KONSEP BAHASA MELAYU MODEN by Afrina nirwana

1.Sebelum kedatangan British di tanah melayu, bahasa Melayu mencapai kedudukan yang tinggi dan berfungsi sebagai sebagai bahasa pentadbiran dan bahasa pengantar di institut pendidikan. Pada peringkat awal pemerintahan inggeris, bahasa Melayu masih lagi digunakan dalam sistem pentadbiran atau urusan rasmi. Malah pegawai British yang bertugas dikehendaki mempelajari bahasa Melayu dan lulus dalam peperiksaan sebelum disahkan jawatannya. Sebahagian pegawai British tersebut ialah, R.O Winstedt, R.J. Wilkinson, O.T. Dussek, A.M. Skinner, C.C. Brown dan W.E.

2.Selepas Perang Dunia Kedua meletus, bahasa Melayu mula terpinggir. British mula menyedari bahawa bahasa Melayu merupakan satu faktor yang menyebabkan kekalahan mereka terhadap tentera Jepun. Justeru itu, pihak British mengambil langkah untuk menggunakan bahasa Inggeris di tanah Melayu secara meluas. Hal ini disebabkan pihak British tidak mahu orang Melayu bersatu dan menentang mereka. Pihak British telah menukarkan dasar pendidikan dengan menjadikan bahasa Inggeris sebagai bahasa pengantar di sekolah. Manakala bahasa Melayu hanya digunakan di peringkat sekolah rendah sahaja. Pelajar yang lulus dalam bahasa Inggeris akan menyandang jawatan-jawatan profesional dalam pentadbiran

3.Pada awal abad ke-20, kesedaran mula timbul dalam kalangan sasterawan, wartawan, budayawan, guru-guru dan ahli politik terhadap kedudukan bahasa Melayu. Oleh itu, mereka telah berusaha dengan memperjuangkan bahasa Melayu secara individu dan berkumpulan dengan menggunakan penulisan dalam majalah dan akhbar tempatan. Maka dengan ini, lahirlah tokoh-tokoh, para ilmuan dan institusi bahasa pramerdeka. Antara tokoh bahasa Melayu yang dinyatakan tadi ialah, Abdullah Munsyi (1796-1854), Raja Ali Haji (1809-1870), Mejar Dato’ Haji Mohd. Said bn Haji Sulaiman (1876-1955) dan Zainal Abidin bin Ahmad (1896-1973). Manakala institusi-institusi bahasa Melayu yang ditubuhkan ialah, Pakatan Belajar Mengajar Pengatahuan Bahasa (1888), Persaudaraan Sahabat Pena Malaysia (1934), Pejabat Karang Mengarang (1924) dan Angkatan Sasterawan 50 (ASAS 50).

4. Tanggal 22 jun 1956, Dewan Bahasa dan Pustaka (DBP) telah diwujudkan di Johor Bharu, Johor. Nama asalnya ialah Balai Pustaka. Pada asalnya, DBP hanyalah salah satu jabatan kecil di bawah Kementerian Pelajaran. Kemudian, kerajaan telah menerima cadangan Kongres Bahasa dan Persuratan Melayu Ketiga untuk menamakan Balai Pustaka dengan Dewan Bahasa dan Pustaka. Pada tahun 1959, DBP telah dinaikkan taraf menjadi sebuah badan berkanun melalui Ordinan Dewan Bahasa dan Pustaka. DBP berperanan sebagai mencetak dan menerbitkan atau membantu dalam penerbitan buku, majalah, dan bentuk kesusasteraan lain. Selain itu, DBP juga berperanan menyusun dan menerbitkan kamus bahasa kebangsaan dan menggalakkan penggunaan bahasa kebangsaan. Semasa mencapai kemerdekaan 1957, Perkara 152 Perlembagaan Persekutuan menetapkan bahasa Melayu sebagai bahasa Kebangsaan yang menyebut bahawa “Bahasa Kebangsaan negara ini adalah bahasa Melayu dan hendak ditulis dalam apa-apa tulisan sebagaimana yang diperuntukan dengan undang-undang Parlimen”. Akta Bahasa Kebangsaan 1963/1967 menggariskan bahawa bahasa Melayu ialah bahasa rasmi negara iaitu bahasa yang digunakan dalam semua urusan rasmi kerajaan persekutuan, negeri, tempatan dan badan berkanun. Selain itu, Laporan Razak 1956 mencadangkan agar bahasa Melayu dijadikan sebagai bahasa pengantar dalam sistem pendidikan negera dan menjadi alat utama perpadauan antara kaum. Cadangan ini tidak lain dan tidak bukan untuk memastkan perpaduan antara kaum terus terjalin.

]]>