Dat raakt mij, omdat ik dit ook herken in mijn eigen geloofsvisie. Voor mij is moslim zijn geen kwestie van blind volgen of excuses zoeken, maar van bewust leven, nadenken en verantwoordelijkheid nemen en blijven groeien.

Dit herinnert mij eraan dat ik als leerkracht ook een voorbeeldfunctie heb. Net als in geloof wil ik mijn leerlingen leren om niet zomaar te volgen, maar te denken, te twijfelen en verantwoordelijkheid te nemen voor hun keuzes.

Zoals de dokter zelf zegt: het draait niet alleen om religie, maar om menselijkheid. In mijn klas probeer ik dan ook dit voorbeeld mee te nemen door te luisteren, niet te oordelen en iedereen gelijke kansen te geven.

Als leraar wil mijn leerlingen tonen dat elke mensen waardigheid verdient. Ik ben niet beter omdat ik leerkracht ben, we staan op gelijke voet, enkel in een andere rol

Zo zie ik ook geloof geloof. Niet als iets perfects, maar als iets dat sterker wordt door moeilijkheden.

Als leerkracht wil ik dat mijn klas ook zo'n plek van warmte en veiligheid is. Leerlingen moeten het gevoel hebben dat ze mogen zijn wie ze zjin, dat ze fouten mogen maken zonder oordeel.

U weet dat ik vaak nadenk.
Over U, over mezelf, over wat het betekent om goed te zijn.
Niet omdat ik twijfel aan Uw bestaan,
maar omdat ik juist wil begrijpen hoe ik U het beste kan volgen.

In mijn leven ben ik veel beelden van U tegengekomen:
de strenge rechter, de stille waarnemer, de redder.
Maar voor mij bent U iets anders:
een richting, een rustpunt, een zachte stem die fluistert
“Blijf rechtvaardig, blijf mens.”

In mijn hart noem ik dat mijn kompas:
de stille kracht die me helpt de juiste richting te kiezen.
U bent het noorden dat ik telkens opnieuw probeer te vinden, ook als ik afdwaal of twijfel.

U bent ook de warmte en veiligheid die ik voel wanneer ik mezelf mag zijn.
Zoals de bloem die groeit tussen het beton,

geef ik mijzelf de kans om te groeien door moeilijkheden heen.
Die scheuren, mijn fouten, mijn twijfels laten juist licht binnen.

U herinnert mij eraan dat geloof niet draait om perfectie,
maar om eerlijkheid en menselijkheid.

Ik herken U niet in mensen die Uw naam gebruiken om te oordelen,
maar in zij die luisteren, helpen, vergeven.
Zoals de leerkracht die ooit in mij geloofde toen ik dat zelf niet meer deed.

Die ervaring draag ik nu mee in mijn eigen klas.
Als ik een leerling zie die het moeilijk heeft,
probeer ik niet te denken “waarom?”, maar te luisteren, te begrijpen.

Dat is waar ik U zie, God.
Niet in woorden, maar in daden.
In de blik van iemand die gezien wordt, in de stilte na een goed gesprek.
In de kleine momenten waarop respect groter is dan verschil.

Soms voel ik me onzeker.
Maar dan herinner ik mij dat U mij niet vraagt om volmaakt te zijn,
alleen om oprecht te blijven zoeken.

Daarom bid ik niet alleen met woorden, maar met mijn gedrag.

Mijn geloof is geen muur.
Het is een pad, een bloem, een kompas.

Dank U, dat U mij leert groeien door scheuren,
dat U mij herinnert aan de waarde van menselijkheid,
en dat U mij elke dag richting geeft als leraar, als mens, als gelovige.

Ik herken mezelf niet volledig in deze resultaten. De uitkomst verraste me, omdat ik tijdens het bekijken van de video eerst dacht dat ik binnen het postkritisch geloof zou vallen. Ik beschouw mezelf namelijk als een gelovige persoon, maar dan op een symbolische en persoonlijke manier. Geloof is voor mij geen letterlijke waarheid, maar eerder een bron van betekenis, waarden en houvast in het dagelijks leven, zelfs in tijden van de onzekerheden die het leven met zich meebrengt.

