การพูดที่ดีนั้นเรียกว่า “วาจาสุภาษิต” ซึ่งในสุภาษิตสูตร พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสไว้ สรุปได้ดังนี้ 

วาจาสุภาษิต เป็นวาจาไม่มีโทษ คือ ไม่เป็นวาจาทุพภาษิต และเป็นวาจาอันวิญญูชนทั้งหลายไม่ติเตียน วาจาสุภาษิต ประกอบด้วยองค์ 4 คือ 

ภิกษุในธรรมวินัยนี้ 

- ย่อมกล่าวแต่วาจาที่บุคคลกล่าวดีแล้วเท่านั้น ไม่กล่าววาจาที่บุคคลกล่าวชั่วแล้ว 

- ย่อมกล่าวแต่วาจาที่เป็นธรรมเท่านั้น ไม่กล่าววาจาที่ไม่เป็นธรรม

- ย่อมกล่าวแต่วาจาอันเป็นที่รักเท่านั้น ไม่กล่าววาจาอันไม่เป็นที่รัก

2. ความโศกเศร้าที่เกิดจากความใคร่
การทำให้จิตใจไม่โศกเศร้ามีข้อแนะนำอยู่ 4 ข้อ
1. ใช้ปัญญาพิจารณาถึงความไม่เที่ยงในสิ่งของทั้งหลาย และร่างกายของเรา

2. ไม่ยึดมั่นในตัวตน หรือความยั่งยืน ในคนหรือสิ่งของว่าเป็นของเรา

3. ทุกอย่างในโลกล้วนเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา แม้ร่างกายเราก็ใช้เป็นที่อาศัยชั่วคราวเท่านั้น

4. คิดว่าทุกสิ่งทุกอย่างล้วนไม่เที่ยงด้วยกันทั้งนั้น

 

                อริยสัจ 4 นี้ ผู้ปฏฺบัติจะเห็นได้ด้วย ญาณ 3 ญาณ ได้แก่

                1. สัจญาณ คือ ความหยั่งรู้สัจจะ ได้แก่ หยั่งรู้อริยสัจ 4 แต่ละอย่างตามที่เป็นจริงว่านี้เป็นทุกข์ นี้เป็นสมุทัย นี้เป็นนิโรธนี้เป็นมรรค

                2. กิจจญาณ คือ ความหยั่งรู้กิจ ได้แก่ หยั่งรู้กิจที่จะต้องทำในอริยสัจ 4 แต่ละอย่างว่าทุกข์ควรกำหนดรู้ สมุทัยควรละ นิโรธควรทำให้แจ้ง และมรรคควรเจริญ

                3. กตญาณ คือ ความหยั่งรู้การที่ทำแล้ว ได้แก่ หยั่งรู้ว่ากิจที่จะต้องทำในอริยสัจ 4 แต่ละอย่างได้ทำเสร็จแล้ว นั่นคือทุกข์ได้กำหนดรู้แล้ว สมุทัยได้ละแล้ว นิโรธได้ทำให้แจ้งแล้ว และมรรคได้เจริญแล้ว

                ญาณ 3 นี้มีชื่อเต็มว่าญาณทัสสนะอันมีปริวัฏ 3

                การเห็นอริยสัจ 4 ด้วยญาณ 3 พระพุทธเจ้าตรัสว่า เป็นมงคลของชีวิต เพราะเป็นเหตุทำให้ข้ามพ้นความทุกข์ไปได้ด้วยสิ้นเชิง

ความหมาย : หมายถึงการรักษาปกติภาวะของตนไว้ได้ ไม่ว่าจะถูกกระทบกระทั่งด้วยสิ่งอันเป็นที่พึง

ปรารถนาหรือไม่ก็ตาม มีความมั่นคงหนักแน่นเหมือนแผ่นดินงานทุกชิ้นในโลกไม่ว่าเล็กหรือใหญ่ที่สำเร็จมาได้ก็ด้วยคุณธรรมข้อนี้

๑.อามิสทาน คือการให้วัตถุ สิ่งของ หรือเงินเป็นทาน 
๒.ธรรมทาน คือการสอนให้ธรรมะเป็นความรู้เป็นทาน 
๓.อภัยทาน คือการให้อภัยในสิ่งที่คนอื่นทำไม่ดีกับเรา ไม่จองเวร หรือพยาบาทกัน

1. เป้าหมายชีวิตขั้นต้น คือ การตั้งเป้าหมายชีวิตในชาตินี้ ไม่ว่าจะเป็นการตั้งตัวตั้งฐานะให้ได้ การประกอบอาชีพที่สุจริต ไม่ผิดกฎหมาย ไม่ผิดศีลธรรม ซึ่งจะเป็นอาชีพอะไรก็ได้ ขึ้นอยู่กับความถนัดและความสามารถของเรา
 
2. เป้าหมายชีวิตขั้นกลาง คือ การตั้งเป้าหมายชีวิตเพื่อประโยชน์ในชาติหน้า โดยการตั้งใจสร้างบุญกุศลอย่างเต็มที่ในทุกโอกาสที่สามารถทำได้ เพื่อสะสมเป็นสเบียงในภพชาติต่อไป เนื่องจากสัตว์ทั้งหลายตายไปแล้วไม่สูญ ตราบใดที่ยังไม่หมดกิเลส ก็ยังคงต้องกลับมาเวียนว่ายตายเกิดต่อไป

3. เป้าหมายชีวิตขั้นสูงสุด คือ การตั้งเป้าหมายชีวิตในการตั้งใจปฏิบัติธรรมเพื่อกำจัดกิเลสให้หมดสิ้น แล้วเข้านิพพานตามพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ไม่ต้องเวียนว่ายตายเกิดอีกต่อไป

สมณะ คือ ผู้สงบหรือผู้ที่พยายามฝึกฝนตนเองด้วย ศีล สมาธิ ปัญญา ให้พ้นจากกิเลสตัณหา เป็นผู้มีกาย วาจา และใจ สงบจากบาป

การเป็นสมณะ เพื่อเป็นแบบอยางของชีวิตดีงาม คือ จุดมุ่งหมายของมงคลข้อนี้