Dobra zabawa z małym dzieckiem. Zadajemy zagadkę, opisując przedmiot, który mamy na myśli, i naprowadzając na rozwiązanie, np. „To jest koloru zielonego, wyrasta z ziemi, trzeba to kosić”. W przykładzie – chodzi o trawę. Gdy dziecko odgadnie, teraz ono zadaje zagadkę i musi dokładnie opisać wymyślony przedmiot. Zabawa uczy
i rozwija wyobraźnię. Można zawęzić zbiór odgadywanych przedmiotów, zależnie od wieku dziecka i okoliczności. Gra ma nieograniczone możliwości.

Przeczytaj dziecku opowiadanie poniżej
a potem spróbuj obejrzeć z nim film wideo. Najpierw zobaczcie go do końca
a potem spróbujcie pokodować, tak jak pani i pan w filmie.
kodowanie

A potem zróbcie zadanie z podręcznika "Dzieciaki w akcji cz4" ze strony 4 i 5
Natomiast młodsze dzieci rysują żabę poprzez łączenie linią kropek i kolorowanie żaby (w dokumencie word poniżej)

I na zakończenie omów z dzieckiem zasady korzystania z komputera, tabletu

Zaproponuj dziecku, aby je narysowało
Przykładowe zasady:
– Komputer włącza tylko osoba dorosła.
– Czas poświęcony zabawie przy komputerze wynosi 15 minut.
– Przyjmujemy prawidłową postawę ciała podczas siedzenia przy komputerze.
– Utrzymujemy odpowiednią odległość oczu od monitora.
– Możemy grać tylko w gry przeznaczone dla dzieci.
– Nie wchodzimy na strony internetowe bez zgody i obecności rodziców.
– Gdy jest ładna pogoda, wybieramy pobyt na świeżym powietrzu, a nie na siedzenie przy komputerze.

Dodatkowo dla chętnych rodziców:
Układamy wyrazy – zabawy z literami.
Dziecko z liter układa wyrazy, najpierw krótkie, potem coraz dłuższe, np. ul, but, nora, kamyk.
Jak mądrze korzystać z komputera? – zabawy dramowe.
Zadaniem
dziecka jest przedstawienie scenki ukazującej wady lub zalety korzystania 
z komputera (niektóre scenki może przedstawiać rodzic)
Scenka I. Dziecko gra na komputerze, przychodzi mama i woła na obiad, dziecko mówi: Zaraz i dalej
bawi się na komputerze, sytuacja powtarza się kilka razy, nawołuje tata, brat, dziecko ignoruje prośby i dalej gra.
Scenka II. Dziecko gra na komputerze, przychodzą koledzy i wszyscy razem wychodzą na podwórko, bawią się na powietrzu.
Scenka III. Dziecko ma za zadanie
poszukać informacji o życiu żab.
W domu, zasiada do komputera z mamą i szukają potrzebnych materiałów.
Scenka IV. Dziecko gra bardzo długo na komputerze, źle się czuje, boli je głowa, oczy. Idzie z rodzicem do okulisty.
Dzieci oceniają zachowania bohaterów scenek, wskazują, kto właściwie korzystał z komputera, a kto robił to 
w sposób niewłaściwy. Rodzic
podsumowuje, że komputer ma zalety 
i wady. Zalety: pomaga w nauce, pozwala znaleźć informacje
o świecie, wady: osłabia się wzrok, brak ruchu powoduje wady postawy, zbyt mało czasu poświęcamy na kontakty 
z ludźmi – rodzicami, kolegami, nie  przebywamy na świeżym powietrzu

Zapytaj dziecko: O czym był wiersz? Do kogo były kierowane słowa wiersza? Jakiej rady udziela autor wiersza? Przed czym ostrzega? (przed nadmiernym oglądaniem telewizji) Co to jest wyobraź­nia? (zdolność do przywoływania i tworzenia w myślach obrazów, wyobrażeń) Czy telewizja może zastąpić wyobraźnię? Jak należy traktować telewi­zję? (rozsądnie, nie wolno pozwolić, aby zawładnęła naszymi myślami i uczuciami). 

