เลขที่ 3

ชื่อเล่น พัตเตอร์

ชื่อเล่น เบส

ชื่อเล่น มายด์มิ้นท์💕

ชื่อเล่น น้ำอิง

1 หูฟัง (ฟังอิลสลิก)

2 ไฟฉาย (ส่องตอนมืด)

3 หนังสือเรียนภูมิศาสตร์ (โนบิตะอ่านเพื่อหาทางออกจากป่า)

4 คอปเตอร์ไม้ไผ่ (กรณีฉุกเฉิน ใช้บินหนีออกไปเลย

5 พลุไฟ (กรณีฉุกเฉิน,แจ้งข่าวสาร)

6 ขนมดังโงะบังคับสัตว์ (ให้สัตว์กินเพื่อเป็นมิตร)

เครื่องมือภูมิศาสตร์ 3 ชิ้นที่จะเลือกมีดังนี้

1 เข็มทิศ

2 แผนที่โลก (เข็มทิศและแผนที่โลกช่วยในการดูทิศทางไม่ให้หลงทาง)

3 กล้องส่องทางไกล (กล้องส่องทางไกลช่วยสังเกตเส้นทางจากระยะไกล)

...... หลังจากที่ประตูวิเศษพังทําให้โนบิตะต้องเดินทางเอาเองซึ่งแผนที่นั้นยังไม่สมบูรณ์ จึงได้ใช้ คคอปเตอร์ไม้ไผ่สํารวจรอบๆ นําไฟฉายไปส่องจุดอับสายตา แยกกับโดราเอม่อน2คน พอจุดนึงสํารวจเสร็จ โนบิตะจึงยิพลุขึ้นเพราะว่าสํารวจเสร็จแล้ว

พอกลับมารวมกับโนบิตะจึงคิดหาทางออกเพราะแผนที่เสร็จสมบูรณ์แล้วแต่ประตูวิเศษนั้นพัง โนบิตะจึงหูฟังฟังอิลสลิก อ่านหนังสือเรียนภมูิศาตร์เพื่อหาทางออก โดยใช้เข็มทิศช่วยกับ แผนที่โลก แล้วก็กล้องส่องทางไกล จนได้ออกมาจากป่าแต่มีเสือโดเรม่อนเลยให่ขนมดังโงะเพื่อให้ไม่ทําร้ายทั้ง2จึงกลับมาส่งงานครู

🔨อุปกรณ์ที่เลือกใช้ในการผจญภัย และสาเหตุที่เลือก

1. ไฟฉาย
   เพื่อใช้ในการมองเห็นในเวลากลางคืน หรือเมื่อต้องเข้าไปในถ้ำ ป่าโปร่ง หรือพื้นที่ที่แสงสว่างส่องไม่ถึง ไฟฉายจึงเป็นสิ่งสำคัญในการรักษาความปลอดภัยของกลุ่ม

2. คอปเตอร์ไม้ไผ่
   ใช้ในการบินขึ้นเพื่อดูภูมิประเทศโดยรวม ค้นหาเส้นทาง หรือหลีกหนีสัตว์อันตราย เช่น งูอนาคอนต้า หรือจระเข้เคแมน รวมถึงใช้ในการบินข้ามแม่น้ำหรือพื้นที่อันตรายที่ไม่สามารถเดินผ่านได้

3. ขนมดังโงะบังคับสัตว์
   ขนมนี้สามารถใช้ล่อหรือบังคับสัตว์ในป่าให้ช่วยเหลือ เช่น ให้ลิงนำทาง หรือใช้กับสัตว์ใหญ่อย่างนกเพื่อขี่หนีภัย รวมถึงบังคับให้จระเข้เคแมนที่เคยกัดประตูวิเศษไปเป็นพาหนะล่องแม่น้ำ

🔨เครื่องมือทางภูมิศาสตร์ที่เลือก และสาเหตุ

4. เข็มทิศ
   เครื่องมือพื้นฐานในการระบุทิศทาง เมื่อไม่มี GPS เข็มทิศจะช่วยให้ทีมไม่หลงทิศในป่าลึก และช่วยให้สามารถกำหนดทิศสำหรับการสร้างแผนที่ได้อย่างแม่นยำ

5. แผนที่โลก
   ใช้เปรียบเทียบตำแหน่งโดยรวมของแม่น้ำอเมซอนในภาพรวม ช่วยให้โนบิตะสามารถตีกรอบพื้นที่คร่าว ๆ และระบุตำแหน่งที่เดินทางมาแล้ว

6. เรนเกจ (เครื่องวัดปริมาณน้ำฝน)
   ใช้ในการบันทึกข้อมูลสภาพอากาศในแต่ละจุด เพราะลุ่มแม่น้ำอเมซอนมีฝนตกชุกตลอดทั้งปี เครื่องมือนี้ช่วยเสริมข้อมูลในแผนที่ที่ต้องการสภาพภูมิอากาศประกอบด้วย

📖 เรื่องราวการผจญภัย

หลังจากประตูวิเศษถูกจระเข้เคแมนทำลาย พวกโนบิตะติดอยู่ในป่าลึกโดยไร้ทางกลับ โดราเอมอนไม่สามารถซ่อมประตูได้ทันที จึงต้องพึ่งพากระเป๋าวิเศษที่เหลืออยู่

โชคดีที่พวกเขายังมีไฟฉายไว้ใช้ส่องทางยามค่ำคืน และคอปเตอร์ไม้ไผ่ที่ช่วยให้สามารถบินขึ้นไปดูเส้นทางน้ำของแม่น้ำอเมซอนจากมุมสูง โนบิตะได้ใช้ แผนที่โลก ร่วมกับ เข็มทิศ เพื่อระบุว่าตำแหน่งที่อยู่ตอนนี้คือส่วนใดของลุ่มน้ำอเมซอน จากนั้นจึงเริ่มวางแผนการเดินทางพร้อมกับวาดแผนที่บริเวณโดยรอบ

ระหว่างทางที่เดินในป่า ฝนตกหนักติดต่อกันหลายวัน ทำให้ชิซุกะใช้ เรนเกจ บันทึกปริมาณน้ำฝน และช่วยเตือนเพื่อน ๆ ให้หลีกเลี่ยงพื้นที่เสี่ยงน้ำท่วมหรือดินถล่ม

