yalnız olmayı severdi. “Benim kimseye ihtiyacım yok,” dermiş hep. Bu yüzden her gün yanına gelmek isteyen arkadaşları Fino ve Lino’ya pek iyi davranmazmış.

Annesi ona sık sık, “Sino, arkadaşlarını üzme yavrum,” dermiş. Sino da istemeyerek, “Peki anne…” diyerek onlarla ormana gitmeye razı olurmuş. Ama ormanda hep onlardan uzak durur, hiç konuşmazmış. Fino’nun yaptığı şakalara kızar, eve sinirli döner ve söylenirmiş: “Sevmiyorum onları! Keşke görünmez olsam da kurtulsam!”

Bir gece yine yatağına yatmış, her zamanki gibi mırıldanmış: “Keşke görünmez olsam…” Ertesi sabah uyandığında lavaboya gitmiş. Ama aynaya bakınca — kendisini görememiş! Bir adım geri sıçramış korkudan ama sonra kocaman bir sevinçle bağırmış: “Yaşasın! Görünmez oldum!” Hemen annesinin yanına koşmuş: “Günaydın anne!” demiş, ama annesi ne onu duymuş, ne de görmüş. Sino daha da sevinmiş. Kahvaltı masasından en sevdiği tohumlu ekmeği kapıp ormana koşmuş.

Gün boyunca ormanda şarkılar söylemiş, ağaçtan ağaca sıçrayarak tohum toplamış. Ama bir süre sonra her şey çok sıkıcı gelmeye başlamış. Fino’nun şakalarını hatırlamış. “Ah, ne komikti bizim Fino…” demiş içinden. Sonra Lino’nun iyi kalbini anımsamış — bir keresinde Sino üzülmesin diye tohumlarını onunla paylaşmıştı. Birden, birlikte yaşadıkları maceralar aklına gelmiş: Baykuş Bibo’dan nasıl kaçtıklarını, Fino’nun cesareti sayesinde kurtulduklarını, ve Lino’nun onu ayı tuzağından nasıl çekip çıkardığını… Sino bir ağacın dalına oturup başını eğmiş: “Arkadaşsız olmak… hiç de güzel değilmiş.”

O akşam eve dönmüş. Annesi yine onu görememiş, duyamamış. Sessizce yatağına uzanmış Sino. “Keşke yeniden eski halime dönsem,” diye dua etmiş bu kez. Sabah uyandığında annesinin sıcak öpücüğünü hissetmiş. “Yaşasın! Artık görünmez değilim!” diye bağırmış sevinçle. Annesi şaşırmış ama o çoktan dışarı fırlamış bile. Fino ve Lino’nun evine koşmuş. “Bugün sizi ben çağırıyorum!” demiş gülerek. Fino ve Lino, Sino’daki bu değişime çok şaşırmış ama bir o kadar da sevinmişler. Gün boyunca birlikte şakalar yapmış, tohum toplamışlar.

Akşam eve dönerken Sino, arkadaşlarının koluna girmiş ve kıkırdayarak bağırmış: “Yaşasın arkadaşlık!”

Bir sabah Poyraz, evlerinin yakınındaki ormanda yürüyordu. Gözleri az gördüğü için etrafı tam seçemiyordu ama kuş seslerini çok iyi ayırt edebiliyordu. O sabah farklı bir ses duydu. İnce, titrek bir cıvıltı…

“Bu kuşun sesi üzgün gibi,” diye düşündü.

Sesin geldiği yöne doğru dikkatlice yürüdü. Dallarda parlayan bir şey gördü. Eğilip eline aldı — bu bir kuş tüyüydü! Ama sıradan bir tüy değil… Altın rengine yakın, ışıldayan bir tüy.

Tüyü elinde tutarken birden etraf sessizleşti. Aşağıya baktı… ama kendi ayaklarını göremiyordu!

“Ne oluyor bana?” dedi şaşkınlıkla. “Galiba görünmez oldum!”

Önce biraz korktu ama sonra merak etti. “Madem görünmezim, şu kuşu bulup yardım edebilirim,” diye düşündü.