Słoneczka starsze mogą zrobić zadanie z Kart pracy cz4, s.6-7. Młodsze mogą narysować swoją ulubioną bajkę telewizyjną. Rysunek (jeżeli rodzice mają taką możliwość) można umieścić na na padlecie dla rodziców.
Na koniec proponuję relaks - oglądanie bajki dla dzieci

Dodatkowo dla rodziców:
Jak nie telewizor, to co? – zachęć dziecko do rozmowy, w jakie zabawy lubi bawić się w domu. Dziecko może też opowiedzieć, co najbardziej lubiło robić w przedszkolu. Następnie dziecko 
z rodzicem (wymiennie) prezentują swoje pomysły, przedstawiając zagadki
sobie nawzajem za pomocą pantomimy np. zabawy z piłką, czytanie książki, zabawa z rodziną.

 

Od rana do wieczora gospodarowaliśmy w kuchni, a mama odpoczywała. Były to jej imieniny, a u nas w domu jest taki zwyczaj, że tego dnia mama nie może nawet dotknąć się żadnej roboty. Usiedliśmy do kolacji przy odświętnie nakrytym stole.  Czekaliśmy na tatę, który znów na kilka dni wyjechał 
i właśnie dziś wieczorem miał wrócić. Opowiadaliśmy sobie różne historie.

Najwięcej mówił, jak zawsze, nasz najstarszy brat. Wyczytywał on z gazet wszystko o nowych wynalazkach 
i maszynach, a potem opowiadał nam to.  – Czy słyszeliście 
o poduszkowcach? – zapytał. Nie słyszeliśmy o tym nigdy, więc nasz najstarszy brat opowiedział nam 
o nowych latających pojazdach, które tak właśnie się nazywają. Naszej mamie najbardziej podobało się to, że poduszkowce latają nisko nad ziemią, nie tak jak samoloty.

–  Wyobrażacie sobie? Toby dopiero było przyjemnie przelecieć się nad samym miastem w taki piękny wieczór jak dzisiejszy! Zobaczyć je z góry, jakby się było gołębiem lub jaskółką! Chciałabym, żeby nam się coś takiego zdarzyło. Nie musiałby to nawet być poduszkowiec, wystarczyłaby zwykła poduszka! W tej samej chwili, gdy mama wypowiedziała to życzenie, nasz tapczan jęknął, stęknął. Wieko podniosło się. Wyskoczyły z niego po kolei nasze poduszki i zawisły 
w powietrzu. –  Szalona okazja! – ucieszyła się mama.  –  Widać to jakiś prezent imieninowy dla mnie.  Siadajmy! Lecz nim wdrapaliśmy się na poduszki, 

w drzwiach stanął tata. A trzeba powiedzieć, że nasz tata nigdy nie przepadał specjalnie za czarami.

–  Co tu się dzieje? – zawołał. 

–  Co znowu wyrabiacie?

–  Wybieramy się na spacer! – krzyknął nasz najmłodszy brat.  –  Siadaj z nami!

–  O, nie! Macie coraz bardziej szalone pomysły! Co powiedzą ludzie, gdy zobaczą cię, Marysiu, fruwającą nad rynkiem? Tymczasem z tapczanu wyskoczyła już piąta poduszka i leciała prosto na tatę. –  Nic z tego! – powiedział tata. – Zresztą będzie mi potem dokuczał reumatyzm, jak mnie za bardzo przewieje. Lećcie sobie sami, skoro już musicie. Cztery nasze poduszki, gdyśmy tylko na nich siedli, wypłynęły przez okno na dwór. Wyminęliśmy krzaki jaśminu, kwitnące w ogródku, i zaczęliśmy wznosić się do góry. Gdy byliśmy na wysokości czubków topoli, coś nagle zafurczało za nami.  To doganiał nas tatuś na swojej poduszce.  – Niech tam, ja z wami! Przecież dziś imieniny mamy!

I dalej polecieliśmy już wszyscy.

Naokoło była ciemna, ciepła, pachnąca noc. Poszewki i falbanki furkotały na wietrze, tak jakby każda poduszka miała swój motorek. Tuż, tuż pod nami migotało światełkami nasze miasto. Widać było w mroku domy, dzwonnicę, park, naokoło – pola, a dalej czarne plamy lasów.  – Patrzcie, dopiero teraz widać, że mieszkamy naprawdę 
w małym miasteczku – powiedziała mama.  – Patrzcie, tymi poduszkami można sterować! – zawołał tata. 

