Ο κύριος χώρος παραμένει αμετάλλακτος. Αντιθέτως, η ατμόσφαιρα μεταλλάσσεται, επηρεαζόμενη από τα ξένα αντικείμενα που τοποθετούνται. Οι όγκοι που προστίθενται / αφαιρούνται ,συνεπώς, αλλάζουν την αντίληψη του χώρου. Δημιουργείται ανάλογα η αίσθηση του γεμάτου / μπουκωμένου / ασφυκτικού ,με την τοποθέτηση ξένων σωμάτων, και του ευρύ / κενού / έλλειψης , με την απώλεια τους.

Μέσα από αυτό το γλυπτό, επιχειρώ να πλέξω το στοιχείο του ανθρώπου με το στοιχείο του μεγαλείου της εμπειρίας του. Η παρουσία μιας θειικής μορφής, και η παρουσία μιας στοιχειώδης μορφής (και οι δύο μεγαλύτερες από τον άνθρωπο- πνευματικά και κυριολεκτικά), είναι η κατάλληλη ανάμειξη μεταξύ δύο κόσμων. Η φωλιά περικλείει, εμπεριέχει, όπως η θάλασσα. Η φωλιά τρέφει, προστατεύει, όπως η Μαντόνα.

Το γλυπτό έχει δύο επίπεδα. Το πάνω μέρος δείχνει τη Μαντόνα Παναγία, μινιμαλιστικά, με ελαφρά κυρτό το κεφάλι, καλυμμένη από πέπλο. Έπειτα, ο κορμός και το πέπλο της διαμορφώνονται ομαλά σε μια "θάλασσα". Η βάση είναι σταθερή και ανθεκτική, και μέσα κινούνται εγκλωβισμένα τα κύματα. Η επιλογή να μην προσθέσω χρώμα ήταν σκόπιμη. Ο πηλός αντιπροσωπεύει το στοιχείο της γης, που δεν έχει μολυνθεί από τις κακουχίες του βίου (διχόνοια, μίσος, εγωισμός), και παραμένει αγνό, όπως ,ιδανικά, είναι και η φωλιά.

Η εργασία αυτήν ήταν μια ευχάριστη ευκαιρία και προτροπή να επισκεφτώ ξανά τις σκέψεις μου, και να στοχαστώ για ένα διάστημα τα ιδανικά που υπάρχουν, και επιδιώκω να έχω, στη ζωή μου.

Παιδιά μεγαλουπόλεων, αρκετοί. Παιδιά πόλεων απρόσωπων, οι περισσότεροί μας. Η Φλώρινα ήταν, και, με κάποιους τρόπους, ακόμα είναι, κάτι το πρωτόγνωρο, μια ανάσα φρέσκου αέρα, μια επανασύνδεση με έναν τρόπο ζωής πιο απλό, λιγότερο αγχώδη και εκκωφαντικό. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που είναι γνωστή ως πόλη των καλλιτεχνών, καθώς, πράγματι, από την πλούσια φύση που την αγκαλιάζει εώς και την ίδια την αρχιτεκτονική της, η Φλώρινα μοιάζει πλασμένη συγκεκριμένα για να αφυπνίσει, σε όλους μας, ανεξαρτήτως προέλευσης, σπουδών, ηλικίας και δουλειάς, έναν εσωτερικό καλλιτέχνη, τον οποίο, πολλές φορές, ίσως δεν ξέραμε καν ότι κατείχαμε. Περισσότερο πολυπληθές χωριό παρά κανονική πόλη, χαρίζει απλόχερα και με σαγινευτική ευκολία τα καλντερίμια και τη χλωρίδα της σε ψυχές που επιθυμούν να εμπνευστούν, να αναπαυθούν, να θαυμάσουν, με μόνο αντάλλαγμα τη δική μας αγάπη και προσοχή. Είναι ένας τόπος που έχει ιστορίες να πει, που επιθυμεί να σκύψουμε για να ακούσουμε, να ενδιαφερθούμε, να ψάξουμε και να ρωτήσουμε.

Το κολάζ αυτό των φωτογραφιών που ετοιμάσαμε για σήμερα είναι ένα παράδειγμα της προσωπικής μας αγάπης και προσοχής προς την πόλη που μας φιλοξενεί, μια ωδή στην καθημερινή ομορφιά που κρύβεται ακριβώς μπροστά στα μάτια μας, που αποκαλύπτει τον εαυτό της μόνο εάν κι εμείς νοιαστούμε να κοιτάξουμε λίγο βαθύτερα, πιο προσεκτικά. Μια απλή μετάβαση μεταξύ τεσσάρων πόλεων, με έμφαση στις μικροδιαφορές, στον τελικό μας προορισμό, στο νέο και προσωρινό μας σπίτι, ένα που ίσως αγαπήσουμε αρκετά ώστε να επανέλθουμε, μετά από χρόνια. Αξίζει να παρατηρείς.

Ευχαριστούμε.

H φωλιά στο ανθρώπινο άγγιγμα