Ταξιδεύουμε με το βιβλίο,

μαθαίνουμε τον κόσμο, τον Άλλο, μπαίνουμε στη θέση του, κατανοούμε, συμπάσχουμε!

Το Ταξίδι του Στέφανου

Στίχοι :Αντώνης Δατσέρης Γ1

Στέφανος μόνος, κοιτάζει το φως

Κάτι τον τραβάει πιο κάτω απ’ το φως

Φίλοι γελάνε, δεν είναι κακοί

Μα σ’ ένα χαπάκι κρυμμένοι καημοί

Μάνα που κλαις στο δωμάτιο σιγ’

Ο γιος σου πνίγηκε σ’ ένα ψέμα γλυκό

Το ταξίδι που σκότωσε

Το παιδί σου που ζήτησε φτερό

Πάρτι και γέλια, σκοτεινός ο χορός

Τα μάτια του Πέτρου γεμάτα καπνός

Η Νότα γελάει, μα κάτι ρωτά

Κι ο Στέφανος φεύγει χωρίς λογικά

Μάνα που κλαις στο δωμάτιο σιγ’

Ο γιος σου πνίγηκε σ’ ένα ψέμα γλυκό

Το ταξίδι που σκότωσε

Το παιδί σου που ζήτησε φτερό

Κι αν γύριζε πίσω ο χρόνος ξανά

Θα έλεγε όχι, θα έσβηνε φωτιά

Μα τώρα σωπαίνει η νιότη ξανά..

Δεσποινα Γιαννικακη

ΕΙΡΗΝΗ ΒΙΔΑΚΗ

Τα ναρκωτικά είναι ουσίες που μπορούν να προκαλέσουν σοβαρά προβλήματα στην υγεία και στη ζωή των ανθρώπων. Πολλοί ερευνητές και επιστήμονες κάνουν έρευνες για να καταλάβουν γιατί οι άνθρωποι τα χρησιμοποιούν και πώς αυτό επηρεάζει την κοινωνίαΣύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία, η χρήση ναρκωτικών παρουσιάζει αυξητική τάση, ιδιαίτερα στους νέους ηλικίας 15-24 ετών. Οι έρευνες περιλαμβάνουν στατιστικά δεδομένα, ψυχολογικές και κοινωνιολογικές μελέτες, οι οποίες βοηθούν στο να κατανοήσουμε τα αίτια της χρήσης, καθώς και τις συνέπειες στην υγεία και στην κοινωνία.Στην Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια, αρκετοί νέοι δοκιμάζουν ναρκωτικά, κυρίως κάνναβη. Οι επιστήμονες λένε ότι οι πιο συνηθισμένοι λόγοι είναι η περιέργεια, τα ψυχολογικά προβλήματα, η έλλειψη υποστήριξης και η πίεση από το περιβάλλον. Η Πολιτεία και διάφοροι φορείς προσπαθούν με καμπάνιες ενημέρωσης και προγράμματα πρόληψης να μειώσουν το φαινόμενο.Σε παγκόσμιο επίπεδο, εκατομμύρια άνθρωποι κάνουν χρήση ναρκωτικών. Η κατάσταση είναι πιο σοβαρή σε χώρες όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, όπου πολλοί πεθαίνουν από υπερβολική δόση.

Οι τελευταίοι μήνες ήταν σκοτεινοί. Ο Στέφανος και ο Στάθης είχαν βουτήξει πιο βαθιά απ’ ό,τι πίστευαν. Το «παιχνίδι» με τα ναρκωτικά είχε πια γίνει ανάγκη. Η Νότα είχε εξαφανιστεί, ο Πέτρος είχε χαθεί σ’ έναν δικό του κόσμο, και οι δύο φίλοι πάλευαν μόνοι.

Ένα βράδυ, ο Στάθης —με περισσότερο θυμό παρά επίγνωση— παίρνει μια δόση μεγαλύτερη απ’ ό,τι αντέχει. Ο Στέφανος προσπαθεί να τον συνεφέρει, να φωνάξει βοήθεια, αλλά είναι αργά. Στο νοσοκομείο του λένε τη φράση που δεν θα ξεχάσει ποτέ: «Ήταν ήδη πολύ αργά.»

