Zelf schrijf ik gedichten in het Nederlands en Engels en ik heb er geschreven in het Duits. Net zoals mijn smaak in boeken eerder in het verleden ligt, zo zijn mijn gedichten ook in een meer ouderwetse stijl geschreven. Vaak zijn ze ook in oude dichtvormen geschreven zoals rondelen, sonnetten en ballades. Zeer grappig is dat iedere taal zo zijn eigen thema’s heeft in mijn gedichten, Mijn Duitse gedichten gaan namelijk vaak over de liefde en/of over vogeltjes. Das Ämselchen, Die Nachtigall, Die Sehensucht gaan bijvoorbeeld over een merel, een nachtegaal en een mus respectievelijk.

Ik schrijf naast gedichten ook proza. In dit proza steek ik veel verwijzingen naar andere boeken, vooral in de vorm van karakters die de naam dragen van karakters uit ander boeken of van gedichten. Een voorbeeld hiervan is ‘Mop Dierks’ uit het gelijknamige gedicht van Remi lens, een dichter uit Arendonk, mijn tuisdorp. Ik maak ook vaak verwijzingen naar de Bijbel en mythologie van over de hele wereld, zo voltooid een van mijn karakters, ‘Leopold Verhulst’, de zeven werken van barmhartigheid. Beide 'Leopold' en 'Mop Dierks' komen uit 'Boomen die geen bloemen dragen' en uit enkele kortverhalen uit 'Verhalen van Arendonk'.

Ik zou in de toekomst graag nog meer boeken lezen en eens naar een toneelstuk van Buysse gaan; 'Het gezin van Paemel' staat op mijn bucketlist. Tevens zou ik de drie boeken, die ik momenteel tegelijk aan het schrijven ben afmaken en nog meer schrijven. De drie boeken, waaraan ik momenteel werk zijn 'Boomen die geen bloemen dragen', 'Verhalen van Arendonk' en 'gedichten slapender menschen'; daarnaast ben ik van plan nog minstens twee andere te schrijven namelijk: 'Het land der blinden' en 'Wanneer het regent op aerde'.

Willem Elsschot beschrijft in 'De verlossing' het leven van de vrijdenkende, socialistische Pol van Domburg. Pol verhuisd van de stad naar het kleine gehucht Groendal, waar hij als enige een winkel openhoudt. Zijnde de verstandige verkoper die hij is, weet hij vaak zijn klanten veel meer dan waar ze eigenlijk voor kwamen aan te smeren. Al snel heeft hij dan ook geld genoeg om het huis dat hij bewoond en het veld dat hij bewerkt op te kopen van de graaf, van wie hij het voorheen huurde. Doch alles veranderd wanneer de oude pastoor van Groendal sterft en wordt vervangen door Kips, een eenogige en tevens zeer verstandige man. Hij weet het volk van Groendal te overtuigen niet meer bij van Domburg hun inkopen te doen. Dit doet hij door de strikt gelovige dorpelingen in zijn preken te vertellen dat van Domburg goddeloos is. Van Domburg verliest hierdoor alles, inclusief zijn twee oudste dochters, die zich beiden bij een klooster aansluiten. Uiteindelijk wordt Van Domburg ernstig ziek en op zijn sterfbed gebiedt hij zijn dochter en vrouw de pastoor te gaan halen, opdat hij kan biechten. Wanneer de vrouwen echter met de pastoor arriveren wordt hij neergeschoten door van Domburg.

'De Verlossing' was het derde boek dat ik van Elsschot heb gelezen, eerder heb ik al 'Het Dwaallicht' en 'Lijmen' gelezen en voor het derde maal wist Elsschot mij te verbluffen met wederom een prachtig verhaal. Elsschots proza leest zeer vlot, is meestal niet te lang en heeft altijd een krachtige boodschap om over te brengen. Elsschot laat hier zowel de goede als slechte kanten zien van beide het socialisme en het katholicisme.

