-Nigdy nie należałam do najodważniejszych, a dodatkowo ciężko było mi opuszczać rodzinę, jednak czułam, że podejmuję dobrą decyzję. Przyznaję, że początki były dla mnie bardzo trudne. Czułam się samotnie i byłam zagubiona. Po długich poszukiwaniach udało mi się znaleźć pracę w pobliskiej restauracji, gdzie również poznałam wspaniałych ludzi. Dzięki nim życie stało się zdecydowanie łatwiejsze, zawsze miałam do kogo zwrócić się o pomoc. 

    Zapytałam Simę czy przez wszystkich ludzi była tak pozytywnie odbierana. 

-Gdy przyjechałam do Polski byłam przygotowana na wszelkiego rodzaju krytykę, ponieważ wielokrotnie uprzedzali mnie o tym moi bliscy. Postanowiłam nie zwracać na to uwagi, co momentami stawało się niesamowicie ciężkie, zwłaszcza, gdy prześladowcami byli mężczyźni. Mimo to liczba przyjaznych osób, które spotkałam na swojej drodze jest zdecydowanie większa od tych wrogo nastawionych. 

    Następnie poprosiłam Simę, aby powiedziała mi co przeprowadzka wniosła do jej życia. 

-Zdecydowanie największym szczęściem jakie mnie spotkało jest Adam, mój narzeczony, który daje mi poczucie bezpieczeństwa i zawsze mnie wspiera. Poznaliśmy się na koncercie naszego wspólnego, ulubionego wokalisty. W naszych planach na przyszłość figuruje ślub oraz rozkręcenie wspólnego interesu. Natomiast jeśli chodzi o pozostałe plusy mojej decyzji to jest to zdecydowanie większa pewność siebie oraz samodzielność. Przeprowadzka otworzyła mi drzwi do nowego świata i nie żałuję jej ani odrobinę. 

   Uważam, że Sima jest bardzo silną i ambitną kobietą. Podziwiam ją za determinację do działania i cieszę się, że udało jej się zmienić swoje życie. 

Moim dzisiejszym rozmówcą jest Birkan. Jest to dojrzały, atrakcyjny mężczyzna, który 5 lat temu zamieszkał w Polsce. Ma ciemne włosy i oczy, lekki zadbany zarost. Jest dość wysoki i raczej należy do szczupłych osób. Pochodzi z miejscowości Gebze, gdzie urodził się i dorastał. Ma pięcioro rodzeństwa, z czego on jest środkowym dzieckiem. Jest osobą bardzo otwartą i kontaktową. Poznałam go w firmie, w której pracuję . Przyszedł do nas na szkolenie, więc skorzystałam z wolnej chwili i zadałam mu kilka pytań. Z przyjemnością udzielił mi na nie odpowiedzi.

Birkan studiował w Stambule, gdzie dostał możliwość wzięcia udziału w Programie Erasmus. Uczył się bardzo dobrze i był ciekawy świata. Mówi, że od zawsze marzyły mu się podróże i poznawanie innych kultur. Bez wahania zapisał się i tak rok później znalazł się na pół rocznej wymianie w Polce. Semestr letni spędził na jednej z Warszawskich uczelni, gdzie też poznał Kasię. Zakochał się w dziewczynie jak i w Polsce. Poznał tu nowych znajomych, rozwijał się i kształtował. Niestety, jak to powiedział Birkan, później musiał wrócić do swojego ojczystego kraju. Został mu ostatni rok studiów, podczas którego cały czas miał kontakt z dziewczyną. Zdarzyło im się nawet wspólnie podróżować. Po zakończeniu studiów Birkan zdecydował się na wyjazd z kraju. Przyleciał do Polski, gdzie razem z dziewczyną zaczęli układać sobie życie. Birkan dostał świetną pracę w firmie informatycznej. Powiedział, że nie żałuje decyzji którą podjął, chociaż bał się ryzyka. Nie wiedział czego ma się spodziewać po przyjeździe do Polski. Jednak pozytywne wspomnienia i silne uczucie do dziewczyny przekonały go do podjęcia takiej a nie innej decyzji. Dzisiaj jest spełnionym człowiekiem. Ma żonę i pracę, a w czerwcu ma im się urodzić córeczka. Gdy zapytałam go czy tęskni za domem odpowiedział, że tak, naturalnie. Zostawił tam rodzeństwo i rodziców jednak wraz z żoną starają się jak najczęściej odwiedzać dom rodzinny Birkana. Birkan z uśmiechem na twarzy powiedział, że jego żona jest wręcz zafascynowana Turcją i to ona bardziej chce tam latać. Zapytałam go również czy nie spotkał się z rasizmem i obelgami… Odpowiedział, że owszem. Ludzie potrafią go obrażać, kierować w jego stronę niemiłe słowa jednak on nie bierze ich do siebie. Stara się nie uprzykrzać nikomu życia, jest w stosunku do innych życzliwy i miły o czym sama miałam okazję się przekonać. Ma wokół siebie garstkę przyjaciół i kochającą kobietę, więc to mu wystarczy. Nie oczekuje, że wszyscy będą go lubić. Chciałby, żeby w otoczeniu, w którym się znajduje był tolerowany i szanowany tak jak inni Polacy. Bo czuję się związany z tym krajem, a nie oceniany przez wygląd i kraj z którego pochodzi.