Ormanın derinlerine doğru ilerledi. Bir ağacın dibinde küçük bir serçe gördü. Ayağına ip dolanmıştı. Görünmez halde yaklaşıp ipi dikkatlice çözdü. Serçe özgür kaldı, mutlu bir sesle havalandı. Uçarken Poyraz’ın eline bir yaprak bıraktı. Yaprağın üzerinde minicik bir yazı vardı:

“Doğa, seni gördü.”

Poyraz gülümsedi. O anda yeniden görünür oldu. Gözlüğe, sihire ya da özel bir güce ihtiyacı olmadığını fark etti. Çünkü doğayı koruyunca, zaten en güzel şekilde görünür oluyordu.

O günden sonra her sabah ormana gidip kuş seslerini dinlemeye başladı. “Benim görevim,” dedi kendi kendine, “doğayı dinlemek ve onu korumak.”

Bir sabah uyandığımda, aynaya baktım ama… kendimi göremedim!

Gözlerimi ovuşturdum, ama hâlâ yoktum. Elimi salladım, ama elim bile görünmüyordu!

O anda anladım: Görünmez olmuştum!

Önce biraz korktum. Sonra düşündüm:

“Bu aslında çok eğlenceli olabilir!” dedim.

Sessizce mutfağa gittim. Annem kahvaltı hazırlıyordu.

Tabağımdaki peyniri havaya kaldırdım, annem şaşkınlıkla,

“Bu ne böyle? Uçan peynir mi?” dedi.

Gülmekten kendimi zor tuttum!

Sonra okula gittim. Kimse beni göremediği için kapıdan gizlice içeri girdim.

Arkadaşım Ece’nin kalemini yere düşürüp geri masasına koydum.

“Vay canına!” dedi, “sanki biri bana yardım etti!”

İçim ısındı. Görünmez olsam da iyilik yapabiliyordum.

Öğle arasında öğretmenimin masasına küçük bir not bıraktım:

“Görünmez bir öğrenci sizi çok seviyor.”

O da gülümsedi. O an kalbim mutluluktan ışıl ışıl oldu.

Akşam eve dönünce yatağıma uzandım.

“Keşke yeniden görünür olsam,” dedim.

Gözlerimi kapatıp açtım…

Ve hop! Tekrar aynada kendimi gördüm.

O günden sonra düşündüm:

Görünmez olmasam da, küçük iyiliklerle dünyayı güzelleştirebilirim.

O sırada gökyüzünden bir ışık huzmesi süzüldü, Kirpişko’nun dikenine dokundu.

Termokromik Gizli Mesaj (ısıtınca,ovuşturunca belirir):

“Her kahraman ilk adımda titrer.”

Kirpişko sessizce yere baktı.

Ama kalbinde, minik bir kıvılcım yanmaya başladı.

Termokromik Mesaj:

“Kendini eksik sanan, sihrini göremez.”

Rüzgarla gelen altın bir yaprak Kirpişko’nun önüne kondu.

Yaprak fısıldadı:Gizli mesaj :“Cesaret sessizdir, ama fark edilir.”

Bitiş çizgisine vardığında herkes sustu.

Orman, Kirpişko’nun ışığıyla dolmuştu.Gizli mesaj :“Cesaretini ısıt, kalbini parlat.” gibi Tamer Hocam termokromik Mesaj daha önce hiç bir hikaye kitabında görmedim okul öncesinde etkinliklerde kullanılan bir boya çeşidi .

2-Hikaye sonlarına QR kod konularak konuyu özetleyen ana fikri çocuğa veren Ödüllü animasyonlar ilgi çekici olabilir

3-Bu yıl aldığım Hatice Kübra Tongar'ın bir serisi hoşuma gitti .Hikaye Türkçe karşı sayfada İngilizcesi var kısa bir hikaye olduğu için İngilizcesi öğrencinin aşinalığını sağlayabilir.

4-Her sayfa sonuna 1 merak sorusu bırakılabilir; çocukla tartışma veya 1 cümleyle cevap yazdırma gibi.

5-Evde yapılacak 7 günlük mini etkinlik takvimi olabilir ebeveyne ipuçları verilebilir.

6-Her sayfaya yapboz parçası konabilir; kitabı okudukça puzzle tamamlanmalı ve en son sayfada büyük bir resim mesaj ortaya çıkmalı

7-​Bunu Biliyor Muydun? Köşesi son sayfaya konulabilir.

​Hikayede geçen bir hayvan, tarihi olay, bitki veya bilimsel kavram hakkında ilginç ve kısa bir bilgi notu eklenebilir.

8-​Karakter Eşleştirme(Kim Kimdir Oyunu): Kitaptaki karakterlerin isimleri ve özellikleri eşleştirildiği bir sayfa olabilir.

9-Kitaptaki küçük detayların (bir nesne, bir kıyafetin rengi vb.) hatırlanıp işaretlenmesi istenebilir.

10- Sayfanın belli bir noktasına, hikayenin geçtiği yerle ilgili(örneğin ormanda geçiyorsa çam, fırında geçiyorsa tarçın,vanilya ,susam kokusu) ovuşturulduğunda koku veren özel mürekkeple bir nokta basılabilir. Öğrenci bu noktayı ovuşturarak hikayenin kokusunu alır.Avon kataloglarında parfüm tanıtımlarında olduğu gibi ☺️

Örneğin: ⭐ yıldız = umut, ❤️ kalp = sevgi gibi.

Kitabın sonunda “Düşünelim – Uygulayalım” adlı bir köşe yer alabilir.

Bu bölümde çocukların düşünme ve yorum yapma becerilerini geliştirecek kısa etkinlikler bulunabilir.

Örneğin:

• “Bu hikâyede kim en cesurdu?

• “Sen olsaydın ne yapardın?” gibi sorular eklenebilir.

Ayrıca kitabı daha etkileşimli hale getirmek için sayfalara QR kodlar yerleştirilebilir.

Bu kodlar aracılığıyla çocuklar hikâyenin sesli haline ulaşabilir veya küçük dijital oyunlar oynayabilir.

Kitabımıza işlediğimiz değerle ilgili görevler vermek amacımıza ulaşmak adına çok güzel bir uygulama olabilir.Mesela sevgi değeri için en sevdiğin aile bireyini sevindirecek bir şey yap, ailenle birlikte büyüklerine ziyaret planla gibi... sorumluluk değeri için odanı, dolabını çok güzel düzenle gibi...

Sabah gözlerimi açtığımda, odamda bir tuhaflık vardı. Aynaya baktım ama… ben yoktum! Gözlerime inanamadım. Elimi salladım, ama elim bile görünmüyordu. “Vay canına!” dedim, “Görünmez olmuşum!”

Önce çok heyecanlandım. Evde kimse beni göremediği için sessizce mutfağa gittim ve annemin sakladığı çikolatayı buldum. Ama sonra içimden bir ses, “Böyle olmaz, izin almadan yemek doğru değil,” dedi. Çikolatayı yerine koydum.

Sonra dışarı çıktım. Mahalledeki parkta, küçük bir çocuk salıncağa binemiyordu çünkü büyük çocuklar sırayı kapmıştı. Görünmez olduğum için sessizce gidip salıncağı yavaşça salladım. Küçük çocuk şaşırdı ama çok mutlu oldu. Onun gülümsemesini görmek beni de mutlu etti.

Biraz ileride, yaşlı bir teyzenin poşetleri yere düşmüştü. Koşup poşetleri topladım, kimse beni göremese de “Bir melek yardım etti galiba!” dediğinde kalbim sıcacık oldu.

Gün boyunca birçok kişiye gizlice yardım ettim. Kimse beni göremedi ama iyilik yaptığımı bilmek bana büyük bir mutluluk verdi.

Akşam olduğunda, görünmezliğimin yavaş yavaş kaybolduğunu fark ettim. Aynaya tekrar baktım, yüzüm gülüyordu.