–  Kiedy rozpinam marynarkę, wiatr stawia większy opór i leci się wolniej. Kiedy zapinam – to szybciej! Zaczęliśmy wszyscy próbować. W ten sposób okrążyliśmy rynek. –  Uwaga! – krzyknął tata. – Musimy już wracać! Poduszki opadają! Rzeczywiście nasze pojazdy opuszczały się coraz niżej. Ledwo, ledwo udało nam się dojechać na nich do ogródka. Dotykaliśmy nogami ziemi. Potem musieliśmy już wziąć poduszki pod pachę i wejść z nimi po schodach.

–  Nic nie szkodzi! – rzekł tata do mamy.  –  Uważam, że była to całkiem niezła przejażdżka.  Udał ci się, Marysiu, ten czar!  – Kiedy to nie ja czarowałam! – sprzeciwiła się mama. – Ja się nie znam na takich wynalazkach.  Całą drogę właśnie zastanawiam się, kto to? Mama przyjrzała się nam po kolei.

–  No, który i jak to zrobił? – zapytała, jak wtedy, gdyśmy coś przeskrobali.

–  Ja – przyznał się nasz najstarszy brat. – Pamiętacie baloniki, które kupowaliśmy na defiladzie? Te, co same leciały do góry? Wypuściłem z nich gaz 
i napompowałem nim poduszki. Tylko za bardzo się śpieszyłem, nie zaszyłem dobrze poduszek i dlatego gaz zbyt wcześnie uciekł. Chciałem zdążyć przed powrotem taty, ale mi się nie udało.  – Właśnie, że ci się udało – powiedziała mama. – Nie widzisz, że tata nareszcie przekonał się do naszych czarów?

Źródło: Joanna Papuzińska, „Nasza mama czarodziejka”, Nasza Księgarnia, Warszawa 1982

Po wysłuchaniu opowiadania dziecko mówi, co się wydarzyło, jaką niespodziankę przygotował syn dla mamy, jak cała rodzina spędziła imieniny mamy. Następnie daj dziecku do przeczytania wyrazy: na poniższej prezentacji (trzeba ją otworzyć 
w nowym oknie)
Następnie dzieci wykonują zadania 
w kartach pracy cz4, s.38-39.

Dzień Mamy
Co my naszej mamie damy?!
Przecież dzisiaj jest Dzień Mamy!
Nie mam dla niej nawet kwiatków,
róż, goździków, ani bratków
i prezentu nie kupiłem
i laurki nie zrobiłem,
serca nie narysowałem,
chociaż taki zamiar miałem,
tort przepyszny miałem upiec
i perfumy mamie kupić,
żeby była niespodzianka
dla kochanej mamy Franka,
wszystko przygotować miałem,
ale całkiem zapomniałem!
Co tu robić?! Na co czekać?!
Mam już pomysł! Eureka!
Przygotuję mojej mamie
coś pysznego na śniadanie!
Szybko biorę się do pracy,
kawa czeka już na tacy,
teraz mleko mieszam z cukrem,
wszystko razem z jajkiem utrę,
na kuchni patelnię grzeję,
sypię mąkę, olej leję,
naleśniki wnet usmażę,
będą świetne z kawą w parze!
Ale się mamusia zdziwi,
gdy ją synek uszczęśliwi,
będzie wielka niespodzianka
i dla mamy i dla Franka -
kiedy skończą jeść śniadanie,
czeka ich wielkie sprzątanie,
bo choć Franek się natrudził,
żeby w kuchni nie nabrudzić,
efekt jego gotowania -
cała kuchnia do sprzątania...
 
Słuchając piosenki wyobraźcie sobie drogie Mamy, że jesteście 
w przedszkolu i słuchacie dzieci jak Wam śpiewają

Za dłonie Twoje zmęczone
 głaszczące mnie wtedy na dobranoc,
 za tysiące przeczytanych bajek
 - dzisiaj dziękuję Ci mamo.
 Za każdą otartą łzę,
 za każde opatrzone kolano,
 za każdy mój oswojony lęk
 - dzisiaj dziękuję Ci mamo.
  Za Twoje życiowe mądrości,
 za zasady we mnie wpajane,
 za przestrogi i za zakazy
 - dzisiaj dziękuję Ci mamo.
 Za słowa otuchy i wiary,
 za nadzieję we mnie pokładaną,
 za Twoją pomocną dłoń
 i za Twe serce - dziękuję mamo !
 