วันหนึ่ง ซูเนโอะเจองูอนาคอนต้าขนาดใหญ่ในลำธารเล็ก ๆ ทุกคนเกือบถูกโจมตี แต่โนบิตะใช้ ขนมดังโงะบังคับสัตว์ ให้มันเชื่อง และนำทางพวกเขาไปยังแหล่งน้ำใหญ่ ซึ่งเป็นแม่น้ำสายหลักของอเมซอน และตรงนี้เองที่โนบิตะสามารถวาดแผนที่ลุ่มแม่น้ำส่วนย่อยได้อย่างสมบูรณ์

ในที่สุดด้วยความร่วมมือของทุกคน พวกเขาก็ใช้ คอปเตอร์ไม้ไผ่ บินกลับไปยังจุดที่เคยตั้งแคมป์ และใช้ขนมบังคับสัตว์บังคับให้นกทูแคนตัวหนึ่งบินไปส่งข้อความ SOS พร้อมตำแหน่งกลับไปที่เมือง

1.ขนมดังโงะบังคับสัตว์

2.คอปเตอร์ไม้ไผ่

3.แผนที่โลก

4.เข็มทิศ

5.เป็ดย่าง

6.สเตริโอสโคป

1 มาม่า (เพราะชอบกิน)

2 ไฟฉาย (ส่องตอนมืด)

3 หนังสือเรียนภูมิศาสตร์ (โนบิตะอ่านเพื่อหาทางออกจากป่า)

4 คอปเตอร์ไม้ไผ่ (กรณีฉุกเฉิน ใช้บินหนีออกไปเลย

5 พลุไฟ (กรณีฉุกเฉิน,แจ้งข่าวสาร)

6 ขนมดังโงะบังคับสัตว์ (ให้สัตว์กินเพื่อเป็นมิตร)

เครื่องมือภูมิศาสตร์ 3 ชิ้นที่จะเลือกมีดังนี้

1 เข็มทิศ

2 แผนที่โลก (เข็มทิศและแผนที่โลกช่วยในการดูทิศทางไม่ให้หลงทาง)

3 กล้องส่องทางไกล (กล้องส่องทางไกลช่วยสังเกตเส้นทางจากระยะไกล)

...... หลังจากที่ประตูวิเศษพังทําให้โนบิตะต้องเดินทางเอาเองซึ่งแผนที่นั้นยังไม่สมบูรณ์ จึงได้ใช้ คคอปเตอร์ไม้ไผ่สํารวจรอบๆ นําไฟฉายไปส่องจุดอับสายตา แยกกับโดราเอม่อน2คน พอจุดนึงสํารวจเสร็จ โนบิตะจึงยิพลุขึ้นเพราะว่าสํารวจเสร็จแล้ว

พอกลับมารวมกับโนบิตะจึงคิดหาทางออกเพราะแผนที่เสร็จสมบูรณ์แล้วแต่ประตูวิเศษนั้นพัง โนบิตะกินมาม่าพร้อมกับ อ่านหนังสือเรียนภมูิศาตร์เพื่อหาทางออก โดยใช้เข็มทิศช่วยกับ แผนที่โลก แล้วก็กล้องส่องทางไกล จนได้ออกมาจากป่าแต่มีเสือโดเรม่อนเลยให่ขนมดังโงะเพื่อให้ไม่ทําร้ายทั้ง2จึงกลับมาส่งงานครู

1 ปลากระป๋องสามเเม่ครัว(ไว้กินเล่นชิวๆ)

2 ไฟฉาย (ส่องตอนมืด)

3 หนังสือเรียนภูมิศาสตร์ (โนบิตะอ่านเพื่อหาทางออกจากป่า)

4 คอปเตอร์ไม้ไผ่ (กรณีฉุกเฉิน ใช้บินหนีออกไปเลย

5 พลุไฟ (กรณีฉุกเฉิน,แจ้งข่าวสาร)

6 ขนมดังโงะบังคับสัตว์ (ให้สัตว์กินเพื่อเป็นมิตร)

เครื่องมือภูมิศาสตร์ 3 ชิ้นที่จะเลือกมีดังนี้

1 เข็มทิศ

2 แผนที่โลก (เข็มทิศและแผนที่โลกช่วยในการดูทิศทางไม่ให้หลงทาง)

3 กล้องส่องทางไกล (กล้องส่องทางไกลช่วยสังเกตเส้นทางจากระยะไกล)

...... หลังจากที่ประตูวิเศษพังทําให้โนบิตะต้องเดินทางเอาเองซึ่งแผนที่นั้นยังไม่สมบูรณ์ จึงได้ใช้ คคอปเตอร์ไม้ไผ่สํารวจรอบๆ นําไฟฉายไปส่องจุดอับสายตา แยกกับโดราเอม่อน2คน พอจุดนึงสํารวจเสร็จ โนบิตะจึงยิพลุขึ้นเพราะว่าสํารวจเสร็จแล้ว

พอกลับมารวมกับโนบิตะจึงคิดหาทางออกเพราะแผนที่เสร็จสมบูรณ์แล้วแต่ประตูวิเศษนั้นพัง โนบิตะจึงหอ่าเปิดปลากระป๋องสามแม่ครัววกินเล่นอ่านหนังสือเรียนภมูิศาตร์เพื่อหาทางออก โดยใช้เข็มทิศช่วยกับ แผนที่โลก แล้วก็กล้องส่องทางไกล จนได้ออกมาจากป่าแต่มีเสือโดเรม่อนเลยให่ขนมดังโงะเพื่อให้ไม่ทําร้ายทั้ง2จึงกลับมาส่งงานครู

-เข็มทิศ / ใช้ระบุทิศทาง

-เเผนที่โลก / ดูตำเเหน่งคร่าวๆของป่า

-เเอลติมิเตอร์ / เอาไว้ดูว่าอยู่ที่ระดับไหนของภูมิประเทศ เช่น บนเขาหรือหุบเขา

-มีด / เอาไว้ใช้หาของกิน หรือ ป้องกันตัว

-เต็นท์ที่พัก / ป้องกันสัตว์อันตราย กันเเดดกันฝนกันยุง

-ไฟฉาย / ให้เเสงสว่างในเวลากลางคืนช่วยในการเดินทาง

เรื่อง

โนบิตะกับเพื่อนๆ ติดอยู่ในป่าอเมซอนอย่างไม่คาดฝัน พวกเขารีบตั้งสติและเริ่มสำรวจรอบตัวชิซูกะใช้แผนที่โลก และเข็มทิศ ในกระเป๋าโดเรม่อนเพื่อหาทิศทางออกจากป่า ซึเนโอะขอใช้แอลติมิเตอร์ ตรวจระดับความสูง ช่วยดูว่าพวกเขาใกล้แม่น้ำหรือไม่

