Bir varmış Bir yokmuş,Evel zaman içinde kalbur saman içinde uzak diyarlarda bir Krallık varmış.Bu krallığın sahipleri Bir Kral,Bir Prens ve bir Prensesmiş.Kral iyi kalpli ve Adaletli,Prens Kibirli ama Yardımsever,Prenses ise dillere destan güzelliği dışında çok iyi bir insanmış.Prensesin talibi çokmuş ama prenses mutlu bir evlilik istiyor,zengin birisiyle evlenmek istemiyormuş.Günler günleri kovalarken Kralın aklına bir fikir gelmiş bir turnuva düzenleyecek,kalesinde verdiği ziyafete kazanan yarışmacıyı davet edecekmiş.Ali o yarışmacılardan birisiymiş o buranın en iyi kalpli adamıymış.Ama köylü olduğu için Aliyi hiçbir zengin işe almıyormuş.Ali küçüklükten beri Prensese hayranlık duyuyormuş.Ali iyi kalpli,cesur,bir çok konuda yetenekli bir gençmiş Annesi ve Babası o küçükken vefat etmiş bu yüzden Ali herkese sevgi gösteriyor herkesi seviyormuş.Turnuva hazırlıkları başlamış Ali hergün çalışıyor turnuvayı kazanmak için elinden gelen herşeyi yapıyormuş.Zaman çok hızlı geçmiş ve turnuva günü gelip çatmış.Ali hazır ama çok heyecanlıymış.Turnuva alanına girmeden önce prenses ile göz göze gelmiş ve turnuvaya giriş yapmış,turnuva başlamış.Ali tüm rakiplerini bir bir yeniyor ve Prensesin yanına ulaşmaya bir adım daha yaklaşıyormuş.Son rakibinide devirdikten sonra ziyafete ulaşmayı başarmış Kral ve Prens onu tebrik etmiş ve hep birlikte kaleye doğru yol almışlar.Ziyafet bitmiş Ali ve Prenses Asya sürekli bakışmış.Ali tam kaleyi terk ederken Prensesin yardımcısı Alinin eline bir mektup verip oradan uzaklaşmış.Ali hemen mektubu açıp baktı içinde Prensesin buluşmak istediği yazıyordu.Aradan iki hafta geçmiş Ali ve Prenses buluşmuştu,Prenses Aliye onu sevdiğini söylemiş,Alide karşılık vermiş.Her hafta buluşuyorlarmış.Ali Asyaya onu çok sevdiğini babasıyla konuşmasını söylemiş,Asya kabul etmiş.Asya babasıyla konuşmak için babasının odasına gitmiş.Babası dinlemiş ve kızına sizi evlendireceğim demiş.Asya çok mutlu olmuş ve Aliye bir mektup göndermiş.Ali mektubu okuduktan sonra mutluluktan yerinde duramamış.Ali Kralın yanına giderek kızını çok sevdiğini söylemiş.Kral izin vermiş ve düğün hazırlıklarını başlatmış.Ali çok mutluydu hayaline kavuşuyordu.Düğün günü gelmiş,Kırk gün Kırk gece düğünden sonra muratlarına ermişlerdi.Onlar ermiş muradına biz çıkalım kerevetine.

Merhaba ben Mahmut buda benim hayatım 1996’da hayata geldim Suriyede yaşıyordum ta ki savaş çıkana kadar.Senin bir ailen var diyorlar fakat onları hala bulamadım ben yetimhanede büyüyen yetim bir çocuğum benim hikayem böyle başladı.Yetimhanede Muhammed adlı bir dost edindim,benimle aynı yaştaydı.Muhammet babasını kalp krizi,annesini intihar sebebiyle kaybetmiş bir arkadaşımdı.Her gün birlikte kalkar yüzümüzü yıkayıp kahvaltımızı ederdik.Yetimhane annemiz Fatma isimli bir kadındı,bize çok iyi davranır kendi çocukları gibi severdi.Müdürümüz Ahmet bey diktatör bir adamdı oysaki biz ona hiç bir şey yapmamıştık.Günler günleri kovalarken biz 15 Yaşımıza gelmiştik Muhammed ile daha iyi pekişip adeta 2 kardeş gibi birbirimizi her durumda savunuyorduk.Bir gün Muhammed Dünyanın buradan ibaret olmadığını buradan kaçmamız gerektiğini söyledi bu fikri sevmiştim ama dışarı çıkarsak ne yapardık bilmiyordum açıkçası.Ve yakalanırsak çok kötü olacak Müdür Ahmet bizi cezalandıracaktı o adamdan nefret ediyorum.Muhammed bana fikrimi sorduğunda bunu düşünmek istediğimi bunun tehlikeli bir şey olduğunu anlattım ama o bunun tehlikeli olmadığını hemen kaçabileceğimizi söyledi.Muhammede çok güveniyordum hayatımdaki tek sahip olduğum kişi oydu bu yüzden buradan kaçma fikrine katıldığımı söyledim ona evet karar vermiştik buradan kaçacaktık