Ο κόσμος του καταρρέει. Σιωπή, ντροπή, φόβος. Αλλά κάτι μέσα του αλλάζει. Ο πόνος γίνεται ανάγκη για λύτρωση. Ο Στέφανος δεν μπορεί να επιτρέψει να χαθεί και ο δικός του δρόμος. Ζητά βοήθεια. Μιλά. Αντιστέκεται. Πενθεί, αλλά δεν παραδίδεται.

Χρόνια αργότερα, στέκεται μπροστά σε μια ομάδα εφήβων. Δείχνει μια φωτογραφία δύο αγοριών που χαμογελούν ανέμελα.

«Ο ένας από αυτούς είμαι εγώ. Ο άλλος… ο φίλος μου ο Στάθης. Δεν πρόλαβε να σωθεί. Εγώ όμως σώθηκα, γιατί δεν ήθελα ο θάνατός του να είναι απλώς μια στατιστική.»

Η αίθουσα σωπαίνει. Και κάπου στο βάθος, κάποιος νέος τον ακούει στ’ αλήθεια. Και ίσως σωθεί κι αυτός.

Γιώργος Φαρσάρης Γ4

Ένα παιδί μόνο, χαμένο,

ψάχνει αγάπη, λίγο φως.

Μα βρίσκει δρόμο πονεμένο,

που οδηγεί στον χαλασμό.

Μια σκόνη, μια στιγμή ξεγνοιασιάς,

που γρήγορα γίνεται φυλακή.

Το γέλιο φεύγει απ’ τα χείλη,

και η καρδιά μένει σιωπηλή.

Νομίζει πως πετά ψηλά,

μα πέφτει κάθε μέρα όλο και πιο χαμηλά.

Η ζωή του χάνεται σιγά σιγά,

σαν κερί που σβήνει με τη βροχή.

Όμως αν κάποιος του κρατήσει το χέρι,

κι αν βρει τη δύναμη να πει «φτάνει»,

ίσως το σκοτεινό ταξίδι αυτό,

να γίνει δρόμος για καινούριο φως.

Το ταξίδι που σκοτώνει

Μου είπαν “έλα, είναι απλό,

θα δεις τον κόσμο αλλιώς, γλυκό.”

Μα πίσω απ’ το χαμόγελο το ψεύτικο,

κρυβόταν βάθος μαύρο, ατέλειωτο.

Η πρώτη δόση – ψίθυρος γλυκός,

μα έγινε ανάγκη, φίδι σιωπηλό.

Το σώμα λύγισε, το φως σκοτείνιασε,

κι η κάθε μέρα την καρδιά μου πάγωνε.

Η μάνα φώναζε: “Γύρνα ξανά!”

Μα εγώ χαμένος σε βαθιά νερά.

Φίλοι χαθήκαν, έγιναν καπνός,

κι εγώ σκιά, χωρίς σκοπό, φτωχός.

Μα ένα πρωί, με πόνο βαρύ,

είδα ξανά το φως στην αυγή.

Μαθαίνεις αργά, μα ποτέ δεν αργεί,

η ελπίδα να βγει… απ’ τη σιωπή.

Βασίλης Σωτηριάδης Γ4

Αγγελική Μαρία Αθανασάκη

...Μετά από αρκετό καιρό, πλέον τίποτα δεν είναι ίδιο. Ο Στέφανος, ο Πέτρος και ο Στάθης έχοντας πλέον εθιστεί για τα καλά στα ναρκωτικά διανύουν μια περίοδο που τα πάντα γύρω τους διαλύονται. Οι ίδιοι ξέρουν ότι η κατάστασή τους είναι πλέον πολύ δύσκολη και πως όλο αυτό έχει προκληθεί από τον εθισμό που έχουν. Μια μέρα, στο σχολείο ο Στάθης, ο Πέτρος και ο Στέφανος φτάνοντας πολύ κοντά στο τέλος της σχολικής χρονιάς, είναι κοντά σε μια εξέλιξη πυ θα άλλάξει την παρέα και τη ζωή που είχαν τόσα χρόνια. Ο Πέτρος, έχοντας καταλάβει τα λάθη που κάνουν αυτά τα χρόνια ,στην προσπάθειά του να μεταπείσει τους φίλους του να μην κυλήσουν κι άλλο στον εθισμό τους στα ναρκωτικά, τους εκβιάζει θέλοντας να κερδίσει την εμπιστοσύνη τους ξανά και να μην πάρουν αυτή την απόφαση. Ο ίδιος, δεν καταφέρνει να τους αλλάξει γνώμη κι έτσι αποφασίζει να πάρει παραπάνω δόση από ότι είχε συνηθίσει μετά από ένα κακό βράδυ που είχε. Μα δεν άντεξε γιατί ήταν αργά. Ο Στέφανος και ο Στάθης, ήταν δίπλα του αλλά και οι ίδιοι ήξεραν την πραγματικότητα... Μετά από πολλά χρόνια, με τις αλλαγές στη ζωή τους να είναι πολλές, συχνά πυκνά, όποτε δουν περιπτώσεις σαν και της δικής τους προσπαθούν να σταματήσουν άλλους να πάθουν ότι έπαθαν κι εκείνοι μα ξέρουν πως πλέον είναι δύο και όχι τρεις.