ไจแอนท์ใช้ มีดทำครัว ตัดทางเดินและจัดหาอาหาร พวกเขาช่วยกันกางเต็นท์ที่พัก เพื่อพักผ่อนตอนกลางคืน เมื่อฟ้ามืดพวกเขาใช้ไฟฉาย ส่องทาง และส่งสัญญาณเปลี่ยนเวรยามผลัดกันเฝ้าระวังสัตว์ป่าอย่างมีวินัยในที่สุด ไฟฉายช่วยให้ทีมกู้ภัยทางอากาศเห็นพวกเขาทุกคนรอดปลอดภัยด้วยความสามัคคีและการใช้เครื่องมืออย่างชาญฉลาด

1 ครีมกันแดด (ทาใช่กันแดด)

2 ไฟฉาย (ส่องตอนมืด)

3 ปืนช็อตไฟฟ้า (ใช้ป้องกันสัตว์ร้าย)

4 คอปเตอร์ไม้ไผ่ (กรณีฉุกเฉิน ใช้บินหนีออกไปเลย

5 พลุไฟ (กรณีฉุกเฉิน,แจ้งข่าวสาร)

6 ขนมดังโงะบังคับสัตว์ (ให้สัตว์กินเพื่อเป็นมิตร)

เครื่องมือภูมิศาสตร์ 3 ชิ้นที่จะเลือกมีดังนี้

1 เข็มทิศ

2 แผนที่โลก (เข็มทิศและแผนที่โลกช่วยในการดูทิศทางไม่ให้หลงทาง)

3 กล้องส่องทางไกล (กล้องส่องทางไกลช่วยสังเกตเส้นทางจากระยะไกล)

...... หลังจากที่ประตูวิเศษพังทําให้โนบิตะต้องเดินทางเอาเองซึ่งแผนที่นั้นยังไม่สมบูรณ์ จึงได้ใช้ คคอปเตอร์ไม้ไผ่สํารวจรอบๆ นําไฟฉายไปส่องจุดอับสายตา แยกกับโดราเอม่อน2คน พอจุดนึงสํารวจเสร็จ โนบิตะจึงยิพลุขึ้นเพราะว่าสํารวจเสร็จแล้ว

พอกลับมารวมกับโนบิตะจึงคิดหาทางออกเพราะแผนที่เสร็จสมบูรณ์แล้วแต่ประตูวิเศษนั้นพัง โโดโนบิตะเจอสัตว์ร้ายเลยเอาปืนช็อตไฟฟ้ามาให้ป้องกันตัวแล้วไปต่อโดยใช้เข็มทิศช่วยกับ แผนที่โลก แล้วก็กล้องส่องทางไกล จนได้ออกมาจากป่าแต่มีเสือโดเรม่อนเลยให่ขนมดังโงะเพื่อให้ไม่ทําร้ายทั้ง2จึงกลับมาส่งงานครู

1.ไฟฉาย

2.ขนมดังโงะบังคับสัตว์

3.คอปเตอร์ไม้ไผ่

4.เข็มทิศ

5.แผนที่โลก

6.ไฮโกรมิเตอร์

หลังจากที่จระเข้พังประตูมิติทำให้ไม่สามารถกลับบ้านได้ โดเรม่อนเลยได้ให้ขนมดังโงะบังคับสัตว์ให้แก่จระเข้กินเพื่อทำให้จระเข้เชื่องและบอกให้จระเข้ว่ายน้ำหนีไป หลังจากนั้นโนบิตะและผองเพื่อนจึงได้ใช้ไฮโกรมิเตอร์เพื่อวัดความชื้นในอากาศและได้ทำการคาดคะเนความเป็นไปได้ว่าวันนั้นจะมีฝนตกหรือไม่ หากวันนั้นมีฝนตกจะทำให้ไม่สามารถใช้คอปเตอร์ไม้ไผ่ขึ้นบินได้ และหากวันนั้นไม่มีฝนตกจะใช้เคาน์เตอร์ไม้ไผ่ในการขึ้นบินเพื่อหาทางออกจากป่าเพื่อกลับบ้าน ในขณะที่โนบิตะและผองเพื่อนได้ใช้คอปเตอร์ไม้ไผ่ขึ้นบิน เวลา ณ ขณะนั้นใกล้ค่ำแล้วทำให้ท้องฟ้ามืดลง การมองเห็นย่ำแย่ โดเรม่อนจึงได้หยิบไฟฉายออกมาเพื่อส่องทาง และได้เอาเข็มทิศกับแผนที่โลกออกมาเพื่อใช้เข็มทิศหาทิศทางที่ถูกต้องและใช้แผนที่เพื่อดูว่า ณ ขณะนี้ได้อยู่ส่วนไหนของป่าอเมซอนแล้ว เมื่อได้ทิศทางที่ถูกต้องจึงพากันบินออกจากป่าเพื่อกลับบ้าน

(แอบซ่อนบางคนไว้ในเพลงนี้)

“เวลาผ่านไปใจยังแตกสลาย แต่สิ่งที่ไม่คลายคือความรู้สึก”

อุปกรณ์ที่ใช้

1. เข็มทิศ (เครื่องมือทางภูมิศาสตร์)

– ใช้นำทางเพื่อรู้ทิศทาง ไม่หลงป่า และหาทางกลับออกจากป่าอเมซอนได้ง่ายขึ้น

2. แผนที่โลก (เครื่องมือทางภูมิศาสตร์)

– ช่วยดูตำแหน่งของแม่น้ำ สภาพภูมิประเทศ และหาทางใกล้แหล่งชุมชน

3. จีพีเอส/ไฮโกรมิเตอร์ (เครื่องมือทางภูมิศาสตร์)

– ใช้ระบุตำแหน่งที่แน่นอนได้ หรือวัดความชื้นในอากาศเพื่อเลือกที่พักที่เหมาะสม

4. มีดทำครัว

– ใช้หั่นอาหาร ตัดเชือก ป้องกันตัว หรือสร้างเครื่องมืออื่นๆ ได้

5. ไฟแช็ก

– ใช้ก่อไฟเพื่อความอบอุ่น ทำอาหาร หรือส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ

6. เรือยาง

– ใช้เดินทางหนีจากที่อันตราย ลอยตัวในน้ำ หรือข้ามแม่น้ำขนาดใหญ่

ทั้ง 3 ชิ้นแรกเป็น เครื่องมือทางภูมิศาสตร์ ที่ช่วยเรื่องการนำทาง และทำให้รอดได้ง่ายขึ้น