Wat me typeert, is dat ik graag in dialoog ga met anderen over geloof, ook met mensen die een andere religie aanhangen. Zo heb ik respect voor andere overtuigingen en vind het aangenaam om te luisteren naar hoe zij hun geloof beleven.

Toch begrijp ik waarom mijn resultaten niet volledig overeenkomen met wat ik zelf ervaar. De scores tonen een dunne grens tussen postkritisch geloof en relativisme, en ik vermoed dat dit te maken heeft met mijn openheid en respect voor andere religies. Ik sta open voor verschillende geloofsbelevingen, maar dat betekent niet dat ik mijn eigen geloof loslaat.

Een concreet voorbeeld hiervan is, toen een vriend zijn vader verloor, ging ik met hem mee naar de kerk en de begrafenis. Ik was aanwezig uit respect en verbondenheid, maar maakte zelf geen kruisteken. Ook wanneer ik bijvoorbeeld op kerstavond word uitgenodigd voor de mis of het feestmaal, ga ik met plezier mee, maar ik houd rekening met mijn eigen geloofsovertuiging. Zo eet ik bijvoorbeeld geen varkensvlees.

Die houding typeert voor mij wat geloven vandaag betekent, namelijk verbonden blijven met je eigen overtuiging, maar ook ruimte laten voor de ander.

Welke evolutie heb je in je eigen levensbeschouwelijke ontwikkeling doorgemaakt?
Kan je aangeven wanneer of in welke periode van je leven de omslag(en) gebeurd is (zijn).
Was er een concrete aanleiding?

Vroeger nam ik mijn geloof heel letterlijk. Wat er in de heilige teksten stond, zag ik als waarheden die je gewoon moest volgen. Maar naarmate ik ouder werd en meer levenservaring opdeed, begon ik kritischer te kijken naar wat geloof écht betekent en hoe mensen er in de praktijk mee omgaan.

Ik zag bijvoorbeeld mensen in mijn omgeving die hun geloof strikt naleefden. Ze baden vijf keer per dag omdat het zo hoort, maar daarnaast deden ze dingen die niet hoorden. Sommigen hielden zich bezig met oneerlijke of schadelijke zaken en schonken daarna een deel van hun winst aan goede doelen met de gedachte: “God zal me toch vergeven.” Zulke tegenstrijdigheden deden me beseffen dat geloof meer is dan enkel rituelen volgen, het gaat om oprechtheid, waarden en innerlijke zuiverheid.

Een ander moment dat me aan het denken zette, was toen mijn dochtertje op een dag thuiskwam met de vraag: “Papa, gaan alle christenen branden omdat ze niet in Allah geloven?”
Die vraag raakte me diep en confronteerde me met de manier waarop kinderen geloof soms letterlijk begrijpen. Ik wist even niet hoe ik moest antwoorden. Mijn vrouw heeft toen rustig uitgelegd dat geloof niet gaat over wie gelijk heeft, maar over goed zijn voor anderen, respect tonen en proberen een goed mens te zijn. Dat gesprek liet me opnieuw inzien hoe belangrijk het is om geloof op een symbolische en liefdevolle manier door te geven, zonder angst of veroordeling.

Door zulke ervaringen ben ik mijn geloof meer op een persoonlijke en symbolische wijze gaan beleven. Voor mij draait geloven nu vooral om waarden zoals respect, eerlijkheid en verbondenheid. Niet om het letterlijk volgen van regels, maar om de betekenis die erachter schuilt.

Waar denk je dat leerlingen staan? Geef concrete voorbeelden.

In mijn klas merk ik dat leerlingen op heel verschillende manieren met geloof omgaan. Ik heb bijvoorbeeld meerdere moslim jongens in de klas die tijdens de ramadan allemaal meevasten. Dat vind ik mooi om te zien, want het toont hun verbondenheid met hun geloof. Tegelijk valt me op dat ze soms ook gedrag vertonen dat daar niet altijd juist in is. Ze vloeken bijvoorbeeld regelmatig of tonen niet altijd evenveel respect naar elkaar toe. Dat maakt duidelijk dat jongeren nog volop zoekende zijn naar hoe ze hun geloof concreet kunnen beleven in het dagelijks leven.