Κωστής Παπαφραγκάκης, Γ4

Μια μέρα πήρε την απόφαση να μιλήσει. Πήγε στους γονείς του και τους είπε την αλήθεια. Δεν ήταν εύκολο, αλλά εκείνοι τον στήριξαν. Δεν του γύρισαν την πλάτη. Τον πήγαν σε έναν ειδικό και ξεκίνησε θεραπεία. Τα πρώτα βήματα ήταν δύσκολα, αλλά με τον καιρό ένιωσε καλύτερα.

Ο Στάθης δεν ήθελε να βοηθηθεί. Απομακρύνθηκαν. Η Νότα χάθηκε από τη ζωή του. Ο Πέτρος είχε ήδη παρασυρθεί εντελώς. Ο Στέφανος όμως κράτησε γερά.

Άρχισε να πηγαίνει ξανά σχολείο, να διαβάζει, να κάνει νέα πράγματα. Γνώρισε άτομα που του φέρθηκαν με ειλικρίνεια. Σταμάτησε να κρύβεται. Μίλησε και σε άλλους νέους για όσα πέρασε. Ήθελε να τους προειδοποιήσει. Να μην κάνουν τα ίδια λάθη.

Μπορεί να μην ξέχασε ποτέ αυτό το ταξίδι αλλά δεν τον καθόρισε. Κατάφερε να βγει απ’ το σκοτάδι. Και να συνεχίσει τη ζωή του πιο ώριμος, πιο δυνατός.

Στέλιος Παπαντωνάκης, Γ4

Να βρείτε έρευνες στατιστικά στοιχεία,μελέτες,ψυχολογικές,κοινωνιολογικές κλπ από το διαδίκτυο σχετικές με τη χρήση ναρκωτικών στην Ελλάδα και στον κόσμο

«Στέφανε, ξύπνα» του φώναξε η μαμά του.

«Τώρα, ρε, μάνα» της απάντησε ο Στεφανος και ξεκίνησε να ετοιμάζεται για το σχολείο. Σήμερα έχει να σπρώξει 5-6 πακετάκια μπας και μπορέσει να αγοράσει τη δόση του για την  επόμενη εβδομάδα . 

«Εεεεε…» του φώναξε ο Στάθης και τον πλησίασε . 

 «Τι λες μετά το σχολείο να πάμε στο δασάκι;» του είπε . 

«Γιατί ;» τον ρώτησε ο Στέφανος.

« Σήμερα είναι τα γενέθλιά μου, το ξέχασες ;»

«Να με συγχωρείτε, κύριέ μου» είπε με ειρωνικό τόνο και τον ακολούθησε στο δασάκι  πέντε  λεπτά έξω από την πόλη .

«Έλα, κερνάω εγώ σήμερα» και του πρόσφερε ένα τσιγάρο αλλά ο Στέφανος αρνήθηκε και του είπε 

«Όχι σήμερα» και έκατσε δίπλα του.

Μετά από λίγες ώρες που είχαν περάσει, σηκώνονται, παίρνουν τη μηχανή του Στάθη και ξεκινάνε να πάνε στα σπίτια τους. 

