ด.ญ ณัฎฐณิชา ทะนา ม.1/8 23

ในช่วง 3,500 ล้านปี เกิดกระบวนการสังเคราะห์แสงของ ไซยาโนแบคทีเรีย (cyanobacteria) เพิ่มออกซิเจนอิสระในบรรยากาศเพิ่มขึ้น โดย 2,000 ล้านปีก่อน ปริมาณออกซิเจนมีแค่1% ของที่มีอยู่ในปัจจุบัน ต่อมาเมื่อ 1,600 ล้านปี สาหร่ายเพิ่มปริมาณออกซิเจน จนเมื่อ 600 ล้านปี ออกซิเจนมีปริมาณ 10% ของความเข้มข้นปัจจุบัน และเมื่อ 400-250 ล้านปี นักวิทยาศาสตร์เชื่อว่าโลกในยุคนั้นมีออกซิเจนสูงสุดเท่าที่เคยมีมา โดยปัจจุบันความเข้มข้นออกซิเจน มีเพียง 20.9% เมื่อเปรียบเทียบกับเมื่อ 400-250 ล้านปีก่อน

ชั้นบรรยากาศยุคที่สอง เกิดจากการปลดปล่อยก๊าซจากภูเขาไฟก๊าซหลักที่ถูกปลดปล่อย(ไม่มีออกซิเจน O₂ ในยุคนี้)

ชั้นบรรยากาศยุคปัจจุบัน แบคทีเรียสังเคราะห์แสงจึงทำให้เกิดออกซิเจน

ด.ช.ปริเรศ รูปสม เลขที่11

ชั้นบรรยากาศเกิดจาก ก๊าซที่ห้อหุ้มด้วยก๊าซจำนานหลายๆอย่าง เริ่มจากแบคทีเรียที่กินคาร์บอนไดออกไซด์ และออกมาเป็นออกซิเจน

และ รวมๆกันออกมาเป็นชั้นบรรยากาศ

.

ต่อมาถูกพัฒนาและมีการเปลี่ยนแปลงโดยกระบวนการภูเขาไฟ โดยไอก๊าซจากภูเขาไฟ ซึ่งประกอบด้วยน้ำ คาร์บอนไดออกไซด์ ซัลเฟอร์ไดออกไซด์ ไนโตรเจน แอมโมเนียและออกซิเจนอิสระ ต่อมาบรรยากาศทุติยภูมิโดยเฉพาะน้ำเริ่มควบแน่นกลายเป็นฝนตกลงเป็นมหาสมุทร คาร์บอนไดออกไซด์ในบรรยากาศลดลงโดยละลายไปกับน้ำในมหาสมุทร ซึ่งในเชิงเปรียบเทียบทำให้ไนโตเจนดูเหมือนจะเพิ่มขึ้น (ก๊าซอื่นลดลง)

.

ต่อมาถูกพัฒนาและมีการเปลี่ยนแปลงโดยกระบวนการภูเขาไฟ โดยไอก๊าซจากภูเขาไฟ ซึ่งประกอบด้วยน้ำ คาร์บอนไดออกไซด์ ซัลเฟอร์ไดออกไซด์ ไนโตรเจน แอมโมเนียและออกซิเจนอิสระ ต่อมาบรรยากาศทุติยภูมิโดยเฉพาะน้ำเริ่มควบแน่นกลายเป็นฝนตกลงเป็นมหาสมุทร คาร์บอนไดออกไซด์ในบรรยากาศลดลงโดยละลายไปกับน้ำในมหาสมุทร ซึ่งในเชิงเปรียบเทียบทำให้ไนโตเจนดูเหมือนจะเพิ่มขึ้น (ก๊าซอื่นลดลง)

.