Bij de katholieke leerlingen merk ik een ander patroon. Zij praten meestal niet expliciet over God, bidden niet op school en beleven hun geloof eerder op een culturele of traditionele manier. Ze vieren bijvoorbeeld wel Pasen en Kerstmis, maar eerder vanuit gewoonte of gezinsritueel dan vanuit een uitgesproken religieuze overtuiging.

Wat me opvalt, is dat niemand in mijn klas zijn geloof letterlijk beleeft of beweert dat één visie de absolute waarheid is. Het geloof lijkt voor de meesten iets persoonlijks, dat ze op hun eigen manier invullen, of waar ze soms nog niet echt bewust mee bezig zijn.

Tot nu toe heb ik nog geen uitgebreid klassikaal gesprek gevoerd over geloof of levensbeschouwing, maar deze opdracht heeft me wel aan het denken gezet. Ik besef dat het interessant kan zijn om dit onderwerp eens open te bespreken, zodat leerlingen ook van elkaar kunnen leren hoe verschillend geloof en waarden beleefd kunnen worden.

De leerlingen leren elkaar en mij kennen in een veilige, respectvolle sfeer. We werken aan vertrouwen, open communicatie, begrip en verbondenheid. Mijn doel is om ervoor te zorgen dat leerlingen aan het einde van de dag zeggen: “Ik voel me welkom in deze klas zoals ik ben.”

Mijn rol als leerkracht

Als klastitularis ben ik niet alleen organisator, maar ook begeleider en verbinder.
Ik neem een actieve en veilige rol op. Zo geef ik vertrouwen aan mijn leerlingen, maar stel ik ook duidelijke grenzen op.

Ik toon bijvoorbeeld oprecht interesse in de leerlingen en deel ook iets persoonlijks van mezelf, zoals een weetje of verhaal om openheid in de groep te stimuleren.
Indien er toch conflictueuze uitspraken gemaakt worden, corrigeer ik met respect en volg ik de tips uit de Klasse-video.
Bijvoorbeeld: Moet ik heftige uitspraken die gemaakt worden negeren of juist corrigeren?

Ik mag als begeleider nooit negeren, maar stel vragen als:

o   “Wat bedoel je precies met deze uitspraak?”

o   “Hoe denk je dat iemand anders dat zou ervaren?”

Op deze manier help ik de leerlingen juist om te reflecteren in plaats van moeilijke gesprekken uit de weg te gaan. Ik blijf juist in verbinding met de leerlingen door deze open vragen te stellen. Daarbij oordeel ik niet, maar maak ik juist ruimte voor gesprek.

Mijn rol is de rust bewaren, modelgedrag vertonen en ervoor zorgen dat niemand zich buitengesloten voelt. De leerlingen krijgen hierbij ook verantwoordelijkheid. Ze denken bijvoorbeeld actief mee, spreken elkaar respectvol aan en helpen elkaar om een veilige sfeer te behouden.

Samenstelling van de klas

De klas is een diverse groep met leerlingen uit verschillende achtergronden, talen, geloofsovertuigingen en persoonlijkheden. Sommige leerlingen praten gemakkelijker, andere zijn stiller of terughoudend.

Deze diversiteit vraagt dus om actieve en afwisselende werkvormen, waarbij iedereen zich betrokken en veilig genoeg zal voelen om te durven spreken. Daarom combineer ik kennismakingsopdrachten met momenten van reflectie en samenwerking. Hierdoor ligt de focus niet op samen iets leuk doen, maar op elkaar echt leren kennen en vertrouwen opbouwen.