อุปกรณ์ที่เลือกจะช่วยให้เรารอดชีวิตจนกว่าจะมีคนมาช่วยเหลือหรือหาทางออกได้สำเร็จ

หลังจากที่จระเข้พังประตู่มิติไปทำให้ไม่สามารถกลับบ้านได้ ผมใช้มีดทำครัวตัดใบไม้และกิ่งไม้ทำเพิงพัก ใช้ไฟแช็กจุดไฟตอนกลางคืน แล้วดูทิศจากเข็มทิศเพื่อเดินตามแม่น้ำ โดยคอยเทียบแผนที่กับตำแหน่ง GPS ทุกเช้า แม้จะเหนื่อยและหวาดกลัว แต่ผมเชื่อมั่นว่าเพื่อน ๆ ต้องยังปลอดภัย

ในวันที่สาม ขณะเดินเลียบลำธาร ผมก็ได้ยินเสียงเรียกจากไจแอนท์! เขา ชิซูกะ และซึเนโอะปลอดภัย และรวมตัวกับผมได้สำเร็จ พวกเราซ่อมเรือยางด้วยเครื่องมือจากกระเป๋า แล้วออกเดินทางต่อ

หลังจากผจญภัยมา 5 วัน เราก็พบกับหมู่บ้านของชาวพื้นเมือง ซึ่งยินดีช่วยพาเรากลับสู่เมืองอย่างปลอดภัย

นางสาว พิศมัย ชัยสงค์ เลขที่16

นาย จิรภักดิ์ จัทะแจ่มเลขที่2

นางสาว สุจิตรา วรคุณ เลขที่24

ขนมดังโงะบังคับสัตว์

คอปเปอร์ไม้ไผ่

เข็มทิศ

แผ่นที่โลก

ศรลม

__วันหนึ่งโนบิตะและเพื่อน ๆ ได้ล่องเรือหลงเข้าไปในแม่น้ำลำธารที่ไม่รู้จัก น้ำเชี่ยวและมีสัตว์ป่าอาศัยอยู่มาก พวกเขาใช้ กล้องส่องทางไกล มองหาทางออก และใช้ เข็มทิศกับแผนที่โลก หาทิศทางเพื่อออกจากป่า

ต่อมาเจอทางตันและต้องข้ามแม่น้ำใหญ่ พวกเขาใช้ คอปเปอร์ไม้ไผ่ บินข้ามอันตรายและใช้ ศรลม คำนวณทิศทางลมเพื่อความปลอดภัย

สุดท้ายมีฝูงช้างขวางทาง โนบิตะใช้ ขนมดังโงะบังคับสัตว์ ให้ช้างช่วยลากเรือข้ามแม่น้ำ พวกเขาจึงสามารถเอาชีวิตรอดกลับบ้านได้อย่างปลอดภัย

(อุปกรณ์ 6 ชิ้น)

1. เข็มทิศ 🧭 (เครื่องมือทางภูมิศาสตร์)

2. แผนที่โลก 🗺 (เครื่องมือทางภูมิศาสตร์)

3. กล้องส่องทางไกล 🔭 (เครื่องมือทางภูมิศาสตร์)

4. เต็นท์พักแรม ⛺

5. ไฟฉาย 🔦

6. ขนมและน้ำดื่ม 🍪🥤

3ชิ้นแรกเป็นเครื่องมือทางภูมิศาสตร์

ในขณะที่พวกเรากำลังนั่งเรือเที่ยวชมแม่น้ำ ท้องฟ้าก็มืดครึ้มอย่างรวดเร็ว พายุฝนฟ้าคะนองถาโถมเข้ามา เรือของเราถูกคลื่นซัดเข้าเกาะร้างที่ไม่รู้จัก ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ ไม่มีคนอาศัยอยู่ เราต้องเอาตัวรอดให้ได้จนกว่าจะมีคนมาช่วย

พวกเราหยิบ เข็มทิศ และ แผนที่โลก ออกมาดูเพื่อหาทิศทางของแผ่นดินใหญ่ จากนั้นใช้ กล้องส่องทางไกลช่วยสังเกตว่าในระยะไกลมีแนวชายฝั่งหรือเรือผ่านบ้างไหม ในระหว่างทางเราพบถ้ำเล็กๆ จึงใช้ ไฟฉาย สำรวจภายในเพื่อหาที่พักชั่วคราว

คืนนี้เรากาง เต็นท์พักแรม และแบ่ง ขนมและน้ำดื่มเป็นเสบียงเพื่อประทังชีวิตไปก่อน เราวางแผนว่าหากพรุ่งนี้เช้าไม่มีคนมาช่วย เราจะเดินทางไปตามทิศเหนือที่เข็มทิศชี้ เพราะตามแผนที่มันใกล้แผ่นดินใหญ่ที่สุด

เราหวังว่าจะรอดและได้กลับบ้านอย่างปลอดภัย

เวลาผ่านไปใจยังแตกสลายแต่สิ่งที่ไม่คลายคือ ความรู้สึก

1 ไฟฉาย

2 คอปเตอร์ไม้ไผ่

3 เวย์โปรตีน

4 เข็มทิศ

5 แอนติมิเตอร์

แอนนิโมนิเตอร์ไปกับการร่วมทางไปกับเขาด้วยโดราเอมอน เห็นว่าใกล้ค่ำแล้วโดราเอมอนก็เลยได้ทำการหยิบไฟฉายออกมาเพื่อส่องแสงสว่างไห้กับทางและใช้แอมนิโมมิเตอร์ในการวัดความเร็วและทิศทางของลม ผ่านไปสักพักผ่องเพื่อนและโดราเอมอนเริ่มหิวเลยทำการหยิบเวย์โปรตีนขึ้นมาชงดื่มเพื่อให้คายความหิว และพายเรือไปเรื่อยๆแล้วก็ได้ทำการหยิบแอลติมิเตอร์เพื่อวัดความสูงของระดับน้ำทะเลเพราะว่าในเช้าวันพรุ่งนี้โดราเอมอนจะใช้คอปเตอร์ไม้ไผ่ในการบินพาเพื่อนออกไป และ ผ่านไปพอถึงรุ่งเช้าโดราเอม่อนได้ทำการหยิบแอลติมิเตอร์ขึ้นมาวัดระดับความสูงของน้ำทะเลอีกครั้ง และได้ทำการใช้เข็มทิศใยการหาทิศทางว่าจะบินไปทางไหนและได้ทำการแจกคอปเตอร์ไม้ไผ่ให้เพื่อนแต่ละคน และสุดท้ายด้วยโดราเอม่อนและผ่องเพื่อนก็ได้กลับบ้าน

