Μουσική: Τάκης Μωράκης.

Τι είν’ αυτό που το λένε αγάπη

τι είν’ αυτό, τι είν΄αυτό

που κρυφά τις καρδιές οδηγεί

κι όποιος το ’νιωσε το νοσταλγεί

Τι είν’ αυτό που το λένε αγάπη

τι είν’ αυτό, τι είν΄αυτό

γέλιο, δάκρυ, λιακάδα, βροχή

της ζωής μας και τέλος κι αρχή

Ποτέ ποτέ κανένα στόμα

δεν το ’βρε και δεν το ’πε ακόμα

Τι είν’ αυτό που το λένε αγάπη

τι είν’ αυτό, τι είν΄αυτό

που σε κάνει να λες το σκοπό

σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ

Τι είν’ αυτό που το λένε αγάπη

τι είν’ αυτό, τι είν΄αυτό

στο λεπτό που σου δίνει φτερά

κι είναι λύπη μαζί και χαρά

Τι είν’ αυτό που το λένε αγάπη

τι είν’ αυτό, τι είν΄αυτό

γέλιο, δάκρυ, λιακάδα, βροχή

της ζωής μας και τέλος κι αρχή

Ποτέ ποτέ κανένα στόμα

δεν το ’βρε και δεν το ’πε ακόμα

Τι είν’ αυτό που το λένε αγάπη

τι είν’ αυτό, τι είν΄αυτό

που σε κάνει να λες το σκοπό

σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ.

Soundtrack: Boy on a dolphin.

Ορχήστρα: Sinfonia Barsovia σε διεύθυνση του Wojciech Michniewski. Χορωδία: The Silesia Philharmonic Choir, σε διεύθυνση του Jan Wojtacha. Σοπράνο: Elzbieta Towarnicka. Φλάουτο: Jacek Ostaszewski, πιάνο: Konrad Mastylo.

Επιμέλεια βίντεο : Ν.Τ.

Αγάπη

Κι ο άνθρωπος ο βαριομοίρης

να! υψωμένος νικητής

σε μια γη πλατιά, προφήτης

μιας πλατύτερης ψυχής.

Το χρυσάφι, το πετράδι

και το θησαυρό,

λείψαν’ άγια, τίμια ξύλα,

κάθε πρόσφορο ιερό,

κι όσα φέρνει η Δύση, ο Νότος,

η Ανατολή, ο Βοριάς,

μπρος στα πόδια σου τα ρίχνω

για να τα πατάς.

Για ένα χάιδιο σου πεθαίνω

χίλιους πεθαμούς,

το φιλί σου αξίζει, Αγάπη,

χίλιους λυτρωμούς!

Από μια πατρίδα εγώ είμαι,

κι όσο κι αν το λησμονώ,

πάω, προς μια πατρίδα πάω,

μια για πάντα να σταθώ.

«Λόγος Ι ́. Αναστάσιμος», Ο δωδεκάλογος του Γύφτου (1907), Κωστή Παλαμά, Άπαντα, Τόμος τρίτος, Αθήνα, Μπίρης χ.χ.4, σ. 420 και 414.

Έπαιξαν οι μουσικοί: Λύρα: Λευτέρης Ανδριώτης Κοντραμπάσο: Μιχάλης Καλκάνης Μαντολίνο: Μιχάλης Καλκάνης Γκάιντα: Κωνσταντής Πιστιόλης Ηλεκτρικές Κιθάρες: Θανάσης Τζίνγκοβιτς Κρουστά: Βασίλης Μπαχαρίδης Κρουστά: Παναγιώτης Κατσικιώτης Δωδεκάχορδη Κιθάρα: Γιάννης Χαρούλης Η ηχοληψία έγινε στο Studio Sierra από τον Παναγιώτη Ριζόπουλο H μίξη έγινε στο Studio Prism από τον Παναγιώτη Ριζόπουλο Το Mastering έγινε στη Νέα Υόρκη, στο στούντιο Sterling Sound, από τον Chris Gehringer.

Συμπόνια

Στοργή

Νοιαξιμο

Κατανόηση

https://youtu.be/7MGvimxssMc?is=ABc-epmm7F46XxV-

Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν, οὐ χαίρει τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ· πάντα στέγει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει.

(Α´ ἐπιστολὴ Παύλου πρὸς Κορινθίους)

Εκείνος που αγαπάει έχει μακροθυμία, έχει καλοσύνη. Εκείνος που αγαπάει δε ζηλοφθονεί. Εκείνος που αγαπάει δεν κομπάζει ούτε περηφανεύεται. Είναι ευπρεπής, δεν είναι εγωιστής ούτε ευερέθιστος, ξεχνάει το κακό που του έχουν κάνει. Δε χαίρεται για το στραβό που γίνεται, αλλά μετέχει στη χαρά για το σωστό. Εκείνος που αγαπάει όλα τα ανέχεται, σε όλα εμπιστεύεται, για όλα ελπίζει, όλα τα υπομένει.

[ελνστ. ἀγάπη· αγάπ(η) -ουλα]

[13.4] ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, {ἡ ἀγάπη} οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, [13.5] οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν, [13.6] οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ· [13.7] πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει.