Klasafspraken rond communicatie, respect en omgaan met conflict

Aan het begin van de verbindingsdag aan het begin van het schooljaar wil ik samen met mijn klas duidelijke afspraken maken over hoe we met elkaar omgaan. Hierbij volg ik volgende stappen:

Stap 1: Samen in gesprek over respect en communicatie

Tijdens de openingskring praten we eerst over wat “respect” betekent. Ik vraag aan de klas:

- “Wanneer voel jij je gerespecteerd?”

- “Wat doet iemand waardoor jij je net niet gerespecteerd voelt?”

Deze antwoorden schrijf ik zichtbaar op het bord. Daarna zoeken we gemeenschappelijke waarden. Samen maken we een lijst met concrete communicatieregels zoals de Klasse-video aanbeveelt, bijvoorbeeld:

·        We luisteren als iemand spreekt en we laten elkaar uitspreken.

·        We stellen vragen in plaats van te oordelen.

·        We lachen met elkaar en niet over elkaar.

·        We respecteren verschillen in mening, achtergrond of geloof.

·        We durven sorry te zeggen als we iemand kwetsen.

·        We zoeken eerst begrip, dan gelijk.

Stap 2: Omgaan met conflict in de klas

Conflicten zijn normaal in elke groep. Ik probeer uit te leggen aan mijn leerlingen dat conflicten niet het probleem zijn, maar hoe je ermee omgaat.  Samen bespreken we hoe we dat gaan aanpakken. De leerlingen denken mee over oplossingen, zodat ze het gevoel hebben dat ze verantwoordelijkheid dragen.

Bijvoorbeeld:

·        We praten met een normale toon en roepen niet.

·        We benoemen wat er is gebeurd in plaats van te beschuldigen.

·        We luisteren naar beide kanten van het verhaal.

Acties doorheen het schooljaar  

Verbinding bouw je niet op door één dag. Daarom wil ik doorheen het schooljaar ook inzetten op methodes zoals maandelijkse check-ins en groeigesprekken.

Maandelijkse check-ins:

Eén keer per maand plan ik een kort klassikaal check-inmoment om te luisteren hoe het echt gaat met mijn leerlingen. Dit hoeft niet lang te duren, bijvoorbeeld 15 minuten aan het begin of einde van de lesweek.

Het doel van deze check-ins is dat de leerlingen leren om hun gevoelens te verwoorden en dat ze het signaal krijgen dat ze gezien en gehoord worden. Dit bevordert open communicatie, empathie en vertrouwen binnen de klas.

Groeigesprekken:

Naast de maandelijkse check-ins organiseer ik vier keer per jaar groeigesprekken met alle leerlingen apart. Deze gesprekken gaan dieper in op de persoonlijke ontwikkeling, motivatie en toekomstbeeld van de leerlingen.

Leerlingen krijgen een reflectieblad met vragen zoals: “wat ging de laatste periode goed?”, “Waar wil je nog aan werken?”, …

Ze leveren dit blad dan in, zodat ik hun antwoorden rustig kan bekijken voor het gesprek.

Het gesprek met de leerlingen zelf duurt ongeveer 10min. We overlopen de antwoorden en bespreken samen wat goed gaat, wat beter kan en wat de leerling zelf belangrijk vindt. We maken afspraken voor de volgende periode zoals bijvoorbeeld huiswerk beter plannen en ik noteer deze doelen, zodat ik ze later kan opvolgen.

Deze gespreken gebeuren op rustige momenten in het schooljaar, zoals net voor de vakanties.

Slotreflectie van de leerkracht

Deze verbindingsdag is voor mij meer dan alleen een kennismaking. Het is een investering in vertrouwen en respect. Door leerlingen echt te zien en te luisteren naar hun verhaal, leg ik de basis voor een veilige klas en krachtige leeromgeving.

Ik heb geleerd dat verbinding niet vanzelf ontstaat, je moet ze actief creëren door oprechte aandacht en openheid. Door religieuze en culturele diversiteit zichtbaar te waarderen, voelen leerlingen zich erkend in wie ze zijn.

Mijn doel is dat elke leerling hierna gaat zeggen: “We zijn allemaal verschillend, maar we horen bij elkaar.”