ในช่วง 3,500 ล้านปี เกิดกระบวนการสังเคราะห์แสงของ ไซยาโนแบคทีเรีย (cyanobacteria) เพิ่มออกซิเจนอิสระในบรรยากาศเพิ่มขึ้น โดย 2,000 ล้านปีก่อน ปริมาณออกซิเจนมีแค่1% ของที่มีอยู่ในปัจจุบัน ต่อมาเมื่อ 1,600 ล้านปี สาหร่ายเพิ่มปริมาณออกซิเจน จนเมื่อ 600 ล้านปี ออกซิเจนมีปริมาณ 10% ของความเข้มข้นปัจจุบัน และเมื่อ 400-250 ล้านปี นักวิทยาศาสตร์เชื่อว่าโลกในยุคนั้นมีออกซิเจนสูงสุดเท่าที่เคยมีมา โดยปัจจุบันความเข้มข้นออกซิเจน มีเพียง 20.9% เมื่อเปรียบเทียบกับเมื่อ 400-250 ล้านปีก่อน

ด.ช.ธันวา โคตรสมบัติ ม.1/8 เลขที่ 10

.

ต่อมาถูกพัฒนาและมีการเปลี่ยนแปลงโดยกระบวนการภูเขาไฟ โดยไอก๊าซจากภูเขาไฟ ซึ่งประกอบด้วยน้ำ คาร์บอนไดออกไซด์ ซัลเฟอร์ไดออกไซด์ ไนโตรเจน แอมโมเนียและออกซิเจนอิสระ ต่อมาบรรยากาศทุติยภูมิโดยเฉพาะน้ำเริ่มควบแน่นกลายเป็นฝนตกลงเป็นมหาสมุทร คาร์บอนไดออกไซด์ในบรรยากาศลดลงโดยละลายไปกับน้ำในมหาสมุทร ซึ่งในเชิงเปรียบเทียบทำให้ไนโตเจนดูเหมือนจะเพิ่มขึ้น (ก๊าซอื่นลดลง)

.

ในช่วง 3,500 ล้านปี เกิดกระบวนการสังเคราะห์แสงของ ไซยาโนแบคทีเรีย (cyanobacteria) เพิ่มออกซิเจนอิสระในบรรยากาศเพิ่มขึ้น โดย 2,000 ล้านปีก่อน ปริมาณออกซิเจนมีแค่1% ของที่มีอยู่ในปัจจุบัน ต่อมาเมื่อ 1,600 ล้านปี สาหร่ายเพิ่มปริมาณออกซิเจน จนเมื่อ 600 ล้านปี ออกซิเจนมีปริมาณ 10% ของความเข้มข้นปัจจุบัน และเมื่อ 400-250 ล้านปี นักวิทยาศาสตร์เชื่อว่าโลกในยุคนั้นมีออกซิเจนสูงสุดเท่าที่เคยมีมา โดยปัจจุบันความเข้มข้นออกซิเจน มีเพียง 20.9% เมื่อเปรียบเทียบกับเมื่อ 400-250 ล้านปีก่อน

.

การเพิ่มขึ้นของออกซิเจนทำให้เกิดความหลากหลายของกระบวนการหายใจแบบใช้ออกซิเจนมีมากขึ้น ซึ่งกระบวนการหายใจแบบใช้ออกซิเจนนี้ทำให้เกิดสิ่งมีชีวิตหลายเซลล์ และพัฒนาเป็นสิ่งมีชีวิตที่อยู่บนแผ่นดิน และออกซิเจนที่เพิ่มขึ้นทำให้เกิดการก่อตัวของชั้นโอโซนซึ่งเป็นตัวดูดซับรังสีอุลตร้าไวโอเลต ที่เป็นอันตรายต่อสิ่งมีชีวิตส่วนใหญ่รวมทั้งมนุษย์ในปัจจุบัน

ด.ช.พชรวรรธ เกิดสมบัติ 1/8 เลขที่13

- ไนโตรเจน (Nitrogen): ร้อยละ 78

- ออกซิเจน (Oxygen): ร้อยละ 21

- อาร์กอน (Argon): ร้อยละ 0.93

- ก๊าซอื่นๆ: ร้อยละ 0.07

เมื่อโลกเย็นตัวลง ไอน้ำในอากาศสามารถควบแน่นและทำให้เกิดฝน น้ำฝนจะละลายคาร์บอนไดออกไซด์ลงบนพื้นผิวโลก ทำให้ปริมาณของก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ลดลง.