Ik denk dat ik deze ervaring vooral als leerkracht kan gebruiken, door 'De Verlossing' en in extensie Elsschot als schrijver aan mijn leerlingen kan aanraden, wegens voorheen genoemde redenen.

In zijn Interview met Johan Faes, die het interview tevens heeft neergeschreven, vertelt Martin Panchaud over zijn experimentele strip ‘De kleur van de dingen’. Hij spreekt over hoe men zijn strip eerst niet wou uitgeven, daar ze te experimenteel zou zijn, de strip is namelijk volledig vanuit vogelperspectief getekend en de personages worden voorgesteld als gekleurde cirkels. Panchaud vertelt ook over hoe hij dit experimentele aspect van zijn strip eerst kon uitproberen met een bewerking van ‘Star Wars’, die in dezelfde stijl werd voorgesteld. Panchaud legt tevens uit hoe de toch wel speciale strip vorm kreeg, een proces dat sterk werd beïnvloed door de schrijvers dyslexie. Uiteindelijk vond Panchaud niet alleen een uitgever, maar zijn strip werd ook zeer populair.

Ik ben zeer geïnteresseerd in het boek. Het vogelperspectief lijkt me een interessant spin op de gewoonlijke formule en ook het verhaal erachter intrigeert me.

‘Vuil vel’ lezen was over het algemeen zeer aangenaam. Zoals al eerder vermeld bestaat het boek uit veertig sprookjes; deze sprookjes zijn meestal slechts enkele pagina’s lang. Dit maakt het zeer gemakkelijk om het boek even op te pakken één of enkele sprookjes te lezen, het dan weer weg te leggen om later een volgend sprookje te lezen. Het is niet zoals andere boeken waar hoofdstukken soms tientallen pagina’s lang zijn; ik denk dat we het allemaal wel kennen, wanneer we midden in een hoofdstuk zitten en iemand ons dan, precies op dat moment, nodig heeft.

Het boek is echter niet volledig zonder fouten: de sprookjes kunnen zijn vaak zeer voorspelbaar. Je kunt maar zo vaak lezen over een beeldschoon meisje dat een koning trouwt of over een ‘lelijke’ jongen met twee oudere broers die op ‘wonderbaarlijke’ wijze toch de prinses voor zich weet te winnen. Ook het einde, daarmee bedoel ik de allerlaatste zin van de sprookjes, wordt vaak herhaald: er staat vaak: en zijn ze ‘hiermee’ nog niet gestopt dan doen ze ‘het’ nog altijd of en toen kwam er een varken met een lange snuit en die blies het verhaaltje uit, of zo iets dergelijks.

Ik denk wel dat ‘Vuil vel’ zeer handig zou kunnen zijn in het klaslokaal. Met name wanneer ik een les zou geven over sprookjes. Ik zou één of meerdere sprookjes kunnen (laten) voorlezen. Tevens zou ik de bibliografie, belangrijke bronnen en beknopte annotaties aanwezig aan het einde van het boek kunnen gebruiken om verdere informatie te vergaren.

‘Het gezin van Paemel’ verhaalt over het lijden van de ‘Vlaomsche wirkmeinschen’ van de late negentiende eeuw en over de strijd tussen de ouderwets-gezinde vader van Paemel, zijn idealistische, socialistische zoon Eduard en de destijdse bourgeoisie. Het titulaire gezin van Paemel  bestaat uit twee ouders, drie zonen en drie dochters: vader van Paemel, moeder van Paemel, Edward de oudste zoon, Kamiel de middelste zoon, Desiré de jongste zoon, Celestine de oudste dochter, cordula de middelste dochter en Romanie de jongste dochter. Edward en zijn vader hebben aan het begin van het stuk een onenigheid over een staking bij een fabriek: Edward vindt dat de stakers (arbeiders) gelijk hebben en vader van Paemel vindt dat zij lui zijn en allemaal afgeknald moeten worden. Later gaat Edward helpen bij de staking en wordt zijn broer Kamiel opgeroepen voor het leger. Kamiel deserteert echter en moet vluchten naar Amerika. Mettertijd wordt vader en moeder van Paemel alles afgepakt: Desiré sterft aan een ziekte, Celestine verhuist naar een klooster en Romanie wordt opgeroepen tot dienstmeid door de baron en barones. Romanie wordt echter door haar meester verkracht en hij weigert met haar te trouwen. Ook wordt de huur van het gezin van Paemel opgeslagen, hierdoor moeten zij verhuizen. Op het einde van het stuk komt Edward zijn ouders vertellen dat hij, zoals zijn broer Kamiel, ook naar Amerika trekt.

