Το σαββατοκύριακο μου πέρασε ευχάριστα…

Bγήκαμε από το σπίτι  επιτέλους! Το αστείο ήταν  ότι όταν συναντούσαμε κάποιον ο ένας πήγαινε από δεξιά και ο άλλος από αριστερά πανικόβλητος :) !!!!

Είδα για πρώτη φορά … MEN in  BLACK και μου άρεσε πάρα πολύ !!! Ο WILL SMITH σε αυτήν την ταινία κάνει τον πράκτορα  Jay.Είναι πια μια από τις πιο αγαπημένες μου ταινίες !! 

Με τον εθνικό ύμνο ασχολούμαι εδώ και μια βδομάδα! Κάτι τελευταία  έχω!

Κα Νάσια σας παρακαλώ μην μας ξαναβάλετε τόσο μεγάλη άσκηση :) !!!!!   

Καλησπέρα σε όλους!

και να βάλετε το pin
0890637 .Αλλιώς από το κινητό στο www.kahoot.gr
και το ίδιο pin.

Ο νέος σύνδεσμος για να κάνετε την εργασία" Ηφαίστεια μια γλωσσική προσσέγγιση".

το οποίο δεν άνοιγε λόγω τεχνικού προβλήματος.

Ελπίζω το τραγούδι αυτό να σας αρέσει. 
Καλό σας βράδυ!!!!!!!!

Δεύτερον για τι δεν ήρθε όλη η οικογένεια μου μόνο η γιαγιά  και ο πάππους.
τρίτων γιατί δεν πήραμε δώρα και τέταρτον γιατί δεν πήγαμε στην εκκλησιά. Παρόλα αυτά το Πάσχα πέρασα μια χαρά. 

θα πρέπει να προσέχουμε τους κανόνες υγιεινής, να αποφεύγουμε τον πολύ κόσμο για να χαρούμε αργότερα όλα αυτά που μας αρέσουν !!

- Μάλλον αυτή η χελώνα πήγαινε στους Ολυμπιακούς!!

Μετά  φάγαμε στο μπαλκόνι και ύστερα όλοι μαζί είδαμε μια ταινία! 

Καλό μήνα σε όλους και καλή αντάμωση τον Ιούνιο!

Όσο περνούν οι μέρες και μακραίνει
η ηλικία της σεμνότητας, αισθάνομαι
τις ανεπαίσθητες ραγισματιές εντός μου
από νύχτα σε νύχτα να πληθαίνουν:
δρόμοι που πήρα με χαμηλωμένα μάτια
φώτα που πέσαν πάνω μου ανελέητα
λόγια πιο πρόστυχα κι απ' τις χειρονομίες -
μα πιο πολύ, η όψη της μητέρας μου
όταν γυρνώ αργά το βράδυ και τη βρίσκω
μ' ένα βιβλίο στο χέρι να προσμένει
βουβή ξενυχτισμένη και χλομή.


Ντίνος Χριστιανόπουλος

  

Τα μαλλιά μας ποιός χτενίζει; 
Ποιός μας καμαρώνει, αλήθεια; 
Ποιός παιχνίδια μας χαρίζει; 
Ποιός μας λέει τα παραμύθια 
στη φωτίτσα μας σιμά; 
Η γλυκιά μας η μαμά! 

  

Κι όταν κάποτε ένα στόμα 
κάτι με θυμό μας λέει, 
κι όταν παρακούμε ακόμα, 
ποιός πονεί και σιγοκλαίει 
κι έχει πίκρα στην καρδιά; 
Πάντα η μάννα μας, παιδιά! 

 

Στέλιος Σπεράντσας
 ‘Η ΜΑΝΟΥΛΑ’ 

Μάνα! Δε βρίσκεται
λέξη καμία
να ‘χει στον ήχο της
τόση αρμονία,
σαν ποιος να σ' άκουσε
με στήθος κρύο,
όνομα θείο;

Παιδί από σπάργανα
ζωσμένο ακόμα,
με χάρη ανοίγοντας
γλυκά το στόμα,
γυρνάει στον άγγελο
που τ' αγκαλιάζει
και μάνα κράζει.

Στον κόσμο τρέχοντας
ο νέος διαβάτης
πέφτει στ' αγνώριστα
βρόχια τσ' απάτης,
και αναστενάζοντας,
Μάνα μου! Λέει,
Μάνα! Και κλαίει.

Της νιότης φεύγουνε
τ' άνθια κ' η χάρη
τριγύρω σέρνεται
με αργό ποδάρι,
ώσπου στην κλίνη του,
σα βαρεμένος,
πέφτει ο καημένος.

Και πριν την ύστερη
πνοή του στείλει,
αργά ταράζονται
τα κρύα του χείλη,
και με το μάνα μου!
πρώτη φωνή του,
πετά η ψυχή του.

 

Η καρδιά της μάνας του Άγγελου Βλάχου

Ένα παιδί, μοναχοπαίδι αγόρι,
αγάπησε μιας μάγισσας την κόρη.
- Δεν αγαπώ εγώ, του λέει, παιδιά,
μ' αν θέλεις να σου δώσω το φιλί μου,
της μάνας σου να φέρεις την καρδιά
να ρίξω να τη φάει το σκυλί μου.

