In verpleeg- en verzorgingshuizen wordt complexe zorg verleend aan een kwetsbare populatie. Op eenzelfde woonunit zijn vaak cliënten met meerdere infectieuze aandoeningen aanwezig. Wanneer infectiepreventie niet op orde is ontstaat een verhoogd risico op infecties en verspreiding van micro-organismen. Door de huidige problematiek van resistente micro-organismen wordt het belang van infectiepreventie alleen nog maar sterker benadrukt. De intensieve uitwisseling van patiënten tussen ziekenhuizen en verpleeghuizen speelt hierbij ook een rol.  Out breaks in verpleeghuizen en verzorgingshuizen worden steeds vaker gezien. Wanneer structureel goed wordt ingezet op verankeren van  infectiepreventiemaatregelen in de praktijk, treedt een dergelijke verspreiding van infectieuze micro-organismen minder snel op.

In verpleeg- en verzorgingshuizen ontwikkelen onze deskundigen infectiepreventiebeleid en dragen zij bij aan naleving hiervan op de werkvloer hiervan. Wij organiserenscholing, omdat voldoende kennis en begrip van infectiepreventie bij medewerkers bijdraagt aan de cliëntveiligheid. Juist daar waar ingezet wordt op huiselijkheid en kleinschaligheid is begrip van infectiepreventie belangrijk om risico’s te voorkomen. Wij hebben ruime ervaring in het verankeren van infectiepreventie in het professioneel handelen van de medewerkers. Onze inzet is om infectiepreventie bespreekbaar en positief te maken, zodat de verantwoordelijken op de werkvloer deze positionering over kunnen nemen en versterken.

2. Emotionele stabiliteit Verzorgen kan een stressvol beroep zijn waarin je met schrijnende gevallen te maken krijgt. Het vermogen om lijden en dood te accepteren zonder dat het persoonlijk wordt, is cruciaal. Sommige dagen lijken een aaneensluiting van wanhoop en verdriet. Dat wil niet zeggen dat er geen hartverwarmende momenten zijn. Een patiënt bovenop zijn aandoening helpen of een familie herenigen kan een geweldig gevoel geven.

3. Empathie Een goede verzorgende heeft empathie voor de pijn en het lijden van cliënten. Ze zijn in staat om compassie te voelen en troost te bieden. Maar wees voorbereid op een sporadische aanval van compassiemoeheid. Het overkomt de beste verzorgende. Leer de symptomen te herkennen en ga er efficiënt mee om. Soms is een sympathieke verzorgende het enige lichtpuntje op een dag van een cliënt. Het is daarom belangrijk om empathisch te blijven.

4. Oog voor detail In de zorgsector kan iedere handeling letterlijk het verschil tussen leven en dood betekenen. Daarom laat een topverzorgende niets aan het toeval over en heeft hij of zij nauwlettend oog voor detail: van het correct lezen van het dossier van een cliënt, tot het onthouden van de nuances bij een gevoelige casus.

5. Fysiek uithoudingsvermogen Lang staan, zware objecten of mensen tillen en veel lopen, als verzorgende heb je zeker geen kantoorbaan. Het is dan ook zaak fit te zijn. Een uitstekende verzorgende zorgt ervoor dat ze haar energie gedurende haar dienst op peil houdt. Sterk blijven, gezond eten, goed slapen en een gezonde levenstijl buiten je werkuren hebben, is cruciaal!

6. Probleemoplossend vermogen Bij zieke patiënten moeten verzorgenden altijd paraat staan voor het oplossen van eventuele lastige situaties. Of het nu aankomt op het opvangen van familie, een patiënt troosten of praten met een verpleeghuisarts, een goede verzorgende kan in iedere situatie snel denken en problemen aanpakken wanneer – of soms zelfs voor - deze zich voordoen. 

7. Respect Goede verzorgenden respecteren mensen en regels. Ze blijven te allen tijde onpartijdig en zijn zich bewust van de vereisten rondom vertrouwenskwesties, verschillende culturen en tradities. Boven alles, respecteren ze de wensen van de cliënt.