Μόλις ο Στέφανος φτάνει στο σπίτι του τον περιμένει μια ανεπιθύμητη παρουσία. Η μητέρα του τον φωνάζει στο σαλόνι και ποιον βλεπει; Τον Πέτρο με το καλό του το κοστούμι, τη γραβάτα του και ένα κουτί σοκολατάκια. Ο Πέτρος προχωράει προς το μέρος του και τον χαιρετάει. Του κάνει τη γνωστή και κλασική χειραψία και έτσι όπως τον τραβάει προς το μέρος του τού ψιθυρίζει κάτι στο αυτί του «Ξέρω ότι δεν δεν θες ούτε να μου μιλάς ούτε να με ξέρεις πια. Θέλω να σου μιλήσω σοβαρά εδώ και καιρό αλλά δεν έβρισκα με τίποτα την ευκαιρία».  Ο Στέφανος τον κοιτάζει και του κάνει νόημα να τον ακολουθήσει στο δωμάτιό του. 

«Τι θέλεις από μένα;» τον ρώτησε.

«Ήθελα να σου πω ότι λυπάμαι και ότι εχω μετανιώσει για ό,τι σου έχω κάνει εδώ και τόσο καιρό» και συνεχίζει εξηγώντας του γιατί τα είχε κάνει όλα αυτά . 

Συνεχίζει λέγοντάς του «Συγγνώμη για τα όσα κακά σού έχω κάνει αυτό το τελευταίο διάστημα. Είσαι το μοναδικό “εντάξει”  παιδί από όσα ξέρω. Κανένας δεν μου έχει φερθεί με τόση ευγένεια τόσα χρόνια ούτε καν οι ίδιοι μου οι γονείς. Μπορείς να φανταστείς πώς είναι να μεγαλώνεις χωρίς αυτήν τη λίγη προσοχή του πατέρα και της μητέρας σου; Εσύ όμως από την αρχή ήσουν τόσο καλός και δεν ξέρω γιατί σου το έκανα αυτό και δεν προσπάθησα να γίνω και να φερθώ έστω και για λίγο σαν καλός φίλος. Δεν ξέρω, ίσως ζήλεψα το γεγονός ότι εσύ έχεις τόσους πολλούς και καλούς φίλους και οικογένεια». 

Ο Στεφανος μόλις άκουσε αυτά τα λόγια του έκανε μια σφιχτή αγκαλιά και του είπε «Θέλω να ξέρεις ότι δεν θα σε αφήσω ποτέ και ότι θα κάνω ό,τι περνάει από το χερι μου για να σε βοηθήσω». 

Μετά από λίγο βγήκαν από το δωμάτιο του Στέφανου. Ο Πέτρος πλησίασε την έξοδο αλλά τον σταμάτησε μια φωνή, επιθετική αλλά στοργική και μαμαδίστικη. Η Μαρία Χαλκιαδάκη του φώναξε λέγοντάς του «Μην τολμήσεις να βγάλεις το πόδι σου έξω από αυτήν την πόρτα, κύριε!». Όπως του το είπε, ο Πέτρος πλησίασε το τραπέζι της κουζίνας και βλέπει ένα σερβίτσιο επιπλέον πάνω στο τραπέζι. «Βρε, παιδί μου, πίστεψες ποτέ ότι θα φύγεις από το σπίτι μου χωρίς πρώτα να φας;» του λέει η κυρία Μαρία .

Ηταν η πρώτη φορά που ο Πέτρος ένιωσε αγάπη,  σεβασμό, εκτίμηση και συγκίνηση αλλα το πιο σημαντικό είναι ότι ένιωσε αγαπητός από μια άγνωστη οικογένεια. Κι ας την ήξερε μόνο λίγες ώρες, ένιωθε ότι την ήξερε χρόνια! 

Μόλις, όμως, άκουσε τα λόγια της κυρίας Μαρίας έτρεξε καταπάνω της και την αγκάλιασε με την πιο σφιχτή και στοργική αγκαλιά που δεν είχε δώσει καν στην ίδια  του τη μητέρα. 

Είχαν περάσει αρκετές μέρες που ο Στέφανος δεν είχε δει ουτε είχε ακούσει νέα από τον Στάθη. Δεν αγχωνόταν και τόσο γιατί με τις δουλειές που είχε αναλάβει ως έμπορος ναρκωτικών τον είχε χάσει λίγο. 

