สวัสดีค่ะ ฉันชื่อฟ้าใส สว่างวง เป็นนักเรียนมัธยมปลายธรรมดาคนหนึ่งที่ชอบเล่นโซเชียลมีเดียเหมือนเด็กวัยรุ่นทั่วไป ฉันชอบโพสต์รูป ไลก์คอมเมนต์เพื่อน ๆ และแชร์เรื่องราวที่ฉันสนใจ แต่ฉันไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งตัวเองจะต้องกลายเป็นเหยื่อของ Cyberbullying ฉันเลยอยากจะมาแชร์ประสบการณ์ที่เกิดขึ่นจริงกับตัวเอง

เรื่องมันเริ่มขึ้นเมื่อฉันโพสต์รูปตัวเองในชุดนักเรียนพร้อมแคปชันสนุก ๆ ตามปกติ ตอนแรกก็มีเพื่อน ๆ มาไลก์และคอมเมนต์กันปกติ แต่ไม่นานก็มีบัญชีแปลก ๆ เข้ามาคอมเมนต์แย่ ๆ เช่น “คิดว่าสวยหรอ?” “ทำตัวน่ารำคาญ” บางคนถึงกับนำรูปฉันไปตัดต่อในแบบที่น่าอับอายแล้วแชร์ลงกลุ่มโรงเรียน มันลุกลามไปไกลกว่าที่ฉันคิด เพื่อนบางคนที่ฉันเคยสนิทด้วยกลับไม่พูดอะไรเลย หรือแย่กว่านั้นคือหัวเราะไปกับคนที่กลั่นแกล้งฉัน

ฉันรู้สึกแย่มาก ไม่อยากไปโรงเรียน ไม่อยากจับโทรศัพท์ขึ้นมา ฉันเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองว่า “เราผิดอะไร?” “เราน่ารังเกียจขนาดนั้นเลยเหรอ?” ฉันพยายามไม่สนใจ แต่ยิ่งปล่อยผ่าน คำพูดพวกนั้นก็ยิ่งตามหลอกหลอน

จนวันหนึ่ง ฉันทนไม่ไหวและตัดสินใจเล่าให้มิว เพื่อนสนิทของฉันฟัง มิวตกใจมากและบอกว่าฉันไม่ควรเงียบ เขาพาฉันไปปรึกษาครูที่ปรึกษา ครูเอกให้ฉันเก็บหลักฐานทั้งหมดไว้และช่วยประสานงานให้ทางโรงเรียนช่วยจัดการเรื่องนี้ ไม่กี่วันต่อมา โรงเรียนออกมาตรการเข้มงวดเกี่ยวกับการกลั่นแกล้งออนไลน์ และมีการพูดคุยกับผู้ที่เกี่ยวข้องให้หยุดพฤติกรรมนี้

แม้ว่ามันจะไม่สามารถลบสิ่งที่เกิดขึ้นไปได้ทั้งหมด แต่ฉันรู้สึกดีขึ้นมากที่ได้พูดออกมา และที่สำคัญคือ ฉันรู้แล้วว่าฉันไม่ได้อยู่คนเดียว มีคนที่พร้อมจะช่วยฉันเสมอ ฉันอยากให้ทุกคนที่เจอเรื่องแบบเดียวกันรู้ว่า “อย่ากลัวที่จะพูด” เพราะความเงียบไม่ได้ช่วยให้ปัญหาหายไป มีคนที่รักเราและพร้อมจะช่วยเสมอ

จากเหตุการณ์นี้ ฉันได้เรียนรู้ว่าโซเชียลมีเดียเป็นดาบสองคม มันสร้างความสุขให้เราได้ แต่ก็ทำร้ายเราได้เช่นกัน เราควรใช้อย่างระมัดระวัง และที่สำคัญคือเราควรมีเมตตาต่อกัน เพราะคำพูดเพียงไม่กี่คำอาจทำร้ายใครบางคนได้มากกว่าที่เราคิด

“รูปนี้ดูประหลาดมาก”

“หัดวาดให้มันดี ๆ ก่อนเถอะ คิดว่าเจ๋งหรือไง?”

“ไปฝึกมาใหม่เถอะ นี่มันแย่มาก”

ฉันพยายามเพิกเฉยต่อคำพูดเหล่านั้น แต่บางคนเริ่มแคปภาพของฉันไปโพสต์บนเพจแซะศิลปะ พร้อมข้อความเยาะเย้ย “นี่คือตัวอย่างของคนที่ไม่ควรจับดินสอ” คนอื่น ๆ ในคอมเมนต์พากันหัวเราะและล้อเลียน

ฉันรู้สึกอับอายและเจ็บปวดมาก ฉันแค่ต้องการแชร์สิ่งที่รัก แต่กลับได้รับความเกลียดชัง ฉันเริ่มสงสัยในตัวเองและตั้งคำถามว่า “ฉันวาดรูปแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ?” ความมั่นใจที่เคยมีค่อย ๆ หายไป จนฉันไม่กล้าโพสต์อะไรอีก

ฉันพยายามเล่าให้เพื่อนสนิทฟัง และพวกเขาก็ให้กำลังใจฉัน “อย่าไปสนใจพวกนั้นเลย มีน นายวาดเก่งมากนะ” คำพูดของพวกเขาทำให้ฉันเริ่มมองเห็นว่า การที่บางคนไม่ชอบงานของฉัน ไม่ได้หมายความว่างานของฉันไม่มีคุณค่า ฉันจึงตัดสินใจบล็อกพวกที่คอมเมนต์แย่ ๆ รายงานเพจที่นำภาพฉันไปล้อเลียน และค่อย ๆ กลับมาวาดรูปอีกครั้ง

ในที่สุด ฉันก็ได้เรียนรู้ว่า คำพูดของคนอื่นไม่สามารถตัดสินคุณค่าของเราได้ สิ่งสำคัญคือ เราต้องเชื่อมั่นในตัวเองและล้อมรอบตัวเองด้วยคนที่สนับสนุนเราเสมอ