Ik heb de versie van theatergroep Plankvast bijgewoond en ik vind dat zij het zeer goed brachten. De groep had ervoor gekozen het muziekstuk de vier seizoenen van Antonio Vivaldi in hun theaterstuk te integreren. Dit was, naar mijn mening, een zeer goede keuze: de dramatiek van de muziek benadrukte de dramatiek afgebeeld op het toneel en wees de toeschouwers erop dat het werk en leven van de negentiende-eeuwse boer bijna volledig van de seizoenen en het weer afhangt. Ik moet echter wel zeggen dat het duidelijk was dat deze theatergroep geen al te groot budget hadden, maar zij deden veel met het weinige dat zij hadden. Tevens ligt de waarde van en toneelstuk niet in de prijs van het decor of de attributen die gebruikt worden, maar in de spelers die het brengen.

Nu, ik dwaal af; het artikel vertelt dat Koch is getroffen door een ongeneeslijke ziekte. Hij had namelijk prostaatkanker gekregen en die was nu uitgezaaid naar onder meer zijn ruggengraat en lymfeklieren. Toen de dokter dit aan Koch vertelde gaf hij Koch ook mee dat Koch nog drie tot vijftien jaar te leven had, tevens vroeg de dokter hem of Koch hierover zou schrijven. Deze laatste vraag was de inspiratie voor de titel van het boek dat Koch inderdaad over zijn ziekte zou schrijven. Het boek heet ‘Ga je erover schrijven?’.

Ik vond ‘Het diner’ een erg goed boek dus ik zal misschien nu ook ‘Ga je erover schrijven?’ lezen om me verder te verdiepen in de stijl van Koch.

In het artikel legde van der Meulen uit dat makelaars vooral, maar ook rechters, vaak archaïsmen en moeilijke woorden gebruiken om een bepaald imago in stand te houden. Tevens gebruiken makelaars veel eufemismen om het huis dat zij verkopen aantrekkelijker te doen lijken: het huis is niet versleten het is doorleefd.

Ik vond het artikel niet alleen zeer interessant, maar ook zeer aangenaam om te lezen. Van der Meulen maakte namelijk in de tekst enkele verwijzen naar liedjes; ik sprong bijna uit mijn stoel van vreugde toen ik las ‘hoe of het bankstel staat bij Mien’. Deze zin komt direct uit het lied ‘Het dorp’ van Wim Sonneveld, een lied dat ik zeer graag beluister.

Het artikel zou ik in het klaslokaal mogelijks gebruiken in een les over registers of een les over eufemismen en andere stijlfiguren.

In het artikel staat dat een brand zware schade aan het atheneum op de Rooseveltplaats had aangericht. In deze brand raakte ook een beeld van de Griekse (en Romeinse) godin Athene, godin van de wijsheid, dat het dak van de school kroonde, zwaar beschadigd. Ter vervanging van dit beeld vroeg Karin Heremans, de directrice van het Atheneum, aan de kunstenares Nadia Naveau om een Athene 2.0 te maken.