Ο Στέφανος μετά από την απρόσμενη  συνάντησή του με τον Πέτρο δεν ξαναχρειάστηκε ποτέ να “ξανασπρώξει” τίποτα. Το καλό ήταν ότι μετά από αυτήν την συζήτησή του με τον Πέτρο ξεκίνησε την επώδυνη αλλά αποτελεσματική αποτοξίνωση από τα ναρκωτικά και το δεύτερο καλό είναι ότι παρώθησε και τον Πέτρο να κάνει κι αυτός προσπάθεια να απεξαρτηθεί από τα ναρκωτικά. Πέρασαν πολλοί μήνες που ο Πέτρος πάλευε. Ο Στέφανος τον στήριξε πάρα πολύ. Υπήρξαν ακόμα και στιγμές που ο Πέτρος σκεφτόταν να τα παρατήσει αλλά θυμόταν την αδερφή του που είχε θυσιάσει πολλά όνειρα, είχε παρατήσει το σχολείο για να τον προσέχει και να τον φροντίζει και πάντα μα πάντα προσπαθούσε να τον στηρίζει και να τον προστατεύει κι ας ήταν μικρότερη. 

Τελικά, μετά από πέντε μήνες σκληρής δουλειάς τα κατάφεραν. Ήταν και οι δυο εντελώς καλά και ο Πέτρος αποφάσισε να εκπληρώσει τα όνειρά του και να γίνει επιτέλους ένας από του καλύτερους γιατρούς της Ελλάδας, εκτός όμως από αυτό αποφάσισε να κάνει μια ομιλία και να αναφέρει την εμπειρία του ως έφηβος ναρκομανής και διακινητής ναρκωτικών, να απαντήσει σε όσες ερωτήσεις του γίνονταν και να ενημερώσει όσους περισσότερους εφήβους και παιδιά γινόταν .

Μια ηλιόλουστη μέρα ο Στέφανος γυρνάει στο σπίτι του. Μπαίνει μέσα και ακούει ψιθύρους να έρχονται από το σαλόνι. 

«Στέφανε……έλα στο σαλόνι σε παρακαλώ» του φωνάζει ο πατέρας του. 

Όπως ο Στέφανος πλησιάζει το σαλόνι, μπροστά του αντικρίζει τους γονείς του και τους γονείς του Στάθη να κλαίνε με λυγμούς και τη μαμά του Στάθη να χτυπάει το στέρνο της με την γροθιά της και να λέει «Γιατί, γιατί, γιατί εμένα, το παιδί μου, το μοναχογιό μου…..». Από δίπλα τους οι γονείς του να είναι με κατεβασμένο το κεφάλι και η κυρία Μαρία να προσπαθεί να παρηγορήσει τη  μαμά του Στάθη γνωρίζοντας ότι το κάνει μάταια. 

Ο Στέφανος αμέσως κατάλαβε ότι είχε γίνει κάτι μοιραίο που έχει να κάνει με το Στάθη και αμέσως φεύγει από το σπίτι του και αρχίζει να τρέχει στο δρομο. Πάει προς το δασάκι, κάθεται και αρχίζει να φωνάζει τόσο δυνατά και να λέει «Γιατί  μου το έκανες αυτό, ρε φίλε,  γιατί έφυγες χωρίς πρώτα να μου πεις ένα τελευταίο γεια;  Γιατί…;».

Είναι πια περασμένες δώδεκα και ο Στέφανος δεν έχει γυρίσει ακόμα στο σπίτι του. Είναι εξουθενωμένος και δεν αντέχει πια άλλο πόνο. Απλώς κάθεται ακόμα κάτω από εκείνο το δέντρο που συνήθιζε να κάθεται μαζί με το Στάθη και απλώς κοιτάζει την πόλη όπου μεγάλωσε, έκανε όνειρα, φίλους, παρέες, ερωτεύτηκε και έχασε το πολυτιμότερο πράγμα που είχε στον κόσμο… τον κολλητό του ή ακόμα και τον αδερφό του!  κι ας μην τους ένωσε ποτέ το αίμα τους. Αυτοί οι δύο πάντα ήταν και για πάντα θα παρέμεναν οι καλύτεροι φίλοι μέχρι να τους ενώσει και πάλι ο θάνατος.  

Νικόλ Μενεγή, Γ3