2.Δεν υπάρχουν πόροι για ζωή.

3.Ο πλανήτης έχει ακραίες θερμοκρασίες (περίπου 438-483°C), πυκνή ατμόσφαιρα με διοξείδιο του άνθρακα και έλλειψη νερού.

4.Στο μακρινό παρελθόν θα μπορούσε να είχε κατοικηθεί καθώς είναι πιθανή η ύπαρξη νερού.

Μέρος 3 εργασία

Ίσως βαθιά μέσα του να υπάρχουν υλικά όπως πάγος και νερό, αλλά οι συνθήκες είναι τόσο ακραίες που κάνουν σχεδόν αδύνατη την ύπαρξη ζωής. Ο Ουρανός παραμένει όμως ένας μακρινός, μυστηριώδης κόσμος!

Επίσης αν σκανάρετε το qr θα μεταβείτε στο σάιτ της NASA που μιλάει για τον πλανήτη ουρανό. Αν δεν μπορείτε να το σκανάρετε αυτός είναι ο σύνδεσμος https://science.nasa.gov/uranus/

Ανάμεσα στα διάφορα χαρακτηριστικά της επιφάνειας που εντόπισε η διαστημική συσκευή Μάρινερ 10 ήταν και ένα τεράστιο λεκανοπέδιο που ονομάστηκε Λεκανοπέδιο των Θερμίδων (Caloris). Τo λεκανοπέδιο αυτό έχει διάμετρο 1.400 χιλιομέτρων, αποτέλεσμα μιας τεράστιας σύγκρουσης του Ερμή με έναν αστεροειδή που πρέπει να είχε διάμετρο 100 χιλιομέτρων. Ο αστεροειδής αυτός έπεσε στην επιφάνεια με ταχύτητα 500.000 χιλιομέτρων την ώρα, αφού δεν υπήρχε κανένα είδος ατμόσφαιρας για να ελαττώσει την ταχύτητά του, η οποία οφείλονταν στη μεγάλη βαρυτική έλξη που εξασκούσε πάνω στον επερχόμενο αστεροειδή ο Ήλιος. Ολόκληρη η επιφάνεια του Ερμή συγκλονίστηκε τότε από τη σύγκρουση αυτή, ενώ τεράστιες ποσότητες λάβας διασκορπίστηκαν στην επιφάνεια.

Εκτός όμως από το λεκανοπέδιο των Θερμίδων, η ένταση της σύγκρουσης σχημάτισε και μια λοφώδη περιοχή στην εκ διαμέτρου αντίθετη επιφάνεια. Η τεράστια ενέργεια που απελευθερώθηκε κατά τη σύγκρουση υπολογίζεται ότι πρέπει να έφτασε τα 1,2 τρισεκατομμύρια τρισεκατομμυρίων θερμίδες.