ama nasıl bilmiyorduk.Muhammed bana planını anlattı evet bu biraz riskliydi ama buradan kaçmamız için bu riski almamız gerekiyordu.Vakit gelmişti gece saat ikiydi herkes uyumuştu ipimizi aşağıya sarkıtıp buradan kaçacak ve birdaha asla geri dönmeyecektik planımız buydu.Muhammed ipi aşağıya sarkıtıp yavaşça ses çıkarmadan aşağıya indi sıra bendeydi Muhammed beni bekliyordu camdan aşağıya inerken elim kaydı ve yere düştüm.Ayağım çok acıyordu Muhammede baktığımda dışarı çıkmış buradan hızla uzaklaşıyordu ihanete uğramıştım,canımın acısından çok bu acıtmıştı canımı en sevdiğim tek sahip olduğum dostum bana ihanet etmişti.Kafamın ucunda Alarmlar çalıyor başım ağrıyordu güvenlikler köpekleriyle birlikte bahçeye doluştu ve Müdür Ahmete haber verdiler.Karanlık bir odada bekliyordum odada kimse yoktu sesleniyordum ama sesimi geri duyuyordum oda bomboştu.Yarım saat bekledikten sonra kapı aralandı ve içeriye birisi girdi bu Müdür’dü bana o gün çok işkence yaptı ve üstüne düştüğüm ayağıma sürekli vurup sakat kalmamı sağladı artık tekerlekli sandalye olmadan bir şey yapamıyor bir yere gidemiyordum bu çok kötü birşeydi Engelli insanların halini anlamıştım sanırım.Günler hızla geçip gidiyordu yarın doğum günümü yalnızca Fatma annem kutlayacak ve beni buradan uğurlayacaktı.Bugün 18 yaşıma girdim Fatma annem bana çok güzel bir pasta hazırlamıştı onu Yetimhanedeki kardeşlerimle paylaştım.Ve sonunda 18 yıl sonunda bu lanet yerden çıkıp gerçek hayata ilk defa giriyordum.Ama beni neler bekliyor bilmiyordum.yetimhane servisi beni hastahaneye bıraktı doktora gitmem gerekiyordu.Biraz sıra bekledikten sonra yetkili ile birlikte doktorun yanına girdim.Doktor ayağımın çok kötü olduğunu müdahele etmek için çok geç olduğunu yalnızca bir mucizenin ayağımı kurtarabileceğini söyledi bunun için ameliyata girmem gerekiyordu.Doktor bana düşünmem gerektiğini bu kararı hemen vermememi söyledi bu karar hayatıma sebep olabilirdi yada yürüyebilirdim.Çok düşündüm karar vermeliydim artık ameliyat olmaya karar verdim yarın girecektim ameliyata.Bugün çok riskli bir ameliyatım var ölme ihtimalim yüksek sevgili ailem eğer yaşıyorsanız ve bunu okuyorsanız sizi göremediğim için gerçekten çok üzgünüm keşke sizi görebilseydim.Rüya görüyordum Ailem beni buluyor ve evine götürüyordu.Uyandım hemşire hemen başıma gelip doktoru yanına çağırdı çok şey hatırlamıyorum.Uyandım etrafıma baktım doktor gelip benimle konuştu ameliyatın başarılı geçtiğini anlattı çok mutluydum artık 3 yıl aradan sonra yürüyebilecek bir işe girip çalışabilecektim.Kendime bir ev tuttum motokuryelik yapıyor para kazanıyordum.20 yaşıma girmiştim.Bir gün bir yere paket götürürken 200 metre ilerime bir füze düştü çok korkmuştum insanlar kaçışıyordu hemen bir radyo buldum iç savaş çıkmıştı olaylar çok hızlı gelişiyor gözümün önünde insanlar ölüyordu.Türkiye bize kapısını açtı göçmenler olarak Türkiyeye gidiyorduk.Burası muhteşem bir yer insanlar kendi dilinde konuşuyor bize tip tip bakıyorlar.burada tekstil işine girmiştim patronum bana sürekli baskı yapıyor ve diğer işçilerden az para veriyordu adaletsiz bir davranıştı bu.Ama sesimi çıkarmamalı boyun eğmeliydim başka çarem yoktu.Türk insanı yardımseverdi fakat bazen kötülükler yapabiliyordu bizlere karşı.Artık daha fazla dayanamadım ve işten çıktım beni biraz dövdü patronum canım çok acıdı yine o ayağıma vurdu artık çalışamıyorum.Dileneceğim başka çarem yok.Soğukta dışarıda kalıyordum evim yoktu hava çok soğuktu ama pes etmeyecektim.Belkide vatanıma dönüp savaşmalıydım.Türkiye cumhur başkanı bir gönderi yayınladı afrinde gönüllü askerlik yapacağım 5 yıl sonra buradan gidiyorum elveda Türkiye.