1 ขนมดังโงะบังคับสัตว์

2 คอปเตอร์ไม้ไผ่

3 แผนที่โลก

4 เข็มทิศ

5 เป็ดย่าง

6 กล้องสามมิติ

นายวิชานนท์ คำจันดี 8

เหตุผลที่เลือกอุปกรณ์เหล่านี้ เพราะเข็มทิศและแผนที่โลกจะช่วยให้โนบิตะและเพื่อน ๆ สามารถหาทิศทางและเส้นทางกลับบ้านได้ถูกต้อง ไม่หลงป่า มีดทำครัวใช้สำหรับหั่นอาหาร ตัดไม้ รวมทั้งสามารถใช้ป้องกันอันตรายได้ ไฟฉายใช้สำหรับส่องสว่างในตอนกลางคืนเพื่อความปลอดภัยในการเดินทาง เชือกสามารถใช้สร้างที่พัก มัดสิ่งของ หรือช่วยเหลือกันในสถานการณ์ต่าง ๆ ส่วนเครื่องปั่นไฟฟ้าเป็นอุปกรณ์ทางวิทยาศาสตร์ที่สำคัญ เพราะทำให้มีพลังงานไฟฟ้าใช้สำหรับชาร์จอุปกรณ์หรือจุดแสงสว่างในป่าได้

อุปกรณ์ทั้ง 6 ชิ้นนี้จะช่วยให้โนบิตะและเพื่อน ๆ สามารถเอาชีวิตรอดในป่าได้ และเดินทางกลับบ้านอย่างปลอดภัย

นายวิชานนท์ คำจันดี 8

เวลาผ่านไปใจยังแตกสลาย แต่สิ่งที่ไม่คลายคือความรู้สึก

วิชานนท์ 8

จิรภักดิ์ 2

พิศมัย 16

สุจิตรา 24

"แท้จริงตัวเราน่ะไกล แต่ใจเราใกล้นิดเดียว"

- กล้องส่องทางไกล

-แว่นขยาย

-หนังสือเรียนภูมิศาสตร์

-ไฟฉาย

-มีดทำครัว

-เต็นท์ที่พัก

เครื่องมือภูมิศาสตร์

-เข็มทิศ

-แผนที่โลก

-แอนนิโมมิเตอร์

โนบิตะและเพื่อนๆ หลงเข้าไปในป่าใหญ่ ทุกคนกลัวมาก แต่โชคดีที่พวกเขามี เข็มทิศ แผนที่โลก และแอนนิโมมิเตอร์ เป็นตัวช่วยสำคัญ พวกเขาใช้เข็มทิศบอกทิศทาง เดินตามเส้นทางในแผนที่ไปเรื่อยๆ และใช้แอนนิโมมิเตอร์วัดลมเพื่อดูว่าฝนกำลังจะตกหรือไม่

ชิซุกะคอยจดจำเส้นทาง ส่วนโดเรมอนช่วยให้กำลังใจเพื่อนๆ ทุกคนเดินทางอย่างระมัดระวัง จนในที่สุดก็เจอแม่น้ำสายใหญ่ พวกเขาจึงเดินตามแม่น้ำไปเรื่อยๆ จนออกมาพบหมู่บ้านใกล้ป่า และได้เจอคนใจดีช่วยพากลับบ้านอย่างปลอดภัย

เลขที่ 20 ชั้น ม.5/5

-ไฟฉาย

-ครีมกันเเดด

-มาม่า

-เต้นท์ที่พัก

-มีดทำครัว

-โดรายากิ

เครื่องมือภูมิศาสตร์

-เทอร์โมมิเตอร์

-เข็มทิศ

-เเผนที่โลก

หลังจากที่จรเข้เคเเมนกัดทำลายประตูวิเศษโดราเอม่อนก็ได้นำมีดทำครัวต่อสู้กับจรเข้จนชนะ หลังจากนั้นโนบิตะก็ได้พาผองเพื่อนนั่งพักกินมาม่าเเละโดรายากิ โนบิตะจึงนำเเผ่นที่โลกออกมาเเละเปิดเข็มทิศพาเพื่อนๆกลับบ้านได้อย่างปลอดภัย

กิจกรรมที่ 2

สมาชิก

1 นางสาว ณัทนิษฐ์ เรืองอร่าม เลขที่ 15

2 นางสาว สุนภานี นามจันดี เลขที่25

3 นางสาว ยุพารัตน์ สิงห์แสง เลขที่19

-แผนที่

-เข็มทิศ

-เทอร์โมมิเตอร์

-มีดทำครัว

-ไฟฉาย

-เต็นท์ที่พัก

โนบิตะและเพื่อนๆ ได้เดินทางที่อาจารย์มอบมายแต่พวกเขาหลงทางและฝนตกหนัก น้ำเริ่มหลาก ทุกคนรู้สึกกลัวว่าจะหาทางกลับบ้านไม่ได้ แต่โนบิตะไม่ยอมแพ้ เขาหยิบ แผนที่โลก ขึ้นมาดูและใช้ เข็มทิศ หาทิศทาง ขณะที่ ชิซูกะ ตั้งเต็นท์ให้ทุกคนหลบฝน และ ซึเนะอิจิ ใช้ ไฟฉาย ส่องทาง

พวกเขาเดินไปจนพบแม่น้ำที่ขวางทาง แต่ ไจแอนท์ ใช้ มีดทำครัว ตัดไม้ทำสะพานไม้ข้ามไปได้ หลังจากเดินต่อไปอีกไม่นาน พวกเขาก็เห็นแสงไฟจากหมู่บ้านไกลออกไป และในที่สุดก็ได้กลับบ้านอย่างปลอดภัย

การช่วยเหลือกันและใช้เครื่องมืออย่างถูกต้องทำให้พวกเขาผ่านอุปสรรคไปได้จนสำเร็จ!