Warto kogoś najpierw poznać zanim zacznie się go oceniać przez pryzmat innych reprezentantów. To doświadczenie zmieniło moje postrzeżenie oraz zwiększyło otwartość na ludzi z innych państw. Cieszę się, że mogłam poznać Birkana i zamienić z nim kilka słów.

 

Moją rozmowę przeprowadziłam z Arediuszem. Jest to 30-letni mężczyzna, pochodzący z Afganistanu. Przyjechał do Polski 5 lat temu. Spotkałam się z nim w jego kawiarni. 
Powodem, dla którego Arediusz opuścił swoją ojczyznę była sytuacja finansowa jego rodziny.  Nie mógł znaleźć stałej i w miarę dobrze płatnej pracy. Żyli w biedzie. Jego przyjaciel – Kasper opuścił dwa lata wcześniej Afganistan i to, on namówił mojego rozmówcę na przyjazd do Polski. 
Po przyjeździe zaczął pracować w kebabie, który prowadzi Kasper. Po trzech latach pracy postanowił otworzyć coś swojego. Postawił na tradycyjną perską kawiarnię.  
Na pytanie jak był traktowany ze względu na swoje pochodzenie, odpowiedział, że bardzo obawiał się tego przed przyjazdem, ale jednak niepotrzebnie. Oczywiście trafiały się osoby, które odnosiły się do Arediusza z nienawiścią, lecz nie było to częste zjawisko. Powiedział też, jak sobie radził z uprzedzeniami. Starał się po prostu ignorować takie zachowania i być sobą.  

Mój rozmówca płynnie mówi po polsku. Zawdzięcza to swojemu przyjacielowi, który uczył go polskiego po kilka godzin dziennie i starali się rozmawiać tylko w tym języku.  

Ciekawiło mnie jak Arediusz poradził sobie z tęsknotą za rodziną. Zostawił w Afganistanie żonę - Amal i rodziców. Amal dołączyła do niego po roku, gdy Arediusz wyprowadził się od Kaspra i wynajął mieszkanie. Mężczyzna tęskni za rodzicami, ale przynajmniej ma przy sobie kobietę swojego życia. Aktualnie oczekują na narodziny córeczki. Podkreślał, że nie żałuje swojej decyzji i jest wdzięczny przyjacielowi, że namówił go na przyjazd do Polski. 

Na pytanie skąd pomysł na kawiarnie, mężczyzna odpowiedział, że było to jego marzenie. Bał się, że sobie nie poradzi, ale Amal wspierała go w realizacji swoich celów i ostatecznie zdecydował się na ten krok. 
Pomysł okazał się idealny i cieszył się dużym zainteresowaniem. Obecnie mają kilku stałych klientów 
i cały czas pojawiają się nowe twarze.  

Arediusz bardzo dobrze zaaklimatyzował się w Polsce, jak sam mówi: “Czuję, że to moje miejsce na ziemi.” 

Zapytany czy ta praca go nie meczy odparł że daje rade utrzymać. Jego rodzeństwo w części zostało w kraju, a najstarszy brat jest w Niemczech. Radzą sobie względnie dobrze. Hasan wynajmuje mieszkanie z 3 studentami w Indonezji. Zaciekawiona zapytałam jak pracuje i mieszka się w Polsce. Jaki dostaje „feedback” od ludzi. Hasan jest wdzięczny, że może żyć w Polsce. Warszawa to piękne miasto tak samo jak Kraków-powiedział przyjaźnie. Chcąc nas trochę pochwalić wspomniał, że W Polsce istnieje Towarzystwo przyjaźni polsko-kurdyjskiej. A co do pracy to zarabia na tyle dobrze żeby coś jeszcze odłożyć. Myśli czy nie iść na studia. Interesuje się sztukami walki. Zapytałam czy nie ma problemów w związku ze swoim pochodzeniem. Odparł, że czasem słyszy wyzwiska na ulicy, kilka razy ktoś odmówił przyjęcia jedzenia. Ale więcej sytuacji jest dobrych. Jak sam powiedział Pracownicy sklepów, i innych instytucji użyteczności publicznej zawsze mu pomagają. To w Polsce czuje się dobrze, ale tutaj jest sam. Tęskni za rodziną ale kiedyś tutaj ich zaprosi.  Cieszy mnie to, ponieważ od jakiegoś czasu mam wrażenie, że Polacy otwierają się na świat. Niestety nasza rozmowa nie należała do najdłuższych. Hasan był w pracy więc nie chciałam go nadmiernie zatrzymywać. Na końcu spotkania uśmiechnął się szeroko i pobiegł dalej. Jakie odniosłam wrażenie po spotkaniu?