...Czy zdążę ukochać Cię mocniej?... ...Czy zdążę się Tobie odwdzięczać ?... Mówisz, że jestem tak dobra, kochana... Mamo, ja mogę być lepsza ! ...Czy zdążę się naprzytulać, napatrzeć ?... ...Ile czasu nam jeszcze tu dano ?... ...Jak będzie wyglądał mój świat bez Ciebie?... Boję się myśleć... Kocham Cię mamo !

I droga Mamo prośba dla Ciebie - pobaw się z dzieckiem tą prezentacją. Są tu 
i zgadywanki, i piosenki, i zadania do wykonania,

Najlepsze u mamy
jest to, że ją mamy.
Mamy ją swoją nie cudzą.
Nie inną. Zawsze tę samą.

I żeby nie wiem co się stało, mama zostanie mamą.
Tylko jedna mama na zmartwienia. Tylko jedna na dwójkę z polskiego. Tylko jedna od bójki z najlepszym kolegą.
Jedna od bólu zęba
i od przeziębienia. Nie na sprzedaż. Nie do zamiany.
Nasza wszędzie i przez cały czas. Więc najlepsze u mamy jest to, że ją mamy
i że mama ma właśnie nas. 
Po przeczytaniu wiersz porozmawiaj z dzieckiem 
o treści wiersza, a potem zrób 
z nim zadanie  z kart pracy ze strony 41 i zadania ukryte na obrazku poniżej

 

Teksty metaforycznie ilustrują problemy łamiące granice zewnętrzne 
i wewnętrzne, naszej psychiki.

Przestrzeganie i rozumienie znaczenia tych granic jest konieczne dla

człowieka, by zachować zdrowie psychiczne i prawidłowe funkcjonowanie w społeczeństwie.

 

 W  pewnej współczesnej rodzinie zdarzyło się coś nieprawdopodobnego. W domu państwa Kowalskich rządził komputer! Był on nowoczesny, zadbany
i bardzo ważny. Decydował o wszystkim. Wyznaczał czas na odpoczynek, posiłki po prostu wytyczał harmonogram całego dnia. Rodzina dostosowywała swoje życie do niego i poświęcała mu większość czasu dniem i nocą. Nie było tam wspólnych rozmów, dzielenia się wrażeniami, problemami nawet spokojnego i zdrowego snu. Wszystkie sprawy domowe załatwiano szybko, aby mieć czas na siedzenie przy kompie! Szybko się jadło, szybko odrabiało lekcje. Brakowało czasu na gotowanie, pranie, sprzątanie. Szkoda mówić jak wyglądał ten dom! Nie zapraszano również gości i przyjaciół: Szkoda na to czasu - twierdzili Kowalscy.

 A on , On był „Królem - Panem i Władcą” tego domu. Ciągle był ulepszany 
i doskonalony. Posiadał już najnowszy plazmowy monitor, mysz radiową, nowy procesor i kartę graficzną! Szczyciła się tym rodzina Kowalskich, pyszniła przed sąsiadami, znajomymi z pracy 
i kolegami. Niestety powodował on sytuacje, w których dochodziło do kłótni pomiędzy domownikami o to, kto teraz zasiada przy nim, czyja kolej. Wszyscy chcieli być z nim, korzystać z jego funkcji, „serfować” po Internecie, grać 
w wirtualne gry, układać pasjanse, zgrywać muzykę itd. Kowalscy zaczęli się kłócić, sprzeczać, obwiniać się nawzajem o różne domowe, niewypełnione obowiązki. Zaniedbywali pracę, a dzieci obowiązki szkolne. Ta niezdrowa sytuacja i rządy Komputera spowodowały utratę pracy przez Kowalskich. Początkowo nie stresowano się z tego powodu. Dzień „przy kompie” stał się dłuższy, ciekawszy, lepszy, jak im się wydawało. Ale z czasem zaczął im dokuczać brak pieniędzy, na bieżące potrzeby, a co najważniejsze na modernizację kompa! Z dnia na dzień „ Nasz Komputer” stawał się słabszy, wolniej pracował, nie