บารอมิเตอร์ คือเครื่องมือชิ้นแรกที่โดราเอมอนหยิบขึ้นมาใช้ เขาใช้มันเพื่อวัดความกดอากาศ เพราะในป่าลึกที่ไม่รู้จักนี้ การเปลี่ยนแปลงของความกดอากาศจะช่วยบอกได้ว่าสภาพอากาศกำลังจะเปลี่ยนไปหรือไม่ ถ้าความกดอากาศลดลงอย่างรวดเร็ว ก็แปลว่ากำลังจะมีพายุใหญ่เข้ามา ทำให้พวกเขารีบหาที่หลบภัยได้ทันเวลา

เมื่อหลบพายุฝนได้แล้ว พวกเขาก็เริ่มออกเดินทางสำรวจ โนบิตะใช้ แผนที่โลก ที่มีขนาดเล็กจิ๋วนี้เพื่อหาทิศทาง แต่เนื่องจากพื้นที่นี้ไม่ปรากฏบนแผนที่ โดราเอมอนจึงได้ไอเดียให้ใช้ สเตริโอสโคป ส่องดูแผนที่นี้คู่กับภาพถ่ายดาวเทียมที่ซึเนโอะเคยเก็บไว้ ทำให้ได้ภาพ 3 มิติที่ช่วยให้เห็นเส้นทางและภูมิประเทศโดยรอบได้ชัดเจนขึ้น ทำให้พวกเขาเห็นว่ามีแม่น้ำขนาดใหญ่ขวางทางอยู่

การข้ามแม่น้ำดูเหมือนเป็นไปไม่ได้ แต่โดราเอมอนก็ไม่ยอมแพ้ เขาใช้ เรือดำน้ำ ที่แม้จะดูไม่น่าจะใช้ได้ในแม่น้ำที่เชี่ยวกราก แต่ด้วยความสามารถพิเศษของเรือ พวกเขาก็ดำลงไปใต้ผิวน้ำได้ ทำให้รอดพ้นจากกระแสน้ำที่รุนแรงและสัตว์ประหลาดในน้ำไปได้สำเร็จ

เมื่อขึ้นฝั่งได้แล้ว พวกเขาก็พบกับอุโมงค์มืดมิดที่ดูเหมือนเป็นทางเดียวที่จะออกไปจากป่านี้ได้ โนบิตะใช้ ไฟฉาย ส่องทางในอุโมงค์ที่มืดสนิท ทำให้พวกเขาไม่สะดุดล้มหรือเดินชนอะไร และเดินต่อไปจนเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์

แต่ก่อนที่จะถึงทางออก พวกเขาก็ต้องเจอกับกับดักสุดท้าย นั่นคือหลุมโคลนขนาดใหญ่ที่กว้างเกินกว่าจะกระโดดข้ามไปได้ ไจแอนท์พยายามจะหาสาเหตุว่าทำไมโคลนถึงเหนียวขนาดนี้ ซึเนโอะจึงหยิบ เป็ดยาง ขึ้นมาแล้วโยนลงไปในหลุมโคลน ทำให้เห็นว่าเป็ดยางลอยอยู่เหนือผิวน้ำได้แสดงว่าข้างในไม่ใช่โคลน แต่เป็นเพียงกาวที่ทำให้ดูเหมือนโคลนเท่านั้น พวกเขาจึงใช้เชือกที่ติดมากับเรือดำน้ำข้ามไปได้อย่างปลอดภัย

ในที่สุด พวกเขาก็ออกมาจากมิติพิศวงนั้นได้อย่างปลอดภัย พร้อมกับบทเรียนว่าการใช้เครื่องมือที่มีอยู่ให้เป็นประโยชน์และทำงานร่วมกันจะช่วยให้พวกเขาผ่านพ้นอุปสรรคทุกอย่างไปได้

นางสาวณัทนิษฐ์ เรืองอร่าม เลขที่15

นางสาวยุพารัตน์ สิงห์แสง เลที่19

นางสาวสุนภานี นามจันดี เลขที่25

สถานการณ์ที่ 1

หมูแดงอยากกินทั้ง ข้าวกะเพรา และ ก๋วยเตี๋ยว แต่เงินพอซื้อได้แค่อย่างเดียว

คำถาม:ถ้าหมูแดงเลือกกินก๋วยเตี๋ยว

คำตอบ:

ค่าเสียโอกาสคือ การไม่ได้กินข้าวกะเพรา

เพราะเมื่อเลือกก๋วยเตี๋ยวแล้ว ต้องสละทางเลือกที่ดีที่สุดรองลงมา นั่นคือข้าวกะเพรา

สถานการณ์ที่ 2

หมูตุ้นไปทำบุญที่วัด และไปต่อแถวรับขนม/อาหารที่แจกฟรีจากโรงทาน

คำถาม: หมูตุ้นได้รับของฟรีจริงหรือไม่ (ตามหลักค่าเสียโอกาส)

คำตอบ:

หมูตุ้น ไม่ได้รับของฟรีจริง 100%

เพราะแม้จะไม่ต้องจ่ายเงิน แต่ต้องเสียอย่างอื่นแทน เช่น เวลาในการต่อแถว ความเหนื่อย

เสียโอกาสไปทำกิจกรรมอย่างอื่นในช่วงเวลานั้น

สิ่งที่เสียไปเหล่านี้คือ ค่าเสียโอกาส

ตามความเข้าใจของนักเรียน

ความยากจนข้ามรุ่น หมายถึง ภาวะที่ครอบครัวมีความยากจนต่อเนื่องจากรุ่นพ่อแม่สู่รุ่นลูก ทำให้ลูกหลานมีโอกาสหลุดพ้นจากความยากจนได้ยาก เนื่องจากขาดทรัพยากรและโอกาสที่จำเป็นในการพัฒนาคุณภาพชีวิต

2. สาเหตุของ “ความยากจนข้ามรุ่น”

สาเหตุของความยากจนข้ามรุ่น ได้แก่

ครอบครัวมีรายได้น้อยไม่เพียงพอต่อการดำรงชีวิต

ขาดโอกาสทางการศึกษา ทำให้มีทักษะและอาชีพที่จำกัด

ขาดการเข้าถึงบริการของรัฐ เช่น การศึกษาและสาธารณสุข

สภาพแวดล้อมทางสังคมที่ไม่เอื้อต่อการพัฒนา

3. เราสามารถแก้ไขปัญหา “ความยากจนข้ามรุ่น” ได้หรือไม่ และอย่างไร

สามารถแก้ไขได้ โดยใช้วิธีต่าง ๆ เช่น

ส่งเสริมโอกาสทางการศึกษาอย่างเท่าเทียม

พัฒนาทักษะอาชีพและการมีงานทำ

ให้ความช่วยเหลือจากภาครัฐและชุมชน

สร้างความตระหนักและการวางแผนชีวิตในครอบครัว

นางสาวณัทนิษฐ์ เรืองอร่าม เลขที่15

นางสาวยุพารัตน์ สิงห์แสง เลขที่19

นางสาววรรนิภา พรมเวียง เลขที่20

นางสาวสุนภานี นามจันดี เลขที่25

นางสาวณัทนิษฐ์ เรืองอร่าม เลขที่15 (ยอมแพ้จึงมาถ่ายภาพส่ง)

นางสาวยุพารัตน์ สิงห์แสง เลขที่19

นางสาววรรนิภา พรมเวียง เลขที่20

นางสาวสุนภานี นามจันดี เลขที่25

นางสาวณัทนิษฐ์ เรืองอร่าม เลขที่15

นางสาวยุพารัตน์ สิงห์แสง เลขที่19

นางสาววรรนิภา พรมเวียง เลขที่20

นางสาวสุนภานี นามจันดี เลขที่25

คำถามที่ 1

หากหมูเด้งเลือกกินก๋วยเตี๋ยว หมูเด้งจะต้องเสียอะไรบ้าง ตามหลักค่าเสียโอกาสของเศรษฐศาสตร์

ตอบ:

หากหมูเด้งเลือกกินก๋วยเตี๋ยว หมูเด้งจะต้อง เสียโอกาสในการกินข้าวกะเพรา

ดังนั้น ค่าเสียโอกาส คือ ความพึงพอใจหรือประโยชน์ที่ควรจะได้รับจากการกินข้าวกะเพรา ซึ่งเป็นตัวเลือกที่ไม่ได้เลือก

คำถามที่ 2

การรับของฟรีจากโรงทานของหมูตุ่น นักเรียนคิดว่า หมูตุ่นได้รับของฟรีจริงหรือไม่ จงอธิบายตามหลักค่าเสียโอกาสทางเศรษฐศาสตร์

ตอบ:

หมูตุ่น ไม่ได้รับของฟรีจริง ตามหลักเศรษฐศาสตร์

เนื่องจากหมูตุ่นต้อง เสียเวลาและโอกาส ในการไปทำกิจกรรมอื่น เช่น การพักผ่อน หรือทำงานอย่างอื่นแทน

ดังนั้น ค่าเสียโอกาส คือ เวลาและประโยชน์จากกิจกรรมอื่นที่หมูตุ่นต้องสละไปเพื่อเข้าแถวรับของฟรี

นางสาวณัทนิษฐ์ เรืองอร่าม เลขที่ 15

ชื่อเกม PURUDO เกมเต๋าเขย่าขุมทรัพย์ เกม4

สมาชิก

นางสาวณัทนิษฐ์ เรืองอร่าม เลขที่15

นางสาวยุพารัตน์ สิงห์แสง เลขที่19

นางสาวสุนภานี นามจันดี เลขที่25

นางสาวสุนันทวดี วงษ์กลัด เลขที่26

คำถามที่ 1 หากหมูเด้งเลือกกินก๋วยเตี๋ยว หมูเด้งจะ ต้องเสียอะไรบ้าง ตามหลักค่าเสียโอกาส ของเศรษฐศาสตร์

ตอบ; เสียโอกาสคือ ข้าวกะเพรา เมื่อเรามีทรเงินกัด และต้องเลือกสิ่งหนึ่ง เราจะเสียโอกาสที่จะได้อีกสิ่งหนึ่งที่มีมูลค่าสูงสุดรองลงมา

สถานการณ์ที่ 2 หมูตุ๋นไปทำบุญที่วัด ได้ออกไปต่อแถวเพื่อรับขนม อาหาร ที่แจกฟรีจากคนที่มาทำโรงทาน

คำถามที่ 2 การรับของฟรีจากโรงทานของหมูตุ๋น

นักเรียนคิดว่า หมูตุ๋นได้รับของฟรีจริงหรือไม่ จงอธิบายตามหลักค่าเสียโอกาส ทางเศรษฐศาสตร์

ตอบ; ไม่ฟรีจริง ในทางเศรษฐศาสตร์

ถึงแม้หมูตุ๋นจะไม่ต้องจ่ายเงินค่าอาหาร แต่หมูตุ๋นต้องเสียเวลาในการไปต่อแถวรอรับของ

หมูเด้ง หิวข้าว อยากกินทั้งข้าวกะเพราและก๋วยเตี๋ยว แต่มีเงินไม่เพียงพอที่จะซื้อทั้งสองอย่าง ต้องเลือกซื้อได้เพียงแค่อย่างเดียว

คำถามที่ 1

หากหมูเด้งเลือกกินก๋วยเตี๋ยว หมูเด้งจะต้องเสียอะไรบ้าง ตามหลักค่าเสียโอกาส ของเศรษฐศาสตร์

สถานการณ์ที่ 2

หมูตุ่นไปทำบุญที่วัด ได้ออกไปต่อแถวเพื่อรับขนม อาหาร ที่แจกฟรีจากคนที่มาทำโรงทาน

คำถามที่ 2

การรับของฟรีจากโรงทานของหมูตุ่น นักเรียนคิดว่า หมูตุ่นได้รับของฟรีจริงหรือไม่ จงอธิบายตามหลักค่าเสียโอกาส ทางเศรษฐศาสตร์

คำตอบ หมูเด้งต้องเสียโอกาสในการกินข้าวกะเพรา เพราะมีเงินไม่พอซื้อทั้งสองอย่าง ค่าเสียโอกาสคือทางเลือกที่ดีที่สุดที่ไม่ได้เลือก ซึ่งในกรณีนี้คือข้าวกะเพรา

คำถามที่ 2 หมูตุ๋นได้รับของฟรีจริงหรือไม่ตามหลักค่าเสียโอกาสทางเศรษฐศาสตร์

คำตอบ หมูตุ๋นไม่ได้ของฟรีทั้งหมด เพราะแม้ไม่ต้องเสียเงิน แต่ต้องเสียเวลา ค่าเดินทาง และเสียโอกาสในการทำกิจกรรมอื่น สิ่งเหล่านี้ถือเป็นค่าเสียโอกาส

สรุป ค่าเสียโอกาส คือ สิ่งที่ต้องสละไปเมื่อเลือกทางเลือกหนึ่ง เนื่องจากทรัพยากรมีจำกัด🐷🍜🍛

นางสาวณัทนิษฐ์ เรืองอร่าม เลขที่15

นางสาวยุพารัตน์ สิงห์แสง เลขที่19

นางสาวสุนภานี นามจันดี เลขที่25

นางสาวณัทนิษฐ์ เรืองอร่าม เลขที่15

นางสาวยุพารัตน์ สิงห์แสง เลขที่19

นางสาวสุนภานี นามจันดี เลขที่25

นางสาวยุพารัตน์ สิงห์แสง เลขที่19

นางสาวสุนภานี นามจันดี เลขที่25

คำถาม: หากหมูเด้งเลือกกินก๋วยเตี๋ยว หมูเด้งจะต้องเสียอะไรบ้าง ตามหลักค่าเสียโอกาส?

