Είναι ένα ορεινό χωριό, χτισμένο στα 600 περίπου  μέτρα υψόμετρο, στην οροσειρά που χωρίζει την Αργολίδα από την Κορινθία.

Στο χωριό με την μεγάλη ιστορία, μένουν μόνιμα μόνο 300 κάτοικοι που ασχολούνται με την γεωργία και την κτηνοτροφία.

Ο Μπέης τους δέχτηκε φιλικά και τους έδωσε έγγραφη άδεια (που δεν υπάρχει σήμερα) ορίζοντας κατά το νόμο σαν χρονικό περιθώριο περατώσεως της εργασίας τις σαράντα ημέρες και υπολογίζοντας ότι θα χτιζόταν ένα μικρό εκκλησάκι. Η επιτροπή γύρισε στη Ζάχολη και συγκάλεσε γενική συνέλευση και συζήτησε με τους κατοίκους τις λεπτομέρειες της κατασκευής του έργου. Κατέληξαν να χτιστεί η εκκλησία στην περίβλεπτη θέση που ήταν ο μικρός ναός του Αγίου Γεωργίου χρησιμοποιώντας το σχέδιο βασιλικής βυζαντινού ρυθμού που είχε στείλει από την Κωνσταντινούπολη άτομο της οικογένειας Νοταρά, μεγάλη, λιθόκτιστη, με κεντρικό τρούλο και δεκαέξι μικρότερους. Έγινε καταμερισμός υπηρεσιών. Όλοι οι άνδρες θα χωρίζονταν σε ομάδες και η κάθε ομάδα θα εκτελούσε μια συγκεκριμένη δουλειά. Την πέτρα θα την έπαιρναν από τη θέση Κεφαλάρι-Πορεία. Τον ασβέστη θα τον έφτιαχναν στη θέση Κρύα Βρύση στα ασβεστοκάμινα που θα κατασκεύαζαν, αφού η περιοχή αυτή είχε κατάλληλη πέτρα για ασβέστη. Άμμο θα χρησιμοποιούσαν από βράχο που βρέθηκε στον τόπο αυτό (βραχόαμμος). Για ξυλεία θα χρησιμοποιούσαν ένα μεγάλο κυπαρίσσι που βρισκόταν στη θέση Περδικάρη του χωριού Πύργος. Αυτό το κυπαρίσσι έλεγαν ότι ήταν στοιχειωμένο και όλοι αποφεύγανε να περάσουν κοντά του. Όταν όλα κανονίστηκαν, ορίστηκε η ημερομηνία 1η Ιουνίου του 1811, που οι κάτοικοι δεν είχαν πολλές δουλειές στα χωράφια τους. Μόλις ξημέρωσε η ημέρα όλοι οι άνδρες ήσαν στη θέση τους και άρχισαν όλοι μαζί την εργασία. Εκείνοι που είχαν αναλάβει να κόβουν και να μεταφέρουν την πέτρα (πωρόλιθο μαλακό και ελαφρό) έκαναν μια μεγάλη αλυσίδα από το Κεφαλάρι μέχρι τον Άγιο Γεώργιο και έδιναν την πέτρα χέρι-χέρι. Οι χτίστες, 24 τον αριθμό, άρχισαν αμέσως να χτίζουν. Τα καμίνια έβαλαν φωτιά και έλιωναν την ασβεστόπετρα. Ο ασβέστης μεταφερόταν με τα ζώα σε λάκκους που άνοιξαν δίπλα στην εκκλησία. Στη θέση Περδικάρη ήταν η παρέα των ξυλοκόπων με επικεφαλής τον γέροντα Παπαμεντζελόπουλο (Κουτσουγέρη) που προσφέρθηκε να κόψει το στοιχειωμένο κυπαρίσσι. Σήκωσε το τσεκούρι του και το χτύπησε πρώτος. Η ξυλεία μεταφέρθηκε στους ώμους στον τόπο κατασκευής και οι ξυλουργοί άρχισαν αμέσως το έργο τους. Τόσο πολύ είχαν πιστέψει όλοι στη συλλογική εκείνη εργασία, που ο ναός τελείωσε σε 39 ημέρες, μία μέρα νωρίτερα από την προθεσμία-δηλαδή στις 8 Ιουλίου του 1811.