można już było w pełni z niego korzystać, zawieszał się, sam restartował, aż pewnego dnia przestał działać! Cóż to była za tragedia w domu państwa Kowalskich. Rodzina nie wiedziała, co ma zrobić z wolnym czasem. Nuda i brak finansów na naprawę komputera sprawiły, iż każdy zajął się innymi sprawami. Mama przejęła obowiązki domowe i w końcu ich mieszkanie zabłysnęło czystością, 
a i obiad był na czas. Tata znalazł sobie nową pracę, która go zafascynowała. Dzieci poprawiły wyniki w nauce i poznały nowych przyjaciół, z którymi spędzały czas wolny, którego teraz 
o dziwo miały znacznie więcej. Rodzina Kowalskich nareszcie stała się prawdziwą, zdrową rodziną. Wspólnie chodzili na spacery, jedli posiłki, rozmawiali, opowiadali sobie różne historie, przeżycia i nowinki. Teraz zrozumieli, że ich domem i rodziną nie powinno rządzić żadne urządzenie. Ich życie odtąd stało się ciekawsze, bardziej kolorowe i wypełnione miłością rodzicielską. 

Autor :  Jolanta Bot

 nauczycielka

 Po wysłuchaniu opowiadania porozmawiaj o swojej rodzinie: Co dziecku się u niej podoba, co by zmienili, co mogą zrobić, aby rodzina była silna 
i związana ze sobą mocnymi więzami.
A potem pokaż poniższe kolorowanki 
z rodzinami i zaproponuj, aby wybrało jedną z nich i pokolorowało.

Potrzebne arkusze papieru, klej, nożyczki, grube flamastry, kolorowe czasopisma, reklamowe gazetki. Wyszukać w gazetach zdjęcia domu, psa, aut, drzew, kwiatów, dorosłych, dzieci, samolotu itd. Jedne wyciąć, inne wydrzeć. Nakleić na większym papierze całą scenę. Domalować szczegóły, fragmenty tła. Namalować lub nakleić naokoło ramkę.

WĄŻ

Potrzebne arkusze jakiegokolwiek papieru, może być biurowy „z odzysku”, kolorowy papier do ksero lub gazetowy (ale nie błyszczący, bo nie daje się szybko sklejać), klej, flamastry w kilku kolorach. Sprawdzić, czy papier lepiej się drze wzdłuż, czy w poprzek kartki. Podrzeć kartki na długie paski szerokości około 5 cm. Doklejać pasek do paska tak, żeby powstawał wąż. Gdy już nie starcza cierpliwości, wydrzeć okrągłą głowę, dokleić otwieraną paszczę, język, oczy, na końcu przykleić trójkątny ogon. Narysować flamastrami wzorki na całym wężu – paski, kropki, zygzaki. Robienie węży może być oceniane, np. czyj wąż dłuższy, czyj bardziej kolorowy. Węże mogą powstawać zespołowo (ja drę paski, ty przyklejasz), indywidualnie, pod koniec można połączyć (za zgodą wykonawcy) wszystkie węże w jednego długaśnego.
i jeszcze jedna:
MASKI

Potrzebne arkusze kolorowego grubszego papieru, nożyczki, flamastry lub kredki, wąskie wstążeczki jak do kwiatów. Złożyć arkusz A4 w poprzek na pół, wyciąć otwory na oczy, nos, usta. Sprawdzić, czy pasuje na twarz, ewentualnie na nowym arkuszu poprawić wielkość i rozstawienie otworów. Pomalować maskę. Może to być klown, miss piękności, potwór albo zwierzak. Dokleić np. uszy, rogi, włosy – cała strony gazety złożonej i pociętej nie do końca na wąskie paski (podobnie jak grzebień), wąsy wycięte taką metodą jak włosy. Przeciągnąć wstążeczkę tak, aby dało się przywiązać maskę na głowie. Można jeszcze dorobić koronę, pióropusz, okulary, czapkę, a także przypiąć do ubrania zakręcony ogon, wycięty spiralnie z papieru. Mogą takie maski posłużyć do odegrania ról w scenkach ilustrujących bajki, zdarzenia 
z życia, wymyślone historyjki. Ale to już innego dnia, samo przygotowanie maski zajmuje dużo czasu.
Może ktoś z Państwa zechce skorzystać z podpowiedzi ze strony poniżej: