Jaar van uitgave:2000

Het boek gaat over het 14 jarige meisje Emma. Ze woonde eerst op een boerderij in Slenaken samen met haar familie. Al een paar keer op rij hadden ze een erg karige oogst. De laatste keren konden ze weg komen, maar deze keer nam de landeigenaar geen genoegen met loften en smeekbeden. Ze vertrokken met hun laatste spulletjes naar Kerkrade. Daar zouden haar vader en oudere broer in de mijn gaan werken. Ze verdienden te weinig om het gezin te kunnen onderhouden hierdoor moesten ook Emma en haar jongere broertje in de mijn gaan werken

Persoonlijk vind ik het een erg mooi verhaal omdat het echt vanuit Emma verteld wordt. Het is niet een boek die alleen van plaats naar plaats gaat maar je ook meeneemt in de persoonlijke vorderingen van Emma. Ook worden de plaatsen erg mooi, duidelijk en levendig beschreven hierdoor is het erg makkelijk om je in te leven in het verhaal. 

in dit reisblog zal ik de gebeurtenissen die Emma (de hoofdpersoon) meemaakt omschrijven vanuit haar perspectief.

Het geknerp van paardenhoeven in het grind. Elke pas die ik het paard hoorde maken deed mijn hart sneller doen kloppen. Maar ik was zeker niet de enige die dat gevoel had. Mijn moeder die aan de andere kant van de kamer zat probeerde zich te focussen op het naaiwerk, maar je aan haar gezicht kon je zien dat ze bang was. De laatste keer dat de oogst mislukt was heeft mijn moeder gesmeekt om de pacht 1 maand later te mogen betalen en na lang smeken was dat gelukt. Nu is het dus 1 maand later alleen was deze oogst zelfs nog slechter dan de vorige en al het harde naaiwerk had ook al niks opgeleverd. Lang tijd om hier over na te denken was er niet je er werd namelijk op de deur gebonsd en niet zacht ook. Mijn vader en moeder liepen haastig naar de deur. In de hoop dat wij(ik en mijn broertjes en zusje)niks zouden meekrijgen van het gesprek sloten ze de deur haastig weer. Maar ik kon me niet inhouden. Ik liep naar de deur toe om toch iets op te vangen van het gesprek. Veel kreeg ik niet mee het enige wat ik kon horen was de boze stem van mijn vader en het gehuil van mijn moeder. ik hoorde haastige voetstappen terugkomen naar de deur. De deur zwaaide open en daar stond mijn vader. Hij had een felle blik in zijn ogen en zei: ''pak zo veel mogelijk spullen als je mee kan nemen we moeten hier weg.'' 

Het was 9 uur s ’avonds. Ik had de hele dag mijn moeder geholpen met het schoonmaken van het huis. Ik was net de laatste paar spullen aan het opruimen toen de deur open ging. Daar stonden mijn vader en broer. Ik kon ze amper nog herkennen. Hun gezichten waren helemaal zwart door de steen kool en hun kleding zag er ook niet echt schoon meer uit. Ik rende naar mijn vader toe en omhelsde hem. Het maakte me niet meer uit dat hij zo vies was het enige wat nu in mij omging was de blijdschap van het feit dat ze ongedeerd terug waren gekomen.

Eenmaal aangekomen bij de mijn moesten we in langen rijen staan om onze spullen op te halen zoals het pikhouweel en de helm. Ik keek om me heen maar ik kende niemand alleen mijn eigen familie. Hoe kon ik ooit daar beneden overleven zonder iemand te kennen zonder iemand die op mij kon letten. Na eeuwig in  de rij te hebben gestaan hebben we eindelijk onze spullen en lopen we naar de ingang van de mijn. Ik kwam aan bij de ingang en tot mijn verbazing was het een steile ijzeren trap die je de mijn in leidde. Maar het was zo diep dat je amper iets kon zien. Je zag misschien 5 meter en daarna werd het donker compleet donker. Ik had blijkbaar zo lang naar die trap zitten kijken dat de mensen achter me chagrijnig waren geworden omdat het zo lang duurde. Ik moest nu wel er was geen weg meer terug. Langzaam zette ik mijn eerste voet op de eerste stang en daarna de ander net zo lang zot ik alleen nog maar een heel klein wit stipje boven me zag en ik daarna totaal verdween in de duisternis.