• แนวคำตอบ: ค่าเสียโอกาสของหมูเด้งคือ "ข้าวกะเพรา" ครับ

• อธิบายเพิ่มเติม: เนื่องจากหมูเด้งมีทรัพยากร (เงิน) จำกัด และต้องเลือกระหว่างสองอย่าง เมื่อเลือกสิ่งหนึ่ง (ก๋วยเตี๋ยว) สิ่งที่ต้องสละไปซึ่งมีมูลค่าหรือความต้องการรองลงมาก็คือค่าเสียโอกาสนั่นเอง

สถานการณ์ที่ 2: หมูตุ๋นไปโรงทาน

คำถาม: การรับของฟรีจากโรงทาน นักเรียนคิดว่าหมูตุ๋นได้รับของฟรีจริงหรือไม่? จงอธิบายตามหลักค่าเสียโอกาส

• แนวคำตอบ: ในทางเศรษฐศาสตร์ "ไม่ฟรีจริง" ครับ

• อธิบายตามหลักค่าเสียโอกาส: แม้หมูตุ๋นจะไม่ต้องจ่ายเงินซื้ออาหาร แต่หมูตุ๋นต้องจ่ายด้วย "เวลา" ที่ใช้ในการต่อแถว

• ค่าเสียโอกาสคือ: เวลาที่เสียไปนั้น หมูตุ๋นสามารถเอาไปทำอย่างอื่นที่มีประโยชน์ได้ เช่น เอาไปพักผ่อน อ่านหนังสือ หรือทำงานหารายได้ ดังนั้น "เวลาที่สูญเสียไปเพื่อรอของฟรี" คือต้นทุนหรือค่าเสียโอกาสของหมูตุ๋นครับ

คำตอบ: หมูเด้งจะต้องเสีย "ข้าวกะเพรา" ซึ่งเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดที่หมูเด้งไม่ได้เลือกเพราะว่าในทางเศรษฐศาสตร์ ค่าเสียโอกาสคือ "มูลค่าของทางเลือกที่ดีที่สุดที่เราต้องสละไป" เมื่อหมูเด้งมีเงินจำกัดและเลือกก๋วยเตี๋ยว สิ่งที่เสียไปจะถือเป็นค่าเสียโอกาสนั้นก็คือความอิ่มและความอร่อยจากข้าวกะเพรา

คำถามที่ 2 :หมูตุ๋นได้รับของฟรีจริงหรือไม่? จงอธิบายตามหลักค่าเสียโอกาสทางเศรษฐศาสตร์

คำตอบ: ไม่ได้รับของฟรีจริง หากพิจารณาตามหลักค่าเสียโอกาส เพราะว่าถึงแม้หมูตุ๋นจะไม่ต้องจ่าย "เงิน" เพื่อซื้อขนมหรืออาหาร แต่หมูตุ๋นต้องจ่ายด้วย "เวลา" และ "ค่าเสียโอกาสด้านอื่น และค่าเดินทางเป็นต้น

1) "ความยากจนข้ามรุ่น"ตามความเข้าใจของนักเรียนหมายถึงอะไร

ตอบ หมายถึง สภาวะที่ความยากจนถูกส่งต่อมาจากรุ่นพ่อแม่ไปยังรุ่นลูกหลาน เปรียบเสมือน "วงจร" ที่ตัดขาดได้ยาก แม้เวลาจะผ่านไปกี่รุ่น ครอบครัวก็ยังคงติดอยู่ในฐานะยากจนเหมือนเดิม ไม่สามารถยกระดับคุณภาพชีวิตหรือฐานะทางเศรษฐกิจให้ดีขึ้นได้

2) นักเรียนคิดว่า สาเหตุของ "ความยากจนข้ามรุ่น" คืออะไร

ตอบ มีหลายปัจจัยด้วยกันดังนี้

1 . การขาดโอกาสทางการศึกษา: พ่อแม่ไม่มีเงินส่งลูกเรียนสูงๆ ทำให้ลูกขาดทักษะไปประกอบอาชีพที่มีรายได้ดี

2 . ปัญหาสุขภาพ: การเข้าไม่ถึงสวัสดิการรักษาพยาบาลที่ดี ทำให้คนในครอบครัวเจ็บป่วยเรื้อรัง จนสูญเสียรายได้และต้องนำเงินเก็บมาใช้รักษาตัว

3 . หนี้สินสะสม: ภาระหนี้ที่ตกทอดจากรุ่นสู่รุ่น ทำให้รายได้ที่หามาได้ต้องนำไปใช้หนี้แทนการนำไปลงทุน

4 . การขาดที่ทำกินหรือทรัพย์สิน: ไม่มีต้นทุนชีวิต (เช่น ที่ดิน เงินทุน) ในการสร้างตัว

3)เราสามารถแก้ปัญหา "ความจนข้ามรุ่น" ได้หรือไม่ จะสามารถแก้ไขได้ด้วยวิธีใดบ้าง

ตอบ เราสามารถทำได้ โดยทำไ้ด้หลายวิธี เช่น

1. การศึกษา (ที่เป็นหัวใจหลัก): รัฐต้องสนับสนุนให้เด็กทุกคนเข้าถึงการศึกษาที่มีคุณภาพอย่างเท่าเทียมและเรียนฟรีจริง เพื่อให้เด็กมี "วิชา" ไปยกระดับฐานะตนเอง

2 . การเข้าถึงแหล่งเงินทุน: สนับสนุนให้คนจนเข้าถึงสินเชื่อในระบบที่มีดอกเบี้ยต่ำ เพื่อนำไปประกอบอาชีพโดยไม่ต้องพึ่งพานอกระบบ

3. สวัสดิการรัฐ: มีระบบตาข่ายรองรับทางสังคม (Social Safety Net) เช่น การรักษาพยาบาลฟรีที่มีคุณภาพ และเบี้ยเลี้ยงชีพที่เพียงพอ

4. การฝึกทักษะอาชีพ: สอนทักษะใหม่ๆ (Reskill/Upskill) ที่ตลาดต้องการ เพื่อเพิ่มโอกาสในการหารายได้

จันทร์จิรา