- ondersteunen van de zorgvrager bij de persoonlijke basiszorg (hygiëne)

- begeleiden van de zorgvrager op psychosociaal gebied

- ondersteunen van de zorgvrager en mantelzorg bij het voeren van de regie over het eigen leven (zelfmanagement)

- verpleegtechnisch handelen (zoals bijvoorbeeld wondverzorging)

- preventie toepassen door het geven van voorlichting, advies en instructie.

- ondersteunen van de zorgvrager bij de persoonlijke basiszorg (hygiëne)

- ondersteunen van de zorgvrager bij het wonen en huishouden

- ondersteunende begeleiding aanbieden

- zorgvrager voorlichting, advies en instructie geven

Ook verschenen in deze tijd de eerste onderzoeksmethoden, bijvoorbeeld het vaststellen van zwangerschap door het overgieten van graankorrels met urine. Met ontkiemende korrels werd een zwangerschap aangetoond.

In het oude Griekenland waren de eerste ziekenhuizen in feite tempels, in deze tempels werd de god van geneeskunde en godin van gezondheid vereerd. In de tempels mochten geen zwangere, stervende en ongeneeslijk zieken komen  omdat zij de tempel onrein zouden maken. Ook werkten er alleen maar mannen in deze tempels, vrouwen werkten alleen maar thuis.

Wat ook belangrijk was in deze tijd is het concilie van Nicea waarin bepaald werd dat iedere stad een plek kreeg voor zieken en armlastigen. Zij deden dit naar het voorbeeld van het gasthuis: uit vrees voor besmetting werd buiten de stad een hospitaal opgericht. Een centraal gelegen kerk werd hierbij omringd door huizen, speciaal ingericht voor verpleging van zieken vreemdelingen en armen.

centra voor gezondheidszorg.

Veel voorkomende verpleegkundige handelingen uit die tijd:

· lichamelijke verzorging, wassen

· wonden verbinden

· medicijnen (kruiden) toedienen

· naderlaten

· geven van klysma's (darmspoeling)

·  hygiëne en infectiepreventie bijvoorbeeld het verbranden van beddengoed bij besmettelijke ziekten

men was er in deze tijd van overtuigd dat sommigen de macht hadden iemand op afstand ziek te maken (Boze oog). Ook kregen de kloosterlingen het verbod om te snijden in het menselijk lichaam, waardoor de ontwikkeling van de medische wetenschap geen kans kreeg. Men kende de anatomie van het menselijk lichaam alleen van de boeken.

· Katholicisme en calvinisme: de kerk is verantwoordelijk.

· Protestantisme onder leiding van Luther: de (christelijke) overheid is verantwoordelijk.

In 1633 kregen vrouwen ook de mogelijkheid om de opleiding te volgen, maar voordat zij de opleiding mochten gaan doen werden ze eerst beoordeelt op hun persoonlijkheid. Daarna mochten zij na 2 maand vooropleiding, 8 maand theorie en 5 praktijk ook aan het werk. Ondertussen ging Europa gebukt onder vele oorlogen. Het gevolg daarvan waren overvolle gasthuizen, de kwaliteit van de gasthuizen ging achteruit

· Slechte financiering: de maatschappij had weinig over voor zieken en hulpbehoeftigen.

· Algemeen gebrek aan persoonlijke hygiëne door gebrek aan kennis en een gemis aan schoon water.

· Slecht personeel: algemene opvatting was dat je als goed opgeleide vrouw of man niet behoorde te werken in een gasthuis.

· In de loop van de 19e eeuw: opkomst van het taboe op al het lichamelijke (preutsheid).

· Door de medische ontdekkingen worden steeds meer zieke mensen "geselecteerd" om opgenomen te worden in het toch al overvolle gasthuis.

Vanaf de tweede helft van de achttiende eeuw werd het bijvoorbeeld gebruikelijk de lichaamstemperatuur bij patiënten te meten. Deze werd geschat door de hand te leggen op de borst of de ontstoken plek. Een Duitse arts begon op een systematische wijze de lichaamstemperatuur te meten met behulp van een thermometer, die intussen een stuk handzamer was geworden (de oorspronkelijke thermometer van Boerhaave was 50 cm groot!). 

De rol van de verpleegkundige veranderde. Omdat de voorwaarden hiervoor thuis ontbraken verplaatste de zorg  naar de daarvoor bestemde instellingen. Een belangrijke impuls voor de ontwikkeling van de ziekenhuizen. 

De belangstelling voor de verpleging groeide door de opbloei van het geestelijke leven. 

Emancipatie van de vrouw leidde tot gelijke rechten en de toegang tot opleidingen en universiteiten. Florence Nightingale (1820-1910) zorgde voor de erkenning van het verplegen als volwaardig beroep voor beschaafde vrouwen. Henri Dunant (1828-1910) richtte, mede geïnspireerd door het werk van Florence Nightingale, het Rode Kruis op. De eerste opleidingen voor verpleegsters werden opgericht. 

Op 15 september 1890 verscheen het eerste vakblad in Nederland. Dit vakblad bestaat nog steeds: TVZ (Tijdschrift voor Verpleegkundigen). 

Tussen 1880 en 1900 kwam de verpleegkunde in Nederland sterk op. Drie vrouwen speelden hierbij een grote rol: Anna Reynvaan, Jeltje de Bosch Kemper en Frederike Meyboom. 

Na 1900 groeide de verpleegkunde vooral door de opkomst van de ziekenhuizen (en daarmee de grote vraag naar verpleegkundigen). Het aantal mannen in de zorg was beperkt tot de "verplegers" werkzaam in de psychiatrie en de ambulancedienst van het Rode kruis.

Verpleegkundigen werden getypeerd als hardwerkend, doortastend, emotieloos, bekwaam, wit, ordelijk en afstandelijk. Het aantal mannen in de verpleging groeide omdat ze zich aangetrokken voelden tot de techniek van het verplegen. Vanaf 1966 werd het begrip verpleegster vervangen door verpleegkundige.

Het bevalt me erg goed in Beattingestaete, ik krijg hier voldoende zorg en het is altijd erg gezellig.

2)  Hoe zit uw dag er uit ?

Ik word ’s ochtend wakker gemaakt door de verpleegsters, daarna helpen ze me met het douche en aankleden. Dan gaan we naar een ontbijtzaal en ontbijten we met elkaar als je geen zin hebt dan mag je ook op je eigen kamer ontbijten. Later gaan we spelletjes doen en gaan we tussen de middag warm eten. Na het warm eten worden we weer naar onze eigen kamer gebracht. Tegen 3 uur halen ze ons weer op en gaan we meestal knutselen en gaan we om 5 uur een broodje eten, en is iedereen weer rond kwart over 8 op hun eigen kamer.

3)  Krijgt u ook huishoudelijk hulp? waarmee?

Ja ik krijg huishoudelijk hulp. Er komt hier 3 dagen in de week iemand langs en die gaat me kamer dweilen en stofzuigen en alles afstoffen.

4)  Krijgt u ook persoonlijk hulp ? waarmee?

Ja ik krijg persoonlijk hulp. Ik krijg hulp met het in nemen van me medicijnen. Ik word geholpen met douche en aankleden.

5)  Gebruikt u ook medicijnen ? wat voor medicijnen en waar zijn ze voor nodig

Ik gebruik medicijnen zoals : bloedverdunners, pillen voor suikerziekte en oogdruppels. Ik gebruik de bloedverdunners omdat ik een ‘propje’ in me nek heb zitten. En de oogdruppels ik omdat de druk achter me ogen te hoog was.  

6)  Heeft u ook operatie gehad ?

Ik ben aan beide heupen geholpen ook heb ik een knie operatie gehad

7)  Werd u goed begeleid bij het revalideren van uw heupoperatie

ik werd goed begeleid tijdens het revalideren van me heupoperatie. Ik kreeg elke dag thuiszorg en ook moest ik naar fysiotherapie.

8)  Heeft u ook hulpmiddelen in uw huis?

ik heb een rollator, douchestoel, beugels bij de wc, een papegaai, beugels bij de douche, alles in me huis is gelijkvloers.

9)  Kookt u zelf of wordt het voor uw gemaakt?  waar bestaat het uit

Ik kook niet meer voor mezelf, het word voor me gemaakt. Het verschilt per dag wat we eten. Maar we beginnen meestal met een soep, daarna aardappels een soort groente en een stukje vlees en als laatste een toetje

10)  Gaat u ook naar de dagbesteding? Hoeveel dagen in de week en wat voor dingen worden er dan georganiseerd?

Ik ga niet naar een dagbesteding. Waar ik woon is van alles te doen, we kunnen knutselen maar ook gaan we sjoelen en kaarten, spelletjes die vroeger werd gespeeld.

ik doe dit werk nu 10 jaar en doe het nog steeds met veel plezier

2.  Wat voor werk verricht u op één dag is dat verschillend of elke dag het zelfde?

Op één dag doe ik nooit hetzelfde, het is altijd verschillend daarom vind ik het ook zo leuk om in de zorg te werken. Het kan van mensen wassen tot aan ze in bed brengen of ze eten geven.

3.  Vind u uw werk leuk en waarom heeft u voor het beroep gekozen ?

ik doe me werk met erg veel plezier. Ik heb voor dit werk gekozen omdat ik graag mensen help en ze zorg wil bieden die ze zelf niet meer kunnen geven.

4.  Heeft u verschillende diensten of werk u alleen maar over dag, middag of avond?

Ik heb nooit vaste werktijden, het kan wel zijn dat ik twee ochtenddiensten moet draaien maar ik werk niet van 9 tot 5 bijvoorbeeld. Dat vind ik soms wel lekker dat ik geen vaste tijden heb maar aan de andere kant vind ik het ook soms vervelend, omdat je dan wilt plannen maar je dan weer met je werk zit.

5.  Wat is zorg voor jou?

Zorgen betekent voor mij elke keer opnieuw, in elke situatie al mijn kennis en kunde te gebruiken om de patiënt en/ of zijn familie bij te staan, ongeacht wie die persoon is. Daarnaast betekent zorgen ‘ voortdurend zoeken naar de ander’. Waar staat die persoon op dat moment en hoe zorg ik dat ik dichterbij hem kom, zodat ik hem bij kan staan.

6.  Is het een bewuste keuze geweest of bent u er zo ingerold ?

het is een bewuste keuze geweest dat ik verpleegkundige ben geworden. Ik heb 4 jaar deze opleiding gevolgd , maar wist vanaf me voortgezet al dat ik verpleegkundige wou worden.

7.  Hoeveel uren maakt u in de week?

ik maak per week verschillende uren maar meestal ligt het wel tegen de 40 uur aan.

8.  Heeft u hiervoor nog andere beroep gedaan?

ik heb geen andere werk  hiervoor gedaan ben direct in gerold als verpleegkundige.

9.  Welk moment van zorg verlenen is je het meest bijgebleven en wat maakte dat moment zo bijzonder?

Op een rustige zaterdagochtend mocht ik voor een dementerende dame zorgen. Ze was opgenomen in het ziekenhuis wegens een infectie. We kenden haar als een dame met een sterke eigen wil, waarmee moeizaam contact te krijgen was. Bovendien liet ze vrijwel niets toe. Ik besloot bij haar te gaan zitten, pakte het boek met dierenplaatjes dat naast haar op tafel lag en probeerde al bladerend een praatje aan te knopen, niet wetende of dieren haar interesseerde. Het trok wonderbaarlijk genoeg haar aandacht. Zodanig dat ze me over vroeger vertelde en me toeliet haar te helpen. Ik won haar vertrouwen met iets kleins: dierenplaatjes kijken. Hoe simpel kan het zijn?!

10.Wat heeft je vooral gevormd tot de zorgverlener die je nu bent en waarom?

Er is niet één ding wat mij heeft gevormd tot de zorgverlener die ik ben. Er zijn meerdere factoren die hieraan bij hebben gedragen. Belangrijke factoren hierin zijn mijn geloofsovertuiging, mijn gedrevenheid c.q. passie voor het vak, de studies die ik gevolgd heb, boeken/ artikelen die ik gelezen heb, discussies met collega’s en natuurlijk het contact met patiënten en hun familie. Dit alles heeft geholpen in het reflecteren op en ontwikkelen van mezelf als professional.