Si teño que elexir un cómic elexiría El Incal de Moebius e Jodorowsky, que suman as súas capacidades creativas para facernos gozar dunha viaxe intergaláctica que fala de ciencia, tecnoloxía, conspiración, política ou misticismo facendo unha sátira das sociedades contemporaneas. Moebius ademáis de ser un espléndido debuxante foi unha destacada influencia no cinema na estética de Blade Runner e de toda a ciencia ficción dos anos 90.

Mafalda cuestionaba as guerras, as inxustizas, as desigualdades e a orde establecida, e o seu inconformismo foi para min a voz que me impulsou a ter as miñas propias ideas e a defendelas sen acomodarme na saída fácil.

Co paso do tempo entendín que aquelas ideas que descubrín con apenas 13 anos formaban parte dun xeito de entender a sociedade co que sigo identificándome a día de hoxe. Por iso lembro a Mafalda cun cariño especial, como recordo do momento no que comecei a construír a miña propia mirada do mundo.

Assim descubrim a Rosalie Blum, umha história que engaiolou a toda a família e pola que também tivemos a sorte de conhecer esta autora. Nom conto mais para animar-vos a que a leades.

Mui mui recomendável!

O relato ten moito máis, trata tamén o problema dos tratamentos farmacolóxicos e a asistencia sanitaria cando falamos de saúde mental, pero destaca esta historia familiar que é dura e amarga pero moi emocionante e bonita.

Sen ser o meu cómic favorito (non podería decir se existe tal, porque cada día diría un distinto), comparto este cómic para darlle visibilidade, máis alá da súa portada e a súa sinopsis que poden espantar a máis de un.

Sus aventuras se localizan en un contexto histórico muy determinado, de principios de siglo XX hasta la guerra civil española.

Pratt es un referente en el comic de aventuras, con un dibujo sencillo y dinámico, y unas tramas bien documentadas nos trasladan a unas aventuras con un ritmo frenético.

Hay aventuras excelentes como “Las célticas” sobre la independencia de Irlanda,”las etiópicas “ sobre la colonización de Abisinia por los Italianos.

Pero sin duda su mejor aventura es la más inesperada.

Entrañable libro sobre el arte contado desde un punto de vista cotidiano y poético. Huye de explicaciones sesudas y elitistas para enseñarnos lo que el arte puede aportar a nuestra vida. Los dibujos característicos de Sáez tienen mucha expresividad , con letras poco preciosistas y tachones. Es una defensa del arte en sentido amplio, más allá de lo figurativo.

Do argumento canto menos se saiba mellor, pero digamos que a premisa é a dunha casa que agocha unha serie de chaves que abren portas moi pouco convencionais... E algunhas delas moi nocivas para a saúde física e mental de quen as emprega

O debuxo de G. Rodríguez absolutamente fabuloso

Mi recomendación a los lectores de comics y manga es "20th Century Boys", una historia que se desarrolla en poco más de 20 tomos que sorprende por una narrativa compleja y una historia increíblemente interesante, contando con un dibujo muy sencillo y a la vez serio.

Creo que la obra de Naoki Urasawa es poco conocida, menos que Naruto o otros mangas de la colección. Pero creo que puede ser un excelente hallazgo probar leer esta historia que se encuentra completa en la colección de la biblioteca.

Ademais, gústame moito a cultura xaponesa. Noutros libros seus aparecen moitos temas relacionados co folclore, especialmente a través dos yōkai,

O autor ofrece uns debuxos fantásticos a todo color. O ritmo é moi agradable e como colofón, forma parte dunha triloxía que vai avanzando nas sucesivas xeracións da familia ata chegar ó propio Jaime Martín. A edición é fantástica, para redondear a experiencia.

A protagonista é unha desas mulleres determinadas que saliron adiante en tempos moi duros, incluso sen rematar a súa educación. Unha personaxe que, aínda que polo que parece e por desgracia parece que a inclusividade se percibe como unha especie de amenaza, resulta fresca e se agradece. Todo un referente.

A graza desta premisa é que en cada capítulo fálasenos dunha destas cousas estrañas que non deixan de ser (en gran medida) referencias a manifestacións da cultura popular do século XX (a grandes rasgos). Podemos atoparnos con películas de kaijus, cine de Hong Kong nos anos 80, o cambio que supuxo o selo Vértigo no cómic...

Planetary non só se dedica a mostrar referencias, senón que xera tramas arredor da interacción das diferentes referencias. Estamos diante dunha obra que nos fala da ficción en amplo espectro, catalogándoa e reflexionando sobre como nos relacionamos con ela e como inflúe no noso mundo, ao mesmo tempo que nos invita a facer arqueoloxía nestas referencias ao tempo que o fan os seus protagonistas.

Encántame o coidado do debuxo, limpo e expresivo, con esa influencia inconfundible do cómic franco-belga. En “Paul na casa”, cóntanos como ve a vida cumpridos os 50 e como lle afectan certos cambios inesperados. Nótase unha mirada máis madura e algo melancólica. Tamén quero destacar “Rose en la isla”, no que narra unha breve viaxe coa súa filla de 20 anos, unha ocasión para volver a establecer vínculos e afectos.

O control do poder por parte de multimillonarios psicópatas, o medo á unha guerra inminente, ou a inacción por parte da poboación son algúns dos temas que Alan Moore trata no seu cómic.

Absolutamente fantástica!

Unha ilustración delicada e unha narración fluída presentadas nunha encuadernación que anticipa a xoia que contén.

Para disfroitar, descubrir e aprender.

Ademais, o debuxo do propio Lemire encaixa á perfección coa historia. É áspero, imperfecto e cheo de personalidade. Dá a impresión de que estás vendo recordos máis que escenas. E iso reforza moito a idea central do libro: como reconstruímos o pasado e como os recordos cambian co tempo.

Ademáis, é moi divertido ver a evolución do debuxo. A obra comeza en 1998 e remata en 2008; polo que pódese ver a evolución dende o dibuxo típico dos mangas shoujo de finais dos 90 e o debuxo dos 2000.

Mentres o lía, non puiden evitar pensar na emigración galega. A pesar de estar situado nun país imaxinado, logrou que me lembrase das historias de todas esas persoas que tiveron que marchar de Galicia cara a América buscando un futuro mellor, deixando atrás a súa familia e a súa terra. Creo que precisamente por esa inconcreción consegue unha maior universalidade.

Basicamente é un libro do que calquera persoa pode gozar e sacar as súas propias conclusións.

Ida cree que Aoki está namorado del por culpa dunha goma de borrar, cando en realidade esa goma pertence a Hashimoto, unha compañera de clase da que está namorado Aoki. Entón, para que Ida non descubra desa maneira os sentimentos de Hashimoto, Aoki mente dicindo que esa goma é súa.

Ademáis, gústame moito que, aínda que non é o centro da súa historia, tamén abordan temas máis serios como os prexuizos que aínda existen sobre os homosexuais e as parellas de persoas dun mismo sexo.

O aspecto gráfico chamoume moito a atención. O uso case exclusivo do branco e negro crea unha atmosfera na que as aparicións puntuais do vermello teñen un impacto enorme. Ese contraste fai que determinados momentos da historia destaquen con moita forza e converte o vermello nun símbolo da revolución e da violencia, pero tamén da paixón e da esperanza por cambiar a sociedade.

Outra cousa que me pareceu moi interesante foi o gran traballo de documentación que hai detrás da obra. Nas últimas páxinas inclúense anotacións, referencias históricas, fotografías e textos da época, o que dá a sensación de que non se trata só dunha novela gráfica, senón tamén dunha porta de entrada para coñecer mellor a Comuna de París e esta figura histórica. Creo que consegue de maneira moi efectiva introducirnos a esta muller tan interesante e olvidada, así como transmitir o ambiente político e social da Francia do século XIX.

Esta obra, cuxo guionista é Raúl Balen, é unha historia de atracos contada desde un punto de vista dramático, pero sen perder de vista o xénero fantástico. Esta mestura fai que, na súa lectura, sintámonos moi intrigados e con ganas de saber como acaba a historia. Se o guión é bo, o debuxo non queda atrás. Segade, xunto con Balen, que xa compartiron obras como Numancia ou Covadonga, forman un tándem que aínda se supera na Última Peza. Ademais, Segade é Compostelán, que máis se pode pedir?