Een groot verschil tussen de literatuur uit de 19^de eeuw en de neoromantiek is dat in de 19^de eeuw er juist veel werd geschreven over de werkelijkheid, waarin dat niet gebeurde in de neoromantiek.
Een van de overeenkomsten is dat zowel de neoromantiek als het symbolisme (eind 19^de eeuw) zich afzetten tegen het naturalisme. Het naturalisme zou beïnvloed zijn door natuurwetenschap en industrialisatie. 

Een van de belangrijke schrijver in de neoromantiek is Arthur van Schendel. Zijn beste en bekendste werk “Het fregatschip Johanna Maria” past net als zo goed als al zijn werken goed bij de neoromantiek. Dit verhaal gaat over een zeilmaker, Jacob Brouwer, die werkt op de boot Johanna Maria. Hij heeft een onvervuld verlangen: hij zou graag het schip in zijn bezit willen hebben. Het streven naar een droom die bijna niet te vervullen is komt hierbij goed terug. 
 Zelfs in de tijd waarin het naturalisme overheerste waagde van Schendel zich al aan het schrijven van symbolistische boeken en even later ook neoromantische boeken (beide zette zich af tegen het naturalisme), dit wekte veel bewondering op. 
 Een andere belangrijke schrijver is J. Slauerhoff. Een van zijn bekendste boeken, “Het verboden rijk”, past ook zeer goed bij het neoromantiek. In dit boek gaat het vooral over vreemde landen en vooral avontuur. Het boek is namelijk verdeelt in drie delen, waarbij je bij allen leest over een reis over de zee naar een vreemd land. 
 Een mogelijke reden voor Slauerhoff om te kiezen voor de neoromantiek is omdat hij zelf veel heeft gereisd, vooral rond Nederlands-Indië en later rond Afrika. Ook heeft hij al van vroeg af veel last gehad van ziektes, hij had astma. Ook heeft hij een maagbloeding, longontsteking en andere vervelingen ziektes gehad. Hierdoor heeft hij wellicht boeken geschreven waarbij verlangt werd naar het onwerkelijke, hijzelf zal vaak hebben kunnen gedacht en gehoopt dat zijn ziektes de onwerkelijkheid was.  

Hier is de al bestaande Mona Lisa te zien, maar dan net iets anders, ze heeft namelijk een snorretje gekregen. Hier zie je duidelijk een van de grote kenmerken van het dadaïsme terug; van iets wat al bestaat iets nieuws maken wat net iets anders is. 

Ook in de literatuur zag je veel van dada terugkomen. Men wilde de nieuwe werkelijkheid in hun gedichten terug laten komen, niet meer dingen als de gevoelens van de schrijver. Ook moesten er nieuwe onderwerpen komen, die ook op een nieuwe manier moeten worden gepresenteerd. In plaats van alles netjes achter en onder elkaar werden er nu teksten met scheve, grote of onderstreepte woorden geschreven. Naast dit werd er ook vaak de godsdienst, vorsten en staten belachelijk gemaakt. 

Zoals gezegd was Paul van Ostaijen een van de belangrijkste dadaistische schrijvers van die tijd. In 1921 heeft hij een bundel genaamd ‘Bezette stad’ gemaakt waar het dadaïsme enorm vaak in terug kwam. Traditionele versregels en volzinnen vallen uit elkaar en associaties vervangen de logische gedachteontwikkeling. Er worden vaak filmtitels, liedjes, reclames en klanknabootsingen geciteerd. De gedichten zijn autonome taalbouwsels en geen weergave van een gevoel of werkelijkheid. Precies wat dada inhoudt. 

Een voorbeeld hiervan is zijn gedicht ‘De Laatste der MoHikanen’. Bij dit gedicht zijn de zinnen een grote warboel met allerlei soorten lettergroottes, scheve zinnen en dikgedrukte woorden. Ook de titel stamt af van een amerikaanse film uit 1826 ‘The last of the Mohicans’. Het lijkt alsof hij het einde van iets beschrijft, wat goed terug kan slaan op de gedachte van vele mensen tijdens de Eerste wereldoorlog. 

Blokken is een roman over een totalitaire staat waarin Bordewijk getracht heeft de filmische montagetechniek toe te passen. De titel verwijst naar de planmaatige en blokvormige opzet van de staat waar het individu plaats moet maken voor de massa en het collectief.
 Het feit dat Bordewijk getracht heeft de filmische montagetechniek toe te passen, geeft al weer dat (zoals vaker in de Nieuwe Zakelijkheid) het is beïnvloed door films. Ook een individu die plaats moet maken voor de massa en het collectief is een kenmerk van de Nieuwe Zakelijkheid, vanwege het destijds hedendaagse onderwerp. 

Bint lijkt een roman over een beginnende leraar. Maar het is meer. De school van directeur Bint is een school van tucht, orde en het collectief. De school is een totaliatire staat in het klein. Dit boek is realistisch geschreven, het zou goed echt gebeurd kunnen zijn, er komen geen bizarre situaties in voor die alleen in sprookjes kunnen of iets dergelijks. Ook komen er voor die tijd, 1934, redelijk hedendaagse onderwerpen in voor, iemand die een dictator lijkt te worden. 
 
 Zowel Bint als Blokken hebben een soortgelijke kaft met grote letters en verschillende lettertypen. Dit komt vaker terug in de Nieuwe Zakelijkheid, bijvoorbeeld bij het boek “Helpers weg!” van Jan van Rheenen. 

De zwijgende man van J.Bernlef gaat, zoals vaker in gedichten van Bernlef, over spreken en zwijgen. Het gedicht oogt redelijk normaal, maar heeft zeker een diepere betekenis met het spreken en zwijgen. Zo’n gedicht is zeker kenmerkend voor Barbarber, een gedicht met een diepere betekenis dat lijkt op het eerste oog. 
 Het boek ‘De jongen die de zee wilde zien’ is een vertaling door Gerard Brands van het duitse boek ‘Der Junge, der das Meer sehen wollte’, dus al een bestaande tekst vertaald en verdraaid naar de wil van Gerard Brands. Dit is ook een punt wat vaak terug komt in de Barbarber.  

Veel voorkomende thema’s in de pop art waren allerdaagse dingen en mense, zoals Elvis Presley, Marilyn Monroe, soepblikken en andere supermarktproducten. Deze stonden vaak centraal in het kunstwerk met daaromheen het een of het ander. Net zoals de typerende werken van het tijdschrift Barbarber vaak een al bestaande tekst centraal had staan, die dan iets aangepast werd. 
 In de pop art hieronder is bijvoorbeeld Marilyn Monroe meerdere keren te zien in telkens een andere kleur, wat typerend is voor pop art.