O gün şunu anladım: Görünmez olmasak da, yaptığımız iyilikler bazen görünmezdir ama kalplerde hissedilir.

Her kitabın içeriğine resfebe eklenebilir konuyla alakalı ya da karakterlerle alakalı ya da konusu hangi değerle ilgiliyse o değerli alakalı

World wall gibi bir platformda oyun tasarlanıp ya da sorular tasarlanıp QR kodla oraya bağlanılabilir

Kitabın bitiminden itibaren olayların akışına göre QR kodla erişilebilecek farklı bir sonuç eklenebilir. Bu şekilde hayal gücünü geliştirmeye ve yaratıcı düşünmeye fayda sağlayabliriz.

AYŞE’NİN HAYALİ

O sabah Ayşe, annesinin sesiyle uyanmış, yatağından fırlamıştı. Pencereden baktı hava güzeldi. Anne babası çalıştığı için hafta sonu onlarla birlikte olmaktan çok mutluydu. Sabah hep birlikte kahvaltı yaptılar. Babası sabah kahvesi ve gazetesini alıp balkona geçti. Annesi mutfağı toplamış temizliğe başlamıştı. Ayşe annesine seslendi. “Dışarı çıkalım hava çok güzel, piknik yapalım ya da denize gidelim.”  Annesi “Sonra, şimdi işim var” dedi. Babası belki Ayşe ile gelirdi. Hemen yanına gitti. “Baba, bahçeye çıkalım, bisiklete binelim, birlikte deniz kenarına gidelim.” Babası “Sonra, gazetemi okuyorum” dedi.

Ayşe çok üzülmüştü, sanki kimsenin umurunda değildi. Bahçeye çıktı. Çimler de epeyce uzamıştı. Babası gelse birlikte çimleri de biçebilirlerdi. Çimlere uzandı. Gökyüzündeki bulutları izlerken “Görünmez olsam annem, babam beni merek ederler mi?” diye düşünürken köpekleri Pati yanından geçti Ayşe’yi fark etmedi. Bir tuhaflık vardı. Ayşe eve koştu aynaya baktı ama aynada kendi görüntüsü yoktu. Kimse beni görmüyor, zarar da veremez diyerek evden çıktı. Parklarda koşturdu, oyunlar oynadı. Deniz kenarında kumdan kaleler yaptı. Birden aklına ailesi geldi. Keşke onlarda olsalardı. Zaman su gibi akıp geçmişti. Evden izinsiz çıkmıştı ancak yokluğunu zaten fark etmezler diye düşünerek eve doğru yola çıktı. Evlerinin bahçesinde babası telaşlı bir şekilde Ayşe’yi arıyordu. Annesi içeride ağlamaklı arkadaşlarının annelerini arayarak Ayşe orada mı diyordu.

Babası ve annesi işimize daldık kızımızla ilgilenemedik diyerek üzülüyor, önce kızımızla ilgilenmeliydik diyorlardı. Sesleri duyan Ayşe çimlerin arasından apar topar kalktı. Pati havlayarak Ayşe’ye koştu, ayaklarına dolandı. Havlama sesini duyan anne ve babası hemen dışarı çıktı. Kızlarına sarıldılar, nerede olduğunu, çok merak ettiklerini söyleyerek özür dilediler. Haftaya ailece piknik planı yaptılar. Yaşadıklarına bir anlam veremese de Ayşe gün sonunda çok mutluydu. Bir yere gitmemişti bahçede hayaller kurarken uyuya kalmıştı. Arada hayallere dalmak güzeldi sanırım.

Sizlerde hayal kurun, çünkü hayaller, siz kurmaya devam ettiğiniz sürece mutlaka bir gün gerçek olur.

Örneğin “Kahramanın maskesini sen yap”, “Kendi duygularını çiz”.

Hikayenin içinde kısa bulmacalar, resimlerde gizli nesneler, mini oyunlar (örneğin “sayfadaki 5 kırmızı kalbi bul!”).

Büyük sınıflarda son sayfaya hikaye haritasını ekleyebiliriz.