ชั้นบรรยากาศ ทำให้บรรยากาศมีการเคลื่อนตัวตามการหมุนของโลกไปพร้อมกับพื้นโลก บรรยากาศทำให้สิ่งมีชีวิตบนโลกมีชีวิตอยู่ได้ โดยเป็นแหล่งออกซิเจนสำหรับการหายใจของสิ่งมีชีวิต เป็นแหล่งคาร์บอนได-ออกไซด์ ให้พืชใช้ในกระบวนการสังเคราะห์ด้วยแสง ช่วยป้องกันรังสี UV จากดวงอาทิตย์ไม่ให้มาถึงพื้นโลก และทำให้สะเก็ดดาวถูกเผาไหม้ก่อนที่จะตกลงสู่พื้นโลกและเป็นอันตรายแก่สิ่งมีชีวิต

ประโยชน์ของบรรยากาศนั้นแตกต่างกันไปในตามแต่ชั้นบรรยากาศ โดยเราสามารถแบ่งชั้นบรรยากาศของโลกออกได้ ดังนี้

1. โทรโพสเฟียร์ (Troposphere)

เป็นชั้นบรรยากาศชั้นล่างสุด มีไอน้ำมาก ทำให้มีสภาพอากาศรุนแรงและแปรปรวน มีเมฆมาก เกิดพายุ และฝนบ่อยครั้ง

2. สตราโทสเฟียร์ (Stratosphere)

เป็นชั้นถัดจากโทรโพสเฟียร์ มีอากาศเบาบาง ไม่มีเมฆและพายุ มีเพียงความชื้นและผงฝุ่น มีปริมาณความเข้มข้นของโอโซนมาก โอโซนจะช่วยดูดกลืนรังสี UV จากดวงอาทิตย์ ไม่ให้ส่องมายังพื้นผิวโลกมากเกินไป

3. มีโซสเฟียร์ (Mesosphere)

อยู่สูงจากพื้นดินประมาณ 85 กิโลเมตร อุกกาบาตที่พุ่งเข้าสู่ชั้นบรรยากาศของโลกส่วนใหญ่จะถูกเผาไหม้ในชั้นนี้ นอกจากนั้นยังมีอากาศที่เบาบางมากอีกด้วย

4. เทอร์โมสเฟียร์ (Thermosphere)

อยู่ถัดจากชั้นมีโซสเฟียร์ขึ้นไป อุณหภูมิในชั้นนี้จะสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว เนื่องจากอยู่ใกล้ดวงอาทิตย์มากกว่า 3 ชั้นแรก อากาศในชั้นนี้มีแก๊สชนิดต่าง ๆ ที่เป็นประจุไฟฟ้า เรียกว่า ไอออน ซึ่งสามารถสะท้อนคลื่นวิทยุบางชนิด มีประโยชน์ในการสื่อสาร และกรองรังสีต่าง ๆ ที่มาจากนอกโลกได้ เช่น รังสีเอกซ์ รังสี UV นอกจากนี้ดาวเทียมจำนวนมากยังโคจรรอบโลกอยู่ในชั้นนี้ด้วย

5. เอกโซสเฟียร์ (Exosphere)

เป็นชั้นบรรยากาศที่อยู่สูงจากผิวโลกตั้งแต่ 500 กิโลเมตรขึ้นไป ไม่มีขอบเขตชัดเจนระหว่างบรรยากาศและอวกาศ องค์ประกอบส่วนใหญ่เป็นแก๊สไฮโดรเจนและฮีเลียม