มีความสะดวกและยังประหยัดค่าน้ำมัน จึงได้ยกตัวอย่างเมืองแห่งหนึ่งในประเทศเกาหลีใต้ที่ได้รวมมือกันในการทดลองไม่ใช้รถส่วนตัวและนำรถส่วนตัวออกจากบริเวณถนนและหันมาใช้การเดินการปันจักรยานหรือการใช้รถสาธารณะทำให้บริเวณถนนมีความกว้างขึ้นมีพื้นที่ในการเดินเล่นและก็ยังลดมลพิษที่เกิดจากควันรถได้ด้วย

ร่วมกับระบบภูมิสารสนเทศ เพื่อวิเคราะห์โครงข่ายสัญจรที่เป็นมิตรกับ

สิ่งแวดล้อมของทางเท้าและทางจักรยาน ผลวิจัยพบว่าโครงข่ายสัญจรมีรูปแบบเส้นผสมทางโค้งยาว มีถนนอินทนิลเป็น แนวถนนหลักวัดค่าประสิทธิภาพการเข้าถึงบนโครงข่ายในระดับพื้นที่รวม พื้นที่เฉพาะ และค่าความเชื่อมต่อ มีค่าสูงที่สุด คือ 2.8330, 4.0373 และ 28 ตามลําาดับ ความสัมพันธ์ของการสัญจรบนโครงข่ายในระดับพื้นที่รวมกับความเชื่อมต่อระดับ พื้นที่เฉพาะกับความเชื่อมต่อมีค่าค่อนข้างน้อย คือ 0.2509 และ 0.3204 แสดงถึงผู้สัญจรทําาความเข้าใจและจดจําาเส้น

ทางของโครงข่ายสัญจรได้ยาก อย่างไรก็ดีความสัมพันธ์ของการสัญจรระดับพื้นที่รวมกับพื้นที่เฉพาะมีค่าสูงมาก คือ 0.8716 แสดงถึงการสัญจรบนโครงข่ายที่เอื้อให้เกิดทางเลือกอย่างหลากหลายของผู้คนในการเลือกเส้นทางสัญจรได้มาก นอกจากนั้นยังพบว่าค่าประสิทธิภาพการเข้าถึงของโครงข่ายสัญจรและเส้นทางเดินเท้าของผู้ใช้ปัจจุบันยังขาดความสัมพันธ์กับ

แนวเส้นทางเดินเท้าในปัจจุบัน

12 ปี (พ.ศ.2552 –2563) โดยใช้ทฤษฎี “ลด เปลี่ยน และ ปรับปรุง (Avoid-Shift-Improve-ASI)” เป็นกรอบในการประเมิน และเพื่อเสนอแนะแนวทางการพัฒนาเมืองให้เป็นเมืองที่มีระบบการขนส่งสาธารณะที่ยั่งยืน ผู้วิจัยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพทำการเก็บข้อมูล โดยการสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้ให้ข้อมูลสำคัญจำนวน 15 คน จากภาครัฐ ภาคเอกชน และภาควิชาการ  ผลการศึกษา พบว่า แผนพัฒนากรุงเทพมหานครระยะ 12ปี ยังไม่เป็นไปตามกรอบ ASI โดยในเรื่องลดการเดินทางที่ไม่จำเป็น (Avoid) ในทางปฏิบัติยังไม่สามารถลดการเดินทางได้ ในเรื่องการพัฒนาการใช้ประโยชน์ที่ดินและการพัฒนาพื้นรอบสถานีขนส่งมวลชน ยังไม่มีการบูรณาการแผนการขนส่งกับผังเมืองและยังไม่มีการใช้ประโยชน์จากเทคโนโลยีในภาคการขนส่ง สำหรับการเปลี่ยน (Shift) รูปแบบการเดินทางนั้น มีความพยายามเปลี่ยนสู่การใช้ระบบขนส่งสาธารณะและการส่งเสริมการเดินทางที่ไม่ใช้เครื่องยนต์ (non-motorised transport) อย่างไรก็ตาม การให้บริการของระบบขนส่งสาธารณะยังคงไม่เพียงพอต่อความต้องการ ค่าเดินทางสาธารณะมีราคาแพงและขาดการเชื่อมต่อเพื่อเปลี่ยนถ่ายระบบขนส่ง ด้วยเหตุนี้การเปลี่ยนแปลงรูปแบบการเดินทางโดยใช้ระบบขนส่งสาธารณะจึงยังไม่ประสบความส าเร็จในเรื่องการปรับปรุง (Improve) มีการพัฒนาเทคโนโลยีที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมสำหรับรถยนต์ และพัฒนาพลังงานทางเลือก โดยการสนับสนุนการลดภาษีสำหรับรถยนต์ไฟฟ้าแต่ยังไม่สามารถจูงใจให้ประชาชนหันมาใช้รถพลังงานทางเลือกที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม

ถึงรถยนต์พลังงานไฟฟ้าจะมีข้อจำกัดหลายประการ แต่รถยนต์ประเภทนี้ เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมมากกว่ารถยนต์น้ำมันโดยทั่วไป ซึ่งมีงานวิจัยหลายชิ้นได้อธิบายถึงประสิทธิภาพที่สูงกว่าของรถยนต์ไฟฟ้า และสร้างมลพิษน้อยกว่ารถยนต์ที่ใช้เชื้อเพลิงแบบอื่นๆ อีกทั้งคุณอาจมองถึงของเสียที่มาจากโรงงานผลิตรถยนต์ไฟฟ้า แต่ของเสียในที่นี้ ก็ผลิตออกมาในปริมาณที่น้อยกว่าปกติแน่นอน
 เมื่อคุณมองด้านความคุ้มค่าทางการเงิน การขับรถยนต์พลังงานไฟฟ้า จะช่วยให้คุณเก็บเงินได้มากขึ้น จากค่าใช้จ่ายเชื้อเพลิงที่ลดลง
เมื่อมองในมุมที่กว้างขึ้นไปอีก การใช้รถยนต์ EV จะช่วยให้ประเทศชาติลดการปล่อยก๊าซที่ก่อให้เกิดภาวะเรือนกระจกได้อย่างบรรลุเป้าหมาย และยังช่วยให้เรามีอากาศบริสุทธิ์ให้ได้หายใจมากขึ้นอีกด้วย

ว่าการใช้รถจักรยานไฟฟ้ามีการปลดปลอยมลพิษที่น้อยกว่ามอเตอร์ไซด์และรถยนต์หลายเท่า

ทั่วโลก อย่างไรก็ตามสิ่งที่การบินพาณิชย์ทำให้เกิดปัญหาสังคมและสิ่งแวดล้อม คือ มลภาวะทางอากาศที่ส่งผล

ต่อการดำรงชีวิตและการปฏิบัติการบิน แนวทางแก้ปัญหาที่สายการบินนำมาใช้ คือ การลดปริมาณการใช้เชื้อเพลิงของ

อากาศยานโดยการใช้อากาศยานประสิทธิิภาพสูง หรือใช้เชื้อเพลิงที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม และจัดเที่ยวบินตรง ซึ่ง

มีผลต่อการลงทุนของสายการบิน ในส่วนของผู้โดยสารทำได้โดยการลดการเดินทางทางอากาศ การปฏิบัติงานออนไลน์ 

การโดยสารชั้นประหยัด การเดินทางทางราง ซึ่งขึ้นอยู่กับความพึงพอใจส่วนบุคคล ส่วนหน่วยงานของรัฐควรเพิ่ม

การขนส่งทางรางในประเทศ และส่งเสริมการบินระหว่างประเทศ ส่วนมลภาวะทางเสียงและทางน้ำนั้น ผู้ดำเนินการหลัก 

คือ ท่าอากาศยาน ต้องร่วมกับสายการบิน ดไเนินการป้องกันและลดผลกระทบให้อยู่ในระดับมาตรฐานสากล โดยขอรับ

ความร่วมมือจากผู้เกี่ยวข้องและผู้มีส่วนได้ส่วนเสียทุกฝ่าย

อาจไม่ได้ส่งผลไปถึงพื้นที่พิเศษอย่างเป็นองค์รวมตามแนวทางของการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน เนื่องจากวัตถุประสงค์หลักของการท่องเที่ยวแบบคาร์บอนต่ำนั้นเป็นไปเพื่อรักษาสภาพแวดล้อมด้วยการลดการปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ที่จะเกิดจากการท่องเที่ยวให้น้อยที่สุด และในส่วนของการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ตามนโยบายของพื้นที่พิเศษแต่ละพื้นที่ได้มีการจัดกิจกรรมที่เหมาะสมกับพื้นที่ เช่น การรณรงค์ให้นักท่องเที่ยวปั่นจักรยาน 

การรณรงค์ให้นักท่องเที่ยวดับเครื่องยนต์ การไม่เปลี่ยนผ้าเช็ดตัวระหว่างเข้าพัก เป็นต้น และประเด็นที่สำคัญในการดำเนินนโยบายเกี่ยวกับการท่องเที่ยวแบบคาร์บอนต่ำคือ การรณรงค์ให้สถานประกอบการใช้วัตถุดิบในการปรุงอาหารที่มาจากท้องถิ่น ซึ่งเป็นการลดก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์อันเกิดจากกระบวนการขนส่ง และยังช่วยให้คนในท้องถิ่นได้มีรายได้จากการนำวัตถุดิบที่ผลิตขึ้นเองในท้องถิ่นไปขายอีกด้วย