Miły chłopak, trochę zagubiony z powodu nieznajomości języka. Odniosłam wrażenie, że Hasan ucieszył się bo ktoś zapytał co u niego, ja poznałam kogoś miłego. Wymieniliśmy się facebookem. Długo nie zapomnę tego nietypowego spotkania.

Numer indeksu: 412284

 

Z Ahmedem pierwszy raz spotkałem się dwa lata temu na osiedlowym boisku piłkarskim w Pruszkowie. Wraz ze znajomymi w każdy piątek przychodziliśmy pograć w piłkę nożną, i tak pewnego piątku zjawił się Ahmed – postawny mężczyzna pochodzący z Egiptu. Gdy do nas przyszedł zapytał łamaną polszczyzną czy może z nami zagrać. Zgodziliśmy się i już po paru minutach przekonaliśmy się o jego świetnych umiejętnościach, szybkości i dryblingu. Przerastał nasz poziom kilkukrotnie, byliśmy pełni podziwu. Z Ahmedem zostaliśmy kolegami i regularnie się spotykamy.

Na jednym z takich spotkań namówiłem go do podzielenie się ze mną swoją historią. Na początku zapytam jak znalazłeś się w Polsce? – W 2015 roku, gdy mieszkałem jeszcze w Egipcie, pracowałem w hotelu. Byłem recepcjonistą i właśnie w pracy poznałem Kasię, która przyjechała na wakacje z rodziną. Myślę że była to miłość od pierwszego wejrzenia. Kiedy wyjechała, cały czas mieliśmy kontakt, aż pewnego dnia postanowiłem przyjechać do Polski. Nie umiałem żyć bez mojej ukochanej.

Czym się zajmujesz w Polsce? - Gdy przyjechałem do Polski zacząłem pracę w zakładzie produkcyjnym, po pracy poświęcałem czas mojej ogromnej pasji, jaką jest piłka nożna. Cały czas ciężko pracowałem i szlifowałem swoje umiejętności, aby zdobyć uprawnienia trenerskie. Po dwóch latach, udało mi się i teraz pracuje jako trener grup młodzieżowych w klubie piłkarskim. Jestem z tego bardzo dumny i ta praca sprawia mi ogromną przyjemność.

Czy jesteś w Polsce akceptowany? Spotkałeś się z rasizmem? – Jestem człowiekiem, który ma ogromny dystans do siebie. Na początku zdarzały się głupie żarty, ale teraz gdy ludzie mnie lepiej poznali to zostałem zaakceptowany.

Jak odnajdujesz się w moim kraju? - Po trzech latach pobytu, uważam ze Polska to również mój kraj, uwielbiam tu mieszkać i pomimo rodziny w Egipcie, za która bardzo tęsknię (zostawiłem tam rodziców i siostrę) to tutaj jest mój prawdziwy dom.

Planujesz zabrać Kasię do Egiptu, aby przedstawić ją swojej rodzinę? - Tak oczywiście! Muszą ją poznać! W najbliższe wakacje lecimy do Egiptu, niestety tylko na tydzień, ponieważ obowiązki w Polsce nie pozwalają nam na dłuższy wyjazd.

 Jakie masz plany na przyszłość? - Muszę Ci się do czegoś przyznać, planuję oświadczyć się Kasi, mam już kupiony pierścionek. Chce założyć rodzinę i żyć szczęśliwie w Polsce. A jeżeli chodzi o plany zawodowe, chciałbym się dalej rozwijać, a w dalszej przyszłości, otworzyć swój klub sportowy.

Dziękuję, że opowiedziałeś mi swoja historię, życzę Ci powodzenia w spełnianiu swoich planów. Podsumowując Ahmed jest przykładem osoby, która zawalczyła o swoje szczęście i osiągnęła sukces.

Jego start w Polsce był o tyle łatwy, że przyjechał tutaj do znajomych jego przyjaciół, którzy przyjęli go pod swój dach. Byli oni również właścicielami restauracji z kebabem, gdzie przez jakiś czas pracował Hamza. Nie była to jego wymarzona praca, ale bariera językowa stanowiła dużą przeszkodę w znalezieniu innej. Większość wolnego czasu przeznaczał, więc na naukę języka.  

 Jak wspomniałam na początku jest to wysportowany mężczyzna. Kocha sport, a w szczególności kulturystykę, dlatego też zrobił kurs i został trenerem personalnym. Bez problemu udało mu się znaleźć pracę na siłowni , gdzie poznał swoją obecną żonę, która jest Polką.  Razem mieszkają w centrum Warszawy. 

 Z rodziną utrzymuje stały kontakt. Próbuje również sprowadzić ich do Polski. Są oni jednak zbyt przywiązani do rodzinnego kraju. Przynajmniej raz w roku Hamza odwiedza rodzinę albo ona przyjeżdża do niego.  

 O naszych rodakach wypowiada się dobrze.  Nigdy nie doświadczył  żadnych przykrości z ich strony.