Deze ‘nieuwe’ Athene dient om meer dan alleen de ‘oude’ wijsheid voor te stellen: de nieuwe Pallas staat naast wijsheid ook voor emancipatie, gedeelde waarden en vrijheid. Tevens is zij in tegenstelling tot haar voorgangster geen afbeelding van de klassieke Godin, maar een heuse moderne vrouw. Voor de uitrusting van Athene 2.0 haalde Naveau inspiratie uit menigerlei* bronnen: Giles de Binche, haarzelf …

Zelf vind ik het oorspronkelijke beeld mooier, maar ik zie wel hoe het nieuwe beeld beter de moderne waarden vertegenwoordigt. Het oorspronkelijke beeld wordt echter ook bewaard: het wordt oftewel gerestaureerd en op de speelplaats geplaatst of het wordt geschonken aan het Middelheimmuseum.

*Ik ben verliefd geworden op dit woord

In het boek moet de zestienjarige Jen Burton een bespreking maken over de gelukkigste herinnering van een bejaarde persoon. Jen bespreekt het liefdesverhaal van de 92-jarige Berenice. Berenice werd in tijdens de Tweede Wereldoorlog verliefd op de Amerikaanse piloot Weston. Des te meer Jen over Berenice leert des te meer ze zichzelf in haar herkent. Weston wordt helaas neergeschoten boven Berlijn, dit weet Berenice echter niet en zij blijft dan op hem wachten. Zoals Berenice wacht op haar geliefde, zo wacht Jen ook op haar vader, die net zoals Wes een piloot was.

Ik vond het een zeer interessant boek, omdat ik zeer geïnteresseerd ben in geschiedenis. En ik vind vooral de Tweede Wereldoorlog zeer interessant als periode van groot verdriet.

Ik kan aan mijn leerlingen het boek alleen maar aanraden. En ik denk dat mijn toekomstige collega's die geschiedenis geven het boek ook in hun les kunnen gebruiken.

Beste Joren

Ik vind het fijn om te lezen dat jij ontdekt welke stijl je graag leest. Zelf vond ik de passage die je in hebt gevoegd niet heel langdradig, sterker nog ik hou eigenlijk wel van zo'n karakter wiens gedachten constant afdwalen (omdat mijn gedachten dit ook doen). En als je dit al traag vond dan moet je 'Max Havelaar' eens lezen; ik wens niet al mijn gal over dit boek uit te spuien, maar het boek is tegelijkertijd ongelofelijk traag, saai en geweldig. Vraag me niet hoe.
Maar als je werkelijk van zo'n zelf hatende innerlijke monoloog houdt dan kan ik 'Hyperbool en nog wat' van Allie Brosh aanraden.

Reactie op 'Mediaknipsel 1' van Wouter Raveschot

Beste Wouter

Je hebt inderdaad een mooi artikel uitgekozen dat ons allen hoop biedt. Het onderwijs staat aan de basis van de maatschappij; zonder leerkrachten zijn al onze kinderen verloren. Ik hoop ook dat het aantal zal stijgen en dat de groei in het aantal leerkrachten de groei in het aantal studenten zal overtreffen.

Reactie op 'Het meisje en de soldaat' van Lowie Evers

Dag Lowie, wat een leuk blogbericht!

'Het meisje en de soldaat' lijkt mij aan de hand van je uitleg inderdaad een zeer interessant boek. Ik vind geschiedenis- en oorlogsverhalen ook zeer interessant. Tevens denk ik dat die zwarte bladzijden een zeer creatieve manier is om een verhaal te vertellen.

Noorduijn, M. (2022, Januari). Begrijpend leesonderwijs. Lezen, pp. 5-6.

(Als reactie op David Soontjens "'Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht' door Mark Haddon")

Dag Joren

Weer een aangenaam bericht, geschreven in een machtige stijl en beschaard met een rijke inhoud. Je lovende woorden, over het door jou bezochte toneelstuk, hebben mijn interesse meer dan gewekt. Prachtig hoe je het bericht hebt getooid met menigerlei stijlfiguren.

