Haar eerste keus is Utrecht maar daar werd ze niet toegelaten dus moest Sara genoegen nemen met Kampen, waar ze samenwoont in een studentenhuis met vier jongens. Waaronder Milan waarvoor Sara geleidelijk aan een obsessie ontwikkelt. “Ik wilde dat er iemand was die mij heel goed kende en toch van me hield. Vroeger was dat God.”

Het begin van het verhaal vind ik erg aantrekkelijk. Een meisje dat haar huidige milieu ontvlucht om zo in de kunst een vervanging voor God en haar godsdienst te vinden. Al is het verhaal in dit opzicht ietwat voorspelbaar en stereotype. Seks, drugs en alcohol. Dit viel erg te verwachten. Iemand die christelijk is mag al dit soort dingen niet doen op de leeftijd van Sara, logisch dat ze dat juist gaat doen wanneer ze die vrijheid heeft. Qua dat is het verhaal iets te slecht doordacht, er is te simpel over gedaan. Dit kon je te ver van tevoren zien aankomen. 

Het boek was wel erg prettig. En dan bedoel ik, prettig om te lezen. Dit boek had, in tegenstelling tot de meeste Nederlandse literatuurboeken, een erg heldere zinsopbouw. Geen moeilijke woorden, alles was duidelijk. Het verhaal was letterlijk zoals het er stond, je hoefde niet na te denken over bepaalde zinnen. Wat nou precies de betekenis is of waar het precies op terugslaat. Dit zorgde ervoor dat het boek makkelijk te lezen was en dat je er dan ook makkelijk doorheen ging. Ik houd niet van boeken waarbij ik te veel moet nadenken wat er bedoeld wordt, ik heb liever dat het verhaal zelf goed en aantrekkelijk is dan dat het een bepaalde schrijfstijl bevat. 

D Ik kan mij zelf niet goed verplaatsen in de hoofdpersoon van dit boek. Ten eerste is Sara opgevoed in een streng christelijk gezin, waar ik me niet bij kan voorstellen. Ik ben zelf totaal niet Christelijk en mijn ouders ook niet. Ik kan me wel enigszins inbeelden hoe zij zich gevoeld zou hebben. Dan denk ik aan hoe ik het zou vinden om nu in een strenggelovig gezin geplaatst te worden. Dus ik kan mij er wel iets bij voorstellen, maar mij echt in haar verplaatsen is moeilijk. 

D Verhaalmotieven uit dit verhaal zijn onder andere: moeizame liefdesrelaties. Sara is verliefd op Milan, maar hij is ‘player.’ Het enige wat hij wil van Sara is seks, terwijl Sara hem juist adoreert en juist hoopt op meer. Verder is er nog Godsdienst. Iets wat veel terugkomt in het verhaal. Sara leeft in een Christelijk gezin, dit wil ze ontvluchten door naar de kunstacademie te gaan. In Utrecht wordt zij niet aangenomen dus gaat ze naar het Christelijke kampen. Nog een laatste verhaalmotief is de kunstwereld. Kunst is Sara haar lust en haar leven, haar grote passie. Al sinds haar jeugd hield zij zich bezig met kunst. Ze gaat zelfs naar de kunstacademie. Ze heeft zelfs zelf gezegd dat ze God heeft ingeruild voor de kunst. 

E Je moet in het leven boven jezelf uitstijgen, dit leer je bij iedere tegenslag, met vallen en opstaan.