[13.8] ἡ ἀγάπη οὐδέποτε πίπτει· εἴτε δὲ προφητεῖαι, καταργηθήσονται· εἴτε γλῶσσαι, παύσονται· εἴτε γνῶσις, καταργηθήσεται. [13.9] ἐκ μέρους γὰρ γινώσκομεν καὶ ἐκ μέρους προφητεύομεν· [13.10] ὅταν δὲ ἔλθῃ τὸ τέλειον, τὸ ἐκ μέρους καταργηθήσεται. [13.11] ὅτε ἤμην νήπιος, ἐλάλουν ὡς νήπιος, ἐφρόνουν ὡς νήπιος, ἐλογιζόμην ὡς νήπιος· ὅτε γέγονα ἀνήρ, κατήργηκα τὰ τοῦ νηπίου. [13.12] βλέπομεν γὰρ ἄρτι δι᾽ ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι, τότε δὲ πρόσωπον πρὸς πρόσωπον· ἄρτι γινώσκω ἐκ μέρους, τότε δὲ ἐπιγνώσομαι καθὼς καὶ ἐπεγνώσθην. [13.13] νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα· μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη.

[4] Η αγάπη μακροθυμεί, είναι γεμάτη καλοσύνη· η αγάπη δεν είναι ζηλότυπη, δεν μεγαλαυχεί, ούτε επαίρεται, [5] δεν ασχημονεί, δεν είναι εγωιστική, δεν είναι ευερέθιστη, δεν θυμάται το κακό, [6] δεν χαίρεται με την αδικία, μετέχει όμως στη χαρά για το ορθό· [7] όλα τα ανέχεται, όλα τα πιστεύει, για όλα ελπίζει, όλα τα υπομένει.

[8] Η αγάπη ποτέ δεν θα πάψει να υπάρχει. Τα λόγια των προφητών κάποτε θα στερέψουν, οι γλώσσες θα σιγήσουν· η γνώση θα καταργηθεί. [9] Γιατί γνωρίζουμε σπαράγματα μόνο της αλήθειας, και οι προφητείες μας είναι ατελείς. [10] Όταν όμως έλθει το τέλειο, το μερικό θα παύσει να υπάρχει. [11] Όταν ήμουν μικρό παιδί, μιλούσα σαν μικρό παιδί, σκεπτόμουν σαν μικρό παιδί, συλλογιζόμουν σαν μικρό παιδί. Όταν έγινα άντρας,⁴ κατάργησα τους τρόπους του νηπίου. [12] Γιατί τώρα βλέπουμε αμυδρά σαν μέσα σε καθρέφτη· τότε όμως θα βλέπουμε πρόσωπο με πρόσωπο. Τώρα η γνώση μου είναι μερική, τότε όμως θα έχω πλήρη γνώση, όπως και ο Θεός ήδη στην εντέλεια με γνωρίζει. [13] Στο τέλος μένουν αυτά τα τρία: η πίστη ,η ελπίδα, η αγάπη· και από αυτά το μέγιστο η αγάπη.

(μετάφραση Γιώτα Κριτσέλη)

¹ Εδώ, (όπως και στο κεφ. 8), ο Παύλος αναφέρεται στο χάρισμα της γλωσσολαλίας. Το φαινόμενο της επικοινωνίας με το Θεό δια της εκφοράς ακατάληπτων λέξεων και φράσεων σε κατάσταση έκστασης ήταν συνήθης πρακτική στις λατρευτικές συνάξεις των χριστιανών. Η κριτική κατά της γλωσσολαλίας που αναπτύσσει ο Παύλος στο κεφ. 14 -αφορμώμενος από πληροφορίες που είχε ότι στην Κόρινθο υπερεκτιμούσαν την γλωσσολαλία έναντι των υπολοίπων χαρισμάτων- αφορά στον εξατομικευμένο χαρακτήρα της εμπειρίας του γλωσσολαλούντος, αφού οι παρευρισκόμενοι δεν κατανοούσαν το περιεχόμενο αυτής της ιδιόρρυθμης επικοινωνίας με το θείο. Ο Παύλος θεωρούσε σημαντικότερο χάρισμα την προφητεία διότι απευθυνόταν σε όλους τους παρόντες στη σύναξη και αποσκοπούσε στη διδαχή.

² «Χαλκός ἠχῶν»: ήχος χάλκινου οργάνου. «Κύμβαλο ἀλαλάζον»: ήχος κυμβάλου που ηχεί μονότονα και δυνατά. Και οι δύο εκφράσεις μαζί δηλώνουν ήχους άνευ νοήματος.

³ Δεν γνωρίζουμε λεπτομέρειες για τη δραστηριότητα των προφητών της αρχαίας εκκλησίας. Κατά πάσα πιθανότητα ερμήνευαν περικοπές από τις Γραφές στις συνάξεις των πιστών και οι προφητείες τους αναφέρονταν στην έλευση της μέλλουσας βασιλείας του Θεού.

⁴ Στο εδάφιο αυτό οι λέξεις νήπιος και ἀνὴρ δηλώνουν περιόδους της ιστορίας, όπως την αντιλαμβάνεται η χριστιανική κοσμοαντίληψη. Η «νηπιακή» περίοδος της ανθρωπότητας ταυτίζεται με την πριν την έλευση του Χριστού εποχή και χαρακτηρίζεται από την αποσπασματική και ατελή ανθρώπινη γνώση («γιατί γνωρίζουμε σπαράγματα μόνο της αλήθειας», «βλέπουμε αμυδρά σαν μέσα σε καθρέφτη»). Η «ανδρική»περίοδος ταυτίζεται με την εποχή που εγκαινιάζει η ενανθρώπιση του Χριστού, η οποία ολοκληρώνεται με τη Δευτέρα Παρουσία και την έλευση της μέλλουσας βασιλείας του Θεού και χαρακτηρίζεται από την πλήρη γνώση («θα βλέπουμε πρόσωπο με πρόσωπο», «θα έχω πλήρη γνώση, όπως και ο Θεός ήδη στην εντέλεια με γνωρίζει»).