(Als reactie op Joren Steurs' "Met de zegen van de Heer")

Beste Evi

Het voelt bijna verkeerd om niet met pen en papier een antwoord te schrijven, want gelijk heb je: de pen is machtiger dan het zwaard en machtiger dan het toetsenbord.

Hoe dan ook, ik vond het heerlijk om je bericht te lezen wat een passie toon jij. Ik zie je al de muren oplopen van extase tijdens het lezen van het boek.

Ik vind het geweldig om te lezen dat jij van poëzie houdt. Ik vind het geweldig om te lezen dat jij en Joren elkaar inspireren om meer te lezen.

Ik hoop ook een plaatsje te verdienen in je hart.

(Als reactie op Evi Verellens "Het wordt spectaculair. Beloofd.")

https://www.hln.be/binnenland/wie-wint-de-libris-literatuur-prijs-2024~add471ce/

Ik vind het goed dat leerlingen worden aangemoedigd om alles uit hun studies te halen en dat ze van een zo goed mogelijk onderwijs kunnen genieten. Ik vind echter dat leerlingen met ernstige problemen wel hun studies moeten kunnen afmaken op het buitengewoon onderwijs. Ik wil niet zeggen dat die leerlingen moeten worden weggehouden van het secundair onderwijs, ik denk gewoon dat zij een hogere nood hebben aan begeleiding.

https://www.hln.be/onderwijs/vlaamse-onderwijsraad-wil-deel-van-buitengewoon-onderwijs-afschaffen-via-hervorming~ad7e5702/

Ik vind het altijd leuk om te lezen over ludieke literatuurevenementen; had ik op tijd geweten dat dit evenement plaatsvond, dan was ik misschien wel eens een kijkje gaan nemen. Ik zou het ook zeker aan mijn leerlingen aanraden.

https://www.hln.be/oostende/lees-eens-een-verboden-boek-tijdens-de-banned-books-boekenclub~aaeee424/

Tevens moet er nog een beetje gesleuteld worden aan mijn stijl: ik ben te formeel en spreek de lezer niet genoeg aan. Dus… Hey lezer, hoe gaat ie? Ik denk wel dat ik informeler ben geworden in het tweede semester van het vorige jaar en dat ik dit semester nog informeler ben geworden. Ik wil mijn stijl niet comprimeren en ben soms geneigd wat formeler te spreken vanwege de schoolcontext.

Dus het verhaal is weinig gestructureerd dit komt vooral dat er een groot aantal karakters zijn die allemaal naar aandacht snakken, veel meer dan de beknoptere entourages in zijn latere werken. Dit zorgt ervoor dat er meerdere verhaallijnen zich tegelijk afspelen en dat soms de blik een beetje ongemakkelijk van de ene verhaallijn naar de andere verhaallijn verschuift. Het zorgt er ook voor de verhalen en hun climaxen weinig impact uitoefenen op de lezer. Dit wordt niet geholpen doordat Elsschot weinig tot geen gebruik maakt van cliffhangers, daarbij eindigen de meeste verhaallijnen in een anticlimax (vaak een zeer voorspelbare).

Ik zei al eerder dat de karakters minder uitgewerkt zijn dan in latere werken, dit komt wederom door het grote aantal karakters. Het is namelijk moeilijker om veel te vertellen over het ene karakter, zonder het andere te laten slabbakken; het is moeilijk om zo een groot aantal karakters allemaal even goed uit te werken. Daarbij zijn de karakters minder symbolisch dan in Elsschots andere werken, met name de Laarmans serie (‘Kaas’, ‘Lijmen/Het Been’ en ‘Het dwaallicht’). Daarnaast worden de meeste karakters stereotiep afgebeeld, een voorbeeld is de Duitse kostganger meneer Grünewald: hij drinkt veel wijn, is een typische machoman, hij is streng; alom een echte Duitser.

De roman leest echter wel heel vlot. Elsschots stijl, ondanks dat het zijn debuutroman is, is al grotendeels gevestigd. Elsschots heeft een hele goede woordkeuze, de woorden die Elsschot gebruikt zijn niet al te moeilijk (tenzij hij wil dat de woorden expliciet moeilijk zijn), ze zijn heel sprekend en zijn heel duidelijk. Tevens ziet Elsschot af van overbodigheden: ondanks de grote waaier aan karakters worden onnodigheden door Elsschot vermeden. Een Elsschot roman, hoe dik hij ook is, kun je binnen en paar dagen gemakkelijk uitlezen. Ik raad dan ook iedereen aan Elsschot te lezen. Zeker voor middelbare schoolkinderen zijn Elsschots werken heel verleidelijk, aangezien ze vaak vrij kort zijn en vlot en gemakkelijk lezen.

Ik concludeer dat in ‘Villa des Roses’ reeds enkele elementen van Elsschots schrijfstijl te merken zijn, maar dat het ook juist die dingen mist die sommige van zijn andere werken verheffen tot tijdloze klassiekers. Het boek is nog steeds het lezen waard zeker voor een fervent Elsschotfan, maar het kan je een verkeerd beeld geven van Elsschots bredere literatuuroeuvre.

Twas omtrent het jaer twee dusent vier ende twintig, dat het gheselscap der Reynaert lievenden, samenquamen voor al het te besprecen, of ene niewe uutgave niet en nodigh ware.

Ik heb het over 'Iedereen Reynaert' een moderne herschrijving van het klassieke verhaal 'Van den Vos Reynaerde', dat in 2024 de Gerrit Komrij-prijs heeft gewonnen. De Gerrit Komrij-prijs is een prijs die uitgaat naar schrijvers die het best oude literatuur aan de moderne mens weten voor te stellen. En aangzeien Marianne Vonck met haar boek, 'Iedereen Reynaert', niet alleen het Middelnederlands naar hedendaags Nederlands wist om te zetten, maar ook nog eens taal die verstaanbaar wist te maken voor mensen die Nederlands als tweede taal leren, heeft zij/haar boek de prijs gewonnen. Dit boek kan heel handig zijn in mijn latere schoolcarrière aangezien het een brug kan vormen tussen mijn interesses en de leerlingen of gebruikt kan worden in OKAN-klassen.

De foto die ik gebruikte is een tekening die ik zelf een paar jaar geleden heb gemaakt en wel toepasselijk vond.

Ik had de film al gekeken voor ik dit artikel had gelezen en ik vond hem echt mooi. De film is prachtig geanimeerd; de animatie is dan ook gebaseerd op de evengoed prachtige illustraties bij het originele boek. In het artikel stond ook dat de animatoren moeite hadden met het gezicht van de jongen, iets wat ik volledig begrijp: naast handen zijn gezichten het moeilijkst om te tekenen.

Iets wat ik persoonlijk minder vond aan de film is dat hij, in mijn ogen, een willekeurige aaneenschakeling was van wijsheden en diepzinnigheden. Ik heb uit het artikel ontdekt dat het boek is ontstaan uit losse tekeningen met wijze woorden, dit verklaart dat gevoel van willekeurigheid dat ik krijg uit de film. Dat wil niet zeggen dat de wijsheden niet mooi of pakkend zijn, dat zijn ze zeker wel, maar ze zijn een beetje 'té' en te weinig geïntegreerd in het plot en in de actie.

Nog eens om het duidelijk te maken ik vind het een heel mooie film en hij is zeker het kijken waard en hij heeft absoluut zijn Oscar verdient, ik vind gewoon dat de wijsheden beter apart werken.

En als ik de film of het boek zou gebruiken in mijn lessen, zou ik waarschijnlijk de wijsheden los gebruiken, omdat ze zo meer impact hebben.

Van de cover vond ik helaas geen foto die zowel de voorkant als de achterkant toonde. Spijtig, want beide kanten ziijn heel belangrijk.

Ik heb denk ik al wel eens vermeld dat ik vrij geïnteresseerd ben in geschiedenis. Nu, dat is ook de reden waarom ik voor dit artikel heb gekozen.

