Gözlerimi açtıdığım da sabah olmak üzereydi.Her yer tam aydınlanmamış ve çok gürültülüydü.Acaba neredeydim?

-Anneme seslendim,  o sıcacık gülümsemesiyle bana baktı ve sonunda geldik,dedi.

Artık gün ışıkları iyice kendini göstermeye başlamıştı ve karnım çok acıkmıştı.Annem valizlerimizi alıp hastanenin yolunu sordu yaşlı bir adama.Benim için her seyahat bir maceranın başlangıcıydı.

Hava çok sıcaktı ve bu şehir İstanbul’dan çok farklıydı.Annemin mesleğinden dolayı çok fazla yer gezmiştik.Annem bütün hayatını bana ve işine adamıştı.Önceleri çok üzülürdüm ama imkanları olmayan hastalar için gönüllü olarak doktorluk yapan bu yüce kadını anlamaya başlamıştım.

Annem Urfa’yı nasıl bulduğumu sordu?Kapıda bizi karşılayan hemşire çok sıcak kanlıydı.Hemen  anneme yardım ederek , valizlerimizi lojmana götürdü.Önce bana sonra anneme baktı….

    Annemle göçmen kuşlar misali oradan oraya göç etmeye alışmam gerekiyordu. Kendimi çok yorgun hissediyordum. Annem valizleri yerleştirirken onun sıcacık kucağında mışıl mışıl uyumak için can atıyordum. Bir ucundan bende başladım. Sonunda valiz yerleştirme işi bitti. Artık dünyanın en güvenli limanında uykuya dalmaya başlayabilirdim. Annem, canım annem. Bir gün olsun bana babasızlığın soğuk yüzünü hissettirmedi.

   Uyandığımda annem çoktan hazırlanmaya başlamıştı. Nereye gidiyorsun dememe bile gerek kalmadan annem; yetimhanedeki çocukların yanına gidiyorum. İstersen sende gelebilirsin dedi. Hem oradaki çocuklarla oyun oynarsın dedi. Hemen kabul ettim. Bu odada tıkılıp kalmaktansa şehri gezmek ve oyun oynama fikri güzel geldi. Aşağıya lojman girişindeki lobiye indiğimizde, gelirken hiç dikkat etmediğimi fark ettiğim bir şey vardı. Sedirin üst bölümünde duvarda asılı bir halı vardı. Çok ilginç geldi. Sanki halının arkasında çok güzel manzaralara açılan bir pencere varda bu herkesten saklanıyormuş gibiydi.  

20-25 dakikalık otobüs yolcuğu sırasında annemin yanındaki koltukta oturuyor, camdan şehir manzarasını izliyordum. Taşlara oyulmuş evler gördüm. Acaba nasıldı içleri. İnsanlar yaşıyorlar mıydı burada. Annem eskiden insanların burada yaşadığını şimdilerde kullanılmadığını söyledi. Yetimhaneye yakın bir yerde otobüsten indik.

                        Anamızdan ayrıldıq. Hasanla yol boyu keçmişdə olanları danışdıq. Hasan illər əvvəl mənə etdiyi hərəkətini xatırlatdı. Onun anası yox idi. Buna görə də həmin  vaxt mənimlə belə rəftar etmişdi. Amma indi ilk dəfə məni tanıdığı üçün çox şanslı olduğunu bildirdi. Anam hər ikimizə analıq etmiş, bizi heç ayırmamışdı. Bu da Hasanla bizim tez doğmalaşmağımıza, onun ailəmizin bir parçasına çevrilməsinə səbəb olmuşdu. Əslində sən demə Hasanın bir anaya ehtiyacı olduğu kimi mənim də bir qardaşa ehtiyacım varmış. Ürəyi özü kimi gözəl anam Hasana analıq etməklə mənə də bir qardaş bəxş etmişdi. Dünyada nə qədər övladını atan analar olsa da , başqasının övladına analıq edən analarımız  da az deyil. Ana olmaq bioloji olaraq övlad dünyaya gətirmək deyil, mənəvi analıq etməyi bacarmaqdır.  Ana olmağı bacaran bütün analarımız bizim üçün çox dəyərlidir... Hasanla ayrılmadan əvvəl bir qərar qəbul etdik. Anamızın yanına- İzmirə yerləşməli, həyatını bizə həsr etmiş qadını tək biraxmamalı, ömrünün sonuna kimi yanında qalmalıyıq. Bir ay sonra artıq anamızın yanına köçmüş böyük bir ailə olmuşduq. Anamızın xəyallarında olduğu kimi.

 

 

 

 

 

 

 

                           Hikaye

Annemizden ayrıldıqktan sonra Hasanla yol boyunca geçmişte yaşananları konuştuk. Hasan yıllar önce bana karşı yaptığı haraketini hatırlattı. O zamanlar onun annesi yoktu. Bu yüzden benimle öyle konuşmuştu. Oysa şimdi annem ikimize de annelik yapmış, bizi hiç ayırmamıştı. Bu da Hasanla benim çok erken kaynaşmamıza , onun ailemizin bir üyesine çevrilmesine neden olmuştu.

Aslında o zamanlar Hasanın bir anneye ihtiyacı olduğu gibi benim de bir kardeşe ihtiyacım vardı. Kalbi de kendisi kadar güzel olan annem Hasana annelik yapmakla bana da bir kardeş kazandırmıştı. 

Dünyada kaç tane kendi çocuğunu sokağa atan “anneler” olsa bile , başkasının çocuğuna kendi çocuğu gibi annelik yapmayı bilen anneler de vardır. Anne olmak çocuk doğurmak deyildir, annelik çocuğuna sahip çıka bilmek, onu koruyup kollamaktır. Anne olmayı beceren tüm anneler bizim için değerlidir...

 Hasanla ayrılmadan önce bir karar aldık: annemizin yanına-İzmire yerleşmeli, hayatını bizim için feda etmiş bu kadını yalnız bırakmamalı, ömrünün sonuna kadar yanında olmalıyız. Bir ay sonra artık İzmire yerleşmiş, kocaman bir aile olmuştuk. Tıpkı annemizin hayal ettiyi gibi.