Τρέχει ο νιος, την μάνα του σκοτώνει
και την καρδιά τραβάει και ξεριζώνει.
Και τρέχει να την πάει, μα σκοντάφτει
και πέφτει ο νιος κατάχαμα με δαύτη.

Κυλάει ο νιος και η καρδιά κυλάει
και την ακούει να κλαίει και να μιλάει.
Μιλάει η μάνα στο παιδί και λέει:
- Εχτύπησες, αγόρι μου; και κλαίει!

 

Η μάνα του Γεώργιου Μαρτινέλλη

Μάνα κράζει το παιδάκι,
Μάνα ο νιος και Μάνα ο γέρος,
Μάνα ακούς σε κάθε μέρος,
Α! τι όνομα γλυκό.

Τη χαρά σου και τη λύπη
με τη μάνα τη μοιράζεις,
ποθητά την αγκαλιάζεις,
δεν της κρύβεις μυστικό.

Εις τον κόσμον άλλο πλάσμα
δεν θα βρεις να σε μαντεύει,
σαν τη μάνα που λατρεύει,
σαν τη μάνα που πονεί.

Την υγειά της, τη ζωή της,
όλα η μάνα τ' αψηφάει
για το τέκνο π' αγαπάει,
για το τέκνο που φιλεί.
Όπου τρέχεις, πάντα η μάνα
με το νου σε συντροφεύει,
σε προσμένει, σε γυρεύει
μ' ανυπόμονη καρδιά.

Κι αν σκληρός εσύ φαρμάκια
την ποτίζεις την καημένη,
πάντα η μάνα σ' απανταίνει
με τα ολόθερμα φιλιά.

Δυστυχής όποιος τη χάνει
ο καημός είναι μεγάλος
σαν τη μάνα δεν είν' άλλος
εις τον κόσμο θησαυρός.

Κι' όποιος μάνα πια δεν έχει,
Μάνα κράζει στ' όνειρό του
πάντα Μάνα στον καημό του
είν’  ο μόνος στεναγμός!

ΑΠΟ ΤΟΝ Μ.Πετρίδη



Αυτή η εικόνα είναι το δώρο που έκανα στην μαμά στην γιορτή της μητέρας ( το έφτιαξα μόνος μου )

να κάμω εγώ να λυπηθεί, 

που όλη νύχτα κι όλη μέρα

για το καλό μου προσπαθεί;

 

Πώς ν' αρνηθώ ή ν ' αναβάλω

ό,τι ορίζει κι απαιτεί,

αφού στη γη δεν έχω άλλο

κανένα φίλο σαν αυτή;

 

Αυτή στα στήθη τα γλυκά της

με είχε βρέφος απαλό, 

με κάθιζε στα γόνατά της

και μ' έμαθε να ομιλώ.

 

Αυτή με τρέφει και με ντύνει

όλο το χρόνο που γυρνά,

και δίπλα στη μικρή μου κλίνη,

σαν αρρωστήσω ξαγρυπνά.

 

Αυτή σαν πέσω και χτυπήσω

φιλά να γειάνει την πληγή.

Αυτή, τι πρέπει να αφήσω

και τι να κάμω μ'΄οδηγεί.

 

Πώς το λοιπόν τέτοια μητέρα

να κάμω εγώ να λυπηθεί,

που όλη νύχτα κι όλη μέρα

για το καλό μου προσπαθεί;

Ιφιγένεια

Φέβγεις πάνου στην άνοιξη, γιέ μου καλέ μου,
Άνοιξή μου γλυκιά, γυρισμό που δεν έχεις.
Η ομορφιά σου βασίλεψε κίτρινη, γιε μου,
δε μιλάς, δεν κοιτάς, πώς μαδιέμαι, γλυκέ μου!

Καθώς κλαίει, σαν της πέρνουν το τέκνο, η δαμάλα,
ξεφωνίζω και νόημα δεν έχουν τα λόγια.
Στύλωσέ μου τα δυο σου τα μάτια μεγάλα:
τρέχουν αίμα τ’ αστήθια, που βύζαξες γάλα.

Πώς αδύναμη στάθηκε τόσο η καρδιά σου
στα λαμπρά Γεροσόλυμα Καίσαρας νά μπεις!
Αν τα πλήθη αλαλάζανε ξώφρενα (αλιά σου!)
δεν ηξέραν ακόμα ούτε ποιο τ’ όνομά σου!

Κει στο πλάγι δαγκάναν οι οχτροί σου τα χείλη...
Δολερά ξεσηκώσανε τ’ άγνωμα πλήθη
κι όσο ο γήλιος να πέσει και νά ρθει το δείλι,
το σταβρό σου καρφώσαν οι οχτροί σου κ’ οι φίλοι.

Μα γιατί να σταθείς να σε πιάσουν! Κι ακόμα,
σα ρωτήσανε: «Ποιος ο Χριστός;» τί πες «Νά με»!
Αχ! δεν ξέρει, τί λέει το πικρό μου το στόμα!


Ένα απόσπασμα από το ποίημα του Κώστα Βάρναλη.