De Tachtigjarige Oorlog in de Spaanse Nederlanden is eigenlijk iets waar ik, al zeg ik het zelf, niet genoeg over weet. Dus het lijkt mij heel interessant om de expo uit het artikel te bezoeken of het boek, waarop de expo is gebaseerd, te lezen.

Als leerkracht zou ik hier een lesje rond geïntegreerd werk van kunnen maken samen met een collega van geschiedenis.

Ik denk dat het boek en de expo zeer betrouwbaar en bruikbaar kunnen zijn, aangezien het boek is geschreven door de stadsarchivaris van Blankenberge.

Eerst wou men in het artikel nagaan of lesgeven over tekststructuren wel nuttig is. Wat blijkt leerlingen die les hebben gekregen over tekststructuren presteren daadwerkelijk beter en dat het voor hen makkelijker is om teksten te begrijpen.

Daarna werd de manier waarop er nu wordt lesgegeven over tekststructuren onderzocht. Er werd ontdekt dat leerkrachten vaak niet genoeg inzetten op de functionaliteit van het herkennen van tekststructuren, dat de oefeningen rond de teksten niet genoeg samenhangen met de structuur en dat leerkrachten vaak moeite hebben met het vinden van goede teksten, met name het afbakenen van de structuur van teksten en dat de structuur van teksten uit werkboeken vaak niet duidelijk genoeg is.

Tevens werd er gevonden dat het reflecteren op het leesproces heel nuttig kan zijn voor zowel de leerlingen als de leerkracht, hier wordt vaak te weinig op ingezet.

Als conclusie bij dit artikel zeg ik: "We moeten leerlingen niet laten lezen, maar leren lezen.

(Als reactie op Melissa Visser "Het moois dat we delen - Ish Ait Hamou")

Dag Gert

Heel spijtig dat je eerste opera-ervaring zo teleurstellend was. hopelijk heeft het je beeld van opera's niet verpest, want er zijn zeker wel echt geweldige opera's. Ik ben geobsedeerd met 'Die Zauberflöte' van Mozart en ik heb enkele liedjes ervan uit het hoofd geleerd. En ook 'Carmen' van Bizet staat op mijn verlanglijstje. Weet dat liefde voor opera als een rebelse vogel is.
Ik vind ook dat amateurtheater niet vreselijk is, maar als het echt afleidt, is het verstaanbaar dat je ervaring minder is. De voorstelling van 'Het gezin van Paemel' dat ik destijds heb bezocht was ook eerder amateuristisch, maar ze deden heel veel met vrij weinig. Nu, als ze heel weinig doen met vrij veel dan snap ik wel dat het teleurstellend is.
Ik hoop dat een volgende voorstelling je meer zal bekoren.

Groeten
Miro

(Als reactie op Gert Van Loon - "La Bohème - Puccini’s mooiste liefdesopera")

Hey Wouter

Het was inderdaad een hele interessante expo. Het was leuk om haar samen met jou te bezoeken. Ik had zelf nog niet zo nagedacht over hoe we de expo voor het vak Nederlands konden gebruiken, maar zag zeker wel de mogelijkheden voor vakken als geschiedenis en natuurwetenschappen. Jou ideeën gaven mij het idee om samen te werken met economie voor het schrijven van een toekomstplan.
Ik moet wel toegeven dat ik mijn mening niet heb opgeschreven op het kaartje; ik heb gewoon een oog getekend. Ik tekende vroeger op café vaak ogen op bierkaartjes, maar had het al lange tijd niet meer gedaan, dus het was leuk om het nog eens te doen.
Hopelijk kunnen we volgend semester nog eens een museum bezoeken. Wie weet gaan er nog anderen mee. Daguitstap met Nederlands!

Groeten
Miro

(Als reactie op Wouter Raveschot - "Cultuurevenement 3 - Expoo Tabloo")