Η επιφάνεια του Ερμή καλύπτεται επίσης και από τεράστιες χαράδρες με μήκη που ξεπερνούν τα 500 χιλιόμετρα και ύψη που ξεπερνούν τα 3.000 μέτρα. Οι ειδικοί επιστήμονες υπολογίζουν ότι οι χαράδρες αυτές είναι ρήγματα που δημιουργήθηκαν καθώς ο τεράστιος σιδερένιος πυρήνας του Ερμή συρρικνώνονταν. Η συρρίκνωση αυτή, επήλθε με την αργή στερεοποίησή του, που σημαίνει ότι ο Ερμής είναι σήμερα μικρότερος απ’ ότι ήταν πριν από μερικά δισεκατομμύρια χρόνια. Ένα τέτοιο ρήγμα ονομάζεται Santa Maria Rupes με βάθος 3.200 μέτρων. Αν ρίχνατε μια πέτρα από την κορυφή του ρήγματος αυτού θα χρειαζόταν 130 δευτερόλεπτα για να φτάσει στη βάση του, αφού η βαρύτητα του Ερμή είναι τρεις φορές μικρότερη από τη βαρύτητα στη Γη. Ένας άνθρωπος δηλαδή με βάρος 75 κιλών στη Γη, στον Ερμή θα είχε βάρος 25 μόνο κιλών.Ερμής βρίσκεται τόσο κοντά στον Ήλιο ώστε είναι πολύ δύσκολο να τον διακρίνουμε καθαρά από τη Γη, καθώς βρίσκεται μέσα στην ηλιακή άλω. Ωστόσο, μπορεί να παρατηρηθεί και έτσι ήταν γνωστός από την αρχαιότητα. Επιπλέον, είναι και μικρός, όντας μόνο ελάχιστα μεγαλύτερος από τη Σελήνη. Η ηλιακή του ημέρα (από ανατολή σε ανατολή) διαρκεί διπλάσιο χρόνο (176 γήινες ημέρες) απ’ ότι το έτος του, αν και μια πλήρης περιστροφή γύρω από τον άξονά του διαρκεί 59 γήινες ημέρες, ενώ μια πλήρης περιφορά του γύρω από τον Ήλιο (με μέση ταχύτητα 48 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο) διαρκεί μόνο 88 γήινες ημέρες. Σε μέση απόσταση τροχιάς 58 εκατομμύρια χιλιόμετρα, είναι ο πλησιέστερος πλανήτης στον Ήλιο και καψαλίζεται συνεχώς από τις ακτίνες του. Η επιφάνεια του πλανήτη πλήττεται κατ'επανάληψη από μετεωρίτες οι οποίοι οδηγούνται σε αυτή την περιοχή από το ισχυρό βαρυτικό πεδίο του Ηλίου, προσκρούουν στην επιφάνεια με μεγάλες ταχύτητες και σχηματίζουν κρατήρες.Ονομάστηκε με το όνομα του ελληνικού θεού Ερμή, γιο του Δία και μιας από τις κόρες του Άτλαντα, της νύμφης Μαίας, ενώ οι Ρωμαίοι τον βάφτισαν με το όνομα του αντίστοιχου θεού τους Mercurius. Το αστρονομικό σύμβολό του είναι ένας κύκλος με ένα σταυρό από κάτω και ένα ημικύκλιο από επάνω (Unicode: ☿). Συμβολίζει το κεφάλι του Θεού με το κερατοειδές κράνος του. Πριν από τον 5ο αιώνα π.Χ. ο πλανήτης είχε δύο ονόματα καθώς εμφανίζεται εναλλάξ και στις δύο πλευρές του Ήλιου. Το βράδυ ήταν ο Ερμής και το πρωί ο Απόλλων (θεός του ήλιου). Θεωρείται ότι πρώτος ο Πυθαγόρας διατύπωσε την άποψη ότι πρόκειται για τον ίδιο πλανήτη. Η πρώτη καταγραφή του Ερμή έγινε από τον.

Επιπλέον, οι καιρικές συνθήκες στον Δία είναι εξαιρετικά ακραίες. Μια χαρακτηριστική περίπτωση είναι η Μεγάλη Ερυθρά Κηλίδα, μια τεράστια θύελλα μεγαλύτερη από τη Γη, που μαίνεται για εκατοντάδες χρόνια.

Καθώς κάποιος προχωρά πιο βαθιά στην ατμόσφαιρα του Δία, η πίεση και η θερμοκρασία αυξάνονται σε τρομερά επίπεδα, σε σημείο που καμία γνωστή μορφή ζωής ή τεχνολογία δεν μπορεί να επιβιώσει. Επίσης, η ατμόσφαιρά του είναι τοξική, αφού δεν περιέχει οξυγόνο, αλλά ουσίες όπως η αμμωνία και το μεθάνιο.

Τέλος, ο Δίας διαθέτει πολύ ισχυρή μαγνητόσφαιρα που δημιουργεί τεράστια ποσά ακτινοβολίας. Αυτή η ακτινοβολία είναι επικίνδυνη τόσο για τον άνθρωπο όσο και για τα διαστημικά μηχανήματα. Όλοι αυτοί οι παράγοντες κάνουν τη ζωή στον Δία αδύνατη για τον άνθρωπο.

Δημήτρης Μεσονησανάκης

Γιώργος Πετρουλάκης.

Ενώ ο πλανήτης Δίας είναι ένα απίθανο μέρος για να εγκατασταθούν ζωντανοί οργανισμοί, το ίδιο δεν ισχύει για ορισμένα από τα πολλά φεγγάρια του.

Η Αφροδίτη βρίσκεται πλησιέστερα προς τον Ήλιο από ότι η Γη και λόγω της μεγάλης επίδρασης του φαινομένου του θερμοκηπίου οι θερμοκρασίες στην επιφάνεια αγγίζουν σχεδόν τους 460 °C, ενώ η ατμοσφαιρική πίεση είναι 90 φορές μεγαλύτερη της Γης, οπότε η ζωή όπως την ξέρουμε είναι απίθανο να υπάρχει στην επιφάνεια του πλανήτη. Ωστόσο, μερικοί επιστήμονες υποθέτουν ότι μπορούν να υπάρχουν θερμοοξεόφιλοι ακραιόφιλοι μικροοργανισμοί στα ψυχρότερα, όξινα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας της Αφροδίτης.

Μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα, πιστευόταν ότι το περιβάλλον της επιφάνειας της Αφροδίτης ήταν παρόμοιο με της Γης και άρα θα μπορούσε να φιλοξενεί ζωή. Το 1870, ο Βρετανός αστρονόμος Ρίτσαρντ Πρόκτορ υπέθεσε ότι η ύπαρξη ζωής στην Αφροδίτη είναι αδύνατη κοντά στον ισημερινό της,^[4] αλλά ίσως υπάρχει στους πόλους.

Από τη δεκαετία του 1960, ωστόσο, τα ολοένα και πιο ακριβή δεδομένα από τους διαστημικούς ανιχνευτές δείχνουν ότι η Αφροδίτη έχει ένα ακραίο κλίμα, με το φαινόμενο του θερμοκηπίου να διατηρεί μια σταθερή θερμοκρασία των σχεδόν 500 °C στην επιφάνεια. Η ατμόσφαιρα της Αφροδίτης περιέχει σύννεφα θειικού οξέος και η ατμοσφαιρική πίεση στην επιφάνεια είναι 90 μπαρ, δηλαδή 90 φορές μεγαλύτερη από αυτή της Γης και ισοδύναμη με την πίεση σε βάθος 900 μ. στους Γήινους ωκεανούς. Συνεπώς, οι αντιξοότητες του περιβάλλοντος αποκλείουν την ύπαρξη ζωής στην επιφάνεια του πλανήτη.

Τον Σεπτέμβριο του 1967, οι Καρλ Σαγκάν και Χάρολντ Μορόγουιτζ δημοσίευσαν μια ανάλυση για το ζήτημα της ζωής στην Αφροδίτη, στο περιοδικό Nature.

Είναι μάλλον απίθανο να υπάρχει ζωή κοντά στην επιφάνεια της Αφροδίτης, αλλά σε ύψος γύρω στα 50 χλμ. όπου η θερμοκρασία είναι ηπιότερη, ίσως η ατμόσφαιρα της Αφροδίτης να είναι πιο βιώσιμη.

Με ανάλυση των δεδομένων από τις αποστολές Βενέρα, Πάιονηρ Αφροδίτη και Μαγγελάνος, διαπιστώθηκε ότι στην ανώτερη ατμόσφαιρα υπάρχουν μαζί καρβονυλοσουλφίδια, υδρόθειο και διοξείδιο του θείου. Το Βενέρα ανίχνευσε και μεγάλες ποσότητες τοξικού χλωρίου άμεσα κάτω από τη νεφοκάλυψη της Αφροδίτης. Τα καρβονυλοσουλφίδια δύσκολα παράγονται μη οργανικά, οπότε μάλλον προέρχονται από ηφαιστειακή δραστηριότητα. Το θειικό οξύ παράγεται στην ανώτερη ατμόσφαιρα από τη φωτοχημική επίδραση του Ήλιου στα διοξείδια του άνθρακα, στα διοξείδια του θείου και στους υδρατμούς.

Η ηλιακή ακτινοβολία περιορίζει την ατμοσφαιρική κατοικήσιμη ζώνη σε υψόμετρα από 51 χλμ. (65 °C) έως 62 χλμ. (-20 °C) μέσα στα όξινα σύννεφα. Στα σύννεφα ίσως υπάρχουν χημικές ουσίες που μπορούν να εξελιχθούν σε βιολογικά δραστικές μορφές. Πιθανολογείται ότι οποιοιδήποτε υποθετικοί μικροοργανισμοί κατοικούν στην ατμόσφαιρα, αν υπάρχουν, θα μπορούσαν να αξιοποιήσουν το υπεριώδες φως που εκπέμπεται από τον Ήλιο ως πηγή ενέργειας, και αυτό θα ήταν και μια εξήγηση για τις σκοτεινές γραμμές που παρατηρούνται στις υπεριώδεις φωτογραφίες της Αφροδίτης.

Υπάρχει ζωή στον πλανήτη;

·        Αυτό φαίνεται αδύνατο, λόγω της υπερβολικά χαμηλής θερμοκρασίας του (-232C^o).

·        Οι ακραίες συνθήκες στον Πλούτωνα, ωφείλονται στην απόστασή του από  τον Ήλιο (5,9 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα).

·        Σύμφωνα με τις θεωρίες των επιστημόνων, μπορεί να υπάρχει νερό κάτω από τον πάγο, όμως Η ΖΩΗ ΣΤΟΝ ΠΛΟΥΤΩΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΗ.