Lang geleden, nadat de oergoden de wereld voorzien hebben van goden en nadat deze goden de wereld gemaakt hadden tot een planeet van schoonheid en leven, kwam één van de goden met een idee. Hij vond dat de aarde er prachtig uitzag, maar er ontbrak simpelweg iets. Hij keek vanaf Olympus neer op de aarde en zag hoe dieren vreedzaam planten aten. Ook  zag hij andere dieren die jaagden op alles wat los en vast zat.

Hij kwam, na een grondige inspectie, tot de conclusie dat de aarde iets miste. Hij vond dat niet alleen de goden in harmonie met de dieren konden leven, maar dat er behoefte was aan intelligent leven. Naast goden zouden ook de zogenaamde ‘mensen’ op de aarde mogen leven. Helaas beschikte deze god, Prometheus genoemd, niet over de ervaring om de perfecte mens te scheppen.

Met die gedachte in zijn achterhoofd daalde hij af naar het diepste punt van de berg Olympus. In een ruimte gehuld in totale duisternis, probeerde hij de mens te scheppen uit klei en modder. Dat mislukte jammerlijk. In totaal heeft de god tientallen jaren besteed aan het scheppen van de ideale mens, tot hij het uiteindelijk opgaf. Hij keerde terug naar Olympus, waar de andere goden op hem wachtten. Iedereen wilde weten waar hij de afgelopen decennia geweest was, maar bang om zijn mislukking onder ogen te komen, besloot Prometheus om niets te vertellen.

Zeus had echter zijn bedenkingen en startte zijn eigen onderzoek. Hij doorzocht de hele aarde, in de hoop om een aanwijzing te vinden waaraan Prometheus zijn tijd had verspilt. Tot zijn grootste verdriet kon hij niets vinden. Hij reisde tot de zuidpool, toen naar Amerika en weer terug. Nergens was een hint te vinden. Toch bleef de oppergod Zeus zijn neef Prometheus verdenken. Uiteindelijk keerde hij terug, met het idee om Prometheus te vragen wat hij gedaan had. Maar Prometheus